Ουρακοτάγκοι

http://www.techiechan.com/?p=1924
Καθώς από τον ιούλη και μετά δεν έχουν υπάρξει ειδήσεις, η πολιτική συζήτηση τριγυρνά γύρω από τις μηνιαίες δημοσκοπήσεις που είναι φτιαγμένες για την τέρψη ενός τηλεοπτικού κοινού που διψάει για νέα. Η στατιστικά τυχαία αλλαξοκωλιά μεταξύ σύριζα και νδ βαφτίζεται ανάκαμψη, νέα ελπίδα, ανατροπή και μερικές ακόμα ευφάνταστες λέξεις στο τηλεοπτικό τοπίο. Άκουσα με ταυτάκια μου “έγκυρο” στατιστικολόγο από αυτούς τους μηνιάτικους να εξηγεί πως υπάρχει μια ανατροπή στο κλίμα καθώς σήμερα πια μόνο το 79% των ερωτηθέντων πιστεύει πως τα πράγματα πάνε σκατά σε σχέση με το 92% που το πίστευε πριν τις εκλογές.

Και σε αυτό το θέατρο του παραλόγου παίζει μπάλα και ο σύριζας που ψάχνει να βρει διάφορους επικοινωνιακούς τρόπους να πείσει τα παππούδια να τον ψηφίσουν και ταυτόχρονα να μη δυσαρεστήσει καμία από τις κοινωνικές ομάδες που “χειμάζονται” από τη “λαίλαπα” του μνημονίου. Κι ύστερα αναρωτιόνται γιατί τα ποσοστά τους δεν αυξάνονται και κανείς δεν τον θεωρεί ικανό να κυβερνήσει.

Η απάντηση του σύριζα σε αυτό είναι πως ούτε οι άλλοι ξέρουν να κυβερνήσουν, κάτι το οποίο είναι απολύτως αληθές, αλλά προσωπικά δεν με κάνει να νιώθω καθόλου καλύτερα. Κι όταν τους ρωτάς για την καυτή πατάτα του τι θα κάνετε ρε παιδιά, η απάντηση που αντηχεί είναι ακριβώς η ίδια που έδινε ο σαμαράς πριν κάνει την κωλοτούμπα να συμμετάσχει στην κυβέρνηση παπαδήμου. Ο σύριζας θα πάει στην ευρώπη και θα διαπραγματευτεί σκληρά.

Το οποίο υπονοεί λίγο πολύ πως οι ευρωπαίοι θα ανοίξουν τα πόδια τους και θα αρχίσουν να μοιράζουν χρήμα στους συριζαίους (που δεν τους θεωρούν και πολιτικούς τους συμμάχους), προκειμένου ο σύριζας να πραγματοποιήσει όλα αυτά τα αντιφατικά που υπόσχεται στον κάθε πικραμένο. Πραγματικά πικραμένο ή σε εισαγωγικά.

Κι έτσι στη χθεσινή συνέντευξη στη στάη, άκουσα τον πρόεδρα τσίπρα να λέει πως είναι στο πλευρό των μεροκαματιάρηδων μετρατζήδων. Και φυσικά η συστημική στάη τον προστάτεψε και δεν του έκανε την απλή ερώτηση στην οποία δεν μπορούσε να απαντήσει: Δηλαδή θα είστε υπέρ της επέκτασης του ενιαίου μισθολογίου στους εργαζόμενους των συγκοινωνιών? Διότι αν η απάντηση είναι ναι, οι μετρατζήδες καθόλου δεν θα συμφωνήσουν πως ο τσίπρας είναι στο πλευρό τους. Αν η απάντηση είναι όχι, τότε γιατί οι υπόλοιποι ΔΥ να θεωρήσουν πως αυτοί θα πρέπει να αμοίβονται με βάση το ενιαίο μισθολόγιο?

Λίγες μέρες πιο πριν, ένα στέλεχος του σύριζα έκανε μερικές πολύ λογικές και απλές προτάσεις για το μισθολόγιο των κληρικών, προτάσεις που είμαι σίγουρος ότι δεν βρίσκουν κανέναν στο σύριζα να διαφωνεί. Κατά την πάγια τακτική της ηλιθιότητας, η νδ μαζί με διάφορα μμε πήραν τις προτάσεις κι άρχισαν να λένε αρλούμπες. Και η απάντηση του σύριζα σε αυτές τις αρλούμπες ήταν να αδειάσουν μεγαλοπρεπώς το στέλεχος που πρότεινε τις αλλαγές στη μισθοδοσία των κληρικών. Τόσο μεγαλοπρεπές ήταν το άδειασμα του κ.βούτση για παράδειγμα που θα μπορούσε να συγκριθεί άνετα με το άδειασμα βενιζέλου στο δαφέρμο τότε με το ζήτημα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες (γύρω στο 14-16ο λεπτο). Και σε περίπτωση που νομίζαμε ότι πρόκειται για παρεξήγηση, ο νίκος παπάς δήλωσε στον σκαι, πως “το κράτος αυτή τη στιγμή πρέπει να καλύπτει τους μισθούς των ιερωμένων”. Και ο τσίπρας άλλωστε στη χθεσινή συνέντευξη δήλωσε πως μόνο κατόπιν συμφωνίας με την εκκλησία θα γίνουν αλλαγές.

  Συνέχεια

Ηuffington: Πόσο μακριά από τη χούντα;

«Πάρτε για παράδειγμα την Ελλάδα. Χαιρετίστηκε ως η γενέτειρα της δημοκρατίας, είναι πια αφίσα για τις υπερβολικές δαπάνες της κυβέρνησης, φουσκωμένου δημόσιου τομέα, συνδικάτων».

Ετσι ξεκινά το άρθρό του στην Huffingtonpost.com o Μπιλ Φρέζα, επενδυτής επιχειρηματικών κεφαλαίων και συνεργάτης μεγάλων οικονομικών εντύπων.

Ο Φρέζα ουσιαστικά παρουσιάζει την Ελλάδα ως μια χώρα στα πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου.

«Πόσος χρόνος χρειάζεται μέχρι η ταλαιπωρημένη και τρομοκρατημένη μεσαία τάξη στηρίξει μια χούντα που υπόσχεται ασφάλεια; Κάποιος θα πρέπει να επαναφέρει την τάξη όταν τα γερμανικά χρήματα σταματήσουν να ρέουν διότι σίγουρα δεν θα σπεύσουν οι Γερμανοί στρατιώτες να αποκαταστήσουν την ειρήνη», γράφει χαρακτηριστικά.

Δεν λείπουν οι αναφορές στις εφόδους που πραγματοποιούν κάποιοι σε δάση και πάρκα για να εξασφαλίσουν ξύλα για τζάκια και σόμπες, με την εμπρηστική διαπίστωση «Τα καλά νέα είναι ότι τώρα που τα δέντρα εξαφανίζονται, λιγότεροι Έλληνες θα κατηγορούν τους αδίστακτους εργολάβους ή τους Τούρκους πράκτορες ότι βάζουν φωτιά στα δάση». Συνέχεια

Νόαμ Τσόμσκυ : Οι φοιτητές θα πρέπει να γίνουν αναρχικοί

Η μετάφραση της συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκυ στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit είναι του risinggalaxy.


Συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκυ στο Γερμανικό περιοδικό Die Zeit

“Οι αναρχικοί προσπαθούν να προσδιορίσουν τις   εξουσιαστικές δομές. Πιέζουν αυτούς που ασκούν εξουσία να δικαιολογήσουν τους εαυτούς τους. Η δικαιολόγηση δεν πετυχαίνει τις περισσότερες φορές. Τότε οι αναρχικοί δουλεύουν για να αποκαλύψουν και να κατανοήσουν τις δομές, είτε έχουν να κάνουν με πατριαρχικές οικογένειες, ένα διεθνές μαφιόζικο σύστημα, ή τις ιδιωτικές τυραννίες της οικονομίας, τις πολυεθνικές.”

noam-ts

Zeit: Καθηγητά Τσόμκσυ, δεν είστε μόνο ένα από τους ποιο αναφερόμενους ακαδημαϊκούς στο κόσμο. Για 45 χρόνια, υπήρξατε πολιτικός ακτιβιστής. Όταν κάποιος κοιτάζει την πολιτική σήμερα, θα πρέπει να ρωτήσει: Μπορούν οι “διανοούμενοι της δημόσιας σφαίρας” σαν εσάς, να καταφέρουν τίποτα;

Τσόμσκυ: Πως μπορείτε να ρωτάτε κάτι τέτοιο;

Zeit: Υπάρχει ένας πόλεμος στο Αφγανιστάν. Ο κόσμος υποφέρει από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται όλο και περισσότερο.

