Το τέλος της Συρίας και η ανίερη συμμαχία των «ιερών πολεμιστών» του ισλαμισμού με τους πολεμοκάπηλους του ιμπεριαλισμού

Γράψαμε από πολύ νωρίς ότι η πολυδιαφημιζόμενη «Αραβική Άνοιξη» ήταν κυρίως ένα προπέτασμα καπνού για να αφήσει καμένη γη η παραπαίουσα αμερικάνικη αυτοκρατορία στη Μέση Ανατολή. Η πρόκληση χάους και η ανάδειξη εξτρεμιστικών ενόπλων ισλαμιστικών δυνάμεων στην περιοχή που ανακόπτει τη διείσδυση Ρωσίας και Κίνας ενώ μακροπρόθεσμα απειλεί και την σταθερότητα σε μια Ευρώπη που σφύζει πλέον ποικίλων μη ενσωματωμένων ισλαμικών πληθυσμών με σημαντικότερη πύλη εισόδου τους πλέον την Ελλάδα, επιτρέπει στις ΗΠΑ να χρησιμοποιούν άλλοτε ως εργαλείο αποσταθεροποίησης και άλλοτε ως φόβητρο τον ισλαμιστικό κίνδυνο  προκειμένου να διατηρήσουν τον ρόλο τους ως παγκοσμίου μπάτσου/μπράβου, ρόλο που τις επιτρέπει να συνεχίζουν να κόβουν ανεξέλεγκτους πακτωλούς πληθωριστικών δολαρίων ώστε να επιπλέουν στο χάος που οι ίδιες δημιουργούν.
Όπως γράψαμε εδώ, η Συρία του Μπασίρ Αλ Άσαντ ήταν το τελευταίο οχυρό της παγκόσμιας σταθερότητας καθώς εγκλώβιζε τους ένοπλους τζιχαντιστές στα εδάφη της, αποτρέποντας τους από το να μεταφέρουν τη δράση τους και σε άλλες αποσταθεροποιημένες χώρες της περιοχής.
Για αυτόν ακριβώς το λόγο ο Άσαντ θα πέσει. Άνανδρα.
Για μια ακόμη φορά οι δυτικοί θα επικαλεστούν το επιχείρημα των όπλων μαζικής καταστροφής χωρίς καμία επιβεβαίωση των ούτως ή άλλως αριθμητικά διογκωμένων ισχυρισμών θανάτων αμάχων της επί χρόνια χρηματοδοτούμενης από το USAID και άλλες αμερικάνικες πηγές αντιπολίτευσης (ενδεικτικά εδώhttp://www.globalresearch.ca/thousands-of-syrian-police-who-joined-the-rebels-are-on-u-s-payroll/5344145).
Ο ισχυρισμός της χρήσης χημικών όπλων κρεμόταν πάνω από το κεφάλι του Άσαντ επί μήνες, απομακρύνθηκε όμως προσωρινά χάρη στη γνωμοδότηση ουδέτερων παρατηρητών. Οι ισχυρισμοί το 2012 πχ ότι το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποίησε το νευροτοξικό αέριο Σαρίν γύρισαν μπούμερνανγκ καθώς το μέλος των επιθεωρητών του ΟΗΕ στη Συρία Carla Del Ponte, δήλωσε τότε πως υπήρχαν ενδείξεις για τη χρήση χημικών όπλων από τους «αντάρτες». (εδώ)
Φυσικά, η ανακοίνωση της Del Ponte δεν προκάλεσε σάλο και διεθνή κατακραυγή για τις έστω ενδείξεις χρήσης χημικών όπλων από τους «αντάρτες» καθώς αυτοί βρίσκονται στο απυρόβλητο από τις δυτικές ελίτ κάνοντας τη βρώμικη δουλειά των αμερικανών στον κατά φαντασία «ιερό» αλλά πολύ πραγματικό πόλεμο τους.
Μένουν στο απυρόβλητο ακόμα και όταν εκατοντάδες άμαχοι ακρωτηριάζονται από αυτούς στη Λατάκεια στη συνέχεια ενός ντόμινο σφαγών αμάχων που δε βλέπουν το φως της δημοσιότητας,
Λίγες μέρες πριν την άφιξη των επιθεωρητών του ΟΗΕ για τη διερεύνηση των ισχυρισμών για χρήση χημικών και μετά τη Λατάκεια, οι δυνάμεις του Άσαντ βομβαρδίζουν θέσεις των ανταρτών στα περίχωρα της Δαμασκού,  μια ακόμη κίνηση σε μια σειρά επιτυχημένων πληγμάτων κατά των «ανταρτών»/τρομοκρατών. Όλα έδειχναν ότι αυτή τη φορά η σύγκρουση θα έβαινε υπέρ των κοσμικών.
Ο τελευταίος όμως βομβαρδισμός αυτός  άλλαξε τα δεδομένα και όχι σε στρατιωτικό επίπεδο. Και αυτό γιατί πάνω από 100 άμαχοι βρήκαν τραγικό θάνατο μάλλον εξαιτίας του βομβαρδισμού.
Εικάζουμε και μόνο εικάζουμε ότι άμαχοι που έσπευσαν σε υπόγεια κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών έπεσαν θύματα αέριων που απελευθερώθηκαν ή δημιουργήθηκαν αθέλητα κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών με αποτέλεσμα πάνω από εκατό άμαχοι να πεθάνουν, μάλλον από ασφυξία.
Γιατί προβαίνουμε σε μια τόσο παρακινδυνευμένη σε σχέση με την έλλειψη στοιχείων ερμηνεία;
Γιατί η μονόπλευρα αποδοθείσα από τους αντάρτες και κυρίαρχη πλέον στα δυτικά μήντια ερμηνεία του βομβαρδισμού με χημικά όπλα φαίνεται ακόμη πιο τραβηγμένη και αβάσιμη.
Σύμφωνα ακόμη και με τις πρόχειρες εξ αποστάσεως εκτιμήσεις ειδικών, η εικόνα των θυμάτων δεν συνταιριάζει  για μια πληθώρα λόγω με την εικόνα θυμάτων Σαρίν.
Ο ισχυρισμός των ανταρτών για τη χρήση χημικών όπλων ήταν ήδη αριθμητικά διογκωμένος ανεβάζοντας τους νεκρούς σε 1200. Ούτε καν ο ισχυρισμός για χρήση χημικών όπλων από τη ΜΚΟ Γιατροί Χωρίς Σύνορα δεν επιβεβαιώνει τον αριθμό των νεκρών που τους τοποθετεί γύρω στους 300. Αυθαίρετα και καταχρηστικά καθώς, όπως οι ίδιοι έχουν παραδεχτεί, οι άνθρωποι της ΜΚΟ ούτε ήταν ούτε έσπευσαν στον τόπο των βομβαρδισμών.
Με τι κριτήρια και με τι τεκμήρια λοιπόν πιστοποίησαν οι Γιατροί χωρίς Σύνορα τη χρήση χημικών;
Τους αυθαίρετους και μάλλον αβάσιμους λοιπόν ισχυρισμούς περί χρήσης χημικών όπλων από τους καθεστωτικούς έσπευσαν αυθαίρετα, άκριτα και πρόστυχα να υιοθετήσουν και να αναπαράγουν κυβερνήσεις και στελέχη τους ανάμεσα στους οποίους και ο κος Βενιζέλος, ο οποίος εδώ και χρόνια προσπαθεί να αντικαταστάσει την απώλεια κάθε λαϊκού ερείσματος του ΠΑΣΟΚ με τη σύσφιξη σχέσεων με το διεθνή παράγοντα.
Η ρήξη χημικών στη Δαμασκό, λίγες μέρες πριν την άφιξη των επιθεωρητών του ΟΗΕ , δέκα λεπτά μακριά από τα αρχηγεία του ΟΗΕ στη Δαμασκό και μερικά λεπτά μακριά από σημαντικότατες θέσεις των κυβερνητικών στη Δαμασκό και μάλιστα σε μια περίοδο που οι «αντάρτες» δέχονται πλήγματα τόσο σοβαρά ώστε ο Σαουδάραβας πρίγκιπας Μπαντάρ να σπεύδει στη Ρωσία και να συναντιέται με τον Πούτιν για να ζητήσει μάλλον την απόσυρση της ρωσικής στήριξης της Ρωσίας προς τον Άσαντ, θα ήταν μια αυτοκτονία.
Όχι μόνο για τον Άσαντ αλλά και για τους Αλαουίτες που αυτός κατά κάποιο τρόπο αντιπροσωπεύει.
Έτσι λοιπόν και κάτω από αυτές τις συνθήκες που θέλουν τους αντάρτες να χάνουν καθοριστικά έδαφος, ο μύθος της χρήσης των χημικών όπλων επανεφευρέθηκε και σερβιρίστηκε. Ένα άλλο αντάρτικο ξεκίνησε στο πεδίο της πληροφόρησης με εντελώς συμβατικά όπλα: αυτά της παραπλάνησης και της προπαγάνδας.
«Πεπεισμένος» λοιπόν από ανύπαρκτα μα πολύ βολικά πειστήρια, ο δυτικός ιμπεριαλισμός σπεύδει οσονούπω να συμβάλει στην καταστροφή του Άσαντ και την πλήρη αποσταθεροποίηση της Συρίας μέσω αεροπορικής κάλυψης στους αντάρτες που μάλλον θα μετεξελιχθεί και σε βραχείας διάρκειας αποκλεισμό των δυνάμεων του Άσαντ, όπως έγινε και στη Λιβύη.
Γιατί να θέλει να αυτοκτονήσει λοιπόν ο Άσαντ και να πάρει στο λαιμό του και τους υπόλοιπους αλουίτες;
Η μόνη λογική απάντηση είναι ότι ο Άσαντ δε θέλει να αυτοκτονήσει. Προσπαθούν να τον αυτοκτονήσουν.
Ακόμη και την ύστατη στιγμή που οι επιθεωρητές του ΟΗΕ καταφθάνουν τελικά στη Δαμασκό για να εξετάσουν τους ισχυρισμούς χημικών όπλων, αυτοί δέχονται επίθεση από ελεύθερους σκοπευτές, μια ακόμη ισχυρή ένδειξη προβοκάτσιας.
Γιατί να επιτρέψει ο Άσαντ την έλευση επιθεωρητών; Για να εξασκήσει το σημάδι του και να τους πυροβολήσει με το που πατάν το πόδι τους στη Δαμασκό; Η όλη υπόθεση θα ήταν γελοία.. αν δεν ήταν δραματικότατη…
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί τέτοια βρώμικα ψέματα. Στον πρώτο πόλεμο του κόλπου, ο κολλητός του Ανδρέα Παπανδρέου γερουσιαστής Τομ Λάντος παρουσίασε στο κογκρέσο μια νεαρή «κουβειτιανή» νοσοκόμα που κατάθεσε πως ιρακινοί στρατιώτες βγάζαν μωρά από τις θερμοκοιτίδες και τα αφήναν να πεθάνουν στους διαδρόμους. Η νοσοκόμα φυσικά αποδείχτηκε ότι δεν ήταν νοσοκόμα αλλά κόρη του κουβετιανού πρέσβη στις ΗΠΑ που παρουσίασε ένα κατασκευασμένο ψέμα για να προωθηθεί η αντιιρακινή προπαγάνδα που το Κουβέιτ είχε αναθέσει σε μεγάλη αμερικάνικη εταιρεία PR. Η συκοφαντία και η προπαγάνδα που στήθηκε, παρότι αποκαλύφθηκε, οδήγησε αρχικά σε επέμβαση και έπειτα σε  πολυετές εμπάργκο κατά του Ιράκ, ένα εμπάργκο γεμάτο σκάνδαλα που αφορούσαν και τον υιό του τότε ΓΓ του ΟΗΕ Κόφι Ανάν αλλά και κάποιους Έλληνες, ένα εμπάργκο που κόστισε τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ιρακινών παιδιών.
