Οι εκλογές στην Ευρώπη δεν παίζουν πια σχεδόν κανένα ρόλο.

Με θέμα το μέλλον της δημοκρατίας και κομβικά σημεία τις αγκυλώσεις της στην Ευρώπη της κρίσης αλλά και στις ΗΠΑ, μίλησε ο Νόαμ Τσόμσκι σε ειδική εκδήλωση του Global Media Forum της DW στη Βόννη.

«Χάραξη πορείας προς ένα δίκαιο κόσμο-Ανανοηματοδοτώντας τη δημοκρατία». Αυτός ήταν ο τίτλος της πολυεπίπεδης διάλεξης του αμερικανού πολιτικού φιλοσόφου και ομότιμου καθηγητή Γλωσσολογίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT) Νόαμ Τσόμσκι στο Global Media Forum της Deutsche Welle στη Βόννη. Στη σκιά της ευρωκρίσης και των διαδηλώσεων στην Τουρκία αλλά και με φόντο την επίσκεψη Ομπάμα στο Βερολίνο, ο αμερικανός φιλόσοφος σχολίασε «όλα εκείνα τα θέματα που θα έπρεπε να βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων αλλά καταλήγουν τελικά να γίνονται ψιλά γράμματα». Αποφεύγοντας τα κλισέ και τις ακαδημαϊκές μακρηγορίες, ο 85 ετών πλέον διανοητής ανέλυσε με ενάργεια πτυχές της κρίσης του κοινοβουλευτισμού, τις στρεβλώσεις της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας σε ΗΠΑ και ΕΕ αλλά και του ρόλου των ΜΜΕ. Δε δίστασε να μιλήσει με οξεία γλώσσα κατά της αμερικανικής «ρητορείας της τρομοκρατίας» που έχει γίνει το βασικότερο «εξαγώγιμο προϊόν» των ΗΠΑ από το 1945 και μετά, ασκώντας δριμεία κριτική στην εξωτερική πολιτική του Μπαράκ Ομπάμα και των προκατόχων του.

Η Ευρώπη στο έλεος της μακροοικονομιας

 Σημείο εκκίνησης ήταν η γηραιά ήπειρος, στο συγκείμενο της οικονομικής κρίσης. «Για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών το ζητούμενο είναι η εργασία. Για τους υπερεθνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, όμως, το διακύβευμα έγκειται στη μείωση των ελλειμμάτων. Τα ελλείμματα διαμορφώνουν πλέον την πολιτική. Και ως προς αυτό η Ευρώπη βρίσκεται σε αλγεινότερη κατάσταση σε σχέση με τις ΗΠΑ», είπε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον Τσόμσκι το κέντρο βάρος στην ευρωπαϊκή ήπειρο έχει μετατοπιστεί ανεπιστρεπτί από την πολιτική στην οικονομία, η οποία αποτελεί το αδιαπραγμάτευτο πρόταγμα. Στις χώρες της κρίσης ήρθαν αίφνης στο προσκήνιο τα ασαφή όρια μεταξύ σύγχρονης αριστεράς και δεξιάς ως προς την κατάστρωση πολιτικών, ώστε οι βασικοί ιδεολογικοί διαχωρισμοί να καθίστανται πλέον δυσδιάκριτοι. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτό ανέφερε την Κύπρο και τις πρόσφατες περιπέτειές της. Η άρση των διαφορών και η σύγκλιση εν τέλει αριστεράς και δεξιάς έγκειται στο γεγονός ότι «οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεσμεύονται να ακολουθούν προγράμματα μακροοικονομικής φύσης, τα οποία θέτει η Κομισιόν». Αυτό συνεπάγεται την επιλογή σκληρής λιτότητας και αύξησης των φόρων σε βάθος χρόνου, ανεξαρτήτως «πολιτικού χρώματος». Ο αμερικανός διανοητής εκτιμά πως οι χειρισμοί στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης είναι αποτυχημένοι και πως η αναγωγή τους στην αυθεντία διεθνών οργανισμών, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχε αρνητικές επιπτώσεις. Κατά τον Τσόμσκι, «το θεωρητικό μοντέλο των λεγόμενων συστημικών κινδύνων, κατά το οποίο εάν αποτύχει μία οικονομική διαπραγμάτευση, το συνολικό σύστημα καταρρέει» είναι προβληματικό και δρα εις βάρος της παραγωγικής οικονομίας.

