Ένα γράφημα «φωτιά» που δείχνει την «απόκλιση» που υπάρχει στην Ευρώπη

Το παραπάνω γράφημα μας δείχνει τι έχει συμβεί σε Ελλάδα, Ιταλία και Γερμανία από το 2001 μέχρι και σήμερα στις καταθέσεις που υπάρχουν σε κάθε χώρα. Από το 2001 που και η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωζώνης με το κοινό νόμισμα, οι καταθέσεις και στις τρεις χώρες είχαν ανοδική τάση. Από το τέλος του 2009 μέχρι και σήμερα, η Ελλάδα έχει εκροές καταθέσεων που ξεπερνούν τα 63 δις ευρώ και είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και την ίδια εικόνα παρατηρούμε να συμβαίνει και στην γειτονική χώρα της Ιταλίας, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Αντίθετα, τα τελευταία 2 χρόνια, η Γερμανία δεν έχει καταλάβει τίποτα από την λέξη «κρίση» που επικρατεί στα γειτονικά της κράτη και μέλη της ΕΕ και βλέπει τις καταθέσεις της να συνεχίζουν να αυξάνονται. Οι εμπνευστές του οράματος της Ευρώπης και του ενιαίου νομίσματος βλέπουν πως σε μια περίοδο κρίσης τα ποιο αδύναμα μελή αυτής της ένωσης έχουν τεράστια προβλήματα ( βλέπε Ελλάδα, Ιταλία) και ο ηγέτης της Ευρώπης ( βλέπε Γερμανία) συνεχίζει να  σημειώνει κέρδη,να έχουν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, να έχει χαμηλή ανεργία, να βλέπει τις καταθέσεις της και τις εισροές κεφαλαίων να έρχονται από όλα τα κράτη της Ευρώπης προς αυτήν με αμείωτους ρυθμούς. Με αυτό όμως τον τρόπο δεν μπορεί να επιτευχθεί η Ευρωπαϊκή σύγκλιση, αλλά η απόκλιση μεταξύ των μελών της.

http://www.xrimanews.gr

η τράπεζα ήταν πραγματικά η Commerzbank

Τελικά η τράπεζα στην οποία αναφέρθηκε ο SIX της S&P ήταν η Commerzbank,το έγραψα και στην πιο κάτω ανάρτηση, αν και το ήξερε όλη η αγορά.
Με εκπλήσσει πάντα το χτύπημα και το πόσο άμεσο ήταν, μέσα σε 24 ώρες στην καρδιά του Γερμανικού τραπεζικού συστήματος.
Η συγκεκριμένη τράπεζα δεν είναι τυχαία είναι η δεύτερη τράπεζα στην Γερμανία,η εξέλιξη δείχνει να έχει σχέση με την δυσφορία για την απομόνωση της Βρετανίας πατρίδας του κεφαλαίου στην Ευρώπη,
άλλωστε το έδειξαν αυτό οι αγορές 
από την παρασκευή με την μεταφορά κεφαλαίων από την ευρωζωνη στο city, αλλά πολύ περισσότερο έχει σχέση με την εμμονή της μερκελ για φορολόγηση των χρηματοπιστωτικων συναλλαγών στα κράτη μέλη της ΕΕ, πλην βέβαια της Βρετανίας. Αυτό που θα συμβεί στην ουσία ειναι ένα άγριο bras de fer μεταξυ αγορών και μερκελ,οι πρώτοι θα κάνουν φαντάζομαι μια ηχηρή απομοχλευση κεφαλαίων στην ευρωζωνη,θα αποεπενδυσουν δηλαδή κεφάλαια για ένα μεγάλο διάστημα βυθίζοντας την ΕΕ περισσότερο στην ύφεση και η δεύτερη για όσο αντέξει θα εκβιάσει μην αφήνοντάς τους να επενδύσουν σε ευρωπαϊκές ευκαιρίες, προκειμένου να αναγκαστούν οι αγορές να έχουν έδρα [ένα γραφείο δηλαδή] στην χώρα που επενδύουν ώστε να υπόκεινται οι επενδύσεις τους σε έλεγχο και φορολόγηση, μένει να δούμε ποιος θα αντέξει.
Αυτή είναι η τελευταία ανακοίνωση για την κατάσταση και τις εξελίξεις στην Γερμανική τράπεζα.

