FT: Γιατί μια… αποτυχία συμφέρει την Ελλάδα

Οι οικονομολόγοι συχνά περιγράφουν τις κρατικές επαναγορές χρέους ως «χαμένη δουλειά», μια απώλεια χρόνου και χρήματος. Αυτό βέβαια δεν απέτρεψε τους ρυθμιστές της ευρωζώνης από το να βάλουν την επαναγορά ομολόγων μέσα στη σύνθεση του προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας.

Σε ονομαστική αξία, τα θέλγητρα είναι οφθαλμοφανή. Επαναγοράζοντας ελληνικά ομόλογα που βρίσκονται στα χέρια των ιδιωτών επενδυτών, τα οποία κινούνται κάτω από την ονομαστική τους αξία και αποσύροντάς τα, η Αθήνα έχει τη δυνατότητα να μειώσει το συνολικό δανειακό της βάρος.

Αν και τα περισσότερα από τα ελληνικά χρεωστούμενα στον ιδιωτικό τομέα εξανεμίστηκαν με την προηγούμενη αναδιοργάνωση του χρέους 200 δισ. ευρώ,περίπου 62 δισ. ευρώ παραμένουν στην κατοχή των ελληνικών τραπεζών, λίγων Ευρωπαίων επενδυτών και όλο και περισσότερων hedge funds που ποντάρουν στην επαναγορά.

Οι αξιωματούχοι ελπίζουν ότι η επαναγορά θα καλύψει κάτι παραπάνω από το μισό από τη μείωση του χρέους που προβλέπει η χθεσινή συμφωνία, χαμηλώνοντας το δανειακό βάρος της Ελλάδας από το 144% του ΑΕΠ στο 126,6% το 2020.Σύμφωνα με έγγραφα που εξασφάλισαν οι Financial Times, οι διαπραγματευτές εκτιμούν ότι 11 ποσοστιαίες μονάδες από αυτήν τη μείωση θα προέλθουν από την επαναγορά. Σε κάθε περίπτωση, ανώτατοι αξιωματούχοι αναγνωρίζουν ότι δεν έχουν σαφή εικόνα για το πόσο χρέος θα καταφέρουν να αποσύρουν με το πρόγραμμα, το οποίο θα χρηματοδοτηθεί με 10,2 δισ. ευρώ σε δάνεια που θα δοθούν στην επόμενη δόση των 34,4 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα.

«Κανένας μας δεν γνωρίζει πραγματικά», σχολίασε ανώτατος διπλωμάτης. «Θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε».

Οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών δήλωσαν ότι η τιμή της επαναγοράς των ομολόγων δεν μπορεί να είναι υψηλότερη από τις τιμές στο κλείσιμο της αγοράςτην Παρασκευή – δηλαδή περίπου 28 σεντς στο ευρώ κατά μέσο όρο για όλες τις λήξεις, σύμφωνα με τη χρηματιστηριακή Exotix. Συνέχεια

Back up για επαναγορά οι εγχώριες τράπεζες.

(για όποιον δεν κατάλαβε θα φάνε δεύτερο σιωπηλό κούρεμα οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία που διακρατούν Ελληνικό δημόσιο χρέος κατ απαίτηση της λαγκαρντ, οι τραπεζίτες θα προσπαθήσουν αν είναι τυχεροί,να λάβουν μια υπόσχεση ότι τα εναπομείναντα ομόλογα θα τα αποτιμήσουν σε εγγυήσεις 100% μπας και χρειαστούν λιγότερα χρήματα στην αμκ)

Ως back up της επαναγοράς ελληνικών κρατικών ομολόγων θα λειτουργήσουν, σύμφωνα με πληροφορίες, οι εγχώριες τράπεζες κι ο βαθμός της συμμετοχής τους θα εξαρτηθεί από το ύψος της αποδοχής της δημόσιας προσφοράς από την πλευρά ξένων κατόχων χρέους.

Σύμφωνα με τραπεζικά στελέχη, η προαιρετική δημόσια προσφορά που προτίθεται να τρέξει η ελληνική κυβέρνηση, στοχεύει να συγκεντρωθούν ομόλογα ονομαστικής αξίας 16 με 17 δισ. ευρώ και θα επιφέρει μείωση χρέους ως 12 δις ευρώ.

Παρ’ ότι τα βασικά σχέδια της Τρόικας που κυκλοφόρησαν πριν το Eurogroup (βλέπε συνοδευτικό υλικό) προέβλεπαν την συμμετοχή στο νέο «κούρεμα» του συνόλου των κρατικών ομολόγων που διακρατούν οι ελληνικές τράπεζες, τραπεζικά στελέχη διαμηνύουν ότι το ύψος της συμμετοχής θα συναρτηθεί από την κάλυψη της δημόσιας προσφοράς.

Σύμφωνα με τους ίδιους η εταίροι και πιστωτές της χώρας αναγνώρισαν την ιδιαιτερότητα που δημιουργεί η πρόκληση της ανακεφαλαιοποίησης για τις ελληνικές τράπεζες.

Υπό το πρίσμα αυτό, οι ελληνικές τράπεζες εκτιμάται ότι θα συμμετάσχουν στην επαναγορά χρέους στην οποία προτίθεται να προχωρήσει το Δημόσιο, ανάλογα με τη συμμετοχή των ξένων κατόχων ελληνικών κρατικών ομολόγων.

Επιπρόσθετα, συνεχίζουν να συνδέουν τη συμμετοχή τους στο εγχείρημα με την ανοιχτή διαπραγμάτευση για τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης.

«Θα μπορούσαμε να δεχθούμε την επαναγορά πουλώντας σε τιμές μεταξύ 26 και 33 μονάδων βάσης μέρος των ελληνικών κρατικών ομολόγων, αρκεί να βελτιωθούν οι όροι της ανακεφαλαιοποίησης και να μειωθούν οι κεφαλαιακές ανάγκες», διαμηνύουν τραπεζικά στελέχη.