Τσόμσκυ: Το πρόβλημα είναι απλό. Οι περισσότεροι διανοητές είναι υπηρέτες της εξουσίας και σύμβουλοι κυβερνήσεων. Αποκαλούν τους εαυτούς τους ειδικούς. Επιδίωκαν τη δόξα για αιώνες, όχι μόνο στο σήμερα. Πάντως κάθε κοινωνία έχει κριτικούς διανοητές στις παρυφές της. Και οι δύο τύποι έχουν επιρροή: Και οι υπηρέτες της εξουσίας και οι διαφωνούντες.

Zeit: Είμαστε ακόμα δύσπιστοι. Τι πετύχατε εσείς τα τελευταία 45 χρόνια;

Τσόμσκυ: Προσωπικά δεν πέτυχα τίποτα. Ήμουν μέρος ενός κινήματος και αυτό το κίνημα πέτυχε πολλά πράγματα. Ο κόσμος σήμερα είναι θεμελιωδώς διαφορετικός από τον κόσμο 45 χρόνια πριν. Οι δράσεις για τα πολιτικά δικαιώματα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών και η προστασία του περιβάλλοντος, η αντίσταση ενάντια στην καταστολή και στη βία, επηρέασαν σημαντικά το κόσμο. Δεν καταλαβαίνω πως μπορείτε να υποστηρίζετε ότι δεν άλλαξε τίποτα.

Zeit: Πιστεύετε ότι ο κόσμος είναι καλύτερος απ’ ότι πριν 45 χρόνια;

Τσόμσκυ: Προφανώς! Περπατήστε στους ανοικτούς τομείς εδώ στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης. Μισοί από τους σπουδαστές είναι γυναίκες. Το ένα τρίτο ανήκει σε μια εθνοτική μειονότητα. Ο  κόσμος είναι ντυμένος ποιο καθημερινά και απασχολούμενος με όλα τα πιθανά πράγματα. Αυτό το μέρος ήταν πολύ διαφορετικό όταν ήρθα εδώ 50 χρόνια πριν. Τότε έβλεπες λευκούς άντρες επίσημα ντυμένους και με ενδιαφέρον μόνο για τη δουλειά τους. Θα μπορούσατε να δείτε την ίδια εξέλιξη στη Γερμανία και σε όλο το κόσμο.

Zeit: Είναι όμως οι φοιτητές πιο πολιτικοποιημένοι; Η γενιά του σήμερα κατακρίνεται συχνά πως δεν ενδιαφέρεται για τον κόσμο.

Τσόμσκυ: Θεωρώ ότι αυτή η προσέγγιση είναι λάθος. Η περίοδος υψηλής πολιτικοποίησης στα πανεπιστήμια ήταν πολύ σύντομη. Από το 1968 έως το 1970. Πριν από αυτό οι φοιτητές ήταν απολίτικοι. Αναλογιστείτε τον πόλεμο του Βιετνάμ, ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τέσσερα η πέντε χρόνια πέρασαν ώσπου να φανεί κάποια μορφή διαμαρτυρίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό υποχώρησε γρήγορα τη δεκαετία του ’70. Η διάθεση ήταν πολύ διαφορετική πριν από τον πόλεμο του Ιράκ. Απ’ όσο ξέρω, ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν ο πρώτος πόλεμος για τον οποίον έγιναν διαδηλώσεις πριν ακόμα ξεκινήσει. Οι φοιτητές μου έχασαν τις διαλέξεις για να διαδηλώσουν. Πότε δεν θα συνέβαινε αυτό, πριν από 50 χρόνια.

Οι διαδηλώσεις δεν απέτρεψαν τον πόλεμο αλλά τον περιόρισαν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ποτέ ικανές να κάνουν στο Ιράκ έστω και ένα κλάσμα απ’ ότι έκαναν στον Βιετνάμ.

Zeit: Ήταν αυτές οι διαμαρτυρίες μόνο μια αναλαμπή;

Τσόμσκυ:  Όχι. Η πολιτικοποίηση σήμερα είναι μεγαλύτερη από ότι ήταν τη δεκαετία του ’50. Διάφορές μορφές διαρκούς αγώνα αναπτύχθηκαν οι οποίες επέτρεψαν να κερδηθούν οι μάχες μας. Για παράδειγμα υπάρχει μια συνεχής πρόοδος στα δικαιώματα των γυναικών. Αν ρωτούσα την γιαγιά μου αν καταπιεζόταν, δεν θα ήξερε για ποιο πράγμα μιλάω. Η μητέρα μου είπε: ”Καταπιέζομαι αλλά δεν ξέρω τι να κάνω!”. Η κόρη μου θα μου έβαζε τις φωνές μετά από μια τέτοια ερώτηση. Ο κόσμος μας είναι ποιο ανθρώπινος! Συνέχεια

Ο Πρετεντέρης, η ηθική και οι ηθικοί αυτουργοί

Του Κώστα Βαξεβάνη

Όταν πρόκειται να «θάψουμε» κάποιον συνάδελφο, συνηθίζουμε να ξεκινάμε λέγοντας «ο τάδε είναι πολύ καλός συνάδελφος αλλά…». Ε λοιπόν, ο Γιάννης Πρετεντέρης δεν είναι καλός συνάδελφος. Καθόλου καλός συνάδελφος. Είναι ένας κομψευόμενος κύριος, καλός χειριστής της πένας περισσότερο,παρά της τηλεοπτικής εικόνας στην οποία πολλές φορές εμφανίζεται αμήχανος αν κάποιος του ζητήσει τα ρέστα, αλλά καλός δημοσιογράφος δεν είναι. Και δεν είναι όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί κατανοεί κάτι συγκεκριμένο ως δημοσιογραφία. Την προώθηση μιας πολιτικής ατζέντας και μάλιστα της ατζέντας πάντα της εξουσίας. Από το βαθύ έως το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και από την Καραμανλική ΝΔ έως τη σημερινή με την Ευαγγελική συνιστώσα, ο Πρετεντέρης έχει ένα στασίδι δίπλα στην κυρίαρχη αντίληψη.

Προφανώς και δεν αναφέρομαι στο δικαίωμά του να εκφράζει πολιτική άποψη. Είμαι υπέρ της άποψης στη δημοσιογραφία, αρκεί να είσαι τίμιος με τον αναγνώστη, τον τηλεθεατή ή τον ακροατή σου. Να κάνεις ξεκάθαρο πως είναι η άποψή σου και όχι το ρεπορτάζ, η αλληλουχία των πραγματικών γεγονότων. Επίσης είναι διαφορετικό πράγμα να πίνεις έναν καφέ με κάποιον πολιτικό και να ενημερώνεσαι, απ” το να γίνεσαι το κουλουράκι στους πρωινούς καφέδες στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ο Γιάννης Πρετεντέρης «βγήκε» στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση, πριν από αρκετά χρόνια. Για αρκετά χρόνια σημείωνε χαμηλές τηλεθεάσεις. Ο Πρετεντέρης ήταν η εικόνα ενός άγγλου λόρδου, στον καραγκιοζ μπερντέ της κιτρινίζουσας ιδιωτικής τηλεόρασης. Εν ολίγοις, ο Πρετεντέρης, όπως όλοι έλεγαν, δεν θα ήταν στην τηλεόραση αν την εποχή εκείνη δεν ήταν μια επιλογή των εκδοτών και όπως αποδείχθηκε αργότερα, μια χρήσιμη επιλογή.

Όταν πριν από δύο μήνες δημοσιεύσαμε τη λίστα Λαγκάρντ, ο Πρετεντέρης έγραψε ειρωνικά στα έντυπα του ΔΟΛ πως η δίωξη εναντίον μου, έκανε γνωστό ένα περιθωριακό περιοδικό όπως το HOT DOC. Του ζήτησα τότε να μου θυμίσει μια δημοσιογραφική επιτυχία του, για να τον μιμηθούμε. Και το εννοούσα.