Παρά την καταστροφή που οι ΗΠΑ προκάλεσαν στο Ιράκ, ο Σαντάμ συνέχισε να γλείφει τους αμερικανούς. Και για ανταμοιβή εκείνοι ανακάλυψαν ότι ο Σαντάμ είχε χημικά όπλα, παρότι γνώριζαν πολύ καλά ότι το χημικό του οπλοστάσιο είχε σχεδόν εξαντληθεί στον πολυετή πόλεμο Ιράκ/Ιράν (άλλωστε οι αμερικάνοι του τα είχαν προμηθεύσει)και πως ότι είχε απομείνει δεν μπορούσε να συντηρηθεί εξαιτίας της οικτρής οικονομικής κατάστασης του Ιράκ λόγω του εμπάργκο. Έτσι λοιπόν και σε αντίθεση με τα μηδενικά ευρήματα των επιθεωρητών, η CIAπαρουσίασε νταλίκες με ήλιον ως κινητά εργαστήρια χημικών όπλων και έχτισε τη φούσκα των όπλων μαζικής καταστροφής του Ιράκ.
Παρότι το ψέμα αποκαλύφθηκε με πολλαπλούς τρόπους ανάμεσα στους οποίους και η μαρτυρία ενός υποτιθέμενου ειδικού ιρακινού επιστήμονα με την κωδική ονομασία curveball  ο οποίος στη συνέχεια αποκάλυψε ότι ψευδόταν σε μια υπόθεση που ο τότε υπουργός αμύνης Colin Powell χαρακτήρισε ως το «χαμηλότερο σημείο» της καριέρας του, η επέμβαση έγινε. (το πληρέστερο άρθρο για το φάκελο Ιράκ μπορείτε να βρείτε εδώ). Παράπλευρη απώλεια του βρώμικου και συνωμοτικού φακέλου Ιράκ ήταν η αυτοκτονία του επιθεωρητή του ΟΗΕDavid Kelly το 2003 (περισσότερα για το θέμα στο αντίστοιχο κεφάλαιο του βιβλίου μου «Θανάσιμες Θεραπείες» εκδ ΕΤΡΑ 2011).
Στο Αφγανιστάν δε,  οι αμερικάνοι θα εφεύρουν την ύπαρξη μιας διεθνούς τρομοκρατικής οργάνωσης με εγκέφαλο τον Μπιν Λάντεν όταν οι αμερικάνοι γνώριζαν πάρα πολύ καλά τα επίπεδα της οργάνωσης των Μουτζαχεντίν στην περιοχή καθώς ήταν οι ίδιοι που τους οργάνωναν, τους εξόπλιζαν και τους χρηματοδοτούσαν και όταν γνώριζαν πάρα πολύ καλά ότι ο Λάντεν δεν ήταν παρά ένα βαλιτσάκιας της Σαουδικής Αραβίας η οποία μαζί με το Ισραήλ, το Πακιστάν και της ΗΠΑ συγχρηματοδοτούσε την υπονομευτική δράση των «ιερών πολεμιστών» στο μαλακό υπογάστριο της πρώην «Σοβιετικής Ένωσης».
Αυτά επί Bush. Με το πέρας της θητείας Bush και την στρατηγική κατάρρευση του δόγματος «Κυριαρχία Πλήρους φάσματος» της ομάδας των νεοσυντηριτικών συμβούλων του και στελεχών της κυβέρνησης του του Project for A new AmericanCentury, η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή άλλαξε. Τα αποτελέσματα της ήταν όμως τα ίδια: Χάος και πόλεμοι.
Ο νομπελίστας ειρήνης Μπάρακ Ομπάμα πάει με τη Συρία να βάλει και δεύτερο πόλεμο στο ενεργητικό του, να ισοφαρίσει τον προκάτοχο του.
Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να το πετύχει αυτό χωρίς οικτρά ψέματα που με την πλήρη στήριξη των μήντια εξαπατούν την αμερικανική και τη διεθνή κοινή γνώμη.
Ας δούμε λοιπόν πως σκηνοθετήθηκε ο εμφύλιος στη Λιβύη. Μέσω της χρήσης των κοινωνικών μέσων και της δράσης ΜΚΟ που έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι τύγχαναν αμερικάνικης χρηματοδότησης, ορίζεται η 17η του Φλεβάρη του 2011 ως η μέρα της οργής. Η 17η του μηνός όμως θα είναι η μέρα που θα εμφυσηθεί αντικανταφικό περιεχόμενο σε αυτήν. Στις 15 του Φλεβάρη, ο «αντικαθεστωτικός» συγγραφέας Idris al- Mesmari θα στήσει κάμερα που επιβλέπει την πλατεία της Βεγγάζης. Θα καταγράψει μικρής κλίμακας και άοπλες συγκρούσεις ανάμεσα σε μικρές ομάδες αντικανταφικών και σωμάτων ασφαλείας.
Ο ίδιος όμως, ευρισκόμενος σε επικοινωνία με το Al-Jazeera θα μεταφέρει μάλλον ψευδώς πως η αστυνομία πυροβολούσε διαδηλωτές. Η τηλεφωνική επικοινωνία θα διακοπεί εξίσου δραματικά ενώ σύντομα θα προωθηθεί video στον παγκόσμιο ιστό που έδειχνε Λίβυους αστυνομικούς να πυροβολούν διαδηλωτές, βίντεο που όπως αποκαλύφθηκε είχε τραβηχτεί ένα χρόνο νωρίτερα. Αυτό ήταν. Μέσα σε αυτό το σκηνοθετημένο αντικανταφικό κλίμα στην καρδιά της αραβικής άνοιξης, οι τοπικοί αντίπαλοι του Καντάφι, εξτρεμιστές μουσουλμάνοι και πιστοί στον έκπτωτου από τον Καντάφι και μαριονέτα των αποικιοκρατών πάλαι πότε βασιλιά Idris, θα συμπράξουν κοινό μέτωπο κατά του Καντάφι. (περισσότερα εδώ).
Αλλά ας γυρίσουμε στη Συρία. Καταλαβαίνουμε τα κίνητρα των αμερικανών για τη διάλυση της. Λίγο περισσότερο δυσνόητα είναι τα κίνητρα των Ευρωπαίων.
Οι Γάλλοι, έχοντας παραγκωνιστεί από τους Γερμανούς στην πρωτοκαθεδρία της Ευρώπης μάλλον επιδιώκουν για τον εαυτό τους το ρόλο της μικρής αμερικής της Ευρώπης, της ηγέτιδος δηλαδή πολεμικής δύναμης της ΕΕ. Για αυτό και προστρέχουν σε κάθε πολεμική σύρραξη σαν να είχαν ραντεβού με την καψούρα τους.
Μετά τη Λιβύη και το Μάλι, η Συρία θα είναι η τρίτη πολεμική επιχείρηση που οι Γάλλοι θα  συμμετέχουν τα τελευταία μόλις δύο χρόνια. Τι κι αν η αποσταθεροποίηση στο Μάλι έγινε από Λίβυους και άλλους ισλαμιστές που αποδεσμεύτηκαν από τα μέτωπα της Λιβύης;
Τι και αν στη Συρία οι Γάλλοι θα βοηθούν αυτούς που οι ίδιοι οι Γάλλοι πολεμούν στο Μάλι και αυτούς που οι ίδιοι οι Γάλλοι βοήθησαν να κερδίσουν στη Λιβύη;
Άλλωστε και οι μέντορες τους οι αμερικάνοι, στη Συρία θα βοηθούν τους πρώην συμμάχους τους στο Αφγανιστάν που πολεμούν τον πρώην Σύμμαχο τους Άσαντ, παρότι την προηγούμενη δεκαετία η ισλαμική τρομοκρατία είχε αναχθεί από τις ΗΠΑ στον μεγαλύτερο διακηρυγμένο εχθρό τους…  Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου…
Όσο για τη στήριξη της Γερμανίας, έ όλο και κάποιο αντάλλαγμα θα έχουν πάρει κάτω από το τραπέζι σε σχέση με πιο επιθυμητή έκβαση για αυτούς της ευρωπαϊκής κρίσης και της διένεξης τους με τους αμερικανούς για την ηγεμονία της ΕΕ.
Εκτός απροόπτου, σύντομα τα γεράκια του πολέμου θα πετάν πάνω από τη γειτονική και φίλια Συρία οργάνωντας και σπέρνοντας όλεθρο σε μια ακόμη ωμή παρέμβαση που ξεπερνά κάθε έννοια διεθνούς δικαίου.
Οι μακελλάρηδες εξτρεμιστές θα ξεπαστρέψουν εκατοντάδες χιλιάδες αλαουίτες, χριστιανούς και Κούρδους.
Κάποιοι από αυτούς έχουν τα μέσα να αποδράσουν της  γενοκτονίας που πλησιάζει, θα έρθουν στην Ελλάδα πρόσφυγες. Η Ελλάδα που βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση θα βιώσει μια νέα μικρή «Μικρασιατική καταστροφή».
Στην Ελλάδα, αλαουίτες και χριστιανοί θα βρεθούν δίπλα σε σουνιτικές κοινότητες…
Ιράκ+Αμερικανοί=χάος. Αφγανιστάν+Αμερικανοί=χάος. Λιβύη+Αμερικανοί=χάος.
Και πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα τελεστεί και το Ελλάδα+Αμερικανοί=χάος.
Οι ένοπλοι ισλαμικοί θύλακες  που θα απεγκλωβιστούν από τη Συρία θα προωθηθούν στην Αίγυπτο όπου ίσως να αποτελέσουν την κρίσιμη ένοπλη μάζα για να έχουμε και εκεί ένα εμφύλιο πλήρους κλίμακας ενώ εμφύλιος προβλέπεται και για το Λίβανο ανάλογα με τις εξελίξεις.
Όλη η Μέση Ανατολή στην κόλαση σαν κάποιος να είχε πυρπολήσει τα κοιτάσματα της πετρελαίου παντού.
Και η Ελλάδα που κάποτε θα μπορούσε να παίζει ρόλο ισορροπιστικό να είναι το απόλυτο πουτανάκι των βρωμερών και άτιμων ιμπεριαλιστών και να παρέχει «διευκολύνσεις κάθε είδους».
Όπως έχει πει και ένας κρητίκαρος για τη βάση στη Σούδα: Είμαστε σε διπλή κατοχή: Και από τους Γερμανούς και από τους Αμερικάνους.
Οι αμερικάνοι, οι υπέρμαχοι της ειρήνης και της δημοκρατίας απανταχού, έχουν κάνει εκατοντάδες πραξικοπήματα, δεκάδες βρώμικους πολέμους. Είναι η πιο αμοραλιστική και ανεξέλεγκτη δύναμη στον πλανήτη και μάλιστα εξαιρετικά πιο επικίνδυνη τώρα που καταρρέει.
Και για τους αμερικάνους, ο ισλαμικός φανατισμός είναι εξαιρετικά χρήσιμο όπλο, δίστομο κι όλας. Και σαν φίλος κόβει και σαν εχθρός.
Από πάνω μας, η Σερβία διαλύθηκε από τους «συμμάχους μας» με τη βοήθεια του ισλαμικού παράγοντα.
Από κάτω μας, μια ολόκληρη περιοχή διαλύθηκε από τους συμμάχους μας με τη βοήθεια των ισλαμιστών εξτρεμιστών.
Εμείς, στη μέση των πάντων διαλυθήκαμε οικονομικά και κοινωνικά με τη «βοήθεια» των συμμάχων μας. Είναι η νιοστή φορά που οι «σύμμαχοι» μας μας γαμάνε.
Μήπως ήρθε η ώρα να ξαναβρούμε την αίσθηση δικαίου μας και κάποια από τη χαμένη μας αξιοπρέπεια και να βροντοφωνάξουμε το προφανές και το ιστορικά αληθές «Φονιάδες των λαών αμερικάνοι;». Ή μήπως σαν θύματα που είμαστε να μην φωνάξουμε μην τυχόν και ξυπνήσουν οι θύτες;