Πρακτικά, οι τράπεζες ζητούν, εφόσον συμβάλλουν σε νέα μείωση του χρέους, να κερδίσουν τον λογιστικό τρόπο που θα τους επιτρέψει να αποτιμήσουν τα εναπομείναντα ομόλογα ως και το 100% της ονομαστικής τους αξίας. Έτσι θα έχουν απολέσει μεν άμεσα ένα μέρος του asset που διακρατούν, θα πάρουν όμως το «τυρί» της μείωσης των κεφαλαιακών τους αναγκώνπου θα διευκολύνει τη συμμετοχή των ιδιωτών επενδυτών στις ΑΜΚ.  Συνέχεια

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΠΑΤΑ KAI TON TATOH, ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ,ΤΗ ΛΟΥΤΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑ…..

_____________________________________

 

 

 

* Στην αριστερή φωτογραφία, πορτρέτο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, σύμφωνα με σχέδιο που δημοσιεύθηκε το 1827 στο Παρίσι από τον A. Friedel και θεωρείται από τις πιο πιστές απεικονίσεις του. Δεξιά, σε σχέδιο από του φυσικού, του Γάλλου συνταγματάρχη Voutier.
Δεν απεικονίζεται με τη γνωστή περικεφαλαία των εικόνων, που έχουν κατακλύσει τα σχολικά μας βιβλία και τους πίνακες των σχολείων, των στρατώτων και δημοσίων υπηρεσιών, αλλά με την αρβανίτικη κόμμωση των ξυρισμένων κροτάφων και του εμπρός μέρους του κεφαλιού, με μακριά μαλλιά πίσω.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε το αρβανίτικο παρατσούκλι Μπιθεκούρας (Κώλος + πέτρα = Κολόπετρας = Κολοκοτρώνης στην ελληνική του μετάφραση). Τσεργίνης ήταν το οικογενειακό όνομα των Κολοκοτρωναίων, που πιθανώς παράγεται από τις Αρβανίτικες λέξεις τσέρ=έξυπνος και Γκίνης = Γιάννης· με το όνομα αυτό υπήρχαν καμμιά εξηνταριά οικογένειες στη Μεσσηνία.

Οι μεσαιωνικοί
αλβανικοί εποικισμοί
στον ελλαδικό χώρο.

Αλβανική -κι όχι ελληνική-
η καταγωγή των αρβανιτών.

Έγραψε στις 08.11.2010 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Επιστροφή

     Κύρια προσπάθεια τής επιχείρησης δημιουργίας ελληνικής εθνικής ταυτότητας από επίσημους και μη φορείς τής Ρωμιοσύνης από τον 19οαιώνα και εντεύθεν αποτέλεσε η προσπάθεια «απόδειξης» τής φυλετικής καθαρότητας, δηλαδή τής συνέχειας των σημερινών κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στο χρόνο και στο χώρο. Εργασίες – μελέτες από κύκλο λογίων τής εποχής, που δημοσιεύτηκαν κατά κόρον σε διάφορα περιοδικά (Παρνασσός, Ελληνομνήμων, κ.ά.), εξακολουθούν δε αυτούσιες ή παρόμοιες να δημοσιεύονται σε εθνικιστικά περιοδικά και ιστοσελίδες ακόμα και σήμερα, αφιερώθηκαν σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να αποδοθεί η προέλευση αρβανίτικων, σλάβικων, τούρκικων κ.λπ. λέξεων, ονομάτων και τοπωνυμίων σε δήθεν παραφθορές τής αρχαίας ελληνικής γλώσσας.     Στη νεοελληνική παιδεία στοχοποιήθηκε ο «ανθέλληνας» Φαλμεράγιερ, παρ΄ όλο, που δεν είναι ο μόνος· το σύνολο των περιηγητών (αρχαιολατρών, ιστορικών, απεσταλμένων ξένων κυβερνήσεων κ.λπ.) των μεσαιωνικών χρόνων περιγράφουν την μεγάλη έκταση των εποικισμών στην περιοχή. Απάντηση σε όλους αυτούς επιχείρησε να δώσει ο ιστορικός τής Ρωμιοσύνης, Κ. Παπαρρηγόπουλος (βλ.  K. Παπαρρηγόπουλος: Ο “εγκέφαλος” τής απάτης τού “ελληνοχριστιανισμού”) γράφοντας περί τής δήθεν συνέχειας και τής φυλετικής ενότητας των κατοίκων τού ελλαδικού χώρου στη διαδρομή τής Ιστορίας. Η αμφισβήτηση τού κυρίαρχου αυτού ιστοριογραφικού μοντέλου στην επιεικέστερη εκδοχή της επιχειρήθηκε να παρουσιασθεί ως προερχόμενη από ήσσονος αξίας ιστορικούς και στην αυστηρότερη ως εθνική προδοσία.     Καμμία φυλή όμως, ούτε κανένας λαός στις μέρες μας είναι φυλετικά καθαρός. Στον ελλαδικό χώρο ειδικότερα κι εξ αιτίας των βυζαντινών διωγμών, των επιδημιών, των ανεπάλληλων κατακτήσεων και τής πειρατείας, ο αριθμός των ελληνόφωνων Ρωμιών ελαττώθηκε σημαντικά. Έτσι, ο αριθμός των κατοίκων ενισχύθηκε επανειλημμένα στο πέρασμα τής Ιστορίας από ξένους λαούς, στους οποίους τις περισσότερες φορές δόθηκαν από τις εκάστοτε αρχές επί πλέον κίνητρα, προκειμένου να εγκατασταθούν στην περιοχή και να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά. 

     Θα ξεκινήσουμε στην «Ελεύθερη Έρευνα» την παρουσίαση μιας σειράς μελετών μας σχετικών με τους εποικισμούς (αλβανικών, σλάβικων, τούρκικων κ.ά) στην περιοχή, που εκτείνεται το σημερινό ελληνικό κράτος.