«Τρίτο κόσμο» θυμίζουν τα κοινοβούλια της Ευρώπης Συνέχεια

Σπάει η τρικομματική ομΕΡΤά.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Κανένας δεν πίστευε πως το θέμα της ΕΡΤ θα προκαλούσε μια τέτοια πολιτική κρίση. Αυτοί, που με μεγάλη ευκολία έδωσαν εντολή «μαύρου», υπέθεταν πως το κλείσιμο της ΕΡΤ θα ήταν μια πολύ εύκολη υπόθεση. Στη δική τους πολιτική ανάλυση, κανένας δεν έβλεπε ΕΡΤ, όλοι ήταν αγανακτισμένοι από τη λειτουργία της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης ως κυβερνητικό παραμάγαζο και η απόφαση να μπει λουκέτο απλώς θα έδινε την εντύπωση ενός ισχυρού και αποφασιστικού Σαμαρά.
Όταν όμως ο Μουρούτης σχεδιάζει, η ζωή γελάει και η τρικομματική καταλήγει να κλαίει. Ικανοί στον παλαιοκομματισμό, αλλά ανίκανοι στην διαλεκτική ανάλυση, δεν περίμεναν πως όπως ακριβώς στην Πλατεία Ταξίμ, έτσι και στην Μεσογείων, μια απλή αφορμή, όπως το καπάκι της κατσαρόλας, όταν σηκώνεται, αποκαλύπτει το βρασμό. Δεν υπολόγισαν ούτε τον συμβολισμό της ΕΡΤ, ούτε το δικαίωμα που ένιωθε ο καθε πολίτης πως έχει σε σχέση με τη Δημόσια ΕΡΤ, ούτε τη θύελλα που θα προκαλούσε η βαρβαρότητα και οι αντισυνταγματικοί νομικισμοί των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.

Οι πληροφορίες θέλουν ακόμη και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι προσβεβλημένος με τους χειρισμούς στους οποίους τον έριξαν και την έκθεσή του, η οποία προκλήθηκε από την έλλειψη αρμοδιοτήτων του. Εξ ου και η δήλωση εκ των υστέρων πως πρέπει να μείνει ανοιχτή η ΕΡΤ.
Και πάμε τώρα στην ίδια την πολιτική κρίση που ας υποθέσουμε πως προήλθε από την ειλικρινή στάση Κουβέλη και Βενιζέλου και όχι από μία ανακυβίστηση. Ας πούμε, δηλαδή, πως ο Βενιζέλος που υπέγραψε το κλείσιμο της ΕΡΤ με το νόμο 4002/2011 δεν ήξερε τι υπέγραφε και αποφάσισε βρε αδελφέ πως το καλό και συμφέρον είναι αυτό που υποστηρίζει τώρα. Τι συνέβη ξαφνικά και μέσα σε μια νύχτα τινάχτηκε η κυβέρνηση στον αέρα; Τι συνέβη και στο όνομα για μιας ακόμη της σωτηρίας μας, παλεύουν να σώσουν τον εαυτό τους;

Αυτή τη φορά η ενδοκυβερνητική αντιπαράθεση εκφράζει όχι μόνο τους πραγματικούς συσχετισμούς αλλά πολύ περισσότερο τους πραγματικούς φόβους. Με βάση αυτούς διαμορφώθηκαν οι νέες πολιτικές «σωτηρίας». Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις εσωτερικής χρήσης, έδειξαν καταβύθιση της ΔΗΜΑΡ και ένα ανύπαρκτο κομματικά Βενιζέλο. Έτσι, οι δύο εταίροι, μαζί αλλά και χώρια, συμπέραναν πως η συνέχιση της συμπαράταξης με τη ΝΔ οδηγεί στον πολιτικό αφανισμό τους. Κατάλαβαν, εν ολίγοις, πως είναι τραγικό να βάζεις πλάτη στον Άδωνι αλλά να μην έχεις έστω κάτι από τη δημοφιλία του. Συνέχεια

Τι ανταποδοτικό τέλος πληρώνουν τα μέλη της Ευρωπαϊκης Ενωσης, για να έχουν δημόσια τηλεόραση…

Από τη στιγμή που η κυβέρνηση αποφάσισε το κλείσιμο της ΕΡΤ, έχει έρθει ξανά στο προσκήνιο το θέμα του ανταποδοτικού τέλος που πληρώνουμε – μέσω ΔΕΗ – για να έχουμε κρατική τηλεόραση.