Διέψευσε σήμερα το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών τις αναφορές ότι είναι κοντά σε συμφωνία για να διαθέσει νέα κεφάλαια στην Commerzbank AG, όπως μεταδίδει το Dow Jones Newswires. Συνέχεια

Schaeuble: Επαναφέρει το θέμα των γραπτών δεσμεύσεων για 6η δόση

Μάρτυς μου ο Γεωργίου ο φαφούτης που δεν έχω ιερότερο από το να ορκιστώ στην ζωή του το περίμενα και τους χρειαζόταν.Τις γραπτές δεσμεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης για να εκταμιευτεί η έκτη δόση, επαναφέρει στο προσκήνιο ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Wolfgang Schaeuble.

«Η εκταμίευση της έκτης δόσης προϋποθέτει γραπτές δεσμέσεις από την Ελλάδα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ξεχωριστά ο Γερμανός αξιωματούχος χαρακτήρισε την 9η Δεκεμβρίου, στιγμή των αποφάσεων. «Η Ευρώπη χάνει ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της εμπιστοσύνης της αγοράς κάθε εβδομάδα που περνά», δήλωσε και τόνισε την ανάγκη γρήγορης εύρεσης λύσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η Ευρώπη πρέπει να αποδείξει την ικανότητα της να επιλύσει τα προβλήματά της και οποιαδήποτε λύση αποσύρει τις πιέσεις για μεταρρυθμίσεις θα είναι επιβλαβής.

Εξάλλου, ο Γερμανός αξιωματούχος αρνήθηκε ότι γνωρίζει περί συζητήσεων μεταξύ της Ιταλίας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για πιθανό πακέτο στήριξης. «Ο Ιταλός πρωθυπουργός, Mario Monti, θα ανακοινώσει τα βήματα των μεταρρυθμίσεων την επόμενη εβδομάδα», είπε. Και γιατί άλλωστε να μην συνεχίσει να πιέζει και να κωλυσιεργεί ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ την στιγμή που σε αρνητικό έδαφος υποχώρησε για πρώτη φορά σήμερα η απόδοση των γερμανικών ομολόγων διάρκειας ενός έτους, εν τω μέσω φημών πως η ΕΚΤ θα ενισχύσει τα μέτρα έκτακτης ανάγκης λόγω της επιδεινούμενης κρίσης χρέους.

Δημοσίευμα της Market News International μάλιστα αναφέρει πως η ΕΚΤ ενδέχεται να μειώσει τα επιτόκια έως τις 8 Δεκεμβρίου, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της ρευστότητας των τραπεζών.

Ειδικότερα, η απόδοση στο μονοετές γερμανικό ομόλογο υποχώρησε κατά 13 μ.β. την Τετάρτη στο -0,05%. Την ίδια στιγμή, η τιμή για την αγορά ενός γερμανικού ομολόγου λήξεως τον Δεκέμβριο του 2012 ενισχύθηκε στα 101,075 ευρώ.

Traders ομολόγων εξηγούν στο Capital.gr ότι οι επενδυτές που επιλέγουν αυτούς τους τίτλους με άλλα λόγια είναι διατεθειμένοι να χάσουν εις γνώσιν τους, και όχι γιατί φταίει η αγορά, μόνο και μόνο για να έχουν στην κατοχή τους τα συγκεκριμένα ομόλογα.
Συνέχεια

αλήθεια τι θα κάναμε στην θέση τους?