     Η αρχή γίνεται με την παρουσίαση των αλβανικών εποικισμών.

Γενικά ιστορικά στοιχεία για τους Αλβανούς

Από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς γίνεται πολύς λόγος για  Ιλλυριούς, που κατοικούσαν από την περιοχή τής Βορείου Ηπείρου μεχρι τη σημερινή Κροατία και Σερβία. Οι Ιλλυριοί αποτελούνταν από διάφορα φύλα, τους Ταυλάντιους, τους  Δερρίποες, τούς Δαλματούς, τους Αρδιαίους ή Ουαρδαίους κ.ά., καθώς και το πιο νότιο φύλο, τους πιθανότερους εκγόνους τους, Αλβανούς (καθηγ. Ι. Γ. Κούμαρης, εγκ. λεξ. «Ηλιος», λήμματα «Ιλλυριοί» και «Αλβανοί»). Από την αρχαιότητα ως τα πρώτα χρόνια τού περασμένου αιώνα οι Αλβανοί ήταν σκλαβωμένοι σε άλλες αυτοκρατορίες  και δεν είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ενιαίο και ανεξάρτητο βασιλειο. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο βασιλιάς Βάρδυλλις μετάτρεψε την Ιλλυρία σε αξιόλογη τοπική δύναμη. Οι πιο σημαντικές πόλεις των Ιλλυριών ήταν η Σκόδρα (στη σημερινή Αλβανία) και η Ρίζων (στο σημερινό Μαυροβούνιο). Κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες είχαν καταλάβει τα παράλια τής Νότιας Ιλλυρίας. Οι αποικίες, που ίδρυσαν κυρίως οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι και οι Κερκυραίοι στα παράλια τής Ιλλυρίας αναπτύχθηκαν πολύ. Μερικές μάλιστα πόλεις, όπως η Επίδαμνος (σήμερα λέγεται Durrës = Δυρράχιο), η Απολλωνία (Fier), ο Ωρικός (Orikum), η Αυλώνα (Vlora) κι η Εφύρα ήταν ακουστές, γιατί έγιναν κέντρα ανταλλακτικού εμπορίου και αμοιβαίας πολιτιστικής επίδρασης. Στα χρόνια τής μακεδονοκρατίας οι Ιλλυριοί υποτάχτηκαν στους Μακεδόνες και αργότερα στους Ρωμαίους, οπότε σιγά-σιγά εκλατινίστηκαν.

     Στη διαδρομή των αιώνων οι Ιλλυριοί είχαν στενές σχέσεις (επικοινωνίες, επιγαμίες) με τους Ηπειρώτες καί πολλές φορές ακολούθησαν την ίδια τύχη. Το αρχαίο όνομα των κατοίκων τής Αλβανίας αν και διατηρήθηκε ως τα βυζαντινά χρόνια, στα νεώτερα ξεχάστηκε. Από τίς πηγές που έφτασαν ως εμάς ξέρουμε, πως ο Έλληνας γεωγράφος Πτολεμαίος τού 2ου  μ.Χ. αιώνα μνημονεύει μια αλβανική φυλή, καθώς και μια αλβανική πόλη, την Αλβανόπολη (το σημερινό αλβανικό χωριό λίγο έξω από τα Τίρανα, Άρβανα). Με τον ερχομό των σλαβικών φύλων τον 7ο αιώνα στα Βαλκάνια, πολλά ιλλυρικά φύλα τού βορά εξαφανίστηκαν, ενώ άλλα καταπιέστηκαν και συγχωνεύτηκαν. Έτσι, σταδιακά, το όνομα Ιλλυριοί αντικαταστάθηκε με το όνομα Αλβανοί από τα λίγα φύλα, που επιβίωσαν. Οι Έλληνες τους κατοίκους τής Αλβανίας τους έλεγαν όχι μόνον Αλβανούς, αλλά και Αρβανούς και Αρβανίτες, οι δυτικοί Arbanenses ή Albanenses, ενώ οι Τούρκοι Αρναούτ. Αργότερα πρόβαλε ένα άλλο όνομα, το Σκιπετάρ, που ακόμα οι  γλωσσολόγοι δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν για την ετυμολογία του. Επειδή η Αλβανία κατακτήθηκε από ξένους λαούς, η σημερινή αλβανική γλώσσα έχει πολλές λέξεις ρωμαϊκές – λατινικές, βενετσάνικες, ελληνικές και τουρκικές.

Η Αλβανία στη βυζαντινή περίοδο απο τη μια μεριά με το να είναι τόπος βουνήσιος και  άγονος και από την άλλη με το να είναι μακριά από τα τότε εμπορικά κέντρα και σταυροδρόμια έμεινε καθυστερημένη. Η βυζαντινή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε για την Αλβανία, όπως γιά άλλες επαρχίες κι έτσι οι Αλβανοί έμειναν πολύ πίσω. Αποτελούσαν ξεχωριστές κοινωνικές ομάδες, που λέγονταν φάρες. Αρκετοί Αλβανοί πάντως υπηρέτησαν στο βυζαντινό στρατό και πολλοί ήταν στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι. Μάλιστα μερικοί απ΄ αυτούς πήραν μεγάλα αξιώματα. Βυζαντινολόγοι δέχονται, πως ο αυτοκράτορας τού Βυζαντίου Αναστάσιος Α΄ ήταν Αλβανός, καθώς και η οικογένεια τού Ιουστινιανού. (Βλ. Ούτε ένας έλληνας βυζαντινός αυτοκράτορας!)