Τελος, το οποίο έχει οριστεί στα…
51,60 ευρώ ετησίως και πολλές φορές έχει αποτελέσει αντικείμενο κόντρας, αφού είναι πολλοί εκείνοι που ζητούν να κοπεί.

Το Euronews δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα έρευνα όπου δείχνει τι πληρώνουν τα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την τηλεόρασή τους. Οπως θα διαπιστώσετε το ελληνικό ανταποδοτικό τέλος είναι από τα πιο φτηνά στην Ευρώπη. Υπάρχουν, βέβαια, και χώρες, όπως η επίσης ευρισκόμενη σε οικονομική κρίση, όπου οι πολίτες δεν καλούνται να πληρώσουν για την κρατική τηλεόραση

1. ΚΥΠΡΟΣ: Μετά από μια μεγάλη αντιπαράθεση πολιτών και κράτους στις αρχές του 2000, η κυπριακή κυβέρνηση αποφάσισε να σταματήσει το ανταποδοτικό τέλος προς το ΡΙΚ μέσω τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος. Το κράτος χρηματοδοτεί κάθε χρόνο ένα μικρό ποσό από τον προϋπολογισμό στο ΡΙΚ και στη συνέχεια το ίδιο το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου αναζητεί άλλους πόρους για να καλύψει τα έξοδα του, όπως είναι η διαφήμιση. Αυτό είχε και ως συνέπεια το ΡΙΚ να γίνει αρκετά ανταγωνιστικό με τα ιδιωτικά κυπριακά κανάλια και να παίρνει και ένα υψηλό ποσοστό τηλεθέασης.

2. ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Το ανταποδοτικό τέλος στη Γερμανία είναι 204,35 ευρώ το χρόνο για την τηλεόραση και 66,24 ευρώ για το ραδιόφωνο.

3. ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Στο Ηνωμένο Βασίλειο το ανταποδοτικό τέλος για την έγχρωμη τηλεόραση ανέρχεται στα 164 ευρώ και στα 55 ευρώ για την ασπρόμαυρη.

4. ΣΟΥΗΔΙΑ: Στη Σουηδία το ανταποδοτικό τέλος ανέρχεται στις 2076 κορώνες ή 200 ευρώ το χρόνο

5. ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ: Στη Φινλανδία το ανταποδοτικό τέλος κυμαίνεται μεταξύ 224.30 και 232.20 ευρώ (ανάλογα με τις δόσεις αποπληρωμής του ποσού) Συνέχεια

Σκίνχεντ σκότωσαν αντιφασίστα φοιτητή στο Παρίσι…

Ένας 18χρονος φοιτητής πολιτικών επιστημών και ενεργό μέλος του αντιφασιστικού κινήματος στο Παρίσι, δέχθηκε επίθεση την Τετάρτη από ομάδα ακροδεξιών κοντά στο σταθμό του Σεν Λαζάρ. Αφού τον ξυλοκόπησαν, τον …
εγκατέλειψαν αναίσθητο και διαπιστώθηκε ο θάνατός του στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε. Το κόμμα της Αριστεράς καλεί το υπουργείο Εσωτερικών να βρει άμεσα τους ενόχους.

Ο νεαρός Κλεμάν Μερίκ, είχε μετακομίσει πρόσφατα στο Παρίσι από την Μπρεστ για να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες, αναφέρεται στη σελίδα στο Facebook της Αντιφασιστικής Δράσης Παρισιού και προαστίων.
Σε ανακοίνωσή του το κόμμα της Αριστεράς κάνει λόγο για φασιστικό τρόμο μετά τη δολοφονία πολίτη στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας ενώ καταγγέλλει ότι οι πράξεις βίας από ακροδεξιές ομάδες έχουν πολλαπλασιαστεί τις τελευταίες εβδομάδες όχι μόνο στο Παρίσι αλλά σε όλη τη Γαλλία. Συνέχεια

Η Ελένη Αρβελέρ διαλύει τους μύθους για την Αλωση

«Κερκόπορτα; Αστεία πράγματα»

Η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ θυμάται παλαιότερα τους- ξένους φοιτητές της στη Σορβόννη να της στέλνουν… συλλυπητήριο τηλεγράφημα κάθε 29η Μαΐου, την ίδια ώρα που τα περισσότερα Ελληνόπουλα αν τα ρωτούσες τι έγινε τη μέρα εκείνη δεν ήξεραν ακριβώς. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση αντιστράφηκε. Στην Ελλάδα έγινε, λίγο έως πολύ, μόδα να θυμόμαστε κάθε χρόνο τέτοια μέρα την Αλωση της Πόλης- μερικοί από κεκτημένη ταχύτητα ή άγνοια μιλούν για «εορτασμό», αντί για επέτειο, και να μην αρκούμαστε στον εορτασμό της έναρξης της Επανάστασης, κάθε 25 του Μαρτίου. Μεγάλη η σημασία της Πόλης, θα πει κανείς, για τους Ελληνες. Σωστό. Οπότε και η συμβολική σημασία της Αλωσης είναι εξίσου μεγάλη. Εστω και αν η πολιορκία της από τους Οθωμανούς ήταν απλώς μία από τις πολλές, έστω και αν το κλίμα της εποχής ήταν τέτοιο, η κατάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν τέτοια, που έκπληξη θα ήταν το να μην αλωθεί η Πόλη.

«Βρισκόμαστε στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450. Η Πόλη είναι μια μικρή πόλη πια- έχει δεν έχει 70.000 κατοίκους, όταν άλλοτε είχε περάσει το μισό εκατομμύριο» αφηγείται στα «ΝΕΑ» η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ, επιχειρώντας να βάλει για λογαριασμό μας τα πράγματα στη θέση τους, να καταγράψει αλήθειες και μύθους της Αλωσης έτσι όπως μόνο μία βυζαντινολόγος με τη δική της διαδρομή μπορεί να κάνει. «Η Πόλη έχει αποδεκατιστεί από την πανώλη και τις αλλεπάλληλες πολιορκίες των Τούρκων. Αλλά και από τις διαμάχες των Δυτικών, αφού οι προστριβές Γενοβέζων και Βενετσιάνων γίνονταν στο λιμάνι της μέσα. Υπήρχε και μια τάση ανεξαρτητοποίησης των λίγων χωρών που παρέμεναν ελεύθερες- όχι μόνο του Μυστρά που παρεμπιπτόντως έπεσε το 1460, επίσης στις 29 Μαΐου! Η κατάσταση ήταν μιας ανασφάλειας γενικής».

Ο διχασμός. Και σαν να μην έφθαναν αυτά, «υπήρχε μια μεγάλη ενωτική και ανθενωτική διαμάχη, υπέρ και εναντίον της Ενωσης των Εκκλησιών. Οι αντίθετοι στην Ενωση συμμαχούσαν και με τους Τούρκουςήταν οι λεγόμενες παρά φύσιν συμμαχίες. Οι υπέρμαχοι της Ενωσης διακήρυσσαν: «Οταν οι δύο Ρώμες ήταν ενωμένες διαφεντεύαμε τον κόσμο. Οταν διχάστηκαν, χάσαμε τα πρωτεία». Με αυτή την έννοια η πραγματική πτώση της Πόλης χρονολογείται από το 1204 και μετά. Η ανθενωτική διαμάχη πήρε μάλιστα τεράστιες διαστάσεις μετά το 1438 και τη Σύνοδο της Φερράρας. Εκεί ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ ξεσήκωσε την Εκκλησία σε μια τελευταία προσπάθεια Ενωσης, αλλά ενώ η διανόηση ήθελε να είναι αναγεννησιακή, η Εκκλησία παρέμενε προσηλωμένη στα πάτρια κατά τρόπο φανατικό, αν όχι τίποτα παραπάνω», λέει χωρίς να μασάει τα λόγια της η ελληνίδα βυζαντινολόγος, η πρώτη γυναίκα πρύτανης της Σορβόννης στα 700 χρόνια ιστορίας του μεγάλου γαλλικού πανεπιστημίου. Συνέχεια

Πως φτάσαμε στις αιματηρές συμπλοκές στην Τουρκία.

Του Χρήστου Μηνάγια

Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι με την ανακριτική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, αναφορικά με τα πραξικοπήματα και τις παρεμβάσεις του στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας, άρχισε να δημιουργείται η εντύπωση ότι επιχειρείται μια αντιπαράθεση προς τον ατατουρκισμό. Επιπρόσθετα δε, οι εν λόγω αναλυτές προειδοποιούν τον πρωθυπουργό Ερντογάν ότι αυτό αποτελεί μια κενή περιεχομένου αμφισβήτηση και αντιδικία που προσβάλει, ταπεινώνει και εξυβρίζει άμεσα την μνήμη του Ατατούρκ.

Η Τουρκική κοινή γνώμη, ενώ έχει αντιληφθεί τις προθέσεις του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ για τη δημιουργία μιας συντηρητικής Τουρκίας, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις στήριξε τον Ερντογάν. Ωστόσο, είναι αντίθετη και θα αντιδράσει δυναμικά στην ιδέα εγκαθίδρυσης ενός θεοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας. Για το θέμα αυτό, ο Τούρκος δημοσιογράφος Mehmet Ali Birand, o οποίος με την αρθρογραφία του στήριξε τις μεταρρυθμίσεις του ισλαμιστή πρωθυπουργού, δήλωσε ότι εάν η πολιτική ηγεσία της χώρας σκοπεύει να εγκαθιδρύσει ένα θεοκρατικό καθεστώς τότε δεν θα χρειασθεί να βγει ο στρατός από τα στρατόπεδα διότι όλοι εμείς που επαγρυπνούμε για να διαφυλαχθεί το κοσμικό-δημοκρατικό μας σύστημα θα βγούμε στους δρόμους.

Η συγκεκριμένη άποψη ενισχύει και τις εκτιμήσεις για την ιδιάζουσα ιδιομορφία της ιδεολογικής σύνθεσης του εκλογικού σώματος που στήριξε τον Ερντογάν στις εκλογές της 12-6-2011, από το οποίο: το 27,1% ανήκει στους συντηρητικούς ισλαμιστές, το 24,4% στους Τούρκους εθνικιστές, το 16,4% στους ατατουρκιστές-κεμαλιστές, το 7,2% στους σοσιαλδημοκράτες, το 5,9% στους φιλελεύθερους-δημοκρατικούς, το 3% στους ακραίους εθνικιστές και το 1,4% στους Κούρδους εθνικιστές.

Όταν το 2002 το κόμμα ΑΚΡ ανήλθε στην εξουσία, τόσο στο στρατιωτικό κατεστημένο όσο και σε μεγάλο τμήμα της τουρκικής κοινής γνώμης υπήρχε ο φόβος της δημιουργίας ενός ισλαμικού κράτους. Όμως την παρούσα περίοδο δημιουργήθηκε ένας νέος φόβος: ο φόβος της αυταρχικής εξουσίας και της αυταρχικής διακυβέρνησης της χώρας. ∆ηλαδή οι Τούρκοι άρχισαν να διερωτώνται εάν, με το πρόσχημα του εκδημοκρατισμού της χώρας, η στρατιωτική χειραφέτηση αντικαταστάθηκε από μια πολιτική δικτατορία και ένα τουρκο-ισλαμικό εθνικιστικό καθεστώς.

Για εννέα χρόνια η ηγεσία του ΑΚΡ παραπλανούσε τον τουρκικό λαό υποσχόμενη ότι θα φέρει τη δημοκρατία στη χώρα, ενώ ταυτόχρονα αυτή εγκαθίδρυε το αυταρχικό ισλαμικό καθεστώς της. Συνεπώς, το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει την άποψη ότι η Τουρκία αποτελεί μια χώρα με ενδημικά προβλήματα, που κανένας δεν μπορεί να εμπιστευθεί ούτε το στρατιωτικό της κατεστημένο και ούτε την κυβέρνησή της. Τούτο οφείλεται σε δύο λόγους:

• Πρώτον, στο γεγονός ότι το στρατιωτικό της κατεστημένο, προκειμένου να μη χάσει τα κεκτημένα του, σχεδίασε την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν δημιουργώντας στην τουρκική κοινωνία το αίσθημα του φόβου με την εκτέλεση τρομοκρατικών ενεργειών, επηρεάζοντας την κοινή γνώμη με τη διενέργεια ψυχολογικών επιχειρήσεων και προκαλώντας «θερμή συγκρουσιακή» κρίση με την Ελλάδα στο Αιγαίο και στον Έβρο.  Συνέχεια