Το HOT DOC είναι μια άγνωστη μορφή δημοσιογραφίας για τον Γιάννη Πρετεντέρη. Επίσης το HOT DOC, δεν δημοσίευσε ποτέ (ούτε θα το κάνει) ρεπορτάζ που δεν έχει γίνει. Τα έντυπα στα οποία εργάζεται είναι αυτά που δημοσίευσαν ρεπορτάζ από την επίσκεψη Ερντογκάν στην Αθήνα που δεν έγινε ποτέ, διανθίζοντάς τα μάλιστα με περιστατικά γελώτων μεταξύ Ερντογκάν και Παπανδρέου. Αλλά για να επιστρέψω στον Πρετεντέρη, δεν μάτωσε ποτέ για κανένα ρεπορτάζ ή είδηση. Δεν ίδρωσε για καμιά καταγραφή της πραγματικότητας. Με αυτό το ύφος του ανθρώπου που δυσανασχετεί γιατί δεν γεννήθηκε σε άλλο σημείο της Εσπερίας αλλά στην μίζερη Ελλάδα, μεταφέρει τις αναζητήσεις του κύκλου του και πολύ περισσότερο τις διαθέσεις του κύκλου του, ως δημοσιογραφική πραγματικότητα. Δικαίωμά του. Υπάρχει άλλωστε μια αρκετά μεγάλη ομάδα δημοσιογράφων, που όπως θα έλεγε και ο Μπρεχτ, χορτάτη η ίδια μιλάει στους πεινασμένους για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν. Συνέχεια

Η γερμανική κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ

Ας αφήσουμε στην άκρη τα κουτοπόνηρα ερωτήματα του τύπου «δεν πρέπει ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός να συναντιέται με εκπροσώπους ξένων κυβερνήσεων;». Λίγο ακόμα και οι ΣΥΡΙΖΑίοι θα μας πουν το αμίμητο «και ο Στάλιν έκανε συναντήσεις με τον Τσόρτσιλ και τον Ρούσβελτ»! Μόνο που ο Στάλιν εκπροσωπούσε μια χώρα της δικτατορίας του προλεταριάτου κι ένα παγκόσμιο κίνημα (κομμουνιστικό και αντιφασιστικό). Ο Τσίπρας τι ακριβώς εκπροσωπούσε όταν συναντιόταν με τον Σόιμπλε; Και ποιο ήταν το ζητούμενο της συνάντησης; Να διαπιστώσουν ότι ο Σόιμπλε είναι «ένας εξαιρετικά ευγενής άνθρωπος», όπως έλεγαν στους δημοσιογράφους στελέχη της συριζοαντιπροσωπείας; Να «διευρύνουν την ατζέντα», βάζοντας το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων και της αποστολής του «φακέλου Χριστοφοράκου», όπως δήλωσε ο Τσίπρας;

Αστεία πράγματα. Αυτά είναι χάντρες και καθρεφτάκια για ιθαγενείς. Ο ίδιος ο Τσίπρας φρόντισε να υποβαθμίσει το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων, δηλώνοντας στο Βερολίνο ότι «για εμάς έχει περισσότερο ηθική αξία, όπως επίσης θα πρέπει να έχει ηθική αξία και για τη γερμανική πλευρά»! Οσο για το«φάκελο Χριστοφοράκου», ο Σόιμπλε δεν είχε κανένα πρόβλημα να τους πει ότι δεν είναι της αρμοδιότητάς του. Μάλλον η ευγένειά του τον εμπόδισε να πει στον Τσίπρα ότι το συγκεκριμένο αίτημα είναι γελοίο. Διότι ο Χριστοφοράκος κατέθεσε στη γερμανική δικαιοσύνη, μ’ αυτή έκανε τη «συμφωνία» του και επομένως όποιος θέλει την κατάθεσή του δεν έχει παρά να τη ζητήσει με τις γνωστές διαδικασίες της «δικαστικής συνδρομής». Οι οποίες, βέβαια, έχουν γίνει και απέβησαν άκαρπες. Λέτε να ζήτησαν οι ΣΥΡΙΖΑίοι από τον Σόιμπλε να πάρει το φάκελο και να τους τον δώσει; Να παρέμβει, δηλαδή, κατασταλτικά στην… ανεξάρτητη γερμανική δικαιοσύνη;

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις γελοιότητες και ας επικεντρωθούμε στην ουσία. Καταρχήν, υπάρχει η πολιτική σημειολογία. Από τις διαδηλώσεις ενάντια στην παρουσία της Μέρκελ στην Αθήνα, στις οποίες συμμετείχε και ο ίδιος ο Τσίπρας, τώρα πάει και προσκυνάει τον Σόιμπλε στο Βερολίνο (θα δούμε παρακάτω γιατί πρόκειται για προσκύνημα). Από μόνο του το γεγονός έχει τη σημασία του., ας φύγουμε όμως και από την πολιτική σημειολογία και ας πάμε στην ουσία.
Αυτή τη φορά είχαμε την πιο θεαματική κωλοτούμπα. Τα περί «μερκελιστών» και «νεοφιλελεύθερων εμμονών» εξαφανίστηκαν εντελώς από το στόμα του Τσίπρα όσο βρισκόταν στο Βερολίνο. Πέταγε, βέβαια, μερικές κορόνες στις δημόσιες εκδηλώσεις του αδελφού κόμματος Die Linke (παρεμπιπτόντως: το κόμμα που ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζε ως «μεγάλη ελπίδα της ευρωπαϊκής αριστεράς» πασχίζει τώρα να πιάσει το 5% και να μπει στη γερμανική Βουλή), όμως όταν μιλούσε στα ΜΜΕ ο λόγος ήταν στρογγυλεμένος, καθόλου καταγγελτικός και απόλυτα συναινετικός. Η εικόνα που δινόταν ήταν ότι θα συναντηθούν δυο καλοί φίλοι, οι οποίοι έχουν μεν διαφορετικές απόψεις, αλλά είναι «καταδικασμένοι» ν’ αναζητήσουν από κοινού λύσεις.

«Δεν συνηθίζω να συναντώ μόνο ανθρώπους με τους οποίους συμφωνώ. Και δεύτερον, έχω πάντοτε την ελπίδα όταν συνομιλώ με ανθρώπους ότι μπορώ να τους πείσω να αλλάξουν γνώμη», έλεγε ο Τσίπρας στη Ντόιτσε Βέλε. Ηλπιζε ότι θα πείσει τον Σόιμπλε ν’ αλλάξει γνώμη. Η δήλωση, πέρα από την επί της ουσίας γελοιότητά της, αποκάλυπτε κι ένα καβαλημένο καλάμι. Στην ίδια συνέντευξη ο Τσίπρας δήλωσε ότι τον ενδιαφέρει να έχει μια φυσιολογική επικοινωνία με την καγκελάριο Μέρκελ και «να μη δημιουργείται η εντύπωση ότι πρόκειται για δύο εχθρικά στρατόπεδα που δεν ανταλλάσσουν ούτε καλημέρα»! Δεν είναι εχθρικά τα στρατόπεδα του «μερκελισμού» από τη μια και της «αριστεράς» από την άλλη; Οχι βέβαια. Αυτή είναι ρητορική του (όχι και τόσο μακρινού) παρελθόντος. Οπως είπε ο Τσίπρας, το τελευταίο που τον ενδιαφέρει είναι ο επικοινωνιακός αντίκτυπος και το πρώτιστο είναι «η πραγματική πολιτική ουσία, δηλαδή, να προσπαθήσω να πείσω τον συνομιλητή μου και τη γερμανική κυβέρνηση ότι χρειάζεται αλλαγή πολιτικής για να διατηρηθεί η ευρωζώνη και βεβαίως η Ελλάδα εντός αυτής». Συνέχεια

Εκθεση Ε.Ε.:Σοκ ζήτησης

Αρθρο του Ambrose Evans Pritchard της Telegraph, που αναλύει μία έκθεση της Κομισιόν, σύμφωνα με την οποία ένα τμήμα της Ευρώπης είναι παγιδευμένο σε ένα φαύλο κύκλο φτώχειας .
Telegraph – Την περασμένη εβδομάδα, η ΕΚΤ του Draghi ανακοίνωνε ότι η οικονομική κρίση της ευρωζώνης έλειξε, αλλά με την ανεργία και την ύφεση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αν και πρόκειται για μια ύφεση που απέτυχε να προβλέψει και σε μεγάλο βαθμό την προκάλεσε επιτρέποντας τη συρρίκνωση της προσφοράς χρήματος, κυρίως από τα μέσα του 2012.

Ετσι, η ΕΚΤ και ο Draghi δήλωσαν ότι δεν θα αναλάβουν νέες δράσεις για να αντισταθμιστεί η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων (αυξήσεις φόρων και περικοπές δαπανών) του τρέχοντος έτους το 2,3% του ΑΕΠ στην Ισπανία, 2% στη Γαλλία και 1,2% στην Ιταλία – για να μην αναφέρουμε τις δραματικές μειώσεις στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία.

Στην Ιαπωνία, αντίθετα, ο πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε  λίγο πολύ έδωσε εντολή στην κεντρική τράπεζα να «πληθωρίσει» και  τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας (και όχι το «spread» ή κάποιο άλλο χρηματοοικονομικό τέχνασμα). Η Federal Reserve στην Αμερική, αντίθετα, ανακοίνωσε αυτό το καλοκαίρι ότι θα συνεχίσει να κάνει ενέσεις ρευστότητας τη μία  μετά την άλλη μέχρις ότου το ποσοστό ανεργίας στις ΗΠΑ κατέβει στο 6,5%.

Μόνο η ΕΚΤ δηλώνει ανίσχυρη μπροστά σε ένα ποσοστό ανεργίας 11 0.8% στην Ευρώπη που αυξάνεται μήνα με το μήνα. Ο Mario Draghi είπε ότι η νομισματική πολιτική μπορεί να κάνει «λίγα» για να καταπολεμηθεί η διαρθρωτική ανεργία. Αν όμως ήταν πραγματικά » διαρθρωτική»  θα μπορούσε και να πείσει. Αλλά δεν είναι. Η Ιρλανδία έχει μια από τις πιο ευέλικτες αγορές εργασίας στον κόσμο, αλλά το ποσοστό ανεργίαςεκτινάχθηκε από 4,6% σε 14,6%, παρά τη δικλείδα ασφαλείας της μετανάστευσης προς τη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία.

Το ποσοστό ανεργίας στην Ισπανία από 7,8% ανέβηκε στο 26,6% μέσα σε τέσσερα χρόνια, και στο 55% για τους νέους. Αυτό συνέβη πολύ γρήγορα, γιατί τώρα πλέον είναι εύκολο να απολυθεί ένας ισπανός εργαζόμενος με σύμβαση ορισμένου χρόνου.

Μόλις δημοσιεύθηκε,την περασμένη εβδομάδα, η 400σελιδη έκθεση της Ευρωπαϊκή Επιτροπής,  για την ανεργία που καταρρίπτει τον ισχυρισμό ότι η ακαμψία της αγοράς εργασίας είναι η βασική αιτία της κοινωνικής καταστροφής που μαστίζει το κλαμπ των μεσογειακών χωρών και μέρος της Ανατολικής Ευρώπης.

Στην έκθεση αναφέρονται όλα όσα πρέπει να γίνουν : τη σκανδιναβική ευελιξία με ασφάλεια και τη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στο κόστος εργασίας.

Στη συνέχεια, όμως, η έκθεση προχωράει πιο κάτω και δείχνει «το σοκ ζήτησης» ως τον πραγματικό ένοχο. Όλα τα άλλα, λέει η ΕΕ είναι «λιγότερο σημαντικά». Το έγγραφο ανατρέπει το κεντρικό επιχείρημα των  ευρωπαίων μανδαρίνων περί λιτότητας, ότι η «μεταρρύθμιση εργασίας» ως δια μαγείας, θα οδηγήσει στην ανάκαμψη, πριν οι δημοκρατίες των χωρών που επλήγησαν θαξαναπάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Στην Ισπανία, τώρα η ευρωσκεπτικιστή Ενωτική Αριστερά στις δημοσκοπήσεις ανεβαίνει στο 16%, πλησιάζοντας τους Σοσιαλιστές , στο 23%. Η αριστερά κάνει επιτέλους τη φωνή της να ακουστεί.

Η ανεργία στην Ελλάδα μόλις έφτασε το 27%,ενώ το ποσοστό ανεργίας στην Ιταλία είναι απατηλά χαμηλό, μόνο 11 .1%, αλλά όπως μπορείτε να δείτε από το παρακάτω διάγραμμα στην έκθεση της Επιτροπής, υπάρχει και ένα άλλο 12%  αποθαρρυμένων εργαζομένων, δηλαδή ανθρώπων που έχουν πάψει να ψάχνουν για δουλειά, ακόμη και αν θα μπορούσαν και θα ήθελαν να εργαστούν που δεν καταγράφονται. Το συνδυασμένο ποσοστό της πραγματικής ανεργίας στην Ιταλία είναι περίπου 23%. Συνέχεια

Αττική οδός: Ξοδεύουν 1 εκατ. ευρώ τον χρόνο για κάθε χιλιόμετρο!

Το ποσό του ενός εκατομμυρίου ευρώ δαπανάται ετησίως για την συντήρηση κάθε χιλιομέτρου της Αττικής Οδού! Εξήντα εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο είναι τα ετήσια έξοδα συντήρησης της Αττικής Οδού. Οι άνθρωποι ξοδεύουν κάθε ημέρα εκατόν εξήντα τέσσερις χιλιάδες τριακόσια ογδόντα τρία ευρώ για την συντήρηση ενός καινούργιου δρόμου. Αν υπήρχε Άγιος Βασίλης αυτό θα ζητούσα! Μία σύμβαση ανάλογη με αυτή που υπέγραψε το ελληνικό δημόσιο με τους εργολάβους για την Αττική Οδό!

Είναι απολύτως βέβαιο ότι τέτοια σύμβαση δεν πρόκειται να υπογραφεί άλλη φορά στο μέλλον. Ούτε και έχει γίνει άλλη φορά στο παρελθόν. Και δεν μιλάμε μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο. Η ιδιαιτερότητα αυτής της σύμβασης σε σχέση με άλλες είναι ότι η απόσβεση του έργου δεν προβλέπεται σε σχέση με τα συνολικά έσοδα, όπως θα ήταν το λογικό, αλλά με βάση τα μερίσματα και κατ’ επέκταση τα καθαρά κέρδη που δηλώνει η κοινοπραξία των εργολάβων. Δηλαδή, έσοδα μείον έξοδα. Ο εργολάβος δηλώνει τα όποια έξοδα επιθυμεί και το κράτος περιμένει πότε ο εργολάβος θα αποσβέσει το έργο. Δηλαδή, ποτέ! Ή αλλιώς, θα τελειώσει η σύμβαση και ο εργολάβος ακόμη θα ισχυρίζεται ότι κινδύνεψε να χάσει το σπίτι του!  Συνέχεια

«Μύθος» η υπερσυνταγογράφηση.

«Μύθος» είναι η υπερσυνταγογράφηση των Ελλήνων γιατρών, σύμφωνα με αποτελέσματα έρευνας που διενήργησε πρόσφατα ο οργανισμός ιατρικών διαδικτυακών ερευνών LeadPhysician.

Όπως αναφέρει η Ένωση Ιατρών ΕΟΠΥΥ, από την έρευνα προκύπτει ότι οι Έλληνες γιατροί είναι έβδομοι από το τέλος, σε μέσο όρο συνταγών, με 210 τον μήνα, μεταξύ 29 χωρών και σε κάθε περίπτωση πολύ πιο κάτω από τον παγκόσμιο μέσο όρο.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι οι γιατροί στην Ελλάδα είναι πολύ πιο κάτω σε μέσο όρο συνταγών ανά μήνα, τόσο σε σχέση με χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά, όπως η Γερμανία με 250, η Τσεχία με 500, η Ουγγαρία με 550, το Βέλγιο με 280, η Αυστρία με 220, όσο και σε σχέση με χώρες του Νότου, όπως η Ιταλία και η Πορτογαλία. Συνέχεια

Ας μιλήσουμε για τον αναρχισμό.

Του Σ.Μ

Πάνε πολλά χρόνια που η αυθόρμητη εξέγερση κατά της εξουσίας έβαλε το στίγμα της στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, είτε μεμονωμένα είτε συλλογικά, ο άνθρωπος, όταν βρεθεί σε πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα, κάνει την «έφοδο στον ουρανό» γνωρίζοντας, τις περισσότερες φορές, το μάταιο της ενέργειάς του. Μάταιο για τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, σπόρος για τις επόμενες γενιές. Η αλαζονεία της εξουσίας και η στυγνή καταπίεση αντί να αγελοποιήσουν τους ανθρώπους και να τους εντάξουν στο μαντρί, τους σπρώχνουν προς την τυφλή ή οργανωμένη απάντηση που εκφράζεται με διάφορους τρόπους και μέσα.

Η πορεία της ανθρώπινης σκέψης προς την αυτονόμηση και την απαλλαγή από τη χειραγώγηση της εξουσίας εκδηλώνεται, άμεσα, από τις αρχαίες κοινωνίες όπου η πολιτική – κρατική βία εκδηλώνεται ως προσπάθεια συντριβής και εξαφάνισης της ατομικής ελευθερίας και της σύμπηξης ελεύθερων και αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων που ερμηνεύουν και αντιμετωπίζουν διαφορετικά το πολιτικό φαινόμενο. Η εξουσία, η δυνατότητα, δηλαδή, «κατοχής της ουσίας» [έχω + ουσία] προσδιορίζεται, σε κάθε στάδιο της εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών από τη δυνατότητα υπερίσχυσης έναντι του άλλου, ως δυνατότητα αυτονόμησης και εξουσίασης των άλλων.

Ο κάτοχος της εξουσίας, κατέχει τη μοναδική ιδιότητα να προσδιορίζει αυτός – και μόνο αυτός – τους όρους ύπαρξης των άλλων, οι οποίοι δεν διαθέτουν αυτή τη δυνατότητα. Ο εξουσιαστής αναδεικνύεται ως φορέας αυτοπροσδιορισμού και πλήρους ελευθερίας αλλά μόνο για τον Εαυτό του, οι υπόλοιποι είναι υποχρεωμένοι να υπάρξουν ως ετεροπροσδιοριζόμενα, ανελεύθερα, υποτελή άτομα. Η συνείδηση της ανελεύθερης ύπαρξης και, ταυτόχρονα, της αδυναμίας απελευθέρωσης (μέσα σε συγκεκριμένα κοινωνικο-οικονομικά δεδομένα) θα περιγραφεί από τον Χέγκελ ως «δυστυχής συνείδηση» που έχει μακρύ δρόμο μπροστά της μέχρι την πλήρη αυτονόμηση και επίτευξη του στόχου που είναι η συνειδητή απελευθέρωση και ο αυτοπροσδιορισμός. Η τυφλή εξέγερση μπορεί να οδηγήσει σε προσωρινά, θετικά, αποτελέσματα αλλά εγκλωβισμένη μέσα στο πλαίσιο υπέρτερων δυνάμεων θα οδηγηθεί στην εξόντωση και τον εξανδραποδισμό της ύπαρξης. Συνέχεια

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου ‘μελλε να πάθεις

Καημένε Διαμαντόπουλε, τι σου ‘μελλε να πάθεις! Η παραλλαγή του γνωστού άσματος πάει γάντι με την περίπτωση του βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ. Με μια διαφορά: Ο Αθανασόπουλος, στον οποία αναφέρονται οι γνωστοί στίχοι, έχασε τα νιάτα του από κακούργα πεθερά. Στην περίπτωση του αριστερού βουλευτή όμως υπάρχει κακούργος πεθερός, ο οποίος ευτυχώς δεν έχει -ακόμα- τη δυνατότητα να ξεπαστρεύει τους ανεπιθύμητους γαμπρούς της εξουσίας.

Τι έκανε ο συμπαθής στους Καστοριανούς -και όχι μόνο- Καστοριανός; Εξήγησε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη τι πρεσβεύει κατά τη γνώμη του η αναρχία -την άμεση δημοκρατία. Εξέφρασε τη συμπάθειά του για τις συλλογικότητες και τις δράσεις τύπου Βίλλα Αμαλίας, αλλά και για τον αναρχικό χώρο. Και επέμεινε -άκουσον, άκουσον- ότι ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν εξέγερση και όχι συνωμοσία της φωτιάς και κουραφέξαλα του γλυκού νερού.

Το αποτέλεσμα ήταν ο κακούργος πεθερός Σίμος Κεδίκογλου να τον βαφτίσει κουκουλοφόρο. Να εγκαλέσει το κόμμα του γιατί δεν τον αποκεφαλίζει. Να μας ενημερώσει ότι η άποψη περί της αναρχίας ως άμεσης δημοκρατίας είναι αντίθετη προς το σύνταγμα και τη δημοκρατική ομαλότητα -την οποία ο πεθερός και το σόι του έχουν κορώνα στο κεφάλι τους. Και να μπλέξει τον βουλευτή με καδρόνια, λοστάρια, μάσκες, που μαζί με την κουκούλα τον στέλνουν τσιφ στην αντιτρομοκρατική.

Και λες τώρα εσύ ο αθώος πολίτης. Βρε αγόρι μου Διαμαντόπουλε, τι τα ήθελες τα πολιτικά μαθήματα αναρχίας και εξέγερσης; Τρώει ο γάιδαρος ανθότυρο; Νογάει ο Κεδίκογλου από ισπανικό εμφύλιο και Βαρκελώνη, από αναρχοσυνδικαλισμό και Σάκο, από αναρχικό κίνημα και Βαντσέτι, από ελευθεριακό σοσιαλισμό και Ντουρούτι; Ο κόσμος καίγεται κι εσύ θα μας μάθεις τις διαφορές ενός ιδεολόγου αναρχικού από έναν χρήσιμο ηλίθιο -ή απλώς χρήσιμο- κουκουλοφόρο; Έλεος! Συνέχεια

Μεγαλύτερος ο φόρος ναυτικών απ ότι σε πλοία!

Περισσότερο φόρο θα πληρώσει ένας καπετάνιος απ’ ότι ένας εφοπλιστής το πλοίο που εργάζεται!

Αυτό αποκάλυψε ο βουλευτής Α Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ Θοδωρής Δρίτσας στην ομιλία του στη συζήτηση για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο αναφέροντας το εξής παράδειγμα:

«Θα σας πω μόνο ένα για ένα ναυτικό καπετάνιο που μπορεί να έχει ετήσιο εισόδημα 70.000 ευρώ. Το 15% των 70.000 ευρώ είναι 10.500 ευρώ. Την ίδια στιγμή, ένα νέο πλοίο ηλικίας τεσσάρων ετών τριάντα χιλιάδων κόρων καταβάλει ετήσιο φόρο μόνο 7.731 ευρώ. Καταλαβαίνουμε τώρα τι σημαίνει αναλογικότητα, τι σημαίνει δίκαιη φορολόγηση και τι σημαίνει διεύρυνση φορολογικής βάσης;».

Όπως είναι γνωστό με το φορολογικό νομοσχέδιο αυξήθηκαν οι φορολογικοί συντελεστές των ναυτικών ενώ όπως φαίνεται κάποιες ρυθμίσεις για την φορολόγηση πλοίων με ξένη σημαία κ.α είναι αμφίβολου οικονομικού αποτελέσματος.

Για αυτές τις διατάξεις και ειδικά για την αύξηση της φορολόγησης των ναυτικών η κυβέρνηση δέχτηκε τα «πυρά» των κομμάτων της αντιπολίτευσης αλλά ο υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου Κωστής Μουσουρούλης απέφυγε να πει το παραμικρό για το θέμα της φορολόγησης των ναυτικών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Θανάσης Παφίλης από το ΚΚΕ επεσήμανε «φορολογείτε 3 φορές παραπάνω τα πληρώματα. Και προβλέπονται 57 φοροαπαλλαγές για τους εφοπλιστές! Λέτε στο λαό «θα πεθάνετε για να ζήσει το κεφάλαιο»» Συνέχεια

Κυρ φώτης: δημαρολογίας τω ανάγνωσμα

Έχω αποφασίσει να μη σπαταλάω πολύ χρόνο στις παπάρες που ακούγονται αριστερά δεξιά. Αλλά έβαλα ένα στοίχημα και είπα να σπαταλήσω 10λεπτά. Σύμφωνα με τη ΔΗΜΑΡ και τον κυρ φώτη, το 80% των κατοίκων της χώρας δικαιούται επίδομα θέρμανσης. Δυστυχώς το πρόβλημα με αυτές τις παπάρες, είναι ότι αυτός που της λέει ξοδεύει 2 λεπτά να τις πει, κι εσύ ξοδεύεις 2ώρες να αποδείξεις ότι είναι παπάρες. Οπότε προτιμώ να άρω το τεκμήριο της αθωότητας για την κυβέρνηση, αντί να τρώω δίωρα αποδεικνύοντας πως πράγματι οι ελέφαντες δεν πετάνε.

Αλλά σαν καλός αθώος και συνετός πολίτης, όταν ξεκίνησα την αναζήτηση είχα την απατηλή αισιοδοξία ότι δεν θα μου πάρει πάνω από 10 λεπτά. Έτσι είπα χοντρικά πως 11εκ πληθυσμός. Το 80% 8,8εκ δια τρία που είναι το μέσο νοικοκυριό, έχουμε κάτι περισσότερο απο 2,9εκ νοικοκυριά. Μετά με έπιασαν τύψεις και αποφάσισα να πάω στην ελστατ και να βρω πόσο είναι το 80% του πληθυσμό καταμερισμένο σε νοικοκυριά. Ε μαντέψτε τι “επιστημονικό” νούμερο έβγαλα :) 2,942εκ νοικοκυριά . Ύστερα φταίω εγώ που είμαι καραγκιόζης και κάνω χοντρικούς υπολογισμούς.

Τώρα που συμφωνήσαμε λοιπόν πως τα νοικοκυριά που δικαιούνται το επίδομα θέρμανσης, είναι σύμφωνα με τη δημαρ 2,942εκ , ας δούμε τι θα πάρει το κάθε νοικοκυριό. Το συνολικό κονδύλι σύμφωνα με την υπουργική απόφαση (ΦΕΚ Β 3049 16/11/2012) είναι 270εκ ευρώ για το 2013. Δια 2,942εκ νοικοκυριά μας βγαίνει 91ευρώ το νοικοκυριό. Ναι βρε αχάριστοι, 91 ολόκληρα ευρώ το νοικοκυριό. Μήπως είμαστε άδικοι όμως με τον χοντρικό υπολογισμό και η κατανομή θα είναι πιο σωστή, έτσι όπως η υπουργική απόφαση ορίζει με τις κλιματικές ζώνες?

Σύμφωνα με την υπουργική απόφαση λοιπόν η χώρα χωρίζεται σε ζώνες όπου μάλιστα ορίζεται και η ανώτατη κατανάλωση ανά κατοικία. Είπα λοιπόν ότι αφού έφαγα το 20λεπτο για να χωρίσω τα νοικοκυριά μήπως να παίξω και με τις περιφέρειες και να τα χωρίσω ανάλογα?

Για να είμαι ευγενικός με την υπουργική απόφαση και τη δημαρ αποφάσισα αυθαίρετα να υπολογίσω μόνο τη μισή κατανάλωση απ’ όση επιτρέπεται ανά κατοικία, ανά ζώνη. Έτσι δήλαδή αν σου δικαιολογείται επίδομα 960 ευρώ το χρόνο για την αττική, τότε υπολόγισα ότι θα χρησιμοποιήσεις μόνο τα 480 από αυτά. Έβαλα λοιπόν αυτά τα σημαντικά μικρότερα νούμερα στις ζώνες που ορίζει το υπουργείο και τα νοικοκυριά που περιλαμβάνει κάθε ζώνη έτσι ώστε να αντιπροσωπεύουν το 80% του πληθυσμού. Και μαντέψτε πόσο βγαίνει η δαπάνη. 270εκ ευρώ? Τα διπλάσια? Τα τριπλάσια? Όχι το νούμερο βγαίνει 1,8δις ευρώ αν καταναλωθεί μόνο το μισό από το ανώτατο επιτρεπόμενο. Άρα κάποιος μας κάνει πλάκα. Ή η δημαρ ή η κυβέρνηση. Κι επειδή η δημαρ και η κυβέρνηση είναι ταυτόσημες έννοιες ο κυρ φώτης αποφάσισε να ακολουθήσει τη στουρνάρια τακτική και να αρχίσει να πετάει νούμερα ελπίζοντας πως κανείς δεν θα τα επιβεβαιώσει. Εδώ βέβαια να σημειώσουμε πως η παπαρολογία της δημαρ δεν φτάνει στα επιστημονικά επίπεδα του στουρνάρα. Αν έφτανε θα έλεγαν ότι το 78,63% των νοικοκυριών δικαιούται το επίδομα θέρμανσης

  Συνέχεια

Γ. Βαρουφάκης: Ο Tαραντίνo και η κρίση του Νότου

Όταν δείτε το Django Unchained, τη νέα ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο (την οποία, παρεμπιπτόντως, συνιστώ ανεπιφύλακτα), ίσως να μη διακρίνετε τη σχέση της με την κρίση μας. Τι σχέση, θα αναρωτηθείτε, έχει η δραματική ιστορία ενός σκλάβου στον αμερικανικό Νότο με την τραγωδία του δικού μας ευρωπαϊκού Νότου; Κι όμως, έχει.

Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα ο Νότος ήταν πιο πλούσιος από τον Βορρά, που δεν είχε ακόμη εκβιομηχανιστεί. Ο λόγος συνοψίζεται σε δύο λέξεις: βαμβάκι και σκλάβοι. Στη βάση του πλούτου των Νοτίων, επιχειρηματίες από τη Βόρεια Αγγλία, η οποία τότε ήταν πολύ πλουσιότερη από τον αγγλικό Νότο (καθώς η βιομηχανική επανάσταση έλαβε χώρα στα Midlands και βορειότερα), αποφάσισαν να επενδύσουν τα συσσωρευόμενα κέρδη τους δανείζοντας τις τράπεζες του αμερικανικού Νότου. Ως εχέγγυα γι” αυτά τα δάνεια έπαιρναν τα λεγόμενα cotton-credits, βαμβακο-ομόλογα επί το ελληνικότερον. Για να το πω απλά, οι τράπεζες των νότιων πολιτειών της Αμερικής δάνειζαν τους βαμβακοπαραγωγούς, κρατώντας ως εχέγγυο ομόλογα που τους έδιναν ιδιοκτησιακά δικαιώματα στη μελλοντική παραγωγή βαμβακιού, και τα οποία προωθούσαν στους Άγγλους επενδυτές ως εχέγγυα για τα χρήματα που δανείζονταν, σε αγγλικές λίρες, που κατόπιν δάνειζαν στους ντόπιους βαμβακοπαραγωγούς, σε δολάρια. Εκείνοι χρησιμοποίησαν αυτά τα δανεικά για να αγοράζουν εισαγόμενα από την Ευρώπη, και ιδίως από τη Βρετανία, καταναλωτικά αγαθά. Λέγεται ότι τα μαγαζιά του αμερικανικού Νότου ήταν γεμάτα με πορσελάνες και υφάσματα από την Αγγλία, ακριβά γαλλικά κρασιά, δερμάτινα από τη Βόρεια Ιταλία κ.ο.κ.

Το επιτόκιο με το οποίο δανείζονταν οι νότιοι Αμερικανοί από τους βόρειους Άγγλους, ώστε να επιδοθούν στον πρωτόγνωρο καταναλωτισμό τους, προσδιοριζόταν από τις βρετανικές τράπεζες (το λεγόμενο Libor, που μόλις τώρα, εν έτει 2013, καταργείται λόγω πρόσφατου σκανδάλου) και για χρόνια ήταν σταθερό, γύρω στο 4%. Με άλλα λόγια έφτανε να πιάσει βήχας το τραπεζικό σύστημα της Βρετανίας για να αρπάξει πνευμονία ο Νότος της Αμερικής. Συνέχεια

Πείτε,για μια φορά μόνο στην ζωή σας την αλήθεια.


Σοκ: Τον Αύγουστο του 2010 έγινε η αντιγραφή

Με το σημερινό Hot Dog ανά χείρας ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης βρέθηκε στο γραφείο του Ιωάννη Τέντε και παρουσία και του αντεισαγγελέα Νίκου Παντελή κατέδειξε ότι… το στικάκι με τα 2059 ονόματα που δημοσίευσε σε προηγούμενο τεύχος του περιοδικού έχει αντιγραφεί από το CD με ημερομηνία 4 και 5 Αυγούστου του 2010. Όπως είπε, επί 4 μέρες αναζητούσε τον κ. Πεπόνη για να καταθέσει όλα αυτά, ωστόσο αυτός δεν τον δεχόταν και έτσι αυτός προσέφυγε στον Άρειο Πάγο.

Είναι επίσης πιθανόν να καταθέσει και ο πραγματογνώμονας ο οποίος έκανε την πραγματογνωμοσύνη στο στικάκι και αποδεικνύει ότι έχει γίνει αντιγραφή από το CD πολύ πριν παραλάβει το CD ο Παπακωνσταντίνου και που σύμφωνα με τον ίδιο η αντιγραφή γινόταν επί 2 μέρες και επί 8 ώρες τουλάχιστον, πράγμα που σημαίνει ότι έγινε επιλεκτική αντιγραφή κατά αρχείο.

Εξάλλου ο Κώστας Βαξεβάνης υπενθύμισε ότι σε προγενέστερο χρόνο, τον Απρίλιο του 2010, ο τότε γ.γ του Υπουργείου Οικονομικών Δημήτρης Γεωργακόπουλος είχε δηλώσει ότι κυκλοφορεί στη διεθνή αγορά μία τραπεζική λίστα με φοροφυγάδες και ίσως την αγόραζε η ελληνική κυβέρνηση και υποστηρίζει εμφατικά ότι «τότε εκταμιεύτηκαν από τα μυστικά κονδύλια 10 εκατ. Ευρώ για το σκοπό αυτό, αλλά δόθηκαν για την αγορά της λίστας 4, ενώ αργότερα ο Παπακωνσταντίνου παρουσίασε τη λίστα ως δώρο της Λαγκάρντ στην Ελλάδα. Συνέχεια

H (ανα)κατάληψη της Villa Amalias ως κεντρικό διακύβευμα.

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η κατασταλτική επίθεση στην κατάληψη Βίλα Αμαλίας, πριν από δέκα περίπου μέρες, αποτελεί κατάδειξη της αποφασιστικότητας της Εξουσίας για συμβολικά και ουσιαστικά χτυπήματα στην ιστορική υλικότητα του α/α χώρου. Μια άλλου τύπου «παραδοσιακή» τακτική -και σαφώς λιγότερο επισφαλής για την Εξουσία- θα ήταν η αργή διαδικασία του ξεριζώματος των εγχειρημάτων που έχουν τις πιο αδύναμες (για πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους λόγους) κοινωνικές αναφορές και ο σταδιακός αποκλεισμός (ιδεολογικός και φυσικός) των ιστορικών θυλάκων μέχρι την καταστολή τους. Το γιατί επιλέχθηκε η επισφαλής μέθοδος της κατά μέτωπο επίθεσης από την κεντρική εξουσία μένει να διερευνηθεί.

Ας έχουμε πάντα υπόψη μας ότι βρισκόμαστε σε «καθεστώς εξαίρεσης» όπου ο κανόνας της «έκτακτης ανάγκης» απονομιμοποιεί πλήρως την νομική ρύθμιση του κοινωνικού κράτους (legalisation of the delegalisation κατά την ορολογία του Τζ. Αγκάμπεν). Κανόνας γίνεται η εξαίρεση της οικονομικής και κοινωνικής ρύθμισης. Έχουμε μια ανατροπή των παλαιών αναβλητικών συνταγματικών συμβιβασμών, χάριν των οποίων θεσπίστηκαν οι μορφές του συνδικαλισμού, της εργατικής διεκδίκησης και των κοινωνικών-εργασιακών συμφερόντων. Στην ουσία αλλάζει ο «κυρίαρχος». Ο «κυρίαρχος» είναι πλέον η καθαρή ταξική και κοινωνική βούληση του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Με αυτήν την έννοια έχουμε μια καταστρατήγηση της συνταγματικής μορφής: οι ρυθμίσεις-«δικαιώματα» που αφορούν στην επιχειρηματικότητα αποκτούν «απόλυτη» προστασία, ενώ αυτές που αφορούν την κοινωνική προστασία παύουν να έχουν ρυθμιστική δύναμη λόγω της «έκτακτης ανάγκης» της δημοσιονομικής κρίσης (Μπελαντής 2011) Συνέχεια

η στιγμή του Τζακ Μπούρμαν

Αντίθετα από μια οικογένεια ή μια επιχείρηση, το κράτος διαθέτει πλεονέκτημα φερεγγυότητας: μπορεί να επεκτείνει τους πόρους του μέσω φόρων, τελών, εισφορών, επιτάξεων.
Εννοείται πως μπορεί να μειώσει τις δαπάνες του, όμως το σημαντικό πλεονέκτημα έγγυται στο ότι μπορεί να αυξάνει τα έσοδά του αφού μπορεί να φορολογεί εισοδήματα και περιουσία.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, το κράτος έχει προχωρήσει ακόμα πιο πέρα: έχει πείσει τη πλειοψηφία των ψηφοφόρων ότι οι φόροι που θα πληρώσουν θα χρησιμοποιηθούν για να αποζημιωθούν οι δανειστές και οχι για να χρηματοδοτηθούν νοσοκομεία ή σχολεία.
Στη πλευρά των δαπανών, οι περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών, έχει γίνει ευρύτατα αποδεκτό ότι θα βοηθήσουν για τη καλύτερη εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.

..the capacity to service debt by a sovereign is, in part, a matter of its willingness and ability to implement policies to generate the resources needed to service that debt. Debt can almost always be serviced in some abstract sense, through additional taxation and through the diversion of yet more domestic production to exports to generate the revenue and foreign exchange needed to service the debt. But there is a political and social, and perhaps moral, threshold beyond which policies to force these results become unacceptable.

(ελεύθερη μετάφραση μιας γραμμής)
θεωρητικά, μπορείς πάντοτε να εξυπηρετείς ένα χρέος […] υπάρχει όμως ένα πολιτικό και κοινωνικό, ενδεχομένως και ηθικό όριο, πέρα από το οποίο η πολιτική παύει να είναι αποδεκτή
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Μπούρμαν περιγράφει ένα τέτοιο όριο σε ομιλία του με τίτλο «Αναδιάρθρωση Δημοσίου Χρέους». Συνέχεια

ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΑ ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΙΘΑΛΟΜΙΧΛΗ»


Σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες του Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και του Ερευνητικού Σταθμού παρακολούθησης αιωρούμενων σωματιδίων του Ε.Κ.Ε.Φ.Ε. «Δημόκριτος», το μεγαλύτερο ποσοστό των σωματιδίων που εκλύονται στην ατμόσφαιρα από την καύση τζακιών (80% – 90%) είναι μικρά σε μέγεθος (με διάμετρο μικρότερη των 2.5 μικρομέτρων).

Γι΄ αυτό και οι επιπτώσεις τους στη δημόσια υγεία, όπως σημειώνουν οι ίδιοι, είναι σαφώς μεγαλύτερες, καθώς λόγω της μικρής τους διαμέτρου μπορούν να εισχωρήσουν βαθιά στους πνεύμονες και να προκαλέσουν μεγαλύτερες βλάβες.

Οι ίδιες μετρήσεις κατέδειξαν υψηλές συγκεντρώσεις ακόμα και σε απομακρυσμένες από τον αστικό ιστό περιοχές, όπως η Πεντέλη και ο Μαραθώνας.

Μάλιστα, οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι το στρώμα της «αιθαλομίχλης» περιορίζεται και εγκλωβίζεται στα πρώτα περίπου 300 μέτρα καθ’ ύψος, γεγονός που έχει πολλές φορές δημιουργήσει αποπνικτικές συνθήκες.

Ειδικότερα, όσον αφορά τις συγκεντρώσεις οργανικού και στοιχειακού άνθρακα οι οποίες καταγράφηκαν στον Δημόκριτο,  αυτές έχουν κατά μέσο όρο διπλάσια τιμή από ότι τον Δεκέμβριο του 2010.

Οι συγκεντρώσεις βρέθηκαν 5 με  10 φορές μεγαλύτερες τις βραδινές ώρες, οπότε και γίνεται χρήση της οικιακής θέρμανσης και οι ατμοσφαιρικές συνθήκες ευνοούν τον εγκλωβισμό τους κοντά στο έδαφος.
Συνέχεια

Δημοσιογραφία ή δημόσιες σχέσεις;

Στο τεύχος 13 του UNFOLLOW, που κυκλοφορεί, εξετάζουμε μια κομβική πλευρά του συστήματος ανισότητας που μαστίζει την Ελλάδα. Περιγράφουμε τεκμηριωμένα πώς άλλο ένα φορολογικό νομοσχέδιο, ενώ εμφανίζεται και πάλι με το πρόσχημα της «μεταρρύθμισης», στην πραγματικότητα έρχεται να λεηλατήσει τα λαϊκά εισοδήματα, δίχως καμία απολύτως πρόθεση να φορολογήσει τον πραγματικό πλούτο. Και για να το αποδείξουμε επικαλούμαστε εμβληματικές περιπτώσεις ελλήνων επιχειρηματιών -τον Σωκράτη Κόκκαλη, τον Γιάννη Αλαφούζο, τον Νίκο Μάνεση και τον Ανδρέα Βγενόπουλο-, δημοσιεύουμε τα εκκαθαριστικά τους σημειώματα και εξηγούμε πώς λειτουργεί το σύστημα της φοροασυλίας.

Καθώς ανοίγεται μπροστά μας το 2013, ο πολιτικός λόγος στην Ελλάδα εξακολουθεί να κάνει κύκλους, κυνηγώντας την ουρά του από όξυνση σε άμβλυνση και τούμπαλιν, δίχως ακόμη να ανακαλύπτει τη βούληση, το κουράγιο ή τα εργαλεία να αντιμετωπίσει το δομικό πρόβλημα: όσο κάποιοι καλλιεργούν ενοχικές συνειδήσεις, υπερθεματίζοντας περί «πατριωτισμού» και «ομοψυχίας», ενώ άλλοι καταδιώκουν αποδιοπομπαίους τράγους, παρουσιάζοντάς τους ως «σάπια μήλα» ενός κατ’ ουσίαν υγιούς καλαθιού, το πρόβλημα της δομικής αδικίας με την οποία είναι οργανωμένο, σκόπιμα και υπολογιστικά, το πολιτικοοικονομικό σύστημα της χώρας, μένει ανέγγιχτο.

Όπως έχει ειπωθεί, δημοσιογραφία είναι να γράφεις κάτι που κάποιος άλλος δεν θέλει να γραφτεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις. Στο UNFOLLOW λοιπόν αποφασίσαμε από το πρώτο μας κιόλας τεύχος ότι αν πρόκειται να καταπιαστούμε ως δημοσιογράφοι με το πολιτικό πρόβλημα που διαπιστώνουμε, δεν αξίζει ούτε να γράφουμε εξυπνούλικα χρονογραφήματα περί της απουσίας «φορολογικής συνείδησης» των εστιατόρων ούτε να μπήγουμε κι εμείς το μικρό μας τσεκουράκι στην πεσούσα δρυ της εβδομάδας. Απεναντίας, αυτό που αξίζει είναι να μιλήσουμε για τον τεράστιο ελέφαντα στο κέντρο του δωματίου, που όλοι καμώνονται πως είναι αόρατος.

Ο ελέφαντας είναι το σύστημα εκείνο που επιτρέπει σε μια ολιγομελή ομάδα ανθρώπων να προστατεύονται στο διηνεκές από οποιαδήποτε προσπάθεια «μεταρρύθμισης», από οποιαδήποτε απόπειρα εγκατάστασης ουσιαστικής ισονομίας στη χώρα. Κι αυτό με την πλήρη συνενοχή μιας εκτελεστικής εξουσίας που επιστρατεύει όλη της τη δύναμη, ώστε και οι άλλες εξουσίες –η νομοθετική, η δικαστική, σύσσωμη η κρατική γραφειοκρατία αλλά και ο Τύπος– να κατασκευάζουν ξανά και ξανά ελαφρώς παραλλαγμένες εκδοχές αυτού του συστήματος ανισότητας και αδικίας.

Στο τεύχος 13 του UNFOLLOW, που κυκλοφορεί, εξετάζουμε μια κομβική πλευρά του συστήματος αυτού: στο ρεπορτάζ του ειδικού συνεργάτη Κώστα Γυφτοδήμου, περιγράφουμε τεκμηριωμένα πώς άλλο ένα φορολογικό νομοσχέδιο, ενώ εμφανίζεται και πάλι με το πρόσχημα της «μεταρρύθμισης», στην πραγματικότητα έρχεται να λεηλατήσει τα λαϊκά εισοδήματα, δίχως καμία απολύτως πρόθεση να φορολογήσει τον πραγματικό πλούτο. Αντιθέτως, διατηρεί αλώβητα ή και ενισχύει τα φορολογικά προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου, των πολυεθνικών, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών.

Αλλά δεν μένουμε εκεί. Επειδή γνωρίζουμε πως με όση ακρίβεια κι αν περιγράψουμε κάτι, την πραγματική δύναμη την έχει το συγκεκριμένο παράδειγμα, επικαλούμαστε εμβληματικές περιπτώσεις ελλήνων επιχειρηματιών, που όχι μόνο ανήκουν στην ολιγομελή αυτή προστατευμένη ομάδα αλλά είναι τόσο επιφανείς ώστε στα πρόσωπά τους να συμβολοποιείται η κοινωνική αδικία: Στο ρεπορτάζ του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου,  ξετυλίγουμε τον χάρτη του φορολογικού παραδείσου που λέγεται Ελλάδα και δημοσιεύουμε τέσσερα εκκαθαριστικά σημειώματα, μέρος μιας σειράς στοιχείων που περιήλθαν σε γνώση μας. Από αυτά τα εκκαθαριστικά σημειώματα προκύπτει πως για το έτος 2012:

Ο βιομήχανος Νικόλαος Μάνεσης έχει συνολικό δηλωθέν ατομικό εισόδημα 30.714, 52 ευρώ.

Ο επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης έχει συνολικό δηλωθέν ατομικό εισόδημα  26.870, 11 ευρώ.

Ο εφοπλιστής και μιντιάρχης Ιωάννης Αλαφούζος έχει συνολικό δηλωθέν ατομικό εισόδημα 26.160, 40 ευρώ.

Ο τραπεζίτης Ανδρέας Βγενόπουλος έχει συνολικό δηλωθέν ατομικό εισόδημα 18.217, 41 ευρώ. Συνέχεια

ΚΥΠΡΟΣ: ΕΛΑΜ ΟΠΩΣ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΕΣΠΑΣΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΗΣΙ

Τα μνημόνια κουβαλάνε τους σπόρους του φασισμού όπως το σύννεφο την καταιγίδα. Είναι γνωστό πλέον ότι στην Ελλάδα το αυγό του φιδιού έχει σπάσει για τα καλά. Στην Κύπρο όμως είναι ένα στάδιο μετά το υπό εκκόλαψη στάδιο. Στην καρδιά του εορταστικού τριημέρου σημειώθηκε η κάθοδος στην Κύπρο των βουλευτών της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη και Γιάννη Λαγού, σε προεκλογική εκδήλωση του ΕΛΑΜ. Με την εκδήλωση αυτή επισφραγίζεται και επίσημα ο ρόλος του ΕΛΑΜ για το αμέσως επόμενο διάστημα, ο οποίος αποτελεί τον αντίστοιχο νεοναζιστικό φορέα στην Κύπρο.

Δια στόματος Ηλία Κασιδιάρη λέχθηκε ότι «ΕΛΑΜ και Χρυσή Αυγή δεν είναι απλώς αδελφοποιημένα κόμματα, αλλά το ΕΛΑΜ είναι η Χρυσή Αυγή της Κύπρου»! Είναι γεγονός ότι στην Κύπρο όλοι πια γνωρίζουν το ποιόν της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής και ότι το ΕΛΑΜ δεν αλλάζει τη συνταγή, παρά μόνο την προσαρμόζει στο βαθμό που απαιτείται στις ιδιομορφίες της κυπριακής κοινωνίας.

Κατά το παρελθόν, ο σημερινός πρόεδρος του ΕΛΑΜ υπήρξε ένας από τους υπαρχηγούς της Χρυσής Αυγής, δίπλα στο Μιχαλολιάκο, με αποστολή από τότε να επιστρέψει στη μεγαλόνησο και να ηγηθεί της κυπριακής θυγατρικής.

Άλλωστε, υπήρξε και επικεφαλής του πυρήνα της Χρυσής Αυγής Κύπρου το 2004. Όπως ο ίδιος αποκάλυψε σε συνέντευξή του, τα μέλη της οργάνωσής του είχαν κάνει αίτηση να εγγραφούν ως κόμμα στην Κύπρο με την ονομασία Χρυσή Αυγή. Όμως αυτό τους απαγορεύτηκε, με αποτέλεσμα να ονομάσουντη νεοναζιστική οργάνωσή τους Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (ΕΛΑΜ). Συνέχεια