     Όπως και στις άλλες περιοχές τής Βαλκανικής, έτσι και στην Αλβανία σημειώθηκαν μεγάλες εθνογραφικές μεταβολές από την εισβολή διαφόρων φυλών, όπως κυρίως των Σλάβων. Ο αρχαίος πληθυσμός της ανακατώθηκε με τους λαούς που εισέβαλαν από τον 4ο  αιώνα κι ύστερα από το βορά στο έδαφός της. Τον 7ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία Σέρβοι καί Βούλγαροι, που με τις επιγαμίες τους με τους ντόπιους άσκησαν  μεγάλη επίδραση. Από την εποχή αυτή και μετά η πολιτιστική αλληλεπίδραση Αλβανών και Σλάβων είναι φανερή κι εκδηλώνεται στα διαμορφωθέντα ήθη καί έθιμα. Η Αλβανία για μια ορισμένη εποχή πέρασε και στην κατοχή των Βουλγάρων, τον 11ο  όμως αιώνα, ο αυτοκράτορας Βασίλειος έδιωξε τους Βούλγαρους από την Αλβανία.

    Στα χρόνια τής παρακμής τού Βυζαντίου, η Αλβανία ξέφυγε από τον έλεγχο τής βυζαντινής κυβέρνησης, οπότε τον 12ο  αιώνα σχηματίστηκαν δύο ανεξάρτητα αλβανικά πριγκηπάτα με επικεφαλής τούς αδελφούς Προγγόνη και Γκίνη, ο οποίος λεγόταν από τους βυζαντινούς Ιωάννης Μπούας ή Σπάτας. Αργότερα, όταν σχηματίστηκε η λατινική αυτοκρατορία, η Αλβανία μαζί με την Ήπειρο και τη δυτική κεντρική Ελλάδα ανήκαν στο δεσποτάτο τής Ηπείρου, ενώ ορισμένες μόνον παράλιες πόλεις της ήταν κτήσεις τής Βενετίας. Στα κατοπινά χρόνια, όταν η βαλκανική αναστατώθηκε από ξένες επιδρομές και πολέμους, η Αλβανία είδε να πηγαινοέρχονται στόλοι και στρατοί των εμπολέμων. Ως εκείνη την εποχή δεν είχαν σημειωθεί ομαδικές μετακινήσεις Αλβανών προς τις νοτιότερες περιοχές. Από τα μέσα όμως τού 14ου  αιώνα πολλοί Αλβανοί μετακινούνται προς τη Θεσσαλία και στο τέλος τού ίδιου αιώνα και τον 15ο, ακόμα νοτιότερα, στην κεντρική Ελλάδα, Πελοπόννησο, νησιά Αργοσαρωνικού και Αιγαίου. Ο Σπυρίδων Λάμπρου, σε μιά σχετικά σύντομη μελέτη του, θεωρεί τούς Αρβανίτες τής Θεσσαλίας λιγότερους από 10.000, αλλά χαρακτηρίζει μιά μεταγενέστερη εποίκισή τους «έτι πολυπληθεστέρα», («Η ονοματολογία τής Αττικής και η εις την χώραν εποίκισις των Αλβανών», Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, Επετηρίας, τόμ. Α΄, σελ. 166, 1897.)

     Οι Αλβανοί συνίστανται από δύο διακεκριμένους κλάδους. Τους Γκέγκηδες και τους Τόσκηδες. Οι Γκέγκηδες είναι ψηλοί με σκοτεινό χρώμα τριχών, ενώ οι Τόσκηδες είναι κοντύτεροι, λιγότερο βραχυκέφαλοι και με ανοικτό χρώμα τριχών. Οι αλβανικές αποικίες στην Ελλάδα συνίστανται αποκλειστικά από Τόσκηδες. Ο κλάδος αυτός διαιρείται σε πολλές φατρίες: Τους κυρίως Τόσκηδες, τους Τσάμηδες και τους Λιάπηδες.

*        *        *

Παλαιότερα υποστηρίχτηκε, πως οι Αλβανοί  ήρθαν στην Ελλάδα κι εγκαταστάθηκαν μάλιστα πολλοί στη Μάνη, από τον 8ο και 9ο αιώνα. (Βλ. μελέτη Σ.Γ. Παναγιωτόπουλου, στο περ. «Εβδομάς», τ.4, 1884, σ. 113 και ΚανελλΙδη, στο ίδιο περιοδικό, τ.4, 1887, φύλ. 37, σελ. 1-3, φύλ. 38, σελ. 3 – 4 και φύλ. 39, σελ. 1). Πρίν όμως από αυτούς, ο Σάθας διατύπωσε τη γνώμη, πως οι Αλβανοί είχαν έρθει στην Πελοπόννησο από τον 7ο  αιώνα και πως οι αναφερόμενοι από τους βυζαντινούς, Σλάβοι και Άβαροι, ήταν Αλβανοί. («Μνημεία τής ελληνικής ιστoρίας», πρόλογοι τόμ. Ι και ΙV).

Συνέχεια

Ελλάδα: Ένα έγκλημα πραγματοποιείται μπροστά στα μάτια μας

 Του Ζακ Σαπίρ                 

Μπορούμε να υποθέσουμε ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού δεν επιζεί πλέον παρά μόνο εξαιτίας της ανάπτυξης της ανταλλαγής ή των τοπικών συστημάτων πληρωμής. Αυτό σημαίνει ότι ένα μέρος της Ελλάδας έχει –στην πράξη– ήδη βγει από τη ζώνη του ευρώ.
Η στατιστική υπηρεσία της Ελλάδας μόλις δημοσίευσε τα τελευταία της δεδομένα (http://f.hypotheses.org/wpcontent/blogs.dir/981/files/2012/11/Gr%C3%A8ce-PIB-trimestriel.pdf) και βρίσκονται σε αντίθετη κατεύθυνση από τους «παρατηρητές» που πίστευαν σε μία βελτίωση της κατάσταση σ’ αυτή τη δυστυχισμένη χώρα. Η οικονομία συνεχίζει να καταρρέει και μάλιστα μ’ ένα ρυθμό που πλέον είναι γρήγορος. Σε σταθερή αξία το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν μειώθηκε από τα 211 δις ευρώ σε 171 δις, πρόκειται δηλαδή για μία συσσωρευμένη πτώση του 19% από το πρώτο τρίμηνο του 2009. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία πραγματική καταστροφή.