«Η Ελλάδα είναι θύμα εγκλήματος»

ΓΚΡΕΓΚ ΠΑΛΑΣΤ (δημοσιογράφος-ερευνητής, οικονομολόγος, συγγραφέας) 
«Καταλαβαίνω την κούραση και την απογοήτευση, και ότι μερικοί άνθρωποι κυριολεκτικά πεινάνε, αισθάνονται αβοήθητοι και απελπισμένοι. Αλλά δεν πρέπει να τα παρατήσετε. Η εναλλακτική για την Ελλάδα είναι… ο Ισημερινός»
«Η Ελλάδα είναι ήδη κατεστραμμένη. Με ρωτάτε, δηλαδή, εάν είναι καλή ιδέα να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Πραγματικά είναι λογικό να ανησυχείτε για το τι θα συμβεί όταν πηδήξετε, αλλά εάν μείνετε μέσα, θα καείτε ζωντανοί»
«Με ρωτάτε εάν πρέπει να πηδήξετε έξω από ένα κτήριο που καίγεται; Ε, ναι λοιπόν, να πηδήξετε, γιατί θα καείτε. Και ο Ισημερινός σάς δείχνει το δρόμο… Γιατί το ευρώ έχει ήδη εγκαταλείψει την Ελλάδα. Πιστέψτε με, δεν θέλετε να είστε στην Ευρωζώνη», δηλώνει ο…Γκρεγκ Πάλαστ, που μιλά αποκλειστικά στην «Κ.Ε.» για τη νέα διεθνή οικονομική τάξη, η οποία χρησιμοποίησε επιτυχώς το κοινό νόμισμα για να αλώσει το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και να κάνει τους πλουσίους πλουσιότερους. Ο Αμερικανός δημοσιογράφος-ερευνητής, με αποκλειστικά ρεπορτάζ και έρευνες που προκαλούν τριγμούς, υποστηρίζει ότι οι λαοί που χρησιμοποιούν το ευρώ και υποφέρουν από τη λιτότητα είναι όλοι «Ελληνες».

* Η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων πιστεύει ότι πίσω από τα προγράμματα λιτότητας υπάρχει συνωμοσία εξόντωσης των Ελλήνων και του ελληνικού πολιτισμού. Τι δείχνουν οι έρευνές σας;
– Αυτή η πεποίθηση ή εντύπωση των Ελλήνων μεταφράζεται ψυχολογικά από τον Φρόιντ, που την αποκαλεί «υπεροψία της μικρής διαφοράς», δηλαδή την τάση των ανθρώπων να πιστεύουν ότι είναι ξεχωριστοί και γι’ αυτό καταδιώκονται. Αυτή η θεωρία όμως είναι ανόητη. Εχω μια άλλη: όλοι όσοι χρησιμοποιούν το ευρώ είναι «Ελληνες». Είναι, δηλαδή, στόχοι της οικονομικής κατάρρευσης. Ολα τα κράτη που υποφέρουν υπό τη διοίκηση των φανατικών της λιτότητας κυβερνήσεων είναι «Ελλάδες» – όπως και οι ιδιοκτησίες τους… Είναι προγραμματισμένο να κλαπούν μέσω της ιδιωτικοποίησης. Δεν υπάρχει τίποτε ιδιαίτερο στις κακοποιήσεις που ζει η ελληνική οικονομία, ούτε και στο έγκλημα που διαπράττεται στην Ελλάδα. Απλώς είστε ο πρώτος στόχος μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση – μια μικρή, ευάλωτη χώρα με ελκυστικά «περιουσιακά στοιχεία» για… κλοπή.
Ρατσισμός* Υποστηρίζετε ότι η Ελλάδα είναι η σκηνή ενός εγκλήματος, ποιος όμως είναι ο δολοφόνος;

– Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι Ελληνες παρουσιάζονται ως τεμπέληδες που πίνουν ούζο στον ήλιο, δανείζονται πάρα πολλά και δουλεύουν πολύ λίγο. Γι’ αυτό και η οικονομία τους κατέρρευσε. Πόσο λάθος ισχυρισμός… Στοιχεία από τον ΟΟΣΑ (από το 2000 έως το 2012), τα οποία και χρησιμοποιώ στο άρθρο μου στο περιοδικό VICE, με τίτλο «My Big Fat Greek Minister», αποδεικνύουν ότι οι Ελληνες εργάζονται κατά μέσο όρο 619 ώρες το χρόνο περισσότερες από τους Γερμανούς, τους Αγγλους και τους Αμερικανούς. Δυστυχώς, το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι Ελληνες ηγέτες συμφωνούν με αυτή τη ρατσιστική προσέγγιση, που προωθείται από την «ισχυρή γερμανική φυλή». Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πρώην υπουργός Θεόδωρος Πάγκαλος…
Η αλήθεια όμως είναι μία: η Ελλάδα είναι θύμα εγκλήματος που διαπράχθηκε σε δύο πράξεις. Η πρώτη πράξη ξεκίνησε όταν η διεθνής οικονομική τάξη αποφάσισε την «εφεύρεση» του ευρώ ως οχήματος για την εφαρμογή των σκληρών οικονομικών θεωριών των Τόμας Φρίντμαν, Μίλτον Φρίντμαν, Τζόσεφ Σούμπετερ και του Ρόμπερτ Μούντελ, που πίστευαν στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου μέσω της «δημιουργικής καταστροφής». Μέχρι τώρα βλέπουμε μόνο την καταστροφή. Στην Ελλάδα, η πρώτη πράξη του εγκλήματος ξεκίνησε το 2002 με τα κρυφά παιχνίδια παραγώγων συναλλάγματος, που έπαιξαν τα δύο μεγάλα κόμματα με τη συνεργασία της Goldman Sachs, μια τρελή ταχυδακτυλουργία ώστε οι ελληνικές κυβερνήσεις να προσποιηθούν ότι το έλλειμμα της χώρας δεν ξεπερνούσε το 3% του ΑΕΠ. Συνέχεια

Δέσμη επτά μέτρων φέρνει μαζί του το τρίτο πακέτο στήριξης

Κοινωνική ασφάλιση, υγεία, ευρύτερος δημόσιος τομέας και ταχύτερες αποκρατικοποιήσεις στο νέο πρόγραμμα

 

 

Νέα μέτρα για την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και ταχύτερες αποκρατικοποιήσεις φέρνει μαζί του το τρίτο μνημόνιο, το οποίο αποτελεί πια κοινό «μυστικό» μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών.

Μπορεί το τρίτο πακέτο στήριξης επισήμως να διαψεύδεται, αλλά παρ’ όλα αυτά τόσο το υπουργείο Οικονομικών όσο και οι Βρυξέλλες το προετοιμάζουν όχι μόνο χρηματοδοτικά, αλλά και στο σκέλος που αφορά τις νέες υποχρεώσεις που θα αναγκαστεί να αναλάβει η Ελλάδα.

Η ύπαρξη της σκέψης για νέο πακέτο (έστω και σημαντικά περιορισμένο σε σχέση με τα δύο προηγούμενα) επιβεβαιώνεται σε καθημερινή βάση από τον ίδιο το Γερμανό υπουργό Οικονομικών,  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος στις επίμονες διαδοχικές ερωτήσεις του γερμανικού Τύπου μιλά για νέο, μικρό δάνειο προς την Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό η Γερμανία θα κρατήσει εντός του προγράμματος και το ΔΝΤ, το οποίο σύμφωνα με το σημερινό πρόγραμμα θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί την Ελλάδα μέχρι και το 2017.
 
Τα νέα μέτρα

Η Ελλάδα έχει ήδη αναλάβει την υποχρέωση να εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα καταγραφεί οριακά φέτος, θα φτάσει στο 4,5% του ΑΕΠ το 2016 και το 2017 και θα υποχωρήσει οριακά στο 4,3% του ΑΕΠ το 2018, ενώ θα πρέπει να παραμείνει στο επίπεδο του 4% του ΑΕΠ τουλάχιστον μέχρι και το 2020. Αυτό από μόνο του ενέχει πολύ υψηλές δημοσιονομικές υποχρεώσεις, οι οποίες όμως συνδέονται άμεσα με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

 

 
 

Αξιωματούχοι από τις Βρυξέλλες σημειώνουν ότι το νέο πρόγραμμα -όπως αυτό και αν διαμορφωθεί- δεν είναι δυνατό να περιέχει μόνιμες περικοπές μισθών και συντάξεων. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, σε μια χώρα με έκτη συνεχή χρονιά ύφεσης, θα έθετε σε κίνδυνο την εφαρμογή του και κατά συνέπεια και τα χρήματα που έχουν δανείσει τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης στην Ελλάδα.

 

Παρ’ όλα αυτά θα ζητηθούν περισσότερες εγγυήσεις για την τήρηση του προγράμματος.

  1. Ενας τρόπος θα είναι η περαιτέρω αυτοματοποίηση στις ρήτρες αυτόματης διόρθωσης, οι οποίες έχουν συμφωνηθεί αλλά δεν έχουν ενεργοποιηθεί μέχρι τώρα. Θα πρέπει, δηλαδή, να επανεξεταστούν αυτόματοι σταθεροποιητές σε περίπτωση που για παράδειγμα τα ασφαλιστικά ταμεία συνεχίζουν να επιδεινώνουν την οικονομική τους κατάσταση, αλλά και να επιλεχθούν συγκεκριμένοι τομείς στους οποίους θα περικόπτονται -αυτόματα- κονδύλια ώστε να αποσβένεται η όποια απόκλιση.
  2. Εφάπαξ και επικουρικές συντάξεις είναι κάτι που σίγουρα θα περικοπούν στο επόμενο πακέτο. Αντικείμενο διαπραγμάτευσης θα αποτελέσει και η αυτόματη διόρθωση των συντάξεων σε περίπτωση δημοσιονομικών αποκλίσεων. Το μέτρο έχει ήδη ψηφιστεί, αλλά πρόκειται να εφαρμοστεί από το 2015. Μια νέα δανειακή σύμβαση μπορεί να επανέφερε την αυτόματη ρύθμιση των συντάξεων.
  3. Το σύστημα υγείας και κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, παρά τις διαδοχικές περικοπές, θεωρείται από την τρόικα ακόμη «σπάταλο» και αναποτελεσματικό ως προς τους στόχους του. Συνεπώς, θα πρέπει να συνεχιστεί η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και η περικοπή περιττών «παροχών» υγείας.
  4. Θα πρέπει, επίσης, να υπάρχει στροφή στην ιδιωτική ασφάλιση, είτε μέσω της ίδρυσης επαγγελματικών ταμείων είτε μέσω συμπληρωματικής ασφάλισης σε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, προκειμένου να ελαφρυνθούν κάπως οι υποχρεώσεις των ασφαλιστικών ταμείων.
  5. Ο τομέας της Γενικής Κυβέρνησης (εκτός των ασφαλιστικών ταμείων και των δημόσιων νοσοκομείων) θεωρείται επίσης ότι έχει ακόμη περιθώρια βελτίωσης. Η διαχείριση των ΟΤΑ εμφανίζει αποκλίσεις οι οποίες θα πρέπει να αντιμετωπιστούν, ενώ πολλές ακόμη δημόσιες επιχειρήσεις που παράγουν έλλειμμα θα πρέπει να συγχωνευτούν, να πουληθούν στον ιδιωτικό τομέα ή να κλείσουν. Η σχετική προσπάθεια που ξεκίνησε από το 2010 δεν εξασφάλισε τους αναμενόμενους καρπούς λόγω και των διαδοχικών πολιτικών κρίσεων.
  6. Μεγάλες προσδοκίες έχει ακόμη η τρόικα από την εξάλειψη του διοικητικού βάρους που επωμίζονται σε ετήσια βάση οι επιχειρήσεις. Το κόστος της γραφειοκρατίας (που έχει να κάνει κυρίως με τη λειτουργία του Δημοσίου) υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα της κρίσης φτάνει τα 15 δισ. ευρώ. Ενας ακόμη τομέας που θα παίξει ρόλο στο επόμενο πακέτο μέτρων (απολύσεις δημ υπαλλήλων) θα είναι η δεύτερη φάση της αναδιοργάνωσης του Δημοσίου.
  7. Το κομμάτι των αποκρατικοποιήσεων θεωρείται από την τρόικα ως μια ακόμη αποτυχία του προγράμματος. Το Σεπτέμβριο θα ληφθούν τελικές αποφάσεις οι οποίες, όπως σημειώνουν κοινοτικοί κύκλοι, θα πρέπει να εξασφαλίσουν ότι τα έσοδα που έχουν προγραμματιστεί θα έχουν μια συνεχή ροή και θα μειώνουν το δημόσιο χρέος. Η αναβολή της εφαρμογής της ρήτρας αυτόματης διόρθωσης στην περίπτωση απόκλισης για δύο συνεχόμενα τρίμηνα των εσόδων από αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας για το 2013 θα εφαρμοστεί στο ακέραιο κατά το τρίτο πρόγραμμα. Αυτό μπορεί να σημαίνει από οριστικές πωλήσεις (αντί των συμβάσεων παραχώρησης) για την ακίνητη περιουσία, μέχρι και τη «ρευστοποίηση» κρατικών προβληματικών εταιρειών, με πιλότο αυτά που έρχονται για ΕΑΣ, ΕΛΒΟ και ΛΑΡΚΟ.

14 δισ. ευρώ

Το σχέδιο που επεξεργάζονται οι Βρυξέλλες είναι σε πρώτη φάση ένα νέο δάνειο περίπου 14 δισ. ευρώ, ως συνέχεια του πακέτου χρηματοδότησης από την Ε.Ε. που ολοκληρώνεται τον ερχόμενο Ιούλιο και θα κλείσει το χρηματοδοτικό κενό της διετίας 2014-2015 που υπολογίζεται στα 11 δισ. ευρώ. Συνέχεια

Δημοκήδης, όχι Δημοκίδης!(Σαραντακος)

Κάτι άλλο είχα σκοπό να γράψω σήμερα, αλλά όταν πέφτει στην απόχη σου ένα τόσο θεϊκό μαργαριτάρι, και μάλιστα υπουργικό, αξίζει να αλλάξεις σχέδιο, πολύ περισσότερο που το εν λόγω μαργαριτάρι υπάρχει κίνδυνος να θεσμοποιηθεί, να γίνει δηλαδή θεσμική κι επίσημη κοτσάνα.

Αλλά να τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Χτες το πρωί, ο Υπουργός Υγείας (οΘντκ) Άδωνης Γεωργιάδης παρουσίασε, σε ανώτατα στελέχη του κλάδου της υγείας, το σχέδιο “Δημοκίδης” (τρεις οκάδες sic εδώ), το οποίο αφορά την κινητικότητα (διάβαζε: περικοπές θέσεων) στον τομέα της υγείας. Σήμερα, απ’ ό,τι είπε ο ίδιος σε συνέντευξη, πρόκειται να πραγματοποιηθεί ανάλογη σύσκεψη στη Θεσσαλονίκη.

demokΤο νέο αυτό σχέδιο το ανακοίνωσε ο ίδιος ο υπουργός (οΘντκ) από το Τουίτερ, στο τιτίβισμα που βλέπετε αριστερά, και που το μεταγράφω εδώ:

Τώρα. Πρωινή Σύσκεψη στο ΕΚΕΠΥ για την Λειτουργία Δομών Υγείας κατά την Κινητικότητα. Σχέδιο “Δημοκίδης” (ιατρός στην Αθήνα τον 6ο πΧ)

Το δυστύχημα είναι ότι δεν υπάρχει κανείς γιατρός με το όνομα Δημοκίδηςστην ιστορία, είτε στην Αθήνα, είτε αλλού. Ο μόνος Δημοκίδης που υπάρχει είναι ο Άρης Δημοκίδης, συγγραφέας παιδικών κυρίως βιβλίων, που γράφει και στη Lifo (διατηρεί την τακτική στήλη Μικροπράγματα).

Γιατρός με περίπου τέτοιο όνομα υπήρξε στην αρχαιότητα, και μάλιστα ιατροφιλόσοφος, ονομαστός, ο καλύτερος γιατρός της εποχής του αν πιστέψουμε τον Ηρόδοτο, που τον αποκάλεσε “την τέχνην ασκέοντα άριστα των κατ’ εωυτόν” (αυτό το ασκέοντα είναι ασυναίρετο, ας πούμε πως είναι ‘ασκούντα’).

Μόνο που ο διακεκριμένος αυτός γιατρός δεν λεγόταν Δημοκίδης, όπως ο Άρης, αλλά Δημοκήδης, με ήτα και όχι με γιώτα. Θα μου πείτε, τόση σημασία έχει ένα ορθογραφικό λαθάκι, έστω κι αν το διαπράττει ένας υπουργός που δεν κουράζεται να διαλαλεί την υποτιθέμενη αρχαιομάθειά του;  Αξίζει ολόκληρο άρθρο για μια κοτσάνα, έστω και υπουργική;

Νομίζω ναι. Καταρχάς, πρόκειται για σχέδιο του κράτους, οπότε είναι ντροπή να το γράφουμε λάθος, μπορεί να το δει κανένας αρχαιομαθής αλλοδαπός και να μας κόψει τη δόση. Το κυριότερο, βρίσκω πως είναι πολύ ενδιαφέρουσα η αντίδραση του κ. υπουργού (οΘντκ) όταν του  επισημάνθηκε πως η λέξη είναι γραμμένη λάθος.

 

demok2Διότι το λάθος βγάζει μάτι, και αμέσως έσπευσαν μερικοί από τους συνομιλητές του Άδωνη να του το υποδείξουν, άλλοι ευγενικά κι άλλοι πιο δηκτικά:

“Δημοκήδης αν δεν απατώμαι”, λέει ο ένας.

“Δημοκίδης είναι ο Άρης Δημοκίδης. Ο ιατρός ήταν ο Δημοκήδης (κήδομαι = φροντίζω). Μας το παίζεις και αρχαιολάτρης τρομάρα σου”.

Όλος ο διάλογος είναι εδώ, αλλά, επειδή δεν ξέρω αν αυτά σβήνονται ή όχι, απέσπασα μερικά στιγμιότυπα για να τα διατηρήσω πιο μόνιμα.

Ο δεύτερος συνομιλητής, όπως βλέπετε, δίνει στον Άδωνη και το κλειδί, την ετυμολογία του ονόματος, του εξηγεί από που προήλθε αυτό το εκ πρώτης όψεως περίεργο -κήδης αντί για το “αναμενόμενο” -ίδης.

demok4Πώς όμως αντέδρασε ο κ. Υπουργός όταν του επισημάνθηκε το λάθος; Με χειρότερο λάθος. Κρίνετε και μόνοι σας την απάντηση: “Ζευς Κρονίδης στον Όμηρο. Άρα και οι δυο γραφές ορθές. Επιλέξαμε την πιο εύκολη στο μάτι του σημερινού έλληνα”.

Λέω ότι το λάθος είναι χειρότερο, διότι φανερώνει την παχυλή αμάθεια του κ. Γεωργιάδη -όχι απλώς δεν παραδέχεται το λάθος του, αλλά αδυνατεί και να το καταλάβει. Διότι βέβαια, όπως του έχει υποδείξει ο συνομιλητής του, στην περίπτωση του ονόματος “Δημοκήδης” δεν έχουμε πατρωνυμικό (-ίδης), αλλά το ρήμα κήδομαι, “φροντίζω, μεριμνώ” απ’ όπου και ο κηδεμόνας, που μας φροντίζει, και η (μακριά από εμάς) κηδεία (η αρχική σημασία της λέξης διέφερε από τη σημερινή), αλλά και η ακηδία, η έλλειψη μέριμνας, η αδιαφορία, που είναι και θανάσιμο αμάρτημα για ορισμένους -αλλά το σταματάω εδώ, διότι δεν θεολογούμε.

Επειδή λοιπόν βρήκε το “Ζευς Κρονίδης” και ανακοινώνει κιόλας ότι το βρήκε στον Όμηρο (!! -λες και είναι κάτι σπάνιο, ενώ υπάρχουν χιλιάδες πατρωνυμικά), ο κ. υπουργός (οΘντκ) βγάζει το… συμπέρασμα ότι “και οι δυο γραφές” είναι ορθές, λες και πρόκειται για κάποια λέξη με δυο εναλλακτικές ορθογραφίες, σαν να λέμε “κτίριο” και “κτήριο” (έτσι το ένα λεξικό, αλλιώς το άλλο), σαν να υπάρχει πέντε φορές η γραφή φορές “Δημοκίδης” στα αρχαία συγγράμματα και άλλες έξι φορές “Δημοκήδης”, οπότε είναι θεμιτό να διαλέξεις είτε το ένα είτε το άλλο. Όχι όμως, Δημοκίδης δεν υπάρχει στην αρχαία γραμματεία, ούτε στη μεταγενέστερη, μόνο ο σημερινός στη Lifo.

Και με το δίκιο του σχολιάζει ο συνομιλητής του Άδωνη στο τουίτερ: Ό,τι νάναι λες, δεν το σώζεις, το -κήδης στο Δημοκήδης δεν είναι κατάληξη. Και ο άλλος συνομιλητής:
Άλλο το Κρονίδης (Κρόνος+ίδης) κι άλλο το Δημοκήδης (δήμος + κήδομαι). Θα έγραφες ποτέ Διομίδης ή Γανυμίδης;

Εύστοχο παράδειγμα, μια και ο Διομήδης είναι ανάλογη περίπτωση με τον Δημοκήδη, είναι σύνθετο από το Ζευς-Διός και το μήδος (σκέψη). Παρόμοια και ο Γανυμήδης, από το γάνυμαι (αστράφτω, χαίρομαι) και μήδος, αλλά και ο Αρχιμήδης από την ίδια λέξη βγαίνει. Επειδή λοιπόν υπάρχει και Χαρμίδης (γιος του Χάρμου), αυτό δεν σημαίνει, κατά την υπουργική “λογική”, ότι οι δυο γραφές είναι εξίσου ορθές, και ότι μπορούμε να γράψουμε *Αρχιμίδης! Παρεμπιπτόντως, τα αρχαία ονόματα σε -κήδης δεν είναι πολλά: εγώ βρήκα μόνο ένα ακόμα, κάποιον Λεωκήδη από το Άργος (λεώς θα πει λαός), ενώ ο Μιχάλης Μελιδώνης στο σχ. 31βρήκε μερικά ακόμα, Τιμοκήδης, Φιλοκήδης κτλ.

Για να γυρίσουμε στον Άδωνη, είναι λυπηρό ότι, όταν αρχικά του επισημάνθηκε το λάθος, δεν είχε την εντιμότητα και το θάρρος να πει “ναι, δίκιο έχετε, λάθος μας, θα το διορθώσουμε”, να ευχαριστήσει κιόλας για την επισήμανση. Τελικά το να παραδεχτεί κάποιος, χωρίς “ναι μεν αλλά”, το σφάλμα του, ακόμα κι όταν είναι ολοφάνερο, ακόμα κι όταν το θέμα είναι ασήμαντο, φαίνεται πως είναι εξαιρετικά δύσκολο πράγμα. Θα μου πείτε, αυτό το ξέρετε. Εδώ η καλή συγγραφέας Λένα Διβάνη, μετά το τραγικό τιτίβισμά της για τον 19χρονο “τζαμπατζή” του τρόλεϊ,έγραψε 1302 λέξεις, είπε άλλα κι άλλα, και μια λεξούλα δεν βρήκε να πει, ένα Συγνώμη. Tελικά είχε δίκιο εκείνος ο τυπάκος με τα αστεία γυαλιά, το συγνώμη λέγεται πολύ δύσκολα. Αλλά είναι θλιβερό ένας υπουργός να προσπαθεί να σκεπάσει το πρώτο λάθος του με δεύτερο, ακόμα μεγαλύτερο, που τον δείχνει και εντελώς ακατάρτιστο στην αρχαία ελληνική.

Υπάρχει κι ένα ακόμα λαθάκι στην αρχική ανακοίνωση του κ. υπουργού. Ο Δημοκήδης δεν ήταν “ιατρός στην Αθήνα”. Αν ο κ. υπουργός είχε κάνει τον κόπο να διαβάσει τις περιπέτειες του πολύπλαγκτου Δημοκήδη, (έχει γράψει ένα κεφάλαιο στο βιβλίο του ο μακαρίτης ο πατέρας μου), θα ήξερε ότι ο Δημοκήδης ελάχιστη σχέση είχε με την Αθήνα. Γεννημένος στον Κρότωνα, έκανε ένα χρόνο στην Αίγινα ως γιατρός διορισμένος από την πόλη, ύστερα πήγε στην Αθήνα όπου του πρόσφεραν εκατό μνες μισθό, αλλά δεν έκατσε πολύ εκεί, αφού λίγο αργότερα έφυγε για τη Σάμο, της οποίας ο τύραννος, ο περίφημος Πολυκράτης, του πρόσφερε ηγεμονικό μισθό, δύο τάλαντα. Αργότερα έπεσε αιχμάλωτος των Περσών, αλλά κι εκεί έλαμψε το ιατρικό του δαιμόνιο και αφού γιάτρεψε την αυτοκράτειρα βρέθηκε δοξασμένος και πλούσιος -αλλά και σε χρυσό κλουβί κλεισμένος, καθώς ο Δαρείος δεν ήθελε με τίποτα να χάσει τέτοιο κελεπούρι, και χρειάστηκε περίπλοκο τέχνασμα για να μπορέσει ο Δημοκήδης να γυρίσει, χωρίς πλούτη αλλά ελεύθερος, στην πατρίδα του τον Κρότωνα -οπότε αυτό το ‘στην Αθήνα’ δεν δικαιολογείται, αλλά εν πάση περιπτώσει είναι παρωνυχίδα μπροστά στο άλλο λάθος.

Είμαι περίεργος να δω αν το γινάτι του κ. υπουργού θα κρατήσει, δηλαδή αν θα επιμείνει στο ανορθόγραφο όνομα ή αν θα το διορθώσει, σιωπηλά ή όχι. Βέβαια, αν επιμείνει στο ανορθόγραφο “Σχέδιο *Δημοκίδης” δεν αποκλείεται ο Άρης Δημοκίδης να του ζητήσει ποσοστά!

Διαφημιστικό υστερόγραφο: Καλώς εχόντων των πραγμάτων, σήμερα το απόγεμα στις 18.30 θα δώσω μια μικρή τηλεφωνική συνέντευξη στο δημοτικό ραδιόφωνο της Αθήνας, τον 984.

http://sarantakos.wordpress.com/2013/08/21/democedes-2/

Θα χαθούν και τα 100 εκ του ΜΕGA.

Μια περίοδος χάριτος κι ένα δάνειο 98 εκατ. ευρώ για το κανάλι!…Παραιτήθηκε από μέλος του Δ.Σ της Τηλέτυπος ο Γ. Βαρδινογιάννης

Για τον απλό κόσμο η κυβέρνηση προωθεί τους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας, υπό τις οδηγίες της Τρόικα. Για το Mega που διαπιστώνει πως δεν μπορεί να ανταποκριθεί στους όρους του ομολογιακού δανείου των 98 εκατ. ευρώ, οι τράπεζες δίνουν «άφεση αμαρτιών»! Άραγε θα..δείξουν οι τράπεζες το ίδιο μοντέλο «ανοχής» με το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega και για κάθε ιδιοκτήτη ακινήτου;
Το Mega ζήτησε και έλαβε περίοδο χάριτος από τις τράπεζες που χορήγησαν το ομολογιακό δάνειο καθώς δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε δύο από τους 3 όρους που είχαν θέσει κατά τη σύναψη του. Οι τράπεζες (Alpha, Πειραιώς, Εθνική, Eurobank, Εμπορική, Τράπεζα Κύπρου, Millenium)«συναίνεσαν σε μή καταγγελία του ομολογιακού δανείου» (σελίδα 86 του ενημερωτικού δελτίου). Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Και με το προηγούμενο ομολογιακό δάνειο των 50 εκατ. ευρώ (2009), όταν το Mega δεν είχε μπορέσει να ανταποκριθεί στις δόσεις και γι αυτό συνάφθηκε τo νέο δάνειο των 98 εκατ. ευρώ… Θυμίζουμε πως στις 31.12.2011 η εταιρεία δεν είχε πετύχει τους χρηματοοικονομικούς δείκτες που ορίζονταν στη σύμβαση, πλην όμως το δάνειο δεν έγινε απαιτητό. Η δόση των 10 εκατ. ευρώ που είχε οριστεί για τις 14.09.2012 δεν καταβλήθηκε, και στη συνέχεια βρέθηκε η λύση του μεγαλύτερου δανείου των 98 εκατ. ευρώ

Σε περίπτωση καταγγελίας του νέου ομολογιακού δανείου, θα έπρεπε να ξεκινήσουν οι διαδικασίες πλειστηριασμού, επί των ενεχύρων, στα οποία περιλαμβάνεται το σήμα του Mega, η ταινιοθήκη του, η κυπριακή του εταιρεία και οι υποχρεώσεις που έχουν εκχωρηθεί σε εταιρεία για να εισπραχθεί. Σημειώνεται πως για το ομολογιακό δάνειο των 98 εκατ. ευρώ είχε ξεκινήσει εισαγγελική έρευνα από τον Γρηγόρη Πεπόνη.

Το Mega με την αύξηση του μετοχικού του κεφαλαίου κατά 15,1 εκατ. ευρώ θα κατευθυνθούν στη δόση του επόμενου Δεκεμβρίου.

Συγκεκριμένα, και μόνο για το ομολογιακό δάνειο, στις 28 Δεκεμβρίου του τρέχοντος έτους το Mega πρέπει να καταβάλει το ποσό των 5.880.000 ευρώ. Εντός του 2014 πρέπει να καταβάλει με δύο δόσεις (εξάμηνο και τέλος έτους) ύψους 8.820.000 ευρώ. Το 2015 πρέπει να πληρώσει πάλι σε δύο δόσεις το ποσό των 14.700.000 ευρώ και μετά το 2016 πρέπει να πληρώσει το ποσό των …68.600.000 ευρώ.
Τελος την παραίτηση του Γεώργιου Βαρδινογιάννη από το Διοικητικό Συμβούλιο της Τηλέτυπος Ανώνυμη Εταιρεία Τηλεοπτικών Προγραμμάτων, ανακοίνωσε η εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών εταιρεία.

Το Διοικητικό Συμβούλιο εξέλεξε, σύμφωνα με το άρθρο 22 του καταστατικού, αντικαταστάτη του παραιτηθέντος για το υπόλοιπο της θητείας του (1.7.2018) τον Αντώνιο Θ. Θεοχάρη.

Τα καλόπαιδα την κάνουνε σιγά σιγά.

«Θαυμάσιες οι διακοπές στην Ελλάδα, αλλά πού είναι οι Ελληνες;»…

Με το ερώτημα γιατί δεν εργάζονται στα τουριστικά θέρετρα οι Έλληνες άνεργοι γύρισε από τις διακοπές του στην Ελλάδα ο αρχισυντάκτης της βρετανικής εφημερίδας Independent, Κρις Μπλάκχερστ.

Συγκεκριμένα, αναρωτιέται πού πήγαν οι…
Ελληνες άνεργοι και διατηρεί αμφιβολίες για το πόσο ειλικρινής είναι η προσπάθεια προσαρμογής της χώρας στις οδηγίες και τις επιταγές δανειστών και εταίρων.

Όπως περιγράφει, «Η νεαρή γκαρσόνα στο ξενοδοχείο μου ζήτησε συγγνώμη, ήταν Ουγγαρέζα και τα αγγλικά της δεν ήταν καλά. Φώναξε έναν συνάδελφό της, Πολωνό, για να καταλάβει ποιο κρασί ζητούσα. Στο μπαρ, άλλοι δύο Πολωνοί υπάλληλοι, ένας Ούγγρος και ένας Λετονός συμπλήρωναν την ομάδα. Για την διασκέδαση των παιδιών υπήρχαν επίσης κάποια άτομα από την Ιταλία, την Πολωνία, την Τσεχία και ένας πιτσιρικάς από την Βραζιλία.

¨¨Προφανώς και η απάντηση είναι ότι όλοι αυτοί δεν έχουν ευρώ στην χώρα τους και εκεί είναι που θα καταναλώσουν τον χειμώνα τον μισθό τους, αλλά και αν έχουν όπως ο ιταλος ,οι περισσότεροι είναι παιδάκια που ερχονται για να κάνουν διακοπές να διασκεδάσουν και να πάρουν και κάνα ψιλό (καθόλου άσχημα )από την πολλές φορές παράνομη εργασία τους ,με τα γνωστά αποτελεσματα βέβαια κάποιες φορές ,σαν αυτό του 20χρονου ολλανδου ανιματερ που ήταν αυτιστικός και έσφαξε τον νεαρό ρωσο για να του πάρει τον υπολογιστή.
Βλέπεις οι Ελληνες έχουν δυο ντεζαβανταζ το ένα είναι ότι θα ξοδέψουν τα χρήματα τους εδώ και το άλλο ότι οι περισσότεροι εχουμε οικογένεια και σπίτια,είναι δηλαδή κάπως δύσκολο να μείνουμε και να εργαστούμε μέσα σε ένα ξενοδοχείο όπως οι Πακιστανοι στην Μανωλαδα. ¨¨

Στην Βρετανία έχουμε συνηθίσει σε τέτοιο εθνικό κατακερματισμό στις υπηρεσίες, ειδικά σε μπαρ και εστιατόρια – στο Σίτι του Λονδίνου είναι μάλλον πρωτότυπο να σε σερβίρει άτομο βρετανικής καταγωγής – αλλά εδώ δεν είναι Βρετανία.

Εκανα διακοπές στην Ελλάδα, όπου η ανεργία στις ηλικίες 15-24 φτάνει το 57,5%, ενώ συνολικά το 26,9%, πάνω από διπλάσια σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Από τους Ελληνες ανέργους, σχεδόν δύο στους τρεις είναι άνεργοι πάνω από 12 μήνες. Από το 2009 όταν εξεράγη η κρίση στην χώρα, έχουν απολυθεί εκατοντάδες χιλιάδες, ενώ σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ καθημερινά χάνονται 700 ως 1.000 θέσεις εργασίας.

Κι όμως ορίστε που βρέθηκα σε ένα ελληνικό νησί να με εξυπηρετούν άτομα που δεν είναι Ελληνες. Μάλιστα, γυρίζοντας στο θέρετρο, όλοι φαίνεται να ήταν από οπουδήποτε αλλού πλην της Ελλάδας. Μόνο καθαρίστριες και κηπουροί ανήκουν αναμφίβολα στον ντόπιο πληθυσμό, ενώ οι υπόλοιποι κατάγονται από κάθε γωνιά της Γης, αλλά κυρίως από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη.

Ρωτώντας την διεύθυνση του ξενοδοχείου, πήρα απαντήσεις που θα ακούγαμε και στη Βρετανία: το προσωπικό δουλεύει τόσο πολλές ώρες που οι ντόπιοι δεν πρόκειται να πειστούν να δουλέψουν και σίγουρα όχι για αυτές τις αμοιβές. Είναι καλύτερα τα επιδόματα από την εργασία, ενώ οι ντόπιοι χρειάζονται μόνιμες και όχι εποχικές εργασίες.

Γνωρίζοντας ότι η κρίση χτύπησε σκληρότερα την ηπειρωτική Ελλάδα από ότι τα νησιά, όπου βρέθηκα, η εικόνα προκαλεί έκπληξη: οι τιμές ήταν αυξημένες σε σχέση με πέρυσι, ενώ όταν ρώτησα έναν καταστηματάρχη μου είπε ότι όλα ακρίβυναν και δεν ήταν δική του επιλογή.

Υπάρχει ωστόσο μία σταθερά, σε σχέση με τις προηγούμενες επισκέψεις μου στην Ελλάδα. Οι φόροι, ή καλύτερα η απουσία της επιβολής τους. Στο διπλανό λιμάνι υπήρχαν πάντα τα λαμπερά γιωτ με τις ελληνικής σημαίες. Οι ιδιοκτήτες τους φαίνονται τόσο περιποιημένοι και επιτυχημένοι όσο ποτέ. Και συνηθίζουν να πληρώνουν με μετρητά αντί κάρτας, κάτι που γίνεται δεκτό με ένα χαμογελαστό νεύμα.

Η ελληνική κοινωνία παραμένει αλλεργική στην πληρωμή φόρων. Οτιδήποτε εισαγόμενο είναι ακριβό, με τη δικαιολογία ότι φορολογείται πολύ. Αλλά οι έμποροι και οι υπάλληλοί τους πληρώνουν φόρο εισοδήματος; Αυτή η ερώτηση προκαλεί γέλια όλο νόημα.

Υπάρχουν αυτοί που επιμένουν ότι η κρίση στην Ευρωζώνη τελείωσε, η Ελλάδα εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις και εξυγιαίνει τα δημοσιονομικά της. Ισως, αλλά όχι με βάση την βιαστική πράγματι δική μου παρατήρηση.

Από πού θα έρθει η ανάπτυξη; Η απουσία πόρων για την μελλοντική ευμάρεια είναι ανησυχητική. Αυτό που αντελήφθην εγώ είναι ένα Εθνος που ελίσσεται, παριστάνοντας ότι εκτελεί οδηγίες, ενώ συνεχίζει να λειτουργεί ως συνήθως.

Αυτό δεν μπορεί να αποδώσει κάτι καλό. Αν και δεν με εμπόδισε να κάνω εξαιρετικές διακοπές».

Αυτός ο μαλάκας που διαβάσατε όχι μόνο είναι αρχισυντακτης αλλά διαμορφώνει εν μέρει την αγγλική κοινή γνώμη.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΔΙΑΖΥΓΙΟ

Toυ Γιάννη Βαρουφάκη

4η Αυγούστου 2013
Στην δεκαετία του 1980 δύο σηµαντικές µεταβλητές που, έως τότε,αυξοµειώνονταν µαζί παγκοσµίως πήραν ξαφνικά διαζύγιο. Η µία µεταβλητή ήταντα κέρδη των επιχειρήσεων. Η άλλη ήταν οι ιδιωτικές επενδύσεις στις οποίεςεπιδίδονταν οι επιχειρήσεις αυτές. Πράγµατι, έως τα µέσα της δεκαετίας του1980, οι δύο αυτές µεταβλητές κυµαίνονταν, σε διεθνές επίπεδο, περίπου στο 9% του συνολικού εισοδήµατος του πλανήτη. Ανέβαιναν οι επενδύσεις, µεγάλωνε το συνολικό εισόδηµα και µεγεθύνονταν παράλληλα τα κέρδη. Μεγάλωναν τα κέρδη, αυξάνονταν οι επενδύσεις, ανέβαινε το συνολικό εισόδηµα. Έπεφτε το συνολικό εισόδηµα (όπως π.χ. κατά την διάρκεια της διεθνούς κρίσης του 1980-
3), συρρικνώνονταν οι επενδύσεις και συµπιέζονταν τα κέρδη. Κ.ο.κ. Έως ότου περίτο 1985 αυτή η σχέση διερρήχθη.
Από το 1985 έως το Κραχ του 2008, ενώ τα κέρδη αυξάνονται συστηµατικά, σε πλανητικό επίπεδο (τόσο σε απόλυτες τιµές όσο και ως ποσοστό του συνολικού εισοδήµατος), οι επενδύσεις έµεναν πίσω (και µάλιστα µειώνονταν ως ποσοστό του συνολικού εισοδήµατος). Μάλιστα µετά το Κραχ του 2008, οι δύο µεταβλητές ακολούθησαν εντελώς αντίθετους δρόµους – καθιστώντας οριστικό το µεταξύ
τους διαζύγιο. Τα κέρδη σήµερα αντιπροσωπεύουν το 12% του συνολικού πλανητικού εισοδήµατος ενώ οι επενδύσεις ένα µόνο ισχνό 4%.
Οι κατεστηµενική, κυρίαρχη οικονοµική θεωρία δεν µπορεί να εξηγήσει αυτό το φαινόµενο. Καθώς διδάσκει στους φοιτητές πως οι επενδυτικές αποφάσεις λαµβάνονται µε γνώµονα την µεγιστοποίηση της κερδοφορίας, η υψηλήκερδοφορία θα έπρεπε να κινητοποιείτις επιχειρήσεις να επενδύουν περισσότερα ώστε να εξάγουν ακόµα περισσότερα κέρδη, σε µια περίοδο που τα κέρδη σχεδόν φύονται στα δέντρα και, µην ξεχνάµε, τα επιτόκια δανεισµού (δηλαδή το κόστος µιας επένδυσης) βρίσκεται σε ιστορικά χαµηλά επίπεδα.
Το πρόβληµα µε τους κατεστηµενικούς οικονοµολόγους (τους οποίους ο Μαρξ ονόµαζε, µε την γνωστή του «ευγένεια», χυδαίους οικονοµολόγους) είναι ότι επισταµένως αγνούν δύο σοβαρούς λόγους που η υψηλή κερδοφορία δεν οδηγεί
στην αύξηση των επενδύσεων.
Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει µε τον φθίνοντα ανταγωνισµό ή, για πω το ίδιο πράγµα µε άλλα λόγια, µε την όλο και αυξανόµενη µονοπωλιακή (ήολιγοπωλιακή) ισχύ των επιχειρήσεων. Όσο πιο δεσπόζουσα, π.χ., η θέση της Microsoft, της Exxon, της Apple ή της Samsung στην αγορά, τόσο µεγαλύτερο είναι το ποσοστό των κερδών τους που οφείλεται στην ολιγοπωλιακή τους θέση και µικρότερο το ποσοστό που αποτελεί ανταµοιβή για τις επενδύσεις που έκαναν. Υπό αυτό το πρίσµα, η υπερ-συγκέντρωση ολιγοπωλιακής ισχύος των µεγάλων επιχειρήσεων, µετά το 1985, στις διεθνείς αγορές, εξηγεί σε µεγάλο βαθµό τον λόγο που, από τότε και έπειτα, η αύξηση της κερδοφορίας δενσυνεπάγεται αύξηση καιτων επενδύσεων. Δεν είναιτυχαίο ότι, µετά το 1985, οι µεγάλες επιχειρήσεις αντί να επενδύουν τα κέρδη τους σε παραγωγικές διαδικασίες τα χρησιµοποίησαν, σε µεγάλο ποσοστό, για να επιδίδονται σε εξαγορές (η µία την άλλη), συγχωνεύσεις και χρηµατιστηριακά παίγνια σαν εκείνα που µας οδήγησαν στο Κραχ του 2008.
Ο δεύτερος λόγος είναι, στις µέρες µας, µετά το 2008, η ίδια η Ύφεση (ή, το ίδιο είναι, ο φόβος της Ύφεσης). Καθώς τα εργοστάσια υπολειτουργούν, λόγω χαµηλής ζήτησης, η υψηλή κερδοφορία δεν τους δίνει κανένα κίνητρο να επενδύσουν σε νέες παραγωγικές µονάδες, εφόσον δεν εκµεταλλεύονται καν τις υπάρχουσες. Μόνο µια γενναία αύξηση της ζήτησης θα κάνειτους επιχειρηµατίες να πάρουν από τα κέρδη και να τα επενδύσουν. Όµως, όταν οι άλλοι επιχειρηµατίες δεν το κάνουν και, παράλληλα, το κράτος (ή τα κράτη συλλήβδην) µειώνουν δαπάνες και επενδύσεις, η ζήτηση αντί να αυξάνει µειώνεται – καιτα συσσωρεύοµενα κέρδη συσσωρεύονται χωρίς να επενδύονται.
Εν κατακλείδι, το Μέγα Διαζύγιο κερδών-επενδύσεων αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που η ανάκαµψη δεν έρχεται και η λιτότητα αποδεικνύεται όλο και πιο τοξική