Μπογδανοκαναλια

Επειδή ακόμα έχω την ξινίλα, το αναδημοσιεύω για να τη μοιραστώ μαζί σας. Νιώθω αηδία από χθες, που άκουσα στο δελτίο του ΣΚΑΙ (δελτίο που πρέπει να βιντεοσκοπείται και να διδάσκεται στις σχολές προπαγάνδας των μυστικών και φανερών υπηρεσιών όπου γης) όπου αναπαραγόταν με ποικίλους τρόπους, δημοσίευμα της πάλαι ποτέ, έγκριτης ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (που βέβαια κατάντησε πατσαβούρα -κάτι σαν ΣΚΑΙ) για το Γυμνάσιο του Άη Στράτη. Ο ξεφτίλας δημοσιογραφίσκος πήρε τον κουβά με τη λάσπη, που του έδωσε το αφεντικό του και την πέταξε στον ανεμιστήρα. Πόσοι διάβασαν την «αποκάλυψη» του γελοίου; Πόσοι διάβασαν την απάντηση της τοπικής ΕΛΜΕ; Πόσοι το σχόλιο του ΕΓΚΥΡΟΤΑΤΟΥ Χ. Κάτσικα; Γιατί τα κτήνη αυτά της προπαγάνδας και της παραδημοσιογραφίας κυβερνούν τον τόπο; Γιατί να αναρωτιέται μετά ο κάθε φελλός (βλέπε υπόθεση Μπογδάνου) γιατί νιώθει πως απειλείται όταν βγαίνει έξω; Όταν έχεις ήδη επιτεθεί πρώτος, λογικό δεν είναι να σου επιστρέψει κάποιος το χτύπημα με όποιον τρόπο μπορεί;

Του Χρήστου Κάτσικα

Γράφει στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ο δημοσιογράφος σε θέματα παιδείας, Απόστολος Λακασάς:

«Στο Γυμνάσιο του Αγίου Ευστρατίου οι καθηγητές που απουσιάζουν με απόσπαση σε άλλες θέσεις είναι περισσότεροι από όσους διδάσκουν. Μάλιστα, για τους οκτώ μαθητές του Γυμνασίου του ακριτικού νησιού έχουν διοριστεί 17 καθηγητές φυσικής αγωγής! Συνολικά υπάρχουν στο Γυμνάσιο 29 καθηγητές με οργανική θέση, εκ των οποίων οι 11 διδάσκουν στο σχολείο και οι 18 εργάζονται, με απόσπαση, εκτός νησιού φυσικά».

Η γνωστή μέθοδος: Ρίχνεις σε κάποιον λάσπη και μετά τον καταγγέλεις ότι είναι βρώμικος. Παρουσιάζεις την κατάλληλη στιγμή μια κατάσταση που βγάζει μάτι (γνωστή από παλιά, έχει καταγγελθεί από τους εκπαιδευτικούς) και ρίχνεις έντεχνα την ευθύνη γι αυτήν όχι στο Υπουργείο που τη δημιούργησε για να κάνει ρουσφέτια, αλλά στους ίδιους τους καθηγητές. Έτσι ώστε να «κατασκευάσεις» και να υφαρπασεις τη συναίνεση της κοινής γνώμης στις απολύσεις καθηγητών. Γιατί περί αυτού πρόκειται.

«Ξέχασε» ο δημοσιογράφος να αναφέρει σε ποιον ανήκει πραγματικά η ευθύνη. «Ξέχασε» ότι δε διορίζουν οι εκπαιδευτικοί αλλά το Υπουργείο Παιδείας. «Ξέχασε» ότι την κατάσταση αυτή πρώτοι την κατήγγειλαν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί του νησιού και η ΕΛΜΕ Λήμνου…
Η ΕΛΜΕ Λήμνου επισημαίνει :
«Θεωρούμε ότι η απροκάλυπτα σκόπιμη παραπληροφόρηση των αναγνωστών σας και κατασυκοφάντηση των συναδέλφων και των συνδικάτων μας, που επιχειρήθηκε στη σημερινή έκδοση της εφημερίδας σας, έχει  μοναδικό σκοπό να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι την ευθύνη για την απαράδεκτη κατάσταση της Παιδείας την έχουν οι εκπαιδευτικοί και όχι τα Υπουργεία που αποφασίζουν και διατάζουν τόσα χρόνια! Την πολιτική, κύριοι, την ασκούν οι πολιτικοί και την νομοθέτηση επίσης. Οι εκπαιδευτικοί όλα αυτά τα χρόνια πάλευαν για να ένα αξιοκρατικό σύστημα μεταθέσεων και αποσπάσεων. Το Υπουργείο κώφευε…
Και έρχεται σήμερα το Υπουργείο-θύτης να μας παρουσιάσει, με την φιλότιμη βοήθεια σας, ως θύτες τους «κακούς» εκπαιδευτικούς, οι οποίοι πρέπει να απολυθούν!»

Αυτή είναι η «δημοσιογραφία» των «δημοσιογράφων» εκείνων που εξασφαλίζουν το παντεσπάνι τους ανάλογα με τη μαεστρία που διαθέτουν να κατευθύνουν την κοινή γνώμη εκεί που θέλουν οι κυρίαρχοι.

Όμως δεν έχουν καταλάβει αυτού του τύπου οι δημοσιογράφοι της αυλής και της οθόνης ότι έχουμε μπει σε άλλες εποχές. Και δεν είναι απίθανο, όπως ήδη συνέβη και συμβαίνει, να βρεθούν πολύ γρήγορα και αυτοί σα στυμμένες λεμονόκουπες από τους ίδιους εκείνους κύκλους που λιβάνιζαν και λιβανίζουν.

Ας δούμε όμως και την απάντηση που δίνει στο δημοσίευμα η ΕΛΜΕ Λήμνου

ΕΛΜΕ Λήμνου
 Μύρινα 27-07-2013
Αρ. Πρωτ. 136
Λεωφ. Δημοκρατίας 16
Μύρινα Λήμνου
Τηλ. 6946017039
ΠΡΟΣ: εφημερίδα «Καθημερινή»
ΚΟΙΝΟΠ: ΜΜΕ
Κύριοι,
διαβάσαμε στη σημερινή σας εφημερίδα, και μάλιστα στο πρωτοσέλιδο αυτής, το άρθρο για τους εκπαιδευτικούς που ανήκουν στο Γυμνάσιο Αγίου Ευστρατίου. Μιλάτε για «μαξιμαλιστικά αιτήματα της ΟΛΜΕ για διορισμούς» και για εκμετάλλευση της κατάστασης αυτής από μέρους των εκπαιδευτικών.
                Ξεχάσατε όμως, να αναφέρετε σε ποιον ανήκει πραγματικά η ευθύνη…
Ξεχάσατε ότι δε διορίζουν οι εκπαιδευτικοί αλλά το Υπουργείο Παιδείας… Συνέχεια

700.000 ευρώ θα μας στοιχίσει του γραφείο του Βενιζέλου για δύο χρόνια

Τί να τα κάνουμε τα νηπιαγωγεία και τα σχολεία όταν μπορούμε να έχουμε ένα πολύ καλά κι ακριβά επανδρωμένο γραφείο για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο; Την ώρα που η κυβέρνηση επιθυμεί να εξοικονομήσει 76.000 ευρώ το 2013 και 228.000 ευρώ το 2014 από το κλείσιμο 118 σχολείων και νηπιαγωγείων, θα δαπανήσει 234.353 ευρώ από το φετινό κρατικό προϋπολογισμό για τη σύσταση του πολιτικού γραφείου του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και για θέσεις ειδικών συμβούλων-συνεργατών, μετακλητών διοικητικών υπαλλήλων κι αποσπασμένων υπαλλήλων του Δημοσίου ή νομικού προσώπου του Δημόσιου Τομέα. Τα έξοδα, μάλιστα, για να έχει ο κ. Βενιζέλος όλα τα κομφόρ θα φτάσουν τα 468.706 ευρώ το 2014 και το ίδιο ποσό θα διατίθεται και τα επόμενα έτη. Για τον επόμενο ενάμισι χρόνο, δηλαδή, θα μας στοιχίσει περίπου 700.000 ευρώ, μολονότι ο ίδιος έχει γραφείο και στο υπουργείο Εξωτερικών και στο ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο επίμαχο ΦΕΚ, το οποίο μάλιστα υπογράφει ο ίδιος ο κ. Βενιζέλος μαζί με τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα, στο πολιτικό γραφείο του αντιπροέδρου συνιστώνται δέκα θέσεις μετακλητών διοικητικών υπαλλήλων και πέντε ενιαίες θέσεις ειδικών συμβούλων και ειδικών συνεργατών. Αποσπώνται, επίσης, μέχρι πέντε υπάλληλοι του Δημοσίου ή νομικού προσώπου του Δημοσίου Τομέα.

Διαβάστε το επίμαχο ΦΕΚ Συνέχεια

Άφαντα τα 15 εκατ. που χρωστά ο “Ελληνικός Χρυσός” στο κράτος

Αγνοούνται τα 15,34 εκατ. ευρώ που οφείλει η Ελληνικός Χρυσός στην ελληνική κυβέρνηση από παράνομες κρατικές ενισχύσεις, όπως προκύπτει από την απάντηση του Επίτροπου για θέματα Ανταγωνισμού, Χοακίν Αλμούνια στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή.

Υπενθυμίζεται ότι η Κομισιόν μετά από έρευνα, το 2011 είχε κρίνει ότι η διαδικασία πώλησης των μεταλλείων ήταν σκανδαλώδης, αφού η πώληση έγινε χωρίς δημόσιο διαγωνισμό, με ιδιαίτερα χαμηλό τίμημα πώλησης μεταλλείων και γης και με φοροαπαλλαγές που συνιστούσαν παράνομη κρατική ενίσχυση εκ μέρους του κράτους στην εταιρία Ελληνικός Χρυσός. Η Κομισιόν υποχρέωσε την ελληνική κυβέρνηση να ανακτήσει ποσό ύψους 15,34 εκατομμυρίων ευρώ συν τόκους από την Ελληνικός Χρυσός, γιατί αλλιώς θα θεωρούσε την πώληση ως παράνομη κρατική ενίσχυση και θα παρέπεμπε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

«Τη στιγμή που η κυβέρνηση κυριολεκτικά έχει γονατίσει τους πολίτες, με φόρους, χαράτσια και περικοπές, αποτελεί σκανδαλώδη πρόκληση το γεγονός ότι δεν εισπράττει καν τα 15 εκατομμύρια ευρώ από την Ελληνικός Χρυσός, που ακόμα και η Κομισιόν, με ιδιαίτερα συντηρητικές εκτιμήσεις, έχει ορίσει ως εύλογο τίμημα», επισημαίνει ο Ν. Χουντής.

Στην απάντησή του ο Επίτροπος αρμόδιος για θέματα ανταγωνισμού Χ. Αλμούνια αφού ενημέρωσε ότι  «στις 23 Φεβρουαρίου 2011, η Επιτροπή εξέδωσε απόφαση με την οποία διατάσσεται η ανάκτηση παράνομης ενίσχυσης ύψους 15,34 εκατ. ευρώ που χορηγήθηκε στην εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.»  τόνισε ότι «Η εταιρία «Ελληνικός Χρυσός» αμφισβήτησε την απόφαση της Επιτροπής ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά αυτή η προσφυγή δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα και οι ελληνικές αρχές όφειλαν να ανακτήσουν την ενίσχυση εντός της προθεσμίας που ορίζεται στην απόφαση της Επιτροπής» (Μάιος 2011). Συνέχεια

Σχόλιο στον Μαζάουερ: οι εμμονές της Γερμανίας είναι που θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης

Του Μάκη Ανδρονόπουλου (πηγή: makisandronopoulos.blogspot.gr)

1. Δεν είναι οι φόβοι της Γερμανίας απέναντι στην ιστορία που θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης, αλλά οι εμμονές της. Οι Γερμανοί δεν φοβούνται την ιστορία, διότι δεν την καταλαβαίνουν. Την προκαλούν και πάντα κάνουν τα ίδια λάθη. Άλλωστε, ήταν ο Χέγκελ που πρώτος υπονόησε το τέλος της ιστορίας. Η Γερμανία την επομένη του πολέμου, ούτε το μάθημά της είχε μάθει, ούτε το ναζισμό είχε ξεχάσει. Ήταν απλώς αμήχανη και οργισμένη με την ήττα της και χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια των σοφών Αμερικανών και πολύ χρήμα για να συμβιβαστούν οι γερμανικές μάζες, όπως εξαντλητικά εξηγεί στην «Σκοτεινή ‘Ήπειρο» ο Μαζάουερ.