Διάγραμμα Ι. Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ
Η ταχύτητα αυτής της πτώσης οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Υπάρχουν καταρχάς οι πολιτικές της λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Τρόικα. Και υπό αυτή τη σκοπιά, η γαλλική κυβέρνηση, που ευθυγραμμίζεται με τις εντολές που υπαγορεύει η Τρόικα, φέρει μία αδιαμφισβήτητη ευθύνη στην καταστροφική εξέλιξη της ελληνικής οικονομικής κατάστασης.

Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο η περιστολή της πίστης και η συνεπαγόμενη ανάπτυξη της ανταλλακτικής οικονομίας καταλήγουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας κατάρρευσης. Ολόκληροι τομείς της ελληνικής οικονομίας έχουν σταματήσει, όχι γιατί δεν έχουν πελάτες (ειδικά όσον αφορά τις εξαγωγές), αλλά γιατί δεν μπορούν πλέον να χρηματοδοτήσουν τον κύκλο της παραγωγής τους. Την ίδια στιγμή, άλλοι τομείς βγαίνουν από την επίσημη οικονομία εξαιτίας της ανάπτυξης της ανταλλακτικής οικονομίας. Πράγματι, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού δεν επιζεί πλέον παρά μόνο εξαιτίας της ανάπτυξης της ανταλλαγής ή των τοπικών συστημάτων πληρωμής. Αυτό σημαίνει ότι ένα μέρος της Ελλάδας έχει –στην πράξη– ήδη βγει από τη ζώνη του Ευρώ. Και αυτό το φαινόμενο τείνει να επιταχυνθεί. Θα μπορούσε μάλιστα να προκαλέσει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα μία κατάρρευση των δημοσιονομικών πηγών, οι οποίες προφανώς πληρώνονται σε ευρώ. Μ’ αυτό τον τρόπο η de jure έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη του Ευρώ, θα έρθει ως επιστέγασμα αυτής της de facto διαδικασίας, είτε αυτό αρέσει στον κ. Σαμαρά είτε όχι, τον πρωθυπουργό της Ελλάδας που είναι μ’ αυτό τον τρόπο συνένοχος για τον στραγγαλισμό της χώρας του. Συνέχεια

Όταν η ιαπωνία ήταν η κίνα

έχει περάσει αρκετός από τότε που έγραψα το τελευταίο τεχνικό κομμάτι και νομίζω δικαιούμαι να ξαναπαίξω με αυτό το παιχνιδάκι. Ο συριζα μπορεί να περιμένει γιατί σήμερα θα κάνουμε λίγη αρχαιολογία.

 

Πριν ένα εξάμηνο αγόρασα από το ebay τρία 70s ρολόγια/ραδιόφωνα/ξυπνητήρια, ένα είδος που ήταν πολύ της μόδας την εποχή εκείνη. Είχε και ο πατέρας μου ένα casio, αλλά σαν καλός ηλεκτρονικός αγόρασε ένα από τα πρώτα μοντέλα που είχε κουμπί επαφής και οθόνη με LEDs, (τρομερό wow factor και τα δύο την εποχή εκείνη). Εγώ πάλι προτίμησα ένα γερμανικό μοντέλο το RD100 πιο vintage με pop design και μηχανικό ρολόι (klappzahlen). Αλλά επειδή είναι της μόδας και πια τα πουλάνε πανάκριβα για κάτι τόσο παλιό, αγόρασα τρία χαλασμένα με σκοπό να τα επισκευάσω.

 

Κάπως έτσι τα άνοιξα ελπίζοντας πως δεν θα έχουν κάτι τόσο περίπλοκο που να μην μπορώ να το αντιμετωπίσω. Δυστυχώς σε αντίθεση με τη μυωπία, οι δυνατότητες troubleshooting σε ηλεκτρονικά κυκλώματα δεν είναι κληρονομικές κι έτσι δεν ήμουν σίγουρος για την επιτυχία του πειράματος. Όμως ψάχνοντας στο εσωτερικό του, ανακάλυψα κάτι που δεν περίμενα. Το ρολόι/ξυπνητήρι/ραδιόφωνο ήταν Fabriquée en RFA μεν αλλά ήδη στα μέσα των 70s η παγκοσμιοποίηση είχε χτυπήσει την πόρτα της δύσης. Μόνο που αντί για το made in china, παντού έβρισκα Japan. Ιδού και τα πειστήρια του εγκλήματος. Πυκνωτέςμεγάφωναρελέδες, ακόμα και ο ίδιος ο μηχανισμός του ρολογιού ήταν γιαπωνέζικος. Και σκεφτείτε πως αυτό το πράγμα ήταν μόλις μια δεκαετία πριν την άνοδο της γιαπωνέζικης φούσκας.

 

Η ELAC λοιπόν, μια γερμανική εταιρία, προτιμούσε ήδη το 1975 να αγοράζει σχεδόν τα πάντα από την ιαπωνία και αυτή να κάνει απλά την τελική συναρμολόγηση και το design, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος τι τελικά κατασκευάστηκε στη γερμανία από όλο το μηχάνημα. Τηρουμένων των αναλογιών η ELAC έκανε το 1975 ό,τι κάνει η apple σήμερα, αν και η apple έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα και το μοναδικό που διατηρεί στις ΗΠΑ είναι τα γραφεία της. Κι αυτή η κίνηση έχει πολύ να κάνει με τις διαφορετικές εμπορικές πολιτικές που υπήρχαν το 1975. Θυμηθείτε πως το 1975 υπήρχαν παντού δασμοί, έτσι αν ήθελες να τους παρακάμψεις, έπρεπε να εισάγεις ενδιάμεσα αγαθά που είχαν μικρότερους δασμούς και χαμηλότερη τιμή, έτσι ώστε να μην μπει δασμός στην τελική υπεραξία που ήταν τα κέρδη σου.