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι θα κάνατε αν είσαστε στη θέση των Γερμανών εταίρων μας και αν αναλογιστείτε πως η σημερινή κρίση μόνο κέρδος μπορεί να έχει για αυτούς. Την τελευταία διετία, η Γερμανία έχει επωφεληθεί κατά 9 δισ. ευρώ από την κρίση χρέους της ευρωζώνης, με τους Έλληνες να πληρώνουν για τις φοροαπαλλαγές των Γερμανών 8 δισ. ευρώ την περίοδο 2013-2014!
Αυτό προκύπτει από έρευνα του επικεφαλής οικονομολόγου της ολλανδικής τράπεζας ING στο Βέλγιο Κάρστεν Μπρζέσκι, η οποία…
δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του.
«Επί αρκετό χρονικό διάστημα η γερμανική οικονομία συγκαταλέγεται μεταξύ των ολίγων εκείνων που ευνοούνται από την ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Πράγματι, η γερμανική κυβέρνηση μπορεί πλέον να βρίσκει σχεδόν δωρεάν διεθνή χρηματοδότηση», παρατηρεί ο αναλυτής του ολλανδικού τραπεζικού ομίλου.
Όπως επεξηγεί, όταν το επιτόκιο των 10ετών ομολόγων της Ιταλίας ξεπέρασε το 7% και το επιτόκιο ακόμη και της Γαλλίας έχει φθάσει στο ιστορικά υψηλό επίπεδο 3%, το Βερολίνο εκδίδει 10ετή ομόλογα με επιτόκιο 1,7%, διετή με μόλις 0,3% και εξάμηνης διάρκειας με επιτόκιο που έπεσε στο… 0,08%, ενώ προ ενός μηνός βρισκόταν στο 0,3%. Συνέχεια

Η Ρώμη καίγεται. Η Ευρώπη χωρίς σχέδιο.Οι Γάλλοι είναι οι επόμενοι.

Η Ιταλία κοιτά κατάματα την άβυσσο, καθώς με το κόστος δανεισμού της να ξεπερνά πλέον το 7%, έχει πρακτικά αποκλειστεί από τις αγορές ομολόγων, την ώρα που διαθέτει ένα χρέος ύψους 1,9 τρισ. ευρώ αλλά κανένα προστατευτικό δίχτυ από την ΕΕ ή το ΔΝΤ.

Τρεις ημέρες αφότου η Σύνοδος του G20 απέτυχε να μοχλεύσει τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης EFSF, ώστε αυτός να έχει δύναμη πυρός 1 τρισ. ευρώ, οι αγορές επιτέθηκαν στα ομόλογα της Ιταλίας, ποντάροντας ακριβώς στο γεγονός ότι η χώρα είναι πλέον απροστάτευτη απέναντι στις διαθέσεις τους.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αγοράζει ιταλικά ομόλογα μέσω της δευτερογενούς αγοράς, όμως, προφανώς οι προσπάθειές της δεν είναι αρκετές για να αποτρέψουν τη βύθιση των τιμών και την εκτίναξη των αποδόσεών τους.

Η απόφαση του οίκου εκκαθάρισης LCH.Clearnet να αυξήσει το απαιτούμενο margin για τις συναλλαγές στα ιταλικά ομόλογα, αποτέλεσε τη χαριστική βολή.

Η απόδοση των ομολόγων ξεπέρασε χθες το όριο συναγερμού και βιωσιμότητας του 7%. «Διαβήκαμε τον Ρουβικώνα», δηλώνει η Capital Economics. Σύμφωνα με τον οίκο, η Ιταλία δεν θα μπορέσει να αναχρηματοδοτήσει τα χρέη της, ύψους 300 δισ. ευρώ που λήγουν του χρόνου και θα βρεθεί σε μία άτακτη χρεοκοπία. Εκτός και εάν οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίσουν άμεσα την έκταση της κρίσης. «Πρόκειται για έναν πανικό. Η Ρώμη καίγεται. Οι κυβερνήσεις πρέπει να σταματήσουν τη μετάδοση της πυρκαγιάς», είπε η Jennifer McKeown, επικεφαλής οικονομολόγος της Capital Economics.

Οι ενδείξεις της μετάδοσης της κρίσης είναι ήδη εδώ, καθώς το spread των γαλλικών ομολόγων έναντι των αντίστοιχων γερμανικών άγγιξε το ρεκόρ για την εποχή του ευρώ, των 146 μονάδων βάσης. Οι γαλλικές τράπεζες έχουν έκθεση 416 δισ. δολαρίων στην Ιταλία. 
Συνέχεια

Η κορυφαία πρόταση για τους (μεγαλο)μετόχους των τραπεζών

Όταν η κυρία Μέρκελ λέει επίσημα ότι η Γερμανία είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει την ανακεφαλαιοποίηση των γερμανικών τραπεζών, θα ήταν υπερβολικά αισιόδοξο να υποστηρίξει κανείς ότι οι ελληνικές τράπεζες θα παραμείνουν ως έχουν. Κι αυτό το έχουν αντιληφθεί πλήρως οι σημερινές διοικήσεις των τραπεζών. Κάποιες σπεύδουν να αγοράσουν μελλοντικό χρόνο με δάνεια σε εκδότες, λες και κάτι φοβούνται. Κάποιοι άλλοι κάνουν deals με ρυθμό πυροβόλου. Το κορυφαίο, όμως, είναι η πρόταση του option για τους μετόχους των τραπεζών.

Η πρόταση αυτή κάνει τις τελευταίες ημέρες το γύρο των υπουργικών γραφείων. Ευτυχώς δεν έχει βρει ένθερμους υποστηρικτές (ακόμη). Βλέπετε, το πολιτικό κατεστημένο φοβάται ότι η αποδοχή τόσο προκλητικών προτάσεων θα μπορούσε να είναι η σταγόνα που θα ξεχείλιζε το ποτήρι της οργής. Και δεν είναι εποχή για τόσο μεγάλα ρίσκα. Συνέχεια

Προ των πυλών των τραπεζών η κρατικοποίηση

Κοινές μετοχές θα πάρει το κράτος από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που θα υποβάλουν αίτημα κεφαλαιακής ενίσχυσης στο Ταμείο. Η ενίσχυση θα παρέχεται εφόσον αποτύχει η προσπάθεια αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου από τις τράπεζες
Ανοίγει πλέον και με νόμο ο δρόμος για την κρατικοποίηση των τραπεζών, καθώς το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας θα συμμετέχει σε όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με κοινές μετοχές και οι τράπεζες θα «απονέμουν στο Ταμείο ειδικά δικαιώματα».
Χθες κατατέθηκε στη Βουλή η τροπολογία, σύμφωνα με την οποία η συμμετοχή του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στο μετοχικό κεφάλαιο των πιστωτικών ιδρυμάτων θα γίνεται με κοινές και όχι προνομιούχες μετοχές.
Επίσης, ρητώς προβλέπεται η υποχρέωση του Ταμείου να διαθέσει αυτές τις μετοχές μέσα σε δύο χρόνια. Ανοίγει, δηλαδή, ο δρόμος και για τον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών.
Το άλλο χαρακτηριστικό της τροπολογίας είναι ότι το ΤΧΣ θα συμμετέχει σε όλα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Δηλαδή στις μεταβατικές τράπεζες (δημιουργούνται στην περίπτωση που υπάρξει πρόβλημα σε κάποια τράπεζα). Συνέχεια

ΗΠΑ τώρα πολλοί αναλυτές της Wall Street προειδοποιούν ότι η υποβάθμιση θα συμβεί ακόμα και εάν επιτευχθεί κάποια συμφωνία.

Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χάσουν την άριστη πιστοληπτική τους αξιολόγηση ΑΑΑ προειδοποιούν BlackRock, Loomis Sayles & Co. και Franklin Templeton Investments, την ώρα που η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να διαφωνεί για το σχέδιο που θα αυξήσει το όριο χρέους των 14,3 τρισ. δολαρίων.
Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί ετοιμάζουν δύο διαφορετικά προγράμματα, καθώς στενεύουν τα χρονικά περιθώρια που έχουν στη διάθεσή τους. Οι δύο πλευρές θα πρέπει να καταλήξουν σε συμφωνία έως τις 2 Αυγούστου, διαφορετικά, οι ΗΠΑ θα βρεθούν σε στάση πληρωμών.
«Πιστεύουμε ότι όταν τα πράγματα έρθουν στο απροχώρητο, το όριο του χρέους θα αυξηθεί», δηλώνει στο Bloomberg ο BobDoll, επικεφαλής στρατηγικής της BlackRock. «Το τι αυτό θα συνεπάγεται είναι πολύ δύσκολο να το πούμε, και αυτό η απειλή της υποβάθμισης υπάρχει έτσι και αλλιώς».
Ο Obama έχει προειδοποιήσει για τις συνέπειες της υποβάθμισης και της στάσης πληρωμών. «Το να βρεθούμε σε στάση πληρωμών είναι ένα ριψοκίνδυνο και ανεύθυνο αποτέλεσμα σε αυτή τη διαμάχη. Θα ρισκάρουμε να πυροδοτήσουμε μια βαθιά οικονομική κρίση, μία που θα έχει προκληθεί σχεδόν αποκλειστικά από την Ουάσιγκτον», είπε.
Οι Moody’s, Standard & Poor’s και Fitch έχουν προειδοποιήσει ότι θα υποβαθμίσουν την αξιολόγηση ΑΑΑ των ΗΠΑ εάν δεν υπάρξει συμφωνία για το χρέος. Τώρα, πολλοί αναλυτές της Wall Street προειδοποιούν ότι η υποβάθμιση θα συμβεί ακόμα και εάν επιτευχθεί κάποια συμφωνία.
«Είμαι αρκετά σίγουρη ότι θα δούμε υποβάθμιση από τουλάχιστον έναν οίκο», δηλώνει η Kathleen Gaffney, διαχειρίστρια του Loomis Sayles Bond Fund.
«Κατά πάσα πιθανότητα, ένας πολιτικός συμβιβασμός της τελευταίας στιγμής θα αποτρέψει το default αλλά θα αφήσει την αξιολόγηση ΑΑΑ εξαιρετικά ευάλωτη», έγραψε ο Mohamed El-Erian, διαχειριστής της PIMCO και του μεγαλύτερου fund ομολόγων στον κόσμο.
Οι επενδυτές ενδέχεται να αμφισβητήσουν τη φερεγγυότητα των ΗΠΑ, έγραψε ο Christopher Molumphy, επικεφαλής επενδύσεων της μονάδας ομολόγων της Franklin Templeton σε έκθεσή του. «Οι συνεχιζόμενες αμφιβολίες για μια μακροπρόθεσμη λύση στο δημοσιονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ ενδέχεται να απειλήσουν την αξιολόγηση ΑΑΑ και το στάτους της χώρας».
Η JP Morgan υπολογίζει ότι η κόντρα για το όριο χρέους και η απειλή της υποβάθμισης των ΗΠΑ ανεβάζει το ετήσιο κόστος για την αμερικανική κυβέρνηση κατά 100 δισ. δολάρια.  Συνέχεια

Interview: Jim Sinclair on Gold and the World Financial System

The Hera Research Newsletter (HRN) is pleased to present an in-depth interview with Jim Sinclair, Chairman and CEO of Tanzanian Royalty Exploration and founder of Jim Sinclair’s MineSet, which hosts his gold commentary as a free service to the gold investment community.

Jim Sinclair is primarily a precious metals specialist and a commodities and foreign currency trader.  He founded the Sinclair Group of Companies in 1977, which offered full brokerage services in stocks, bonds, and other investment vehicles.  The companies, which operated branches in New York, Kansas City, Toronto, Chicago, London and Geneva, were sold in 1983.

From 1981 to 1984, Mr. Sinclair served as a Precious Metals Advisor to Hunt Oil and the Hunt family for the liquidation of their silver position as a prerequisite for the $1 billion loan arranged by the Chairman of the Federal Reserve, Paul Volcker.

He was also a General Partner and Member of the Executive Committee of two New York Stock Exchange firms and President of Sinclair Global Clearing Corporation (a commodity clearing firm) and Global Arbitrage (a derivative dealer in metals and currencies).

In April 2002, shareholders of Tanzanian Royalty Exploration (formerly Tan Range Exploration) approved the acquisition of a Sinclair managed private company, Tanzania American International, and its exploration assets in Tanzania. Subsequently, Mr. Sinclair became Chairman of Tanzanian Royalty and now leads its efforts to become a gold royalty and development company.

He has authored three books and numerous magazine articles dealing with a variety of investment subjects, including precious metals, trading strategies and geopolitical events and their relationship to world economics and the markets.  He is a frequent and popular commentator on financial and market related issues in various news publications and has been profiled in the New York Times.

In January 2003 Mr. Sinclair launched, Jim Sinclair’s MineSet, which now hosts his gold commentary and is intended as a free service to the gold community.

Hera Research Newsletter (HRN): Thank you for speaking with us today.  You are one of very few people who have tried to warn investors about OTC derivatives.  Why are OTC derivatives a problem in your opinion?

Jim Sinclair: Over the counter (OTC) derivatives are the reason we are going through what we are going through now.  An OTC derivative is a kind of wager on what something will do.  Up until 2009, most of these wagers had very little, if any, money behind them and, if the direction you bet on didn’t come to fruition, the amount of leverage resulted in extraordinary losses.  There was a major rollover in derivatives tied to real estate in 2008, as well as in other types, such as those tied to sub-prime auto loans.

HRN: Did OTC derivatives destabilize the financial system in 2008?

Jim Sinclair: Absolutely.

HRN: Don’t financial institutions use risk cancellation models to hedge risks using OTC derivatives?

Jim Sinclair: Before the failure of Lehman Brothers, OTC derivatives losses would have almost netted out to zero.  You can consider derivatives like a string in a circle with various knots representing all the derivatives transactions.  When Lehman went broke, the string broke.  When Lehman couldn’t meet its obligations on derivatives, they could no longer be netted out to zero.  That’s why the banks went down, and that’s why you had the government bailouts and quantitative easing (QE).

HRN: OTC derivatives are the real reason for the bank bailouts?

Jim Sinclair: That is a fact which can in no way be argued away.

HRN: Hasn’t the problem been cleaned up by the Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act?

Jim Sinclair: The pile of OTC derivatives is over $1 quadrillion.  After 2008, the International Monetary Fund (IMF) adopted a new method of valuing them called value to maturity.  Value to maturity assumes all of them will function, which is a cartoon.  The derivatives pile hasn’t contracted.  Basically, it has expanded, but value to maturity reduced the notional value from over $1 quadrillion to under $700 trillion.  The amount outstanding is the same as it was in the first place.

The flavor of the present moment is credit default swaps against the solvency, or lack thereof, of sovereign nations.  New derivatives have some margin behind them, but they only work if they are not called upon.  If a nation’s debt was in fact to default, it would happen very quickly without a great deal of run up before.  Most people would expect a rescue to be coming.  Let’s say a rescue didn’t come, those credit default swaps would simply not be able to function and down again would come the banking system.

HRN: Are you saying that the financial system is less stable today than it was in 2008?

Jim Sinclair: It appears more stable but that’s only an appearance.  The entire equity rally took place almost to the day from when the Financial Accounting Standards Board (FASB) relaxed the mark to market rule.  It allowed financial institutions to make up whatever value they wanted for their worthless pieces of paper.  If they used the real values, the banks would have come down. Συνέχεια

How to Pay No Taxes

Eleven shelters, dodges, and rolls—all perfectly legal—used by America’s wealthiest people

By Jesse Drucker

For the well-off, this could be the best tax day since the early 1930s: Top tax rates on ordinary income, dividends, estates, and gifts will remain at or near historically low levels for at least the next two years. That’s thanks in part to legislation passed in December 2010 by the 111th Congress and signed by President Barack Obama.

«This is clearly far and away the most generous tax situation that’s existed,» says Gregory D. Singer, a national managing director of the wealth management group at AllianceBernstein (AB) in New York. «It’s a once-in-a-lifetime opportunity.»

For the 400 U.S. taxpayers with the highest adjusted gross income, the effective federal income tax rate—what they actually pay—fell from almost 30 percent in 1995 to just under 17 percent in 2007, according to the IRS. And for the approximately 1.4 million people who make up the top 1 percent of taxpayers, the effective federal income tax rate dropped from 29 percent to 23 percent in 2008. It may seem too fantastic to be true, but the top 400 end up paying a lower rate than the next 1,399,600 or so.

That’s not just good luck. It’s often the result of hard work, as suggested by some of the strategies in the following pages. Much of the top 400’s income is from dividends and capital gains, generated by everything from appreciated real estate—yes, there is some left—to stocks and the sale of family businesses. As Warren Buffett likes to point out, since most of his income is from dividends, his tax rate is less than that of the people who clean his office.

The true effective rate for multimillionaires is actually far lower than that indicated by official government statistics. That’s because those figures fail to include the additional income that’s generated by many sophisticated tax-avoidance strategies. Several of those techniques involve some variation of complicated borrowings that never get repaid, netting the beneficiaries hundreds of millions in tax-free cash. From 2003 to 2008, for example, Los Angeles Dodgers owner and real estate developer Frank H. McCourt Jr. paid no federal or state regular income taxes, as stated in court records dug up by the Los Angeles Times. Developers such as McCourt, according to a declaration in his divorce proceeding, «typically fund their lifestyle through lines of credit and loan proceeds secured by their assets while paying little or no personal income taxes.» A spokesman for McCourt said he availed himself of a tax code provision at the time that permitted purchasers of sports franchises to defer income taxes. Συνέχεια

Μαρκ Φάμπερ: Η μαφία των αγορών και η φούσκα του χρέους

Σαν να μην πέρασε μια μέρα… Μια από τις πιο εντυπωσιακές ειδήσεις της εβδομάδας ήταν τα αποτελέσματα που ανακοίνωσε για το πρώτο τρίμηνο του 2010 η JP Morgan Chase. Ο λόγος για τη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα των ΗΠΑ (βάσει ενεργητικού), η οποία στους πρώτους τρεις μήνες του έτους κατέγραψε καθαρά -όχι μεικτά- κέρδη της τάξεως των 5,5 δισ. δολαρίων! Το προηγούμενο τρίμηνο είχε εμφανίσει καθαρά κέρδη 4,8 δισ. δολ., ενώ το α’ τρίμηνο του 2010 «μόλις» 3,3 δισ. δολ.
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή επίδοση που αντανακλά όχι απλά μία ολική επαναφορά των αμερικανικών τραπεζών στα προ της κρίσης του 2008 επίπεδα, αλλά μία ακόμα μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου. Πώς επετεύχθη αυτή η εντυπωσιακή ανάκαμψη; Χάρη σε άνευ προηγουμένου χαμηλά επιτόκια και εκτύπωση φρέσκου χρήματος.
Αυτή η συνταγή που ακολουθεί από το 2001 η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) είναι που δημιούργησε μία σειρά από «φούσκες» σε όλα τα μέτωπα, τις οποίες τελικά εξήγαγε και στον υπόλοιπο πλανήτη, προκειμένου να πλουτίσει η ελίτ της Wall Street, καταγγέλλει ένας από τους πλέον διάσημους «γκουρού» των αγορών, ο Μαρκ Φάμπερ. Όταν τα επιτόκια είναι τόσο χαμηλά, τονίζει, τότε ο κόσμος εξωθείται να δανειστεί, είτε πρόκειται για συνταξιούχους είτε για χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Σε αυτό το πλαίσιο σύντομα δημιουργούνται «τερατουργήματα» χρέους σαν αυτό της Lehman Brothers, η οποία είχε αξία κεφαλαιοποίησης 20 δισ. δολάρια, με την οποία υποστήριζε συνολική μόχλευση 600 δισ. δολαρίων.
Πολλοί πίστεψαν ότι η κατάρρευση της Lehman το 2008 θα έβαζε ταφόπλακα και σε αυτού του είδους τις πολιτικές. Η αλήθεια αποδείχθηκε διαφορετική. Δυόμισι χρόνια μετά η JP Morgan και οι υπόλοιπες συνιστώσες του αμερικανικού χρηματοοικονομικού κατεστημένου καταγράφουν αστρονομικά κέρδη, εκμεταλλευόμενες όχι μόνο τα μηδενικά επιτόκια με τα οποία δανείζονται αλλά και την εκτύπωση φρέσκου χρήματος που κάνει συστηματικά αυτό το διάστημα η Fed με επισήμως δεδηλωμένο στόχο να «ξαναφουσκώσουν» οι αξίες. Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ (κι όχι η… Ζιμπάμπουε) ετοιμάζονται να καταγράψουν ρεκόρ για δεύτερη διαδοχική χρονιά στο έλλειμμα του προϋπολογισμού τους, που εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 1,4 τρισ. δολάρια, και να ανεβάσουν το ανώτατο όριο δανεισμού τους πάνω από τα 15 τρισ. δολ. προκειμένου να αποφύγουν μία άμεση στάση πληρωμών…
Δεν θέλει ερώτημα, λοιπόν, ποιον ωφέλησε τελικά η νομισματική πολιτική των ΗΠΑ. Ο Μαρκ Φάμπερ το λέει ακόμα πιο ωμά. Τα πάντα, λέει, είναι μια τεράστια απάτη. Σαν τη Moody’s και τους υπόλοιπους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης. Δίνουν κορυφαία αξιολόγηση σε ομόλογα-σκουπίδια δημιουργώντας μια φούσκα τρισεκατομμυρίων δολαρίων χωρίς αντίκρισμα, κι όταν αυτή σπάει, λένε απλώς «συγγνώμη λάθος» και συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους ανενόχλητοι, χωρίς να τους εγκαλέσει κανείς.

«Πρόκειται για μια σύγχρονη μαφία», λέει. «Όπως στη μαφία ισχύει ο νόμος της ομερτά και κανείς δεν καταθέτει εναντίον άλλων μελών, έτσι και στο χρηματοοικονομικό κλάδο κανείς δεν θίγει κανέναν. Διότι ο ένας είναι πελάτης του άλλου. Αν εγώ αποκαλύψω κάτι, τότε όλο το σύστημα γνωρίζει ότι επιδιώκω να βλάψω κάποιον συγκεκριμένα και σύντομα θα βγουν στη φόρα και τα δικά μου άπλυτα». Συνέχεια

Editorial FT: Πιες το φαρμάκι… για να γειάνεις

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έσπευσαν να στηρίξουν την Ελλάδα πριν από 12 μήνες με ένα τριετές πρόγραμμα ύψους 110 δισ. ευρώ, οι αξιωματούχοι εκτίμησαν ότι η Αθήνα θα μπορούσε να δανειστεί από τις αγορές το 2012. Η εκτίμηση αυτή αποτελούσε εξαρχής εν μέρει ευσεβή πόθο. Σήμερα φαίνεται πως δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι ιδιώτες πιστωτές να παράσχουν τα 25 – 30 δισ. ευρώ που χρειάζεται η Ελλάδα τον επόμενο χρόνο. Όσοι αμφέβαλαν γι’ αυτό πείστηκαν την προηγούμενη εβδομάδα όταν η απόδοση των 2ετών ελληνικών ομολόγων εκτινάχθηκε πάνω από το 18%.

Οι εταίροι της Ελλάδας στην ευρωζώνη σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι με μία πολύ δυσάρεστη επιλογή: θα πρέπει είτε να παρέμβουν εκεί όπου ο ιδιωτικός τομέας αρνείται να τοποθετηθεί, αυξάνοντας τα κεφάλαια για την Ελλάδα, είτε να αποδεχτούν μία εθελοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Η πρώτη επιλογή θα προκαλέσει τόσο έντονη πολιτική διαμάχη και δημόσια αγανάκτηση στη Γερμανία και σε άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης που δύσκολα φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να υπάρξει δεύτερο πακέτο στήριξης για την Ελλάδα. Εάν όμως οι κυβερνήσεις αυτές δεν μπορούν να πληρώσουν, τότε ίσως ήρθε η ώρα να μελετήσουν εάν η εθελοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι προς το συμφέρον της ευρωζώνης.

Η αναδιάρθρωση δεν είναι μία απόφαση που λαμβάνεται εύκολα. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δικαίως επισημαίνει τους κινδύνους που υπάρχουν για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Θα υπάρξει αντίκτυπος στις πιστώτριες χώρες και ειδικότερα στη Γερμανία, όπου μερικές τράπεζες δάνειζαν ριψοκίνδυνα στην Ελλάδα. Τέλος, η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα δημιουργούσε σενάρια ότι η Ιρλανδία και η Πορτογαλία θα έχουν την ίδια τύχη.
Οι ηγέτες της ευρωζώνης, όμως, θα πρέπει να επιρρίψουν τις ευθύνες στον εαυτό τους για την κατάσταση στην οποία έχουν βρεθεί. Η πρωταρχική τους πρωτοβουλία ήταν ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM), ένας μόνιμος τρόπος αντιμετώπισης κρίσεων που θα αρχίσει να λειτουργεί από τα μέσα του 2013. Η έκτακτη στήριξη μιας χώρας από το ESM θα μπορεί να δοθεί υπό την προϋπόθεση ότι οι ιδιώτες επενδυτές θα δεχθούν να υποστούν ζημίες στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης χρεών.

Οι πολιτικοί ήλπιζαν ότι αναβάλλοντας την αναδιάρθρωση χρεών για μετά τα μέσα του 2013 θα γλίτωναν την εκλογική εξόντωση κρύβοντας τα αποτελέσματα της κρίσης χρέους στους δικούς τους χρηματοοικονομικούς τους οργανισμούς. Συνέχεια