2. Η άποψη που εκφράζει ο Μαζάουερ στο άρθρο που δημοσίευσε στους Financial Times με αφορμή την οκτάωρη επίσκεψη Σόιμπλε στην Αθήνα είναι συντηρητική και μοιρολατρική. Στο άρθρο με τίτλο «Ο γερμανικός φόβος της ιστορίας «Ο γερμανικός φόβος της ιστορίας θέτει σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης» λέει πρώτον ότι δεν υπάρχει κανείς άλλως στην Ευρώπη για να παίξει το ρόλο του ηγέτη, δεύτερον ότι οι Γερμανοί φοβούνται την ιστορία και θέλουν απλώς να επιβάλλουν κανόνες στους οποίους να υποταχθούν όλοι και τρίτον, ότι ο ηγέτης πρέπει να χρηματοδοτεί την ανάπτυξη για να είναι ηγέτης. Και θέτει το ερώτημα αν η Γερμανία είναι σε θέσει να ξεφύγει από το παρελθόν της και να ηγηθεί.
Το ερώτημα όμως για την Ευρώπη δεν είναι αν μπορεί να ηγηθεί η Γερμανία ή κάποιος άλλος, αλλά αν μπορεί η Ευρώπη να προχωρήσει στον εκδημοκρατισμό της και στην ομοσπονδοποίησή της. Η λύση του ενός δεν μπορεί να είναι αποδεχτή ούτε ως μεταβατική φάση. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι πρόσκαιρο, είναι μια στιγμή της ιστορίας. Η Γερμανία φαίνεται να παίζει μόνη της τώρα στην Ευρώπη, αλλά αυτό οφείλεται σε λόγους πολιτικής και οικονομικής συγκυρίας. Το «σετ κανόνων» του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν είναι ούτε αθώο, ούτε δημοκρατικό. Κατοχυρώνει την επιβολή και την κατοχύρωση των πλεονεκτημάτων της Γερμανίας και του προβαδίσματός της. Μοντάρει τον ευρωπαϊκό παραγωγικό ιστό στα μέτρα της. Συνέχεια

Χαίρε Σόιμπλε! Του έδωσαν στεφάνι ελιάς.

Αμέσως μετά το τέλος της τοποθέτησης του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, οι ιθύνοντες του Ελληνογερμανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, του παρέδωσαν ένα στεφάνι από ελιά.

 

 

 

Ο κλάδος ελιάς και η συνάντηση του Σπύρου Λούη με τον Χίτλερ στην Ολυμπιάδα του Βερολίνου.

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Συνέχεια

Δεν τον λες και ευφυή.

Ο Γιάννης Στουρνάρας
Γιάννης Στουρνάρας

“ Θα μπορούσε να έχει λάβει το βραβείο του «Δημοσίου υπαλλήλου των τελευταίων 30 ετών» ”

Όσοι έχουν γνωρίσει τον Γιάννη Στουρνάρα από κοντά συμφωνούν στο εξής: «Δεν τον λες ευφυή και για αυτόν τον λόγο δεν μπορεί ποτέ να διαχειριστεί πληροφορίες και αναλύσεις πέραν από εκείνες που του υποδεικνύουν. Επίσης ενώ έχει κάνει καλές σπουδές στα οικονομικά, δεν διαθέτει αυτό που λέμε οικονομική σκέψη».

 

Ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, παρότι δείχνει να μισεί θανάσιμα τον δημόσιο τομέα, θα μπορούσε να λάβει το βραβείο του «Δημοσίου Υπαλλήλου της 30ετίας». Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο τεχνοκράτης και αγαπημένο παιδί του Κώστα Σημίτη, τοποθετείται εδώ και περίπου 30 χρόνια μόνο σε δημόσιες θέσεις από τις οποίες λαμβάνει παχυλούς μισθούς. Τόσο παχυλούς, ώστε μπορεί να διαμένει σε έπαυλη στην Κηφισιά, αλλά και να διαθέτει πολυτελέστατη βίλα στη Σύρο, δίπλα ακριβώς από τη βίλα του κουμπάρου του Γιάννου Παπαντωνίου.

 

Και μπορεί ο Γιάννης Στουρνάρας να έχει πέσει έξω σε όλες του τις προβλέψεις, σε όλες του τις εκτιμήσεις για την ελληνική οικονομία και όχι μόνο, μπορεί να φέρει τεράστιες ευθύνες μαζί με τον Κώστα Σημίτη για το γεγονός ότι η Ελλάδα εντάχθηκε ανέτοιμη στην Οικονομική Νομισματική Ένωση, με αποτέλεσμα σήμερα η χώρα να απειλείται με την απόλυτη καταστροφή, αλλά πάντοτε φρόντιζε να κάνει σωστή διαχείριση της δικής του οικονομικής κατάστασης. Εξάλλου, πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι ή πόσοι καθηγητές πανεπιστημίου, όπως είναι ο ίδιος, μπορούν και ζουν με πολυτελέστατο τρόπο, μπορούν και τρώνε σούσι και μπορούν ενώ φτωχοποιούν τον ελληνικό λαό να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια, αφού νωρίτερα συμβουλεύουν τις κόρες τους να μην αγοράσουν σπίτι στο εξωτερικό, αλλά να περιμένουν ενδεχομένως να πέσουν κι άλλο οι τιμές.

 

Όμως, δεν μένει σε αυτά ο «Τσάρος» της ελληνικής οικονομίας. Ο άνθρωπος που αμφισβήτησε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης για την αντισυνταγματικότητα του χαρατσιού, ο υπεύθυνος για το γεγονός ότι πολλές οικογένειες έχουν μείνει χωρίς θέρμανση αυτόν τον χειμώνα, ο εκτελεστής του σχεδίου αρπαγής των ιδιόκτητων οικημάτων από εδώ και πέρα, αρθρώνει το τελευταίο χρονικό διάστημα και μάλιστα με τρόπο προκλητικό, πολιτικό λόγο. Το βέβαιο είναι ότι ο Γιάννης Στουρνάρας αποτελεί μοναδική περίπτωση δημοσίου υπαλλήλου: Επαύλεις, υψηλές γνωριμίες, κουμπαριές, σούσι, αποταμιεύσεις και πολυτελής ζωή.

 

 

Μια ζωή στο δημόσιο

 

Ο Γιάννης Στουρνάρας έχει μακρά παρουσία στο ελληνικό δημόσιο. Την περίοδο 1986-1989 εργάστηκε ως ειδικός σύμβουλος του υπουργείου Οικονομικών για θέματα δημοσίων επιχειρήσεων και εισοδηματικής πολιτικής. Το γεγονός ότι το 1989 το ΠΑΣΟΚ έχασε τις εκλογές, δεν επέφερε ουσιαστικά μεγάλες μεταβολές στη σχέση του με τον δημόσιο τομέα, αφού με απόφαση του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ), Δημήτρη Χαλικιά, τοποθετήθηκε σύμβουλος σε θέματα νομισματικής πολιτικής. Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1993, ένα χρόνο μόλις μετά, το 1994 ο Γιάννης Στουρνάρας ανέλαβε το πόστο του προέδρου του ΣΟΕ, του βασικού συμβούλου του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Από τη θέση του ο Γιάννος Παπαντωνίου, ο οποίος τη δεκαετία του 1970 είχε φοιτητή τον Γιάννη Στουρνάρα, κατηύθυνε, από το 1994 έως το 2001 την προσπάθεια ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ, η οποία έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε η χώρα οδηγήθηκε στην καταστροφή. Φυσικά έβαλε το χεράκι του και ο Γιάννης Στουρνάρας αφού επί μία επταετία εκπροσωπούσε το υπουργείο στη Νομισματική Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οπότε ο κάθε ένας μπορεί να καταλάβει, ποια είναι η μεγάλη ευθύνη του Γιάννη Στουρνάρα στην υπόθεση της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας, η οποία σήμερα συνεπάγεται την καταστροφή ενός ολόκληρου λαού.

Συνέχεια

Έρχεται τσουνάμι στο Νότο της Ευρώπης .

Υπό κατάρρευση η στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης. Γιατί είναι στην κόψη του ξυραφιού όλος ο Νότος. Αργά ή γρήγορα οι αγορές θα κινηθούν, γράφει ο Ambrose Evans-Pritchard. Το τσουνάμι που έρχεται και πόσο «μετρά» η υπόσχεση Ντράγκι.
Η στρατηγική για την κρίση χρέους της ευρωζώνης κοντεύει να καταρρεύσει. Η πολυαναμενόμενη ανάκαμψη δεν έχει έρθει. Τα χρέη σε όλη τη Νότια Ευρώπη αυξάνονται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Η πολιτική συγκατάθεση για ακραία μέτρα λιτότητας εξασθενεί σχεδόν σε κάθε κράτος της κρίσης. Και τώρα και η Fed επέφερε ένα πλήρες πιστωτικό σοκ.

Κανένας από τους βασικούς «παίκτες» της Ευρώπης δεν φαίνεται πρόθυμος να παραδεχθεί ότι η τρέχουσα στρατηγική είναι αδύνατον να υλοποιηθεί. Ελπίζουν να μπαλώσουν τις τρύπες μέχρι τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, λες και αυτό θα κάνει κάποια διαφορά. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που διέρρευσε επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα θα χάσει τους στόχους για μία ακόμα φορά και με μεγάλη διαφορά. Ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν έχει την «προθυμία ούτε και τη δυνατότητα» να συλλέξει φόρους.

Στην πραγματικότητα, η Αθήνα χάνει τους στόχους διότι η οικονομία της χώρας εξακολουθεί να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και αυτό οφείλεται στην υπερβολική λιτότητα. Το ΙΟΒΕ εκτιμά πως το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί κατά 5% φέτος. Σε δημοσιογράφους έχει πει κατ’ ιδίαν ότι το τελικό νούμερο μπορεί να είναι 7%. Η ελληνική σταθεροποίηση είναι μια οφθαλμαπάτη.

Η αργή κρίση στην Ιταλία αναζωπυρώνεται και πάλι. Η τροχιά του χρέους της έχει υπερβεί τη ζώνη κινδύνου τα τελευταία δύο χρόνια. Το χρέος ύψους 2,1 τρισ. ευρώ της χώρας -στο 129% του ΑΕΠ- μπορεί ήδη να έχει φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή, για μια χώρα που δεν διαθέτει δικό της νόμισμα. Η Standard & Poor’σ δεν το είπε αυτό ξεκάθαρα όταν υποβάθμισε την αξιολόγηση της χώρας στο ΒΒΒ την Τρίτη. Αν όμως διαβάσει κανείς ανάμεσα στις γραμμές, σχεδόν λέει ότι το παιχνίδι τελείωσε για την Ιταλία. Σημειώνει πως αν η αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ παραμείνει κοντά στο μηδέν, η Ρώμη θα πρέπει να εμφανίζει πρωτογενές πλεόνασμα 5% του ΑΕΠ κάθε χρόνο για να σταθεροποιήσει το χρέος. «Οι κίνδυνοι απέναντι στο ενδεχόμενο επίτευξης ενός τέτοιου αποτελέσματος φαίνεται πως αυξάνονται», αναφέρει.

Πράγματι. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μόλις περιέκοψε τις προβλέψεις του για την Ιταλία για φέτος στο -1,8%. Η συνολική πτώση του ιταλικού ΑΕΠ από το 2007 θα φτάσει το 10%. Αυτό είναι οικονομική κρίση. Πώς όμως θα μπορέσει η χώρα να βγει από αυτήν την παγίδα, με ένα νόμισμα υπερτιμημένο κατά 20-30% εντός της ΟΝΕ;

Η κρίση στην Ισπανία πήρε νέα τροπή. Το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα έχει εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο δωροδοκίας τόσο σοβαρό που δεν μπορεί πια με εύλογο τρόπο να συνεχίσει να απορρίπτει τις κατηγορίες, πόσο μάλλον να συσπειρώσει το έθνος για έναν ακόμα χρόνο περικοπών. Η El Mundo κάνει λόγο για ένα προεπαναστατικό κλίμα. Ένας ειρηνοδίκης ισχυρίζεται πως ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι δέχθηκε παράνομες πληρωμές όταν ήταν υπουργός. Η Αριστερά ζητά την κεφαλήν του επί πίνακι, όμως το ίδιο θέλουν και τα μέλη των Αρχών της Δικαιοσύνης, του Consejo General del Poder Judicial. Συνέχεια

Υπόθεση Σακκά

Toυ Θανάση Καρτερού

Η Δικαιοσύνη έκρινε πριν λίγο καιρό ότι πρέπει να μείνει προφυλακισμένος για άλλους έξι μήνες.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης δήλωσε αμέσως μετά ότι και νομότυπη και δίκαιη είναι η απόφαση -περίπου δηλαδή ότι καλά του κάνουν.

Τα ποντίκια της truth team και τα συνήθη παπαγαλάκια οργίασαν για τον τρομοκράτη που οι άλλοι τρομοκράτες φίλοι του τον θέλουν έξω από τη φυλακή.

Η ΝΔ με ανακοίνωσή της στιγμάτισε το ΣΥΡΙΖΑ γιατί απαιτούσε την αποφυλάκιση ενός αναρχικού (αυτό για τον κ. Σαμαρά είναι ποινικώς κολάσιμο!) και τρομοκράτη.

Όλα αυτά πριν ο Σακκάς δικαστεί, πριν κριθεί ένοχος, πριν υπάρξει η δυνατότητα η αστυνομία να εκθέσεις τις αποδείξεις της και ο ίδιος τη δική του εκδοχή.

Κι όμως παρ” όλα αυτά τελικώς αναγκάστηκαν να τον αποφυλακίσουν. Έστω με αυστηρούς όρους θα γυρίσει στο σπίτι του, μέχρι να δικαστεί. Όχι γιατί ξαφνικά άλλαξε το σύστημα. Αλλά γιατί υποχρεώθηκε να υποχωρήσει.

Κι αυτό είναι μια νίκη πρώτα-πρώτα για τον ίδιο, που εδώ και τόσο καιρό βρίσκεται σε απεργία πείνας και δίνει τη μάχη της απελευθέρωσής του. Συνέχεια

Πλεονέκτημα για τη Βρετανία η προσέλκυση μεταναστών .

Του Simon Tilford

Ένα από τα βασικά οικονομικά πλεονεκτήματα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι η επιτυχία του στην προσέλκυση ειδικευμένων μεταναστών. Ειδικότερα, η ικανότητα του Λονδίνου να παράγει τον πλούτο από τον οποίον η Βρετανία εξαρτάται για τη χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ότι η πόλη είναι ανοιχτή σε ιδέες, κεφάλαια και μετανάστες. Αλλά η συζήτηση της Βρετανίας για τη μετανάστευση σχετίζεται πλέον με το πώς να δυσκολέψει τους νεοφερμένους, αντί για το πώς να κάνει τη χώρα πιο ελκυστική γι αυτούς. Σε μεγάλο βαθμό, αυτό υποκινείται από τις ανησυχίες και τους φόβους των ψηφοφόρων των ημιαστικών και αγροτικών περιοχών, ιδιαίτερα των πιο μεγάλων σε ηλικία. Η ετοιμότητα των πολιτικών από όλο το μήκος του πολιτικού φάσματος να υποκύψουν σε αυτούς τους φόβους βλάπτει την οικονομία, τρέφει τον ευρωσκεπτικισμό και μαζί με αυτόν, τις πιθανότητες εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ.

Η κυβέρνηση θέλει να μειώσει την καθαρή μετανάστευση σε λιγότερο από 100.000 άτομα το χρόνο. Για το σκοπό αυτό έχει καταστήσει πιο αυστηρό το καθεστώς για τις θεωρήσεις για σπουδαστές και για τη μετανάστευση εξειδικευμένων ατόμων στο Ηνωμένο Βασίλειο από χώρες εκτός της ΕΕ (οι εκτός ΕΕ χώρες αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα της καθαρής μετανάστευσης: η ΕΕ το υπόλοιπο). Η κυβέρνηση μπορεί να κάνει ελάχιστα για τους μετανάστες από την ΕΕ, γεγονός που εξηγεί την ολοένα και πιο υστερική εκστρατεία μείωσης της πρόσβασής τους σε παροχές. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η κλίμακα της μετανάστευσης ζημιώνει τις προοπτικές απασχόλησης των χαμηλής ειδίκευσης Βρετανών εργαζομένων (κατά το τελευταίο έτος πάνω από το ήμισυ των νέων θέσεων εργασίας πήγε στους μετανάστες και η ανεργία των νέων βρίσκεται σε επίπεδα ρεκόρ, καθώς παίρνουν βρετανικές θέσεις εργασίας), φορτώνει ένα επιπλέον βάρος στην ήδη πνιγμένη Εθνική Υπηρεσία Υγείας (NHS) και το εκπαιδευτικό σύστημα και οδηγεί σε κατάχρηση του συστήματος πρόνοιας της χώρας.

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι είτε λανθασμένοι, είτε παραπλανητικοί. Τα επίπεδα καθαρής μετανάστευσης στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι ιδιαίτερα υψηλά. Είναι βέβαιο ότι αυξήθηκαν μετά το άνοιγμα της αγοράς εργασίας του Ηνωμένου Βασιλείου στα νέα μέλη της ΕΕ από την Ανατολική Ευρώπη το 2004. Κατά τη διάρκεια των οκτώ χρόνων έως το 2011 η καθαρή μετανάστευση ήταν κατά μέσο όρο 214.000 άτομα το χρόνο, προτού υποχωρήσει σε 165.000 άτομα το 2012. Στο πλαίσιο μιας χώρας τόσο πολυπληθούς όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, αυτή είναι μια σχετικά μέτρια εισροή, που προσθέτει περίπου 0,3% στο σύνολο του πληθυσμού κάθε χρόνο. Και δεν είναι ιδιαίτερα υψηλή σε ευρωπαϊκό πλαίσιο: τα τελευταία δέκα χρόνια, η καθαρή μετανάστευση στη Βρετανία ήταν υψηλότερη από τη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά χαμηλότερη από ό,τι στην Ιταλία ή την Ισπανία. Η συζήτηση της «μαζικής μετανάστευσης» είναι εντελώς εκτός θέματος.

Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι επίσης πολύ καλό στο να προσελκύει ειδικευμένους μετανάστες: σχεδόν το 40% της πρώτης γενιάς μεταναστών έχουν πτυχίο πανεπιστημίου. Τα συγκρίσιμα στοιχεία για τη Γαλλία και τη Γερμανία είναι στο μισό από αυτό το ποσοστό και δείχνουν ακόμη χαμηλότερα για την Ισπανία και την Ιταλία. Πράγματι, το νότιο-ανατολικό μέρος της Αγγλίας είναι η περιοχή της μεγαλύτερης συγκέντρωσης αλλοδαπών επαγγελματιών στη γη. Οι λόγοι αυτής της επιτυχίας εκτείνονται από την Αγγλική γλώσσα, στην μεγαλύτερη ετοιμότητα των εργοδοτών του Ηνωμένου Βασιλείου να αναγνωρίσουν τα ξένα προσόντα. Πολλοί άλλοι μετανάστες πρώτης γενιάς έχουν επαγγελματικά προσόντα σε δεξιότητες όπως η οικοδομή, επάγγελμα που είναι δυσεύρετο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ακόμη κι εκείνοι που είναι ανειδίκευτοι πιθανότατα δεν παραγκωνίζουν πολλούς ντόπιους εργαζόμενους: αυτές οι θέσεις εργασίας τείνουν να δίνουν τον κατώτατο μισθό ή κάτι παραπλήσιο, αν οι εργοδότες προσλαμβάνουν μετανάστες, των οποίων τα αγγλικά μερικές φορές είναι σπαστά και που συχνά εγκαταλείπουν τη θέση γρήγορα, θα πρέπει να είναι εν μέρει επειδή οι ντόπιοι είναι απρόθυμοι να αναλάβουν αυτές τις θέσεις εργασίας.

Οι μετανάστες πρώτης γενιάς τείνουν να ζουν στις πιο δυναμικές οικονομικά περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτό είναι αναπόφευκτο, οι μετανάστες πηγαίνουν εκεί όπου βρίσκονται η εργασία και οι ευκαιρίες. Αλλά αυτές οι περιοχές είναι επίσης πλούσιες και δυναμικές λόγω του ότι είναι ανοιχτές. Σε αντίθεση με τον δημοφιλή μύθο, οι περιοχές με τη μεγαλύτερη μετανάστευση δεν είναι αυτές με τη μεγαλύτερη εχθρότητα προς τη μετανάστευση. Το Λονδίνο, για παράδειγμα, είναι η πιο ανεκτική περιοχή του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι περιοχές όπου υπάρχει η μεγαλύτερη εχθρότητα προς τους μετανάστες τείνουν να είναι εκείνες στις οποίες υπάρχουν λιγότεροι μετανάστες, ή εκεί όπου φαίνονται έντονα οι πολιτιστικές και θρησκευτικές διαφορές, όπως και σε ορισμένες πόλεις της Βόρειας Αγγλίας.

Το γεγονός πως είναι ανοιχτή πόλη εξηγεί κατά μεγάλο μέρος την αναγέννηση του Λονδίνου και την ανάδειξη ως τη μόνη κοσμόπολη στην Ευρώπη. Είναι ίσως το πιο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο της οικονομίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Τα τεράστια ποσά φορολογικών εσόδων αναδιανέμονται από το Λονδίνο στην υπόλοιπη χώρα. Σύμφωνα με το Κέντρο Οικονομικών Ερευνών και Επιχειρήσεων, 1 στις 5 λίρες που κερδίσει το Λονδίνο, πηγαίνει στην επιδότηση άλλων περιοχών του Ηνωμένου Βασιλείου. Χωρίς αυτή την αναδιανομή (και μια μικρότερη, αλλά που εξακολουθεί να είναι πολύ μεγάλη από την υπόλοιπη νοτιοανατολική Αγγλία), οι δυσοίωνες οικονομικές προοπτικές πολλών κατοίκων της Βρετανίας θα ήταν ακόμη πιο ζοφερές. Φυσικά το Λονδίνο θα πρέπει να υποστηρίζει το υπόλοιπο του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι σίγουρα η πλουσιότερη περιφέρεια της χώρας. Ωστόσο, η βρετανική κυβέρνηση θα πρέπει να αντισταθεί στις λαϊκές πιέσεις για ελέγχους που θα διαβρώσουν την ικανότητα του Λονδίνου να παράγει αυτόν τον πλούτο.

Οι Βρετανοί πολιτικοί πρέπει να σκεφτούν ποιές πολιτικές είναι απαραίτητες για να βοηθήσουν το Λονδίνο και τα περίχωρά του να αξιοποιήσουν τη μοναδική θέση που βρίσκεται. Πρώτον, θα πρέπει να αντιστρέψουν το όριο στις φοιτητικές βίζες. Αυτό το κακώς μελετημένο βήμα έχει καταστρέψει ήδη τα βρετανικά πανεπιστήμια, μία από τις πιο επιτυχημένες βιομηχανίες εξαγωγής της χώρας, κάνοντας πιο δύσκολο για τους ανθρώπους το να σπουδάσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο αριθμός των ξένων φοιτητών στη Βρετανία είναι μια αξιοζήλευτη πηγή ήπιας δύναμης (πολλοί είτε παραμένουν εκεί ή διατηρούν μακροπρόθεσμους δεσμούς με τη χώρα) κι εσόδων από τις εξαγωγές. Ενώ άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν επειγόντως να προσελκύσουν περισσότερους ξένους φοιτητές, η Βρετανία σκέφτεται τρόπους να τους αποτρέψει.

Δεύτερον, η κυβέρνηση θα πρέπει να άρει ή να καταργήσει τα ανώτατα όρια που τοποθετούνται σε ειδικευμένους μετανάστες που δε προέρχονται από την ΕΕ. Δεδομένου του ολοένα και πιο έντονου παγκόσμιου ανταγωνισμού για τέτοιου είδους εργαζομένους, ο περιορισμός του αριθμού στον οποίο επιτρέπεται η είσοδος στη χώρα είναι αυτοκαταστροφικός.

Τρίτον, η κυβέρνηση θα πρέπει να σταματήσει το στιγματισμό των μεταναστών της ΕΕ. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ύπαρξης του τουρισμού οφέλους και του τουρισμού υγείας. Αν μη τι άλλο, συμβαίνει το αντίθετο. Οι μετανάστες της ΕΕ στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι κατά μέσο όρο πολύ νεότεροι από αυτούς της Βρετανίας που ζουν σε άλλα μέρη της ΕΕ και πιο πιθανό να εργαστούν από το γηγενή πληθυσμό. Αν υπάρχει μια χώρα στην ΕΕ που να έχει πραγματικό λόγο να απεχθάνεται τον τουρισμό υγείας, είναι η Ισπανία, η οποία πρέπει να αντιμετωπίσει μεγάλους αριθμούς ηλικιωμένων Βρετανών.

Τέταρτον, θα πρέπει να ανοίξει το δρόμο για περισσότερες κατασκευές. Το μεγάλο κόστος της ιδιοκτησίας είναι πλέον μια σοβαρή απειλή για την ευημερία του Λονδίνου και γενικότερα της νότιας Αγγλίας. Εάν δεν ληφθούν μέτρα, θα είναι ολοένα και δυσκολότερο οι επιχειρήσεις να δελεάσουν τους ανθρώπους να εργαστούν εκεί. Θα είναι, με τη σειρά του, αδύνατο να οικοδομηθούν αυτά τα σπίτια, εκτός εάν οι εργολάβοι μπορούν να βασιστούν στην εισαγόμενη εργασία. Η Βρετανία έχει μια έντονη έλλειψη ειδικευμένων εργαζομένων στις κατασκευές και υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις ότι οι άνεργοι σε άλλα μέρη της χώρας έχουν την όποια επιθυμία να κάνουν αυτού του είδους την εργασία στο Λονδίνο. Υπάρχει λόγος για τον οποίο τα εργοτάξια του Λονδίνου είναι γεμάτα από Πολωνούς και όχι καταγόμενους από το Λίβερπουλ.

Πώς θα έπρεπε η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο αντι-μεταναστευτικό συναίσθημα που απειλεί την οικονομική ζωντάνια του Ηνωμένου Βασιλείου, ακόμα και την παραμονή του στην ΕΕ; Μπορεί να κάνει λίγα πράγματα για την άγνοια, εκτός από το να σταματήσει να την νομιμοποιεί και να την ενισχύει. Αντί να μετατρέπει τους μετανάστες στους αποδιοπομπαίους τράγους που χρειάζεται η Βρετανία, η κυβέρνηση θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας της λαϊκής απογοήτευσης: την οξεία έλλειψη προσιτής στέγης, ακόμη και σε πολλές οικονομικά υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας, την έλλειψη επαγγελματικής κατάρτισης για εκείνους που δεν πάνε στο πανεπιστήμιο και την υπερβολική επιβάρυνση των δημόσιων υπηρεσιών. Αν υπάρχει έλλειψη δημοτικών σχολείων στο Λονδίνο, η απάντηση είναι η οικοδόμηση περισσοτέρων δημοτικών σχολείων. Οι περισσότερες χώρες στην Ευρώπη θα έκαναν τα πάντα γι αυτού του είδους το πρόβλημα: με τους πληθυσμούς να γερνούν γρήγορα, οι ευρωπαϊκές χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Βρετανίας), χρειάζονται όλους τους νέους που μπορούν να βρουν. Αν οι ικανότητες του NHS είναι περιορισμένες στο Λονδίνο, να τις επεκτείνουν. Εν τέλει, οι μετανάστες πληρώνουν φόρο. Μάλιστα, ο ΟΟΣΑ υπολογίζει ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο πληρώνουν περισσότερα στο δημόσιο από ό,τι παίρνουν από αυτό.

Οι Βρετανοί, ιδίως εκείνοι που ζουν έξω από το Λονδίνο, θα γίνουν ακόμα πιο φτωχοί αν οι πολιτικοί αποτύχουν να αμφισβητήσουν την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η μετανάστευση είναι βάρος και όχι ευλογία.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ:http://www.cer.org.uk/insights/dont-let-englands-poujadists-kill-londons-golden-goose

Πηγή:www.capital.gr

Vprc: Μεγάλη πτώση ΔΗΜΑΡ, μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ με 0,5%

Η μεγάλη πτώση της ΔΗΜΑΡ και η αποδοκιμασία της κυβέρνησης είναι τα δύο βασικά χαρακτηριστικά από την νέα πανελλαδική δημοσκόπηση της Vprc για το tvxs.gr, μετά τον πρόσφατο ανασχηματισμό και την αποχώρηση του Φ. Κουβέλη από την τρικομματική. Από την πτώση της ΔΗΜΑΡ μοιάζει να ευνοείται η ΝΔ, παρ’ ότι χάνει από τη Χρυσή Αυγή η οποία σημειώνει οριακή άνοδο, ενώ το ΠΑΣΟΚ καταφέρνει να συγκρατήσει την -μέχρι πρότινος ελεύθερη- πτώση του. Από τα υπόλοιπα ευρήματα της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας δημοσκόπησης ξεχωρίζουν η παρακολούθηση της διαδικτυακής ΕΡΤ από ένα πολύ σημαντικό αριθμό πολιτών (1.650.000 εκτιμάται με την αναγωγή στον πληθυσμό) καθώς και η πεποίθηση της μεγάλης πλειοψηφίας των ερωτηθέντων ότι θα γίνουν πρόωρες εκλογές και επομένως η κυβέρνηση δεν θα εξαντλήσει την τετραετία. Εντυπωσιακό είναι επίσης ότι μόλις το 9% δηλώνει ικανοποιημένο από την σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα αποτελέσματα της πανελλαδικής δημοσκόπησης μεταδίδονται ταυτόχρονα σε όλη την Ελλάδα από 15 site. Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

Το υψηλό ποσοστό(73%) των πολιτών που πιστεύει ότι η χώρα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση παραμένει στα ίδια επίπεδα και δεν αλλάζει μετά τον πρόσφατο ανασχηματισμό.



Από την σύνθεση της νέας κυβέρνησης το 81% δηλώνουν δυσαρεστημένοι και μόλις στο 9% ικανοποιημένοι, επιβεβαιώνοντας ότι ο ανασχηματισμός δεν έδωσε στην κυβέρνηση πρόσθετη περίοδο χάριτος.

 

Αντίθετα μόλις το 22% συμμερίζεται την άποψη ότι από η κυβέρνηση που σχηματίστηκε θα εξαντλήσει την τετραετία, ενώ το 59% πιστεύει ότι θα διεξαχθούν πρόωρες εκλογές.

Ενδιαφέροντα είναι τα ευρήματα από τις απαντήσεις σχετικά με την στάση των δύο μικρότερων κυβερνητικών εταίρων στην πρόσφατη κυβερνητική κρίση. Διχασμένη είναι η άποψη των πολιτών για το αν ο Ε. Βενιζέλος έκανε σωστά ή λάθος να στηρίξει την κυβέρνηση(39% σωστά, 39% λάθος).

Mε την απόφαση Κουβέλη διαφωνούν οι περισσότεροι(44% λάθος, 35% σωστά), άποψη που φαίνεται να πληρώνει η ΔΗΜΑΡ στην εκτίμηση της εκλογικής επιρροής, όπως θα δούμε παρακάτω.

Σε σχέση με την Νέα Δημοκρατία, ενδιαφέρον παρουσιάζει η γνώμη για το κλείσιμο της ΕΡΤ, το οποίο συνεχίζει να βρίσκει αντίθετη την μεγάλη πλειοψηφία(58% έναντι 30%) ενώ μόνο οι ψηφοφόροι της ΝΔ την εγκρίνουν κατά πλειοψηφία, αλλά με ένα αξιοσημείωτα υψηλό ποσοστό(32%) να διαφωνεί. (Oι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ εμφανίζονται απολύτως διχασμένοι).



Νέο στοιχείο στα τηλεοπτικά και ιντερνετικά δεδομένα, το 20% των ερωτηθέντων έχει παρακολουθήσει το πρόγραμμα της ΕΡΤ διαδικτυακά, ο εκτιμώμενος δηλαδή αριθμός ανθρώπων που την παρακολούθησαν ανέρχεται 1.665.000!


 

Τέλος, σε ένα περιβάλλον όπου η ανεργία φτάνει στο 27,4% του ενεργού πληθυσμού και η κοινωνική δυσαρέσκεια φαίνεται να διαχέεται , μόλις το 45% των ερωτηθέντων δηλώνουν εκλογική προτίμηση.

Από αυτούς, στην εκτίμηση της εκλογικής επιρροής ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται οριακά της ΝΔ(0,5%) η οποία δείχνει να βελτιώνει ελαφρά την θέση της σε σχέση με την προηγούμενη δημοσκόπηση της Vprc για το Tvxs, αντισταθμίζοντας τις συνεχιζόμενες απώλειες της προς τα δεξιά και την Χρυσή Αυγή, με κέρδη από τα αριστερά και την ΔΗΜΑΡ.


 

Όπως ήδη σημειώθηκε το ΠΑΣΟΚ συγκράτησε την πτώση του, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες συνεχίζουν να δηλώνουν παρών με ένα ικανοποιητικό ποσοστό, ενώ αξιοσημείωτη είναι και η άνοδος του ΚΚΕ. Για πρώτη φορά η ΔΗΜΑΡ εμφανίζεται κάτω από το ποσοστό του 3% ενώ στο «άλλο κόμμα» αξιοσημείωτα ποσοστά εμφανίζουν οι Οικολόγοι Πράσινοι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Τα ενημερωτικά site σε όλη την Ελλάδα που μεταδίδουν ταυτόχρονα τα αποτέλεσματα της δημοσκόπησης(αλλά και επιπλέον στοιχεία για την περιφέρεια όπου βρίσκονται) είναι τα παρακάτω:

Alterthess.grcretalive.greleftheriaonline.grepiruspost.gr,florineanews.blogspot.grgrafida.netinpost.grlamiareport.grlarissanet.gr,thebest.grtrikalanews.grtvxs.grvetonews.grxanthipress.gr

Ολόκληρη η έρευνα

 

Ταυτότητα της έρευνας

 

«Μανιφέστο για την έξοδο της Ισπανίας από το ευρώ»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ

ΙΣΠΑΝΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΕΙΣΗΓΟΥΝΤΑΙ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ!

Πριν από ένα μήνα περίπου90 Ισπανοί οικονομολόγοιεπιστήμονες άλλων ειδικοτήτωνσυνδικαλιστέςδημοσιογράφοικ.ά. υπέγραψαν ένα «Μανιφέστο για την έξοδο της Ισπανίας από το ευρώ«. Ήρθαν να προσθέσουν και τη δική τους φωνή στους προβληματισμούς και τις συζητήσεις που διεξάγονται σ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης και εντείνονται όσο η πολιτική της Ευρωζώνης επιδεινώνει την οικονομική και κοινωνική κρίση.

Βασικός πρωτεργάτης της πρωτοβουλίας είναι ο πρώην γραμματέας του ΚΚ Ισπανίας και συντονιστής της Ενωμένης Αριστεράς (από το 1989 ως το 2000) Χούλιο Ανγκίτα. Παραμένοντας ενεργός στο ΚΚΙ και την Ενωμένη Αριστερά, ο Ανγκίτα ίδρυσε μαζί με άλλα στελέχη της αριστεράς και των συνδικάτων τοΜέτωπο Πολιτών «Ειμαστε η πλειοψηφία» (Frente Civico «Somos Mayoria») με στόχο την ενεργοποίηση εντός ενός οργανωμένου και ανοιχτού πλαισίου όσων δεν αισθάνονται να εκπροσωπούνται από τα υπάρχοντα κομματικά μορφώματα. Το Μέτωπο Πολιτών δίνει μεγάλο βάρος στην επεξεργασία εναλλακτικών προτάσεων εξόδου από την κρίση προς όφελος τις κοινωνικής πλειοψηφίας αλλά και στο μείζον θέμα της πολιτειακής αλλαγής που έχει ανοίξει στην Ισπανίαόταν τα κινήματα της τελευταίας περιόδου έθεσαν θέμα ρήξης με τη μοναρχία την οποία αποδέχθηκαν τα δύο «ιστορικά» κόμματα της Ισπανικής Αριστεράς κατά τη «μετάβαση» που ακολούθησε το θάνατο του Φράνκο. Βασικός στόχος είναι η «σύγλιση της κοινωνικής με την πολιτική Αριστερά», κεντρικό αλλά και εξαιρετικά πολύπλοκο αίτημα που θέτει η συγκυρία στην Ισπανία όπως και αλλού.

 

Στο Μανιφέστο για την έξοδο από το ευρώ, γύρω από τον Αγκίτα και το Μέτωπο Πολιτών, συσπειρώνονται μεταξύ άλλων γνωστοί οικονομολόγοι όπως ο Πέντρο Μόντες και ο Χουάν Μαρτίν Σέκο, ο πρώην πρόδρος του ATTAC Ισπανίας Κάρλος Μαρτίνεζ, το μέλος της διεύθυνσης της Ενωμένης Αριστεράς (ΕΑ) και στέλεχος προερχόμενο από τον τροτσκιστικό χώρο Ντιοσντάντο Τολεντάνο καθώς και άλλα στελέχη του κόμματος, ο γνωστός κομμουνιστής θεωρητικός και στέλεχος του ΚΚ Ισπανίας Μανόλο Μονερέο, ορισμένοι από τους εμβληματικούς διανοούμενους της ισπανικής αριστεράς όπως ο διευθυντής του «Χώρου Μαρξ» (Espay Marx) της Καταλωνίας Χοακίν Ταφάλια, ο φιλόσοφος Χουάν Ραμόν Καπέλα και ο Μιγκέλ Ριέρα, εκδότης του ιστορικού περιοδικού El Viejo Topo (ο Γερο-Τυφλοπόντικας), αλλά και αρκετοί συνδικαλιστές που πρόσκεινται στην αριστερή πτέρυγα του συνδικάτου Εργατικές Επιτροπές (CCOO).

 

Το Μανιφέστο δεν είναι η πρώτη κίνηση αμφισβήτησης του ευρώ στην ισπανική Αριστερά. Ηδη από την άνοιξη του 2012, ο πρώην συντονιστής της ΕΑ Γκασπάρ Γιαμαθάρες, που έχει τώρα δημιουργήσει τη δική του κίνηση «Ανοιχτή Αριστερά», και θεωρείτο ότι κινείται στα δεξιά της ΕΑ, είχε δηλώσει ότι πρέπει να εξεταστεί σοβαρά το ενδεχόμενο εξόδου της Ισπανίας από την ΟΝΕ. Στην πρόταση για κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές του 2014 που απηύθυνε τον περασμένο Μάη στην ΕΑ και σε άλλες δυνάμεις, ο Γιαμαθάρες έθεσε 4 βασικά σημεία: την καταγγελία των Μνημονίων και της λιτότητας, τονδημόσιο λογιστικό έλεγχο του χρέους, το άνοιγμα της συζήτησης για την έξοδο από το ευρώ και μια νέα συντακτική διαδικασία για την επαναθεμελίωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Αντιδρώντας σε αυτήν την πίεση, η ΕΑ τοποθετήθηκε για πρώτη φορά σχετικά διεξοδικά στο θέμα του ευρώ στο προπαρασκευαστικό ντοκουμέντο της συνδιάσκεψης που διοργάνωσε στις 22 Ιούνημε θέμα την ευρωπαϊκή κρίση. Η ΕΑ τονίζει ότι «η συζήτηση (για το ευρώέχει ανοίξει» και ότι «τόσο οι υποστηρικτές της μονομερούς εξόδου όσο και αυτοί που τάσσονται υπέρ της επαναθεμελίωσης της Ευρώπης έχουν επιχειρήματα». Το κείμενο αναλύει κατόπιν τις πιθανές επιπτώσεις της επιστροφής στο πέσο. Ενα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα θα μπορούσε να τονώσει τηνανταγωνιστικότητα και να οδηγήσει σε ανάπτυξη εκτός των πλαισίων της νεοφιλελεύθερης εσωτερικής υποτίμησης: «επί της αρχής (αυτή η επιλογή) αποτελεί εναλλακτική στην μείωση των μισθών που επιβάλλουν οι πολιτικές της οικονομικής προσαρμογής, που θα μετέτρεπε την αργή νεοφιλελεύθερη προσαρμογή σε μια ταχύρρυθμη προσαρμογή, που με τη σειρά της θα έδινε ευκαιρίες για την εκκίνηση μιας διαδικασίας επανεκβιομηχάνισης της παραγωγικής ισπανικής οικονομίας». Το κείμενο δίνει όμως κατόπιν μεγάλο βάρος στα κοινωνικά κόστη μιας τέτοιας επιλογής, τόσο για το εξωτερικό χρέος, που είναι σε ευρώ, όσο και για το εμπορικό ισοζύγιο και για τονπληθωρισμό λόγω της αναμενόμενης υπερτίμησης των εισαγωγών και τον υψηλό βαθμό ενεργειακής εξάρτησης της Ισπανίας, που συνδυάζεται με την μείωση των εξαγωγικών της δυνατοτήτων ωςσυνέπεια της αποβιομηχάνισης.

Ως εκ τούτου το κείμενο θεωρεί ότι «οι συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ είναι απρόβλεπτες, και σίγουρα δεν συνιστούν εγγύηση ότι θα δοθεί τέλος στο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα. Στην πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι χωρών εκτός της ευρωζώνης, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, είναι επίσης θύματα των σχεδίων οικονομικής προσαρμογής. Εν ολίγοις, το πρόβλημα δεν είναι μόνο νομισματικό». Η προσεκτική και «εξισορροπιστική» θέση στην οποία καταλήγει το κείμενο είναι η ακόλουθη: «θεωρούμε πρόωρο να πάρει τώρα η ΕΑ μια τελική θέση στο θέμα του ευρώ, εφόσον όλοι συμφωνούμε στη μη-βιωσιμότητά του στο μέλλον, και θεωρούμε ότι το επόμενο συνέδριο τουΚόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς πρέπει να υιοθετήσει μια συλλογική στάση που να εξυπηρετεί το σύνολο της ευρωπαϊκής αριστεράς και που να επιτρέπει την επεξεργασία συγκεκριμένων προτάσεων για το εκλογικό πρόγραμμα εν όψει των επόμενων ευρωεκλογών. Σ’αυτό το δρόμο οφείλουμε να προχωρήσουμε επιδεικνύοντας το μέγιστο σεβασμό σε όλες τις απόψεις που έχουν εκφραστεί ως τώρα».

Σε άλλα κείμενα που επεξεργάστηκε η συνδιάσκεψη της ΕΑ περιλαμβάνονται τα αιτήματα τουδημόσιου λογιστικού έλεγχου του χρέους, η άρνηση πληρωμής του μέρους που θα κριθεί επαχθές και μια ευρωπαϊκή διαδικασία συντακτικού τύπου. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι και τα τέσσερα σημεία που έθεσε ο Γιαμαθάρες για μια ευρύτερη συμπόρευση της Αριστεράς έχουν γίνει αποδεκτά από την ΕΑ. Αλλά αυτό σίγουρα δεν αποτελεί και την τελευταία λέξη της όλης συζήτησης.

ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ

Η δραματική κοινωνική και οικονομική κατάσταση στην οποία βυθίζεται η κοινωνία μας απαιτεί μιαπολιτική ικανή να δημιουργήσει τις συνθήκες διεξόδου από την κρίση. Είναι μια επείγουσα αναγκαιότητα. Ο χρόνος έχει καταστεί θεμελιώδης παράγοντας όσον αφορά τους υπαρκτούς κινδύνους επιδείνωσης και υποβάθμισης, λόγω των τεράστιων κοινωνικών προβλημάτων πουπροκαλεί η επιμονή στην πολιτική της προσαρμογής, της λιτότητας και της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων αγαθών.

Το δίχτυ στο οποίο έχουμε παγιδευτεί αποτελείται από τα καταστροφικά επίπεδα ανεργίας, από έναν εξωτερικό δανεισμό της χώρας που είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί και από την εξέλιξη των δημοσίων οικονομικών που οδηγούν σε οικονομική κατάρρευση του κράτους. Πάνω από 6 εκατ. άνεργοι , πάνω από 2,3 τρισ. ευρώ ολικών υποχρεώσεων προς ξένους και ένα δημόσιο χρέος σχεδόν 1 τρισ. ευρώ, που πλησιάζει το 100% του ΑΕΠ, αυτά είναι τα δεδομένα που ορίζουν μια καταστροφή μη αντιμετωπίσιμη που θέτει σε κίνδυνο την κοινωνική συμβίωση και κατεδαφίζει θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα.

Μια κρίση τέτοιου μεγέθους έχει πολλές και περίπλοκες αιτίες που κυμαίνονται από τη γενική κρίση του χρηματιστικού καπιταλισμού μέχρι τη σπατάλη και τη διαφθορά, μέσω ενός φορολογικού συστήματος που απαλλάσσει τα μεγάλα εισοδήματα και είναι ακραία άδικο. Όμως, ακόμη και με κίνδυνο να απλουστεύσουμε την ανάλυση, για να ξεκαθαρίσουμε ποιες είναι οι λύσεις, πρέπει να αποδώσουμε την κύρια αιτία αυτής της ελεεινής κατάστασης στην ένταξη της χώρας μας στο κοινό νόμισμα.

Όπως αναγνωρίζεται πλέον, δεν υπήρχαν οι όροι για την υιοθέτηση κοινού νομίσματος ανάμεσα σε χώρες με οικονομίες άνισες, χωρίς να συνοδεύεται από ενιαία φορολογία. Από την άλλη μεριά, η εισαγωγή του κοινού νομίσματος είχε ως συνέπεια να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο αντιδραστικής και αντικοινωνικής πολιτικής εφ’ όλης της ύλης, σύμφωνα με τα νεοφιλελεύθερα δόγματα, που στην Ευρώπη του Μάαστριχτ βρήκαν την πιο τέλεια εφαρμογή τους. Με βάση τις ρυθμίσεις εκείνης της εποχής, το κράτος πρόνοιας είναι ασύμβατο με την Ευρώπη του Μάαστριχτ.

Με την ένταξη στην Ευρωζώνη, η χώρα μας έχασε ένα ουσιώδες εργαλείο για να ανταγωνιστεί και να διατηρήσει ένα ισοζύγιο οικονομικών συναλλαγών με το εξωτερικό, όπως είναι ο έλεγχος και η διαχείριση της συναλλαγματικής ισοτιμίας με τα άλλα νομίσματα. Επιπλέον, εκχωρήθηκε κυριαρχία προς τηνΕυρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όσον αφορά τη ρευστότητα και την εφαρμογή της νομισματικής πολιτικής, σε ένα ίδρυμα δηλαδή που εξαρχής κυριαρχείται από τα συμφέροντα του γερμανικού καπιταλισμού.

Ήταν λοιπόν μαθηματικά βέβαιο ότι η καθυστέρηση και η αδυναμία της ισπανικής οικονομίας έναντι των άλλων χωρών, καθώς και η απόλυτη αυστηρότητα που επιβλήθηκε με τους κανόνες του ευρώ θα οδηγούσαν, όπως και έγινε κατά την πρώτη δεκαετία του 2000, σε ένα συντριπτικό έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Σημειώθηκαν δυσβάστακτες ανισορροπίες, όπως και σε άλλες χώρες, την Ελλάδα και την Πορτογαλία, που βρέθηκαν στην ίδια παγίδα. Στα 14 χρόνια από την εισαγωγή του ευρώ, το 1999, και μέχρι το τέλος του 2012, το συσσωρευμένο εμπορικό έλλειμμα της Ισπανίας ήταν σχεδόν 700 δισ. ευρώ και χρηματοδοτούνταν με ξένο δανεισμό. Από πιστωτικούς οργανισμούς και ισπανικές επιχειρήσεις υπάρχουν απαιτήσεις για πάνω από 1 τρισ. ευρώ για επενδυτικά σχέδια στο εξωτερικό, κυρίως στη Λατινική Αμερική.

Μέχρι το 2008, όταν ξέσπασε η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και έπληξε μεγάλα πιστωτικά ιδρύματα, η χώρα ζούσε σε ένα όνειρο, σαν ναρκωμένη, τροφοδοτώντας τη φούσκα των ακινήτων και έχοντας λησμονήσει τα προβλήματα που εγκυμονούσε. Εκείνο το έτος, όλα άλλαξαν άρδην, οι χρηματοπιστωτικές αγορές έκλεισαν τα κανάλια ρευστότητας και η κατάσταση κάθε οφειλέτη αξιολογήθηκε με μεγάλη αυστηρότητα. Με την απότομη αλλαγή των εξωτερικών δανειστών έναντι της Ισπανίας ως οικονομίας με μεγάλα χρέη, οι ολικές υποχρεώσεις αυξήθηκαν από 540 δισ. ευρώ στα τέλη του 1998 σε 2,2 τρισ. το 2008. Η χώρα χρεοκόπησε και εισήλθε σε βαθιά ύφεση με σοβαρότατες συνέπειες.

Έκτοτε, ο δημόσιος τομέας εκμηδενίστηκε, έχοντας τεράστιο έλλειμμα λόγω της δραματικής πτώσης των εσόδων, μια κατάσταση που επιδεινώθηκε με την κατάρρευση της φούσκας των ακινήτων. Το κράτος, στο οποίο μόλις είχαν μεταφερθεί οι εντάσεις των δημόσιων διοικήσεων, χρειάστηκε εκατοντάδες εκατ. ευρώ, τα οποία προσπορίστηκε εκδίδοντας ομόλογα δημοσίου χρέους προς την εσωτερική και διεθνή αγορά, εφόσον δεν υπήρχε η δυνατότητα να χρηματοδοτηθεί από τις νομισματικές αρχές. Στα τέλη του 2007, το χρέος του κράτους ήταν 307 δισ. ευρώ, ή το 37% του ΑΕΠ. Στα τέλη του 2012 είχε ανέλθει στα 688 δισ. ή 65% του ΑΕΠ και αυξάνεται σε αντιστοιχία με την εξέλιξη του ελλείμματος των δημοσίων λογαριασμών.

Από τη στιγμή που αναγνωρίστηκε το γεγονός της κρίσης, η οικονομική πολιτική έχει μερικά βασικά χαρακτηριστικά που μένουν αμετακίνητα. Η απώλεια ανταγωνιστικότητας της ισπανικής οικονομίας ήταν η δικαιολογία για τις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβλήθηκαν με στόχο να αντισταθμιστεί αυτή η απώλεια μέσω της αποκαλούμενης “εσωτερικής προσαρμογής”. Μιας διαδικασίας που μειώνει τους μισθούς και διευκολύνει τις απολύσεις, προκειμένου να μειωθούν οι τιμές των ισπανικών προϊόντων και υπηρεσιών, στο βαθμό που η φυσιολογική και ιστορική οδός της υποτίμησης του νομίσματος ήταν απαγορευμένη λόγω του ευρώ. Οι προσαρμογές, οι αντεργατικές μεταρρυθμίσεις, οι περικοπές συνεχίζονται όλα τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον, η λιτότητα που εφαρμόστηκε με τόση κτηνωδία στη δημοσιονομική πολιτική, όπως και οι απαιτήσεις των οικονομικών εξουσιών, καθιστούν παραπλανητική τη μάχη ενάντια στο δημόσιο έλλειμμα ως υποτιθέμενη διέξοδο από την κρίση.

Αυτή η ουσιαστικά άχρηστη πολιτική οδήγησε σε οδυνηρή και ανεξέλεγκτη κοινωνική παρακμή και στην αύξηση της ανεργίας. Η χώρα κατρακυλάει χωρίς φρένο και βυθίζεται σε ένα βαθύ πηγάδι. Οι παράγοντες που προκάλεσαν την κρίση μένουν άθικτοι. Οι εξωτερικές υποχρεώσεις δεν μπορούν να μειωθούν χωρίς να καταγραφεί πλεόνασμα του ισοζυγίου πληρωμών, πρακτικά ανέφικτο λόγω της κατεστραμμένης οικονομίας και της αδύναμης ανταγωνιστικότητας, και το δημόσιο χρέος δεν θα σταματήσει να αυξάνεται μέχρι να απαλειφθεί το έλλειμμα, το τέλος του οποίου ούτε για την κυβέρνηση είναι ορατό. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι γενικευμένη.  

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Πώς θα αντιμετωπίσουμε την καταστροφή; Η λύση της τρόικας την οποία υποστηρίζει και το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα είναι να βαθύνουν οι προσαρμογές, η λιτότητα και να εκποιηθούν δημόσια αγαθά. Η ισπανική οικονομία, όπως συνέβη στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, κατρακυλάει στην άβυσσο με δραματικές κοινωνικές συνέπειες και πολιτικούς κινδύνους.

Το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, δραστήριος εταίρος στον τρέχοντα οικονομικό και κοινωνικό σχεδιασμό, υποκρίνεται τώρα ότι διαφωνεί με το Λαϊκό Κόμμα και επικρίνει την αυτοκτονική πολιτικήτου, αλλά είναι απόλυτα ταυτισμένο με την άποψη ότι η ένταξη στην Ευρωζώνη είναι μη αναστρέψιμη.

Οι διοικήσεις των μεγάλων εργατικών συνομοσπονδιών, που κάποτε εναντιώνονταν σε όλους όσοι επέκριναν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, υποστηρίζοντας ότι κάνουν λάθος υπολογισμούς, καταγγέλλουν πλέον την παρούσα κατάσταση πραγμάτων, αλλά δεν είναι σε θέση να προσφέρουν πραγματικά αποτελεσματικά αντίμετρα στην κρίση εφόσον δεν αμφισβητούν τη συνοχή μιας Ευρώπης που έχει οικοδομηθεί κατ’ αυτό τον τρόπο.

Άλλες δυνάμεις, οργανώσεις και δρώντες της αριστεράς κριτικάρουν τη σημερινή Ευρώπη και προτείνουν αλλαγές εντελώς ουτοπικές και αβάσιμα σχέδια , δεδομένου ότι η σημερινή Ευρώπη δεν μεταρρυθμίζεται, ιδίως μετά τη διεύρυνση της περιοχής του ευρώ προς την Ανατολή. Στις εκ γενετής ανεπάρκειες του κοινού νομίσματος προστίθενται ο ηγεμονικός ρόλος που έχει αναλάβει η Γερμανία και η πραγματικότητα της κατάρρευσης της Ευρώπης, εφόσον κάποιες χώρες είναι φυλακισμένες σε χρέη που δεν μπορούν να πληρωθούν. Είναι επιτακτική και επείγουσα ανάγκη να σπάσουμε τα δεσμά των ευρωπαϊκών συνθηκών και αυτή η ανάγκη δεν μπορεί να εξουδετερωθεί ούτε να κρυφτεί πίσω από διάφορα άλλα σχέδια. Όσο επιθυμητή και αν είναι η άλλη Ευρώπη, προσώρας είναι ανέφικτη, απαιτούνται άλλες βάσεις, πολύ διαφορετικές, και η ανάκτηση της χαμένης κυριαρχίας του κάθε κράτους.

Η αποτυχία του ευρωπαϊκού σχεδίου είναι αναμφισβήτητη, παρόλο που δεν είναι δυνατόν να προσδιορίσουμε πότε και πώς θα διαλυθεί αυτή η μη βιώσιμη κατάσταση.

Για όσους υπογράφουν αυτό το Μανιφέστο, είναι καθαρό ότι η Ευρώπη του Μάαστριχτ δεν μπορεί να επιβιώσει με το σημερινό της σχήμα, μετά από τις καταστροφές και τα δεινά που έχει προκαλέσει, ξέχωρα από το ότι έχει σακατέψει τη δημοκρατία και έχει αφαιρέσει τη λαϊκή κυριαρχία.

Επιβεβαιώνουμε επίσης ότι η χώρα μας δεν μπορεί να ανακάμψει από την κρίση μέσα στην Ευρωζώνη. Χωρίς δικό της νόμισμα, χωρίς νομισματική αυτονομία είναι αδύνατον να αλλάξει τη δραματική οικονομική και κοινωνική κατάσταση, ιδίως αφότου ακυρώθηκε η ικανότητα άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής μέσω του Συμφώνου Σταθερότητας, το οποίο με ύπουλο τρόπο απέκτησε συνταγματική ισχύ.

Χρειάζεται το δικό της νόμισμα, για να μπορεί να ανταγωνιστεί, και κυρίαρχη νομισματική πολιτική για να παράσχει ρευστότητα στο σύστημα και να διεγείρει τη ζήτηση. Αυτός είναι ένας πρώτος αναγκαίος όρος, αλλά καθόλου επαρκής, για να αναπτύξει προωθημένο δημόσιο έλεγχο των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, συμπεριλαμβάνοντας την εθνικοποίηση των τραπεζών, την ανοικοδόμηση της βιομηχανίας και της αγροτικής οικονομίας. Για να υπερασπιστεί και να ενισχύσει τις βασικές δημόσιες υπηρεσίες με ένα ισχυρό και κλιμακωτό, ανάλογα με το εισόδημα, φορολογικό σύστημα που μειώνει την ανισότητα και ανακατανέμει τον πλούτο. Για να κατανείμει την εργασία ώστε να καταπολεμηθεί η ανεργία. Για να ανακληθούν τα μέτρα κατά των εργαζομένων και των συνταξιούχων, να υπάρξει σεβασμός προς το περιβάλλον κοκ. Για να θεσπίσει μια συνταγματική διαδικασία που θα δώσει τη δυνατότητα να ανακτηθεί και να βαθύνει η δημοκρατία. Συνεπώς, προσωρινά ας μην ασχοληθούμε με το δημόσιο έλλειμμα, ας μην κάνουμε προτάσεις που είναι αδύνατον να εφαρμόσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ας μη λαχταρούμε τις πρακτικές της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας ή της Τράπεζας της Αγγλίας, εφόσον μπορούμε να έχουμε την Τράπεζα της Ισπανίας ως ισοδύναμο θεσμό.

Το χρέος δεν είναι δυνατόν να πληρωθεί. Το μεγαλύτερο μέρος του είναι χρέος του ιδιωτικού τομέα και αποτελεί υπόθεση αυτών των φορέων, συμπεριλαμβανομένου του χρηματοπιστωτικού τομέα, να λύσουν τα προβλήματα που προέκυψαν. Συνεπώς απορρίπτουμε οποιαδήποτε “διάσωση” της χώρας μας και για τον ίδιο λόγο θεωρούμε εντελώς παράνομο το χρέος που ανέλαβε το κράτος για να εξασφαλίσει κεφάλαια διάσωσης σε πιστωτικά ιδρύματα που δεν έχουν εθνικοποιηθεί.

Όσον αφορά το δημόσιο χρέος, το κράτος πρέπει να προχωρήσει στην βαθιά αναδιάρθρωσή του (με διαγραφή, μορατόρια, μετατροπή του στο εθνικό νόμισμα) για να ελαφρύνει τη συντριπτική πίεση που ασκεί στους δημόσιους λογαριασμούς. Αλλιώς, η χρεοκοπία του δημόσιου τομέα είναι αναπόφευκτη.

Δεν θα αποφύγουμε τα προβλήματα και τις περίπλοκες καταστάσεις με τα μέτρα που προτείνουμε, μεταξύ άλλων και τον περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων. Ούτε η ανάλυσή μας μας εμποδίζει να συνεργαστούμε σε δράσεις, υποβολή προτάσεων και διαμαρτυρίες με εκείνο το μέρος των πολιτών και των οργανώσεών τους που, κάτω από το βομβαρδισμό των ΜΜΕ ή για άλλους λόγους, δεν συμμερίζονται την άποψή μας ότι βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι και ότι υπάρχει ανάγκη να κόψουμε τον γόρδιο δεσμό του ευρώ. Ωστόσο, με δεδομένη τη σύγχυση που μας περιβάλλει και τους σκοπούς τους οποίους εξυπηρετεί, δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί ή να κρατήσουμε διφορούμενη στάση. Έχουμε επίγνωση ότι η σημερινή ισπανική κοινωνία , που ήδη έχει εισέλθει σε μια παρατεταμένη και απελπιστική αγωνία, δεν έχει άλλη επιλογή εκτός από το να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη για να αποφύγει την οριστική κατάρρευση της χώρας.

Η ανάκτηση της χαμένης οικονομικής κυριαρχίας, η ενίσχυση της λαϊκής κυριαρχίας απαιτούν να απαλλαγούμε από το βρόχο που μας παραλύει, να αντιμετωπίσουμε τη σκληρή πραγματικότητακαι να εξασφαλίσουμε τα μέσα για ένα σχέδιο επιβίωσης, με όλες του τις δυσκολίες, που μπορεί επίσης να αντιπροσωπεύει μια μεγάλη ευκαιρία για να δημιουργήσουμε μια κυρίαρχη, ευημερούσα, δίκαιη, ενωμένη, δημοκρατική και περιβαλλοντικά υπεύθυνη, ελεύθερη κοινωνία.

Πρώτες υπογραφές

 

1   Maite Agredano Funcionaria. FCSM
2   Mateo Aguado Científico
3   Javier Aguilera Abogado
4   Alejandro Andreassi Profesor UAB
5   Julio Anguita Ex Coor. Gral IU
6   Mercedes Arancibia Periodista
7   Pedro Aranda Revista Berlín
8   Manuel Ariza Secrt Gral Fed Pensiont. CCOO
9   Antonio Arnau Activista social. EUPV.
10   Leonel Basso Periodista
11   Domingo Benito Coor Gral IU Salamanca
12   Javier Bernad Sindicalista de Telefónica
13   Miguel Candel Catedrático Univ.  de Barcelona
14   Manuel Cañada Ex Coor. Gral IU. Extremd
15   Paloma Cañamero Psicóloga
16   Juan Ramón Capella Catedrático Univ. Barcelona
17   Víctor Cascos Diputado Asam. Extremd.
18   Manuel Colomer Economista. EUPV.
19   Jorge Cortegana Trabaj.SEAT-Socialismo 21
20   Alejandra Criado Ing. Informática
21   Antonio Criado Secrt Gral ISI
22   Isabel, de la Cruz Profesora
23   Susana De la Morena Investigadora
24   Alejandro De los Santos Informático
25   Ángel Duarte Catedrático Univ. Gerona
26   Albert Escofet Ex Secrt. Gral Psuc-viu
27   Iban Escofet Gestor
28   Carlos Fenández Liria Profesor UAM
29   Ginés Fernandez Director Mundo Obrero
30   Santiago Fernández Vecilla Coor Gral IU Zamora
31   Josep Fontana Historiador
32   Ramón Franquesa Ex Secrt. Gral Psuc-viu
33   Ana Gabarró Sindicalista
34   Antonio Gallifa Economista
35   Juan García Pres. Colectivo Prometeo
36   Valentín García Navalpotro Jubilado. FCSM
37   Fernando García Noval  
38   Ángel García Pintado Escritor y Periodista
39   José Luis Garrot Historiador
40   Antonio Gil Ex Secrt. CGT Seat
41   Ernesto Gomez de la Hera Sindicalista de CCOO
42   José A. González Espada Abogado-Socialismo 21
43   Alberto Herbera Trabaj.SEAT-Socialisme 21
44   Héctor Illueca Abogado. FCSM
45   Pedro Jiménez Sindicalista
46   Josefa Villaverde Josefa Villaverde Administrativa
47   Ángel Lara Concejal IU. Ayunta. Madrid
48   Salvador López Arnal Escritor y Periodista
49   María T. López Pina Cuidadora Mayores
50   Eduardo Luque Profesor y ensayista.
51   Damián Martin Informático
52   Sebastián Martin Recio Ex Alcalde Carmona. FCSM
53   Juan F. Martin Seco Ex Interventor Gral Estado. Econ.
54   Carlos Martínez Ex Pres. ATTAC España
55   Magdalena Martínez Bode Coord. FCSM Murcia
56   Amelia Martínez Lobo Coord. FCSM Madrid
57   Joan Massó Profesor
58   Joaquín Miras Profesor
59   María T. Molares Ex Coord. Áreas IU
60   Manuel Monereo Politólogo
61   Alberto Montero Economista. Presidente CEPS
62   Juan Montero Activista
63   Pedro Montes Economista. Presidente S 21
64   Israel Morales Técnico Copo y Des.
65   Agustín Moreno Ex sindicalista. Marea Verde
66   Manuel Muela Escritor y Periodista
67   María Dolores Nieto Ex concejala de Jaén. IU
68   Araceli Ortiz Sindicalista CCOO. Marea Blanca
69   Francisco Palacios Profesor Dcho. Constitucional
70   Gumer Pardo Sindicalista. Consejo Pol. IU
71   Miquel-D Piñero Librero
72   Andrés Piqueras Profesor
73   Raquel Reyes Desempleada
74   Miguel Riera Editor Viejo Topo
75   Víctor Ríos Ex Coord. Pres. IU
76   Juan Rivera Profesor. FCSM
77   Pedro Rodriguez Lomo Agricultor
78   Antonio Romero Cuellar FCSM
79   David Ruiz Historiador
80   Salvador Sáinz Actor
81   Rosario Segura García Economista
82   Pascual Serra Periodista
83   Lynn Strother Profesora
84   Joan Tafalla Profesor. Espay Marx
85   Celia Téllez Profesora
86   Diosdado Toledano Presidencia IU
87   José María Torres Pres. As. Rubén Darío
88   Ángel Trasobares Escritor
89   Juan Valdés Paz Sociólogo
90   Rodrigo Vázquez de Prada Director Crónica Popular
91   Jorge Verstrynge Profesor

 

Πηγή: ιστοσελίδα Salir del euro, via tometopo.gr. Επιμέλεια μετάφρασης: Μ.Ν.

Νίκος Κουνενής: Γράμμα στον πρώην συμμαθητή μου, Θόδωρο Μαργαρίτη.

Θυμάσαι Θόδωρε; Ήταν τα τελευταία χρόνια της χούντας και το πρώτο της μεταπολίτευσης, κι εμείς ήμασταν μαθητές στο Πρώτο Εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων του Ζωγράφου. Στο «κλασικό» βρισκόμουν στο ίδιο τμήμα με τον Νίκο Γιαννόπουλο (στέλεχος σήμερα του Δικτύου για τα Κοινωνικά και πολιτικά Δικαιώματα) και με τον δημοσιογράφο εδώ και δεκαετίες Γιώργο Σταματόπουλο. Στο «πρακτικό» φοιτούσε, δίπλα στη δικιά μας αίθουσα, ο θυελλώδης, today, ευπώλητος άνκορμαν, Γιώργος Αυτιάς!
Εσύ ήσουν μια τάξη παρακάτω. Υπήρξες ένα από τα καλομαθημένα παιδάκια, που εισέπρατταν συχνά πυκνά σφαλιάρες από τους «μάγκες» του σχολείου. Εμείς, που δεν ανήκαμε σε καμία από τις δυο αυτές κατηγορίες, ούτε τη δική σου, ούτε τη δική τους, σε προστατέψαμε κάποιες φορές. Ελπίζω να μην τα έχεις ξεχάσει, ο μηχανισμός της μνήμης είναι επιλεκτικός, γράφει ο Άντλερ, και ενίοτε απωθεί τις ταπεινωτικές εμπειρίες. Μπορείς πάντως να ρωτήσεις παλιούς συμμαθητές, κάτι θα θυμούνται επ’ αυτών.
Στη μεταπολίτευση όλοι κάπου ενταχθήκαμε, εσύ μπήκες στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Τα γραφεία της βρίσκονταν κάνα κατοστάρι μέτρα από το σπίτι μου, στη δεύτερη στάση του Ζωγράφου. Ήσουν από τότε το δεξιότερο μέλος της οργάνωσής σου, καθ’ ομολογίαν και των δικών σου κομματικών συντρόφων. Δεν είχες πάρει χαμπάρι το παραμικρό από τη εκρηκτική ριζοσπαστικοποίηση της μεταπολίτευσης. Τέλος πάντων, παρά ταύτα συνεργαζόμασταν τότε αρκετά, μαχόμασταν, διαδηλώναμε μαζί (κάποιες φορές, γιατί κάποιες άλλες κάτι τέτοια τα θεωρούσες αριστερίστικα κι αδιέξοδα, και καθόσουν στο σπιτάκι σου). Πάντως, νεαρούλης κι άμαθος ήμουν τότε, πίστευα ότι όλοι μας, οι εκατοντάδες χιλιάδες πιτσιρικάδες που είχαν στρατευθεί με ενθουσιασμό στην υπόθεση της Αριστεράς, θα συνέχιζαν τον αγώνα εφ’ όρου ζωής, κι ας δεξιοφέρναν μερικοί από δαύτους στην τότε συγκυρία. Αμ δε…Ο Ανδρουλάκης, η Δαμανάκη, ο Μπίστης, ο Χατζησωκράτης, εσύ και τ’ άλλα τα παιδιά, αποδείξατε το απολύτως αναληθές αυτής της προσδοκίας. Τα διαβατήρια κάθε είδους ή τα ανανεώνεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ή καθίστανται απολύτως ανενεργά, αγόρι μου. Εδώ αισθάνομαι την ανάγκη να μνημονεύσω Βάρναλη: Αχ, πού’σαι νιότη πού’ δειχνες πως θα γινόμουν άλλος! Αχ, πού’ σαι νιότη, πού’ σαι αγνή νεανική αφέλεια που μας έκανες να πιστεύουμε σ’ εσάς, και να πιστεύετε -ή να δείχνετε πως πιστεύετε, που είναι και το πιθανότερο- σε μας: να νιώθουμε πως σίγουρα θα συμπορευτούμε με κάποιους τρόπους, παρά τις κόντρες, τους άγριους καβγάδες, τις αφελείς «συνεπείς μοναδικότητες» του πολιτικού χώρου καθ’ ενός εξ ημών. Θυμάσαι; Το πρωί μπορεί να τσακωνόμασταν, αλλά κάποια βράδια τα πίναμε τα διαπαραταξιακά κρασάκια μας, καμιά εικοσαριά νοματαίοι και νοματαίες.
Τα χρόνια πέρασαν, είμαστε πια πενήντα φεύγα κι οι δυο μας. Στο μεσοδιάστημα εσύ πήγες στην ΕΑΡ του Κύρκου, εν συνεχεία στον Συνασπισμό και τέλος (μέχρι στιγμής δηλαδή, γιατί δεν έχω ιδέα πού αλλού είναι δυνατό να σε οδηγήσει η ζωτική σου ανάγκη για πολιτική επιβίωση- άλλωστε τύποι σαν εσένα τη βρίσκουν συνήθως την άκρη). Στο τελευταίο αυτό διάστημα, συνέβαλες κι εσύ, στο- σοβαρότατο- μερίδιο που σου αναλογεί, στη φτωχοποίηση, την απόγνωση, την απελπισία της συντριπτικής πλειονότητας της έμψυχης συνιστώσας αυτής της χώρας. Τη σκληρή απάντηση, πολιτική, κινηματική, ανατρεπτική, οπωσδήποτε, σας τη χρωστάμε.
Ελπίζω πως θα την ζήσω αυτή τη μέρα με ενθουσιασμό, αλλά- δεν το κρύβω- και με ρεβανσιστική ικανοποίηση. Άνθρωπος είμαι κι εγώ άλλωστε, με τις ατέλειές μου, δεν έχω τη φαντασίωση πως είμαι φραγκισκανός μοναχός ή μητέρα Τερέζα. Όπως τραγουδούσε κι ο υπέροχος τότε, και όμοιός σου στη συνέχεια, Διονύσης Σαββόπουλος, σ’ αυτό τον τόπο όσοι αγαπούνε/ τρώνε βρώμικο ψωμί. Οι άλλοι, αυτοί που αγαπάνε την πάρτη τους και μόνο, τρώνε ντελικάτο χαβιάρι στα Κολωνάκια. Αν οι πρώτοι δεν επικρατήσουν, θα αφανιστούν για δεκαετίες, είναι φανερό πια δια γυμνού οφθαλμού.
Στο ίδιο διάστημα των τελευταίων δεκαετιών (προ της ΔΗΜΑΡ) σε συνάντησα κάποιες φορές στον δρόμο, χαιρετηθήκαμε και είπαμε κάνα δυο κουβέντες στα χαλαρά. Σε μια από αυτές τις συναντήσεις σε ρώτησα αν μένεις ακόμη στου Ζωγράφου, και μου είπες, εμφανώς αμήχανος, ότι κατοικείς πλέον στο κέντρο, για να είσαι κοντά στις κομματικές διαδικασίες. Μου μπήκαν ψύλλοι στ’ αυτιά και σε ρώτησα σε ποια ακριβώς περιοχή του κέντρου μένεις. Ακόμη πιο αμήχανος, μου απάντησες: «Στο Κολωνάκι». Σου ανταπάντησα πως κι εγώ στο κέντρο κατοικώ. Αναθάρρησες, και με ρώτησες πού ακριβώς. «Στα Σεπόλια», σου απάντησα. Κόμπλαρες. Ακόμα στα Σεπόλια μένω, σε πολυκατοικία του ’61, μπροστά στην πολυθόρυβη λεωφόρο Δυρραχίου, χωρίς ασανσέρ, διαμέρισμα 68 τ.μ., με μόλις αντικατασταθείσες, μετά οικονομικού πόνου ψυχής, τις πανάρχαιες σωληνώσεις.
Έκτοτε έκανα χρόνια να σε συναντήσω. Την τελευταία φορά σε είδα, πριν από κάτι μήνες, να διαδηλώνεις! Να διαδηλώνεις εσύ, μετά από τόσα χρόνια, αν είναι ποτέ δυνατόν! Κι όμως ήταν, καθ’ ότι επρόκειτο για μια εξαιρετικά λάιτ αντιρατσιστική συγκέντρωση, οργανωμένη από ντελικάτους- κατά κύριο λόγο- φορείς, στο Σύνταγμα. Σκέφτηκα να σε πλησιάσω και να σε ρωτήσω, αν ντρέπεσαι καμιά φορά γι’ αυτά που κάνεις. Ήξερα από πριν την απάντηση, οπότε δεν το έπραξα. Αν ξαναπέσουμε ο ένας πάνω στον άλλο μπορεί και να σε ρωτήσω. Χλωμό, πάντως, το βλέπω, αφού φαντάζομαι πως ψιλοκρύβεσαι όπως και οι άλλοι νεοφιλελεύθεροι Ταλιμπάν της μέχρι πρότινος εσωτερικής τρόικας, ώστε ν’ αποφύγεις τις εκδηλώσεις οργής ανθρώπων λιγότερο ευγενικών και συγκρατημένων από εμένα. Ανθρώπων που έμαθαν πια για τα καλά το άθλημα του άλματος εντός κάδου απορριμάτων, άθλημα το οποίο διόλου δεν αποκλείεται να ασκήσει στο μέλλον κι οποιοσδήποτε άλλος από μας, τους πληβείους.
Αντιρατσιστής, λοιπόν. Το τελευταίο, και πανεύκολο, άλλοθι της «υπεύθυνης αριστεράς» σας. Όντως, δεν αμφισβητώ την ειλικρίνεια της θέσης σας ότι δεν διαχωρίζετε τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα, τη φυλή και το φύλο, αν και κάποιες αμφιβολίες δικαιούμαι να τις διατηρώ. Τους διαχωρίζετε όμως ταξικά με τον πιο βάρβαρο τρόπο, καθώς μαζί με τους Μερκολάντ, τους Τομσερμονμαζούχ και τις πάμπολλες νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις αυτού του πλανήτη πετάτε στον Καιάδα την πλέμπα των εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων, προκειμένου να διατηρήσετε τα απίστευτα κέρδη και προνόμια των τραπεζιτών, των ραντιέρηδων και των λοιπών μεγαλοκαρχαριών. Διαφοριστικός ρατσισμός λέγεται αυτό, σύμφωνα με τον ορισμό των Μπαλιμπάρ και Βαλερστάιν, και ελάχιστα διαφέρει από τον κλασικό ρατσισμό. Τουτέστιν, είσαστε ρατσιστές μέχρι τα μπούνια, κι ας βελάζετε αδιάλλακτους δεκάρικους, προς απόδειξιν του αντιθέτου.
Δεν σε συναντώ πλέον στο δρόμο, σε βλέπω όμως σχεδόν καθημερινά στην τηλεόραση. Πώς τα κατάφερες, ρε μπαγασάκο, και πλασάρεσαι σαν πρωτοκλασάτος παπαγαλοπαραθυράκιας; Κάθε φορά που σε αντικρίζω να αρθρώνεις, τάχα μου, πολιτικό λόγο, μιλώντας μάλιστα για πολιτικό πολιτισμό (!), τα παίρνω στο κρανίο, που λέμε κι εμείς οι «απολίτιστοι». Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις έγραφε ο Αναγνωστάκης. Οι δικές σου μοιάζουν με στραβές σκουριασμένες βίδες, που είναι αδύνατο να τις χρησιμοποιήσεις. Ο λόγος σου είναι απολύτως ξύλινος, για να ανταποδώσω το κομπλιμέντο σας προς εμάς τους αριστερούς, και, επίσης, προβλέψιμος μέχρι θανάτου. Το λεξιλόγιό σου είναι πάμπτωχο, δεν υπερβαίνει τις τριακόσιες-τετρακόσιες τετριμμένες λέξεις: αν θέλεις έλεγξε το τελευταίο σε μια μαγνητοσκοπημένη εκπομπή στην οποία συμμετείχες. Εγώ το έχω ήδη κάνει, και έχω απολύτως πειστεί για τη λεκτική σου ένδεια. Επιπροσθέτως, κάθε πρόταση που διατυπώνεις, κάθε θέση που εκφράζεις, κάθε «αγανάκτηση» που σε καταλαμβάνει συχνά πυκνά, θυμίζουν τον λόγο μπάτλερ, που υπερασπίζεται με κάθε τρόπο και μέσο τους αφέντες του, εγχώριους και μη.
Διακαής πόθος σου, πρώην «σύντροφε» της συμφοράς και νυν «απαγκιστρωτή», ήταν το βουλευτιλίκι. Απέτυχες. Στις πάμπολλες εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες συμμετείχες ως υποψήφιος, οι ψηφοφόροι σε μαύρισαν κατά συρροήν και εξακολούθησιν, παρ’ όλη τη σκανδαλώδη τηλεοπτική προβολή σου. (Το ίδιο ακριβώς έπαθε και ο φίλος σου ο Μπίστης, ε;). Τώρα πλέον είναι αργά, το πουλάκι πέταξε. Game over, που λένε και οι Aγγλοσάξονες. Παραφράζοντας τον Μαρξ, σου λέω πως η πρώτη φάρσα (αυτή του Κουβέλη της ακροδεξιάς, του Καρατζαφέρη, ντε) επαναλαμβάνεται με τον ίδιο, εντελώς απαράλλακτο, τρόπο. Η ΔΗΜΑΡ δεν θα μπει ξανά στη βουλή, θα εξαερωθεί οσονούπω.( Έχω βάλει στοίχημα δέκα ευρώ με ένα φίλο ότι έτσι θα συμβεί, από τη μέρα της συγκρότησης της κυβέρνησης, ήταν νομοτελειακό, για τους νοήμονες). Όσο για σένα, σε βλέπω -και εύχομαι εκ βάθους καρδίας-) σε λίγο καιρό να επαναλαμβάνεις με συντριβή τα λόγια του (παλιού) Σαββόπουλου: Δεν με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομύτη. Μόνο Σταύρο με λένε. Μόνο Σταύρο…
Κλείνω με μια ευχή: Ζωή και ελπίδα σε λόγου μας, αγκίστρια (πολιτικά) στους οισοφάγους σας.
kounenik@yahoo.gr

Όταν η Κου Κλουξ Κλαν έκανε πορείες κατά των Ελλήνων…

Η επίθεση της ολιγαρχίας του χρήµατος µοιάζει µε πόλεµοΟ Ελληνοαμερικανός Zeese Papanikolas, έγραψε την παρακάτω επιστολή, δίνοντάς της τον τίτλο « Κανείς δεν μπορεί να βάλει φρένο στην ιστορία-Γράμμα από τη διασπορά: Έλληνες μετανάστες στις Η.Π.Α.- ξένοι μετανάστες στην Ελλάδα».

Δείτε την επιστολή, όπως δημοσιεύτηκε μεταφρασμένη, στην ιστοσελίδα «chronosmag.eu»:

«Όταν βρίσκομαι στην Αθήνα, επισκέπτομαι πάντα το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, κοντά στην πλατεία Συντάγματος. Έστω για μία ώρα, περιφέρομαι στις αίθουσές του και χαζεύω τις γυάλινες προθήκες με τις ασημένιες πιστόλες, τις παλάσκες με το μπαρούτι και τα φονικά γιαταγάνια, ενώ οι ήρωες του ’21 με αγριοκοιτάζουν από ψηλά. Τα φέσια τους, τα μακριά μουστάκια τους, τα μαλλιά μέχρι τον ώμο, όλα αυτά τους κάνουν να δείχνουν απόκοσμοι. Κι όμως, ένας από αυτούς είναι μακρινός πρόγονός μου. Κοιτάζω ψηλά το πρόσωπο του Θεόδωρου Γρίβα που δεν μοιάζει σε τίποτα με το δικό μου κι αμέσως μετά τρέχω να δω το σπαθί και την πολυποίκιλτη κάπα του που βρίσκεται πίσω από την προθήκη σε έναν από τους διαδρόμους της έκθεσης. Μετά από τόσα χρόνια που έρχομαι εδώ, ξέρω ακριβώς πού θα τα βρω. Ο Θεόδωρος Γρίβας είναι ο μόνος, αν και χαλαρός, σύνδεσμος μεταξύ της οικογένειάς μου και του ηρωικού εκείνου παρελθόντος: το γενεαλογικό μας δέντρο, κι από τις δυο μεριές της οικογένειας, φτάνει μόνο μέχρι τους προπαππούδες μου (ένας εκ των οποίων παντρεύτηκε κάποια από την οικογένεια των Γριβαίων) κι έπειτα χάνεται στα φτωχά χωριά της Αρκαδίας, της Ναυπακτίας και της Μακεδονίας. Αν εξαιρέσει κανείς αυτό το λεπτό νήμα που μας συνδέει με την οικογένεια Γρίβα, είμαστε ένα τίποτα. Στη σημερινή περίοδο των οργισμένων αντιδράσεων κατά των μεταναστών που κατακλύζουν την Ελλάδα, μια τέτοια επίσκεψη στο Ιστορικό Μουσείο, με τις μπαρουτοκαπνισμένες σημαίες και τους ήρωες, ίσως κάνει τον επισκέπτη να αναρωτηθεί τι θα πει Έλληνας τελικά. Γιατί το σημαντικότερο από τα ελάχιστα που γνωρίζω για την οικογένεια των Γριβαίων –όλοι τους μαχητές, μισθοφόροι και πειρατές– νομίζω ότι είναι η αλβανική καταγωγή τους.

Ξένη καταγωγή, ελληνικό παρόν

Ίσως επειδή δεν έρχομαι ιδιαίτερα συχνά στην Αθήνα, σκηνές όπως η ακόλουθη μου προκάλεσαν καταρχήν έκπληξη: έχω σταθεί σε ένα περίπτερο κοντά στο Πανεπιστήμιο για να αγοράσω μια τηλεκάρτα. Η υπάλληλος του περιπτέρου ψάχνει κάτω από τον πάγκο και με ρωτάει πόσο χρόνο ομιλίας θέλω. Όταν σηκώνεται, βλέπω ότι πρόκειται για μια νεαρή Γιαπωνέζα, η οποία όμως μιλά ελληνικά και μάλιστα πολύ καλύτερα από μένα, με τη φτωχή και διστακτική προφορά μου. Στην Ερμού, νεαροί Αφρικανοί πουλάνε επώνυμες τσάντες σε προσφορά. Σε όλα τα προηγούμενα ταξίδια μου στην Ελλάδα δεν είχα δει ούτε έναν μαύρο, εκτός από έναν Αμερικανό ιπτάμενο φροντιστή κάποιο βράδυ στην Πλάκα στις αρχές του ’60. Στην Υπερείδου, κοντά στο Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, βλέπω κι άλλους τέτοιους Αφρικανούς, αυτή τη φορά να πουλάνε παιχνίδια. Ένα άλλο βράδυ, φεύγοντας από ένα εστιατόριο στα Εξάρχεια, η Ελληνίδα της παρέας μάς διαβεβαιώνει ότι η πανέμορφη μαύρη που είναι απασχολημένη στο κινητό της, μιλάει σε άπταιστη αθηναϊκή αργκό. Κανένας από τους Αλβανούς, Σλάβους, Ιρανούς και Αφγανούς που συνωστίζονται γύρω μου στο μετρό και το τρόλεϊ δεν θα μου έδινε αμέσως την εντύπωση ότι είναι Έλληνας. Η Ελλάδα, αφετηρία μαζικής μετανάστευσης πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο –και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε ολόκληρες πόλεις στην κυριολεξία έχασαν τους άντρες και τα παιδιά τους–, σήμερα είναι προορισμός μεταναστών.

Φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς τους μετανάστες δεν ήρθαν να εγκατασταθούν σε μια χώρα που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες ίσως δυσκολίες από τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Στην πραγματικότητα –και κατά κύριο λόγο– είναι παγιδευμένοι, εγκλωβισμένοι στην απελπισμένη τους προσπάθεια να φτάσουν στις πλούσιες χώρες της Ευρώπης, χώρες που μπορεί να τους χρησιμοποιήσουν σαν εργατικά χέρια και όπου μπορεί να εγκατασταθούν προσωρινά ή ακόμα και μόνιμα. Έχω διαβάσει μερικά πράγματα για τις συνθήκες ζωής τους στην Ελλάδα. Φτάνουν έχοντας ήδη υποστεί στερήσεις και κακοποίηση καταρχήν από τις χώρες από τις οποίες έχουν αποδράσει –χώρες ρημαγμένες από τον πόλεμο και τη βία του φανατισμού– αλλά και από τη φτώχεια που έχει αυξηθεί σήμερα εξαιτίας της ξηρασίας και της παγκοσμιοποίησης. Επιπλέον έχουν κακοποιηθεί από τους σωματέμπορους που τους κρύβουν, τους κλέβουν κι έπειτα τους εγκαταλείπουν. Δεν ήρθαν λοιπόν στην Ελλάδα για να απολαύσουν τους πορτοκαλεώνες και τον ήλιο και να καθίσουν σε κάποια παραθαλάσσια ταβέρνα. Ήρθαν επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Συνέχεια

Η ουτοπία στους δρόμους της Βραζιλίας

Κρίτων Ηλιόπουλος

«Ζούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλον /Στην κόλασή του ο καθένας /Πρέπει να πληρώνουμε εισιτήρια /Για να συναντηθούμε / Ειδάλλως ας κατέβουμε στους δρόμους /ν’ αγωνιστούμε / Δωρεάν να έχουμε λεωφορεία /Είναι δικαίωμά μας στην πόλη /Δωρεάν να κινούμαστε όλοι». Η κατράκα, το περιστρεφόμενο κιγκλίδωμα στις πόρτες των λεωφορείων, εμπόδιο στον έρωτα. Σκίτσο από το tarifazero.org, το ποίημα σε μετάφραση Κ.Η.

Την αποκάλεσαν και «εξέγερση των βουτυρόπαιδων», έγιναν συγκρίσεις με άλλες εξεγέρσεις, βγήκαν συμπεράσματα για την οικονομία και την πολιτική. Μάλιστα ορισμένα συμπεράσματα βγαίνουν τόσο εύκολα, που μάλλον είναι έτοιμα από πριν και απλώς επιβεβαιώνονται ανεξαρτήτως εάν η πραγματικότητα συμφωνεί.Καθώς η Βραζιλία επί μία δεκαετία έχει ανάπτυξη αντί για οικονομική κρίση, «κλασικές» κοινωνιολογικές προγνώσεις που συνδέουν αυτόματα τις κρίσεις του καπιταλισμού με τις εξεγέρσεις των καταπιεσμένων θα προέβλεπαν το ξέσπασμα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, κατά τα ειωθότα.

 

Με αφορμή τις μετακινήσεις. Το κίνημα των εκατομμυρίων που ξεχείλισε στους τεράστιους δρόμους της Βραζιλίας έλειπε εδώ και χρόνια και φαινόταν αδιανόητο ακόμα και δέκα μέρες προτού ξεσπάσει. Οι Βραζιλιάνοι θεωρούνταν «απολίτικοι», παρά τις συχνές δυναμικές κινητοποιήσεις και τις εξεγέρσεις μικρής κλίμακας, διότι πράγματι η μεσαία τάξη ήταν «απολίτικη». Επίσης, με την ίδια αφορμή, δηλαδή το εισιτήριο των λεωφορείων, γίνονταν συνέχεια κινητοποιήσεις, η μεγαλύτερη το 2005. Από τότε το εισιτήριο έχει διπλασιαστεί. Στις αχανείς πόλεις η συγκοινωνία είναι ιδιωτική, οι εταιρείες άκρως κερδοφόρες και ληστρικά κερδοσκοπικές. Οι ιδιώτες εισπράττουν ακέραιο το αντίτιμο του εισιτηρίου που διαμορφώνεται με κριτήριο το μέγιστο κέρδος και επιπλέον επιδοτούνται από το δημόσιο. Επειδή το κόστος μετακίνησης των εργαζομένων φτάνει περίπου στο 20% του μηνιαίου μισθού, το καταβάλει ο εργοδότης και αποτελεί αντικείμενο συνδικαλιστικής (ή ατομικής) διαπραγμάτευσης. Οι αποστάσεις είναι τεράστιες και καθημερινά χάνεις 3-4 ώρες σε μετακινήσεις που δεν είναι διόλου άνετες. Οι φτωχογειτονιές είναι αποκλεισμένες. Χαρακτηριστικό είναι ότι στο Σάο Πάουλο, εκτός από πολλούς άστεγους, βλέπεις εκατοντάδες να κοιμούνται στο δρόμο επειδή απλώς δεν μπορούν να γυρίσουν σπίτι από τη δουλειά και να ξανάρθουν την επόμενη μέρα.

Το MPL (Κίνημα για Δωρεάν Μετακίνηση) είναι η οργάνωση που κάλεσε σε κινητοποιήσεις κατά της αύξησης του εισιτηρίου. Έχει «μέλη» λίγες δεκάδες νέους με αντικαπιταλιστικές ιδέες –κάποιοι είναι φοιτητές ή επιστήμονες αστικού περιβάλλοντος– και δεν ταυτίζεται με κανένα κόμμα. Ωστόσο στο MPL δεν είναι καθόλου ρεαλιστές, ή μάλλον είναι τόσο ρεαλιστές που «διεκδικούν το αδύνατο». Στόχος τους είναι η δωρεάν μετακίνηση με αληθινά δημόσια μέσα μεταφοράς για όλους τους πολίτες — αρκετοί τους θεωρούσαν γραφικούς ή ρομαντικούς. Στις άφθονες σελίδες των κειμένων τους τεκμηριώνουν τόσο καλά το αίτημα, που πράγματι αποδεικνύεται παραλογισμός το εισιτήριο και όχι η δωρεάν μεταφορά. Τα προηγούμενα χρόνια στις διαδηλώσεις τους συμμετείχαν διακόσια-τριακόσια άτομα και σχεδόν πάντα η αστυνομία χτυπούσε και έκανε συλλήψεις. Όμως δεν το έβαλαν κάτω και τώρα εύλογα πρέπει να θεωρούν δικαίωση όχι μόνο την ακύρωση της αύξησης στο εισιτήριο («το αδύνατο») αλλά και το ότι η πρόεδρος της Βραζιλίας τους κάλεσε να συζητήσουν το «ουτοπικό» τους αίτημα. Τι συνέβη; Συνέχεια