Συνέχεια

Ζητούν την παραίτηση του πρέσβη

Ζητούν την παραίτηση του πρέσβη

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας  με την ονομασία «Παρασκευή της Οργής» πραγματοποίησαν έξω από την πρεσβεία της Αιγύπτου η Αιγυπτιακή Κοινότητα και η «Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή».

Οι διαδηλωτές ζητούσαν την παραίτηση του Αιγύπτιου πρέσβη Τάρεκ Άντελ, διορισμένου από το δικτάτορα Μουμπάρακ, κατηγορώντας τον για πλήρη αδράνεια σχετικά με τα προβλήματα και τις ρατσιστικές επιθέσεις που δέχονται οι Αιγύπτιοι στην Ελλάδα.

Επιπλέον, καταγγέλλουν την απαράδεκτη αντιμετώπιση σε βάρος του βαριά τραυματισμένου Αιγύπτιου εργαζόμενου Ουαλίντ Τάλεπ σε φούρνο στη Σαλαμίνα, τον οποίο φέρονται να αλυσόδεσαν και να βασάνιζαν επί δύο ημέρες οι εργοδότες του, ληστεύοντάς τον στο τέλος.

http://www.enikos.gr

Οι Μπολσεβίκοι, οι τράπεζες και το εξωτερικό χρέος

FREE photo hosting by Fih.gr
του Μόργκαν Φίλιπς Πράις*
Από την πρώτη μέρα της Οκτωβριανής Επανάστασης, η Κρατική Τράπεζα καταλήφθηκε από Κόκκινους Φρουρούς, ένας κομισάριος ανέλαβε και όλα τα θέματα από το χαρτονόμισμα ως τις ιδιωτικές τράπεζες ελέγχθηκαν αυστηρά. Στη Ρωσία, θα πρέπει να θυμόμαστε, οι ιδιωτικές τράπεζες εξαρτιόνταν πλήρως από την Κρατική Τράπεζα στο ζήτημα της χρηματικής κυκλοφορίας. Η κατάληψη, λοιπόν, της Κρατικής Τράπεζας έκλεισε όλη την προμήθειά τους μετρητών. Αλλά οι ιδιωτικές τράπεζες είχαν λάβει τις αναγκαίες προφυλάξεις. Ήδη οσφριζόμενοι τον κίνδυνο το Σεπτέμβριο, οι διευθυντές των τραπεζών είχαν, την περίοδο που υπήρχε ακόμη η κυβέρνηση του Κερένσκι, εξασφαλίσει από την Κρατική Τράπεζα καταβολές μετρητών εκτιμώμενες ποικίλα μεταξύ 250 και 500 εκατομμυρίων ρουβλιών. Η επάρκειά τους ήταν έτσι εγγυημένη για μερικές βδομάδες. Μόλις η Κρατική Τράπεζα καταλήφθηκε από τους Κόκκινους Φρουρούς και εγκαθιδρύθηκε ο εργατικός έλεγχος στα εργοστάσια, οι ιδιωτικές τράπεζες αμέσως έσπασαν όλους τους δεσμούς με τις βιομηχανίες, τις οποίες χρηματοδοτούσαν ως τότε, και οι εργάτες έμειναν απλήρωτοι. Επιπλέον, τα εκατομμύρια ρούβλια που κρατούσαν τώρα οι διοικητές των τραπεζών αξιοποιήθηκαν για να συντηρηθούν οι οικογένειες του υπαλληλικού και τεχνικού προσωπικού των σιδηροδρόμων και των τραπεζών, που απείχαν από τη δουλειά με εντολή της διοίκησης, καταδικάζοντας έτσι όλη τη χώρα σε πλήρη διακοπή της οικονομικής ζωής της. Μεγάλα χρηματικά ποσά επίσης φυγαδεύτηκαν κάτω από την καθοδήγηση της Γαλλικής Στρατιωτικής Αποστολής στον Ντον και την Ουκρανία, όπου ο στρατηγός Καλέντιν και η «Ράντα» οργάνωναν ένα στρατό αξιωματικών και πλούσιων Κοζάκων για να εισβάλουν στην Κεντρική Ρωσία και να εγκαθιδρύσουν εκ νέου την παλιά κυβέρνηση.
 
Ήταν για γέλιο να διαβάζει κανείς τους γεμάτους οδύνη απολογισμούς που κυκλοφορούσαν στο δυτικοευρωπαϊκό Τύπο για το πώς οι οικογένειες των ρωσικών κατεχουσών τάξεων, οι διανοούμενοι, το τεχνικό προσωπικό και οι αξιωματούχοι πετάχτηκαν πεινασμένοι στους δρόμους της Πετρούπολης και της Μόσχας από τους βάρβαρους Μπολσεβίκους και αναγκάστηκαν να πουλούν εφημερίδες. Στην πραγματικότητα ήταν τα άτυχα θύματα του ταξικού πολέμου, που είχε ξεσπάσει με όλη τη σκληρότητα και την αγριάδα του, και θυσιάστηκαν στο βωμό του παλιού οικονομικού συστήματος από τη ρωσική καπιταλιστική τάξη στη μανιασμένη προσπάθειά της να σώσει τα προνόμιά της. Για κάποιο καιρό αυτοί οι κακόμοιροι άνθρωποι ζούσαν άνετα από όσα τους είχαν καταβάλει οι διευθυντές των τραπεζών. Στο μεταξύ οι βιομηχανίες έκλειναν και οι εργάτες υπέφεραν μεγάλες στερήσεις. Αλλά όταν τα χρήματα του σαμποτάζ στέρεψαν, τα θησαυροφυλάκια των ιδιωτικών τραπεζών άδειασαν και η Κρατική Τράπεζα, που είχαν καταλάβει οι Κόκκινοι Φρουροί, δεν έδινε παραπέρα χρηματοδότηση. Τότε, μετά από μερικές εβδομάδες, το διανοητικό και τεχνικό προσωπικό επέστρεψε στη δουλειά, και αξιωματούχοι, που δεν είχαν πουληθεί στην αντεπανάσταση στον Ντον και την Ουκρανία, ανέλαβαν δημόσια απασχόληση και οι βιομηχανίες βαθμιαία ξανάνοιξαν. Συνέχεια

Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται (μέρος 2ο), Όλα τριγύρω αλλάζουνε.

Στην ουσία είμαι προβληματισμένος, διότι δεν βλέπω τον σύριζα να τα καταφέρνει. Το σκηνικό που στήνεται είναι ένα σκηνικό που βασίζεται στις ίδιες παλιές κοινωνικές συμμαχίες που είχε το πασόκ κυρίως και η νδ δευτερευόντως. Και ο σύριζα δεν δείχνει ούτε ικανός, ούτε ιδιαίτερα πρόθυμος να φτιάξει καινούργιες. Τι σημαίνει αυτό? Πως παίζοντας με τα ίδια παιχνιδάκια που παίζουν και οι τωρινές κυβερνήσεις, ο σύριζα θα εξαφανιστεί λίγο πολύ με τον ίδιο τρόπο που εξαφανίζονται και οι σημερινοί κυβερνώντες. Μην με παρεξηγάτε, δεν αμφιβάλλω για τις καλές προθέσεις τους, αμφιβάλλω για τα εργαλεία και τους ανθρώπους με τα οποία ελπίζουν πως θα εφαρμόσουν αυτές τις καλές προθέσεις.

 

Εχθές πήγα στο φαρμακείο να αγοράσω ένα αντιβιοτικό. Πλήρωσα για ένα πολύ απλό αντιβιοτικό 8,95 όταν η τιμή που έγραφε επάνω ήταν 6,69 . Σαν να μην έφτανε αυτό, ρώτησα τη φαρμακοποιό πόσο κάνει το generic του και η αποστομωτική απάντηση ήταν να το ψάξω αλλά δεν αξίζει. Πράγματι δεν άξιζε αφού κόστιζε 8,75. Τα ξέρετε όλα αυτά και δεν έχει νόημα να τα ξαναλέω. Η κυβέρνηση σύριζα δεν μπορεί να επιβιώσει με αυτές τις τιμές φαρμάκων. Είναι έτοιμη να πλακωθεί με τους φαρμακοποιούς εκτός από τις φαρμακευτικές εταιρίες για τις οποίες δεν αμφιβάλουμε ότι δεν τρέφει κάποια συμπάθεια? Είναι έτοιμη να πλακωθεί με τους βενζινοπώλες για τις τιμές των καυσίμων και το λαθρεμπόριο. Διότι το να πλακωθεί μόνο με τον λάτση δεν φτάνει.

Παράδειγμα δεύτερο: όπως γράφουμε κάθε εξάμηνο, όλοι οι μηντιάρχες στην ελλάδα είναι χρεοκοπημένοι πέρα από κάθε αμφιβολία. Είναι διατεθειμένος ο σύριζα να κλείσει τις χρεοκοπημένες αυτές επιχειρήσεις και “να αφήσει στο δρόμο τόσους εργαζόμενους” ?

 

Πολύ φοβάμαι πως όχι. Τόσο λόγω των παραδοσιακών κοινωνικών συμμαχιών μέσω των οποίων προσπαθεί να καρπωθεί την εξουσία, όσο και λόγω της εσωτερικής λογικής μέρος του κόμματος που θεωρεί το κάθε συντεχνιακό μαγαζάκι αδιαπραγμάτευτο (τελευταίο αγαπημένο μου παράδειγμα η βουλευτής επικρατείας του σύριζα κ. θεανώ φωτίου). Το οποίο όταν ενωθεί (και ενώνεται ήδη) με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές του πασόκ που πηδάνε από το καράβι, θα φτιάξει ένα χαρμάνι που θα το βλέπουμε και θα ξερνάμε. Ονόματα ξεχασμένα από θεό κι από ανθρώπους, όπως ο Ανδρέας Κολλάς, εμφανίζονται πια στην αυγή ως opinion makers για την οργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος (με απόψεις για να ξερνάς). Οι ίδιοι άνθρωποι που ως συνδικαλιστές στα ΜΜΜ, μέχρι πριν ενάμιση χρόνο φρόντιζαν να σαμποτάρουν την επιτυχία κάθε απεργίας, απεργώντας την ίδια μέρα και κάνοντας τη μετακίνηση προς το κέντρο πρακτικά αδύνατη. Να μη μιλήσουμε για όλες τις μεταγραφές που ακούγονται από τα έσω του σύριζα, τύπου μαριλίζα ξενογιαννακοπούλου, φωτόπουλος για πρόεδρος της ΓΣΕΕ και άλλα παρόμοια πασοκικά λουλούδια. Έτσι κι αλλιώς η πρώτη φουρνιά πολιτευτών τύπου κουρουμπλή και μητρόπουλου έχει ήδη έρθει και τα δείγματα γραφής της τα βλέπουμε.

 

Νιαρ νιαρ νιαρ

Σχεδόν ακούω ήδη τους συριζαίους να παραπονιόνται πως η κοινωνία δεν συντάσσεται μαζί τους, δεν δρα, δεν αυτοθεσμίζεται, δεν συμμετέχει και άρα τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν οι ίδιοι? Και θα έχουν δίκιο. Ελάχιστοι δείχνουν διατεθειμένοι να πολεμήσουν για την υπόθεση σύριζα, αλλά αυτή τη φορά δεν μπορούμε να αποδώσουμε τη νωθρότητα της ελληνικής κοινωνίας στην ύπαρξη των παραδοσιακών συμμαχιών που συντελούσαν στη συναίνεση. Με 35% ανεργία και άλλο ένα 60% να φτάνει στα όρια της φτώχιας, οι γαμημένες υλικές συνθήκες είναι σίγουρα εδώ. Άρα τι κάνει ο σύριζας και του ψοφάνε τα έρημα?

Κατά τη δική μου ανάλυση, αυτό οφείλεται κυρίως σε αυτό που ονομάζω θάνατο των λενινιστικού τύπου κομμάτων. Όλα τα πολιτικά κόμματα της μεταπολίτευσης είναι λενινιστικού τύπου. Διαθέτουν μια γραφειοκρατία, μια οργανωμένη δομή επαγγελματιών επαναστατών και το πόπολο που τους ακολουθεί. Και το κόλπο έπιανε όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά καθώς η εκάστοτε “επαναστατική πρωτοπορία” φρόντιζε σχεδόν πάντα και μόνιμα το προσωπικό της κωλαράκι, καθώς όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούσαν πως η φάρμα των ζώων δεν ήταν ένα παραμυθάκι για παιδιά, η φαντασιακή θέληση για συμμετοχή σε τέτοιου είδους σχήματα μειώθηκε και περιορίστηκε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, άρχισε να τραβά πολλά άτομα που ένιωθαν ότι θα γίνουν και οι ίδιοι με τη σειρά τους επαγγελματικά στελέχη. Όχι ακριβώς δηλαδή το είδος των ιδεαλιστών που θα ήθελες σε μια πρωτοπορία ακόμα κι αν δεχόσουν τη νεωτερική ιδέα της προόδου και την ανάγκη ύπαρξης πρωτοπορίας.

 

Φυσικά είναι αστείο να λέμε πως στον σύριζα μαζεύονταν κυρίως εξουσιομανείς καθώς μέχρι πριν από 2 χρόνια κανείς δεν πίστευε ότι ο σύριζα θα κυβερνήσει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από τη σταθερή φυγή στελεχών προς το πασόκ όλα αυτά τα χρόνια ή τη δημιουργία της δημαρ. Μόλις πέρσι ξεκίνησε μια πρώτη αντιστροφή αυτής της πορείας με μεταγραφές τύπου μητρόπουλου.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η καχυποψία του κόσμου απέναντι στη συμμετοχή σε τέτοια σχήματα δεν παραμένει. Και δεν υπάρχει τίποτα στον σύριζα που να τον καθησυχάσει πως αυτό που φοβούνται κι έχουν δει να συμβαίνουν ξανά και ξανά, δεν θα γίνει πραγματικότητα. Η τελευταία επικοινωνιακή μπανανόφλουδα που τους πέταξε ο στουρνάρας με την τροπολογία για τις αμοιβές των υπαλλήλων της βουλής είναι χαρακτηριστική. Ο στουρνάρας πρότεινε εντελώς εξωθεσμικά και την τελευταία στιγμή μια τροπολογία που έβαζε τους υπαλλήλους της βουλής στο ενιαίο μισθολόγιο και τους έκοβε διάφορα εξτραδάκια. Ο σύριζα διαμαρτυρήθηκε για το αντισυνταγματικό της υπόθεσης μέχρι η τροπολογία να αποσυρθεί εντελώς υποκριτικά από τον στουρνάρα, έτσι ώστε μετά να τους κατηγορήσουν πως υπερασπίζονται τα προνόμια των υπαλλήλων της βουλής. Κι όλα αυτά τη μέρα που περνούσαν τα μέτρα του νέου μνημονίου.

Το ίδιο έπραξαν και οι ΑΝΕΛ, αλλά σε αντίθεση με τον σύριζας οι ΑΝΕΛ βγήκαν και δήλωσαν πως, αν η τροπολογία έρθει με σύννομο τρόπο, οι ΑΝΕΛ θα την ψηφίσουν. Ο σύριζας φυσικά φρόντισε να σφυρίξει αδιάφορα, διότι έχει αποφασίσει να μη σπάσει καμία περαιτέρω κοινωνική συμμαχία όσο άδικη κι αν είναι αυτή, ακριβώς διότι έχουν προσχωρήσει στην απλή λογική, το σπάσιμο κοινωνικών συμμαχιών είναι μνημονιακό τη στιγμή που το μη σπάσιμο θα είναι προφανώς αντιμνημονιακό.

 

Και γιατί δεν θα δουλέψει?

Άρα η μαγική μου σφαίρα λέει πως σύντομα ο σύριζας θα πάρει την εξουσία και θα τη χάσει εξίσου σύντομα. Όχι γιατί το καπιταλιστικό σύστημα θα τον νικήσει, αλλά γιατί θα προσπαθήσει να παίξει μπάλα με τον ίδιο παλιό τρόπο που δεν δουλεύει 3 χρόνια τώρα. Αυτό ακριβώς δείχνουν οι μεταγραφές πασόκων που δεν μπαίνουν στο κόμμα ως “απλοί στρατιώτες” αλλά ως αλεξιπτωτιστές που παίρνουν σημαντικές θέσεις καπελώνοντας τα ήδη υπάρχοντα στελέχη. Για τα οποία δεν έχω άποψη μεν, αλλά σίγουρα έχω άποψη για τους πασόκους. Εκτός κι αν νομίζετε πως με τη μεταγραφή τους θα αλλάξουν και τα μυαλά τους.

Δώστε βάση σε αυτό που θεωρώ ένα καλό προεόρτιο. Πριν μερικές μέρες υπήρξε μια διαμάχη μεταξύ κάποιου μέλους του σύριζα και του φρέσκου βουλευτή του σύριζα κ.κουρουμπλή, άρτι αφιχθέντα από τα έγκατα του πασόκ. Στη διαμάχη ο κ.κουρουμπλής κατηγορήθηκε για τα ρουσφέτια που έχει κάνει και πως τελοσπάντων δεν μπορεί να εμφανίζεται με νέα προβιά και να το παίζει παρθένα. Δεν γνωρίζω κατά πόσο ο κ.κουρουμπλής λειτουργούσε με ρουσφέτια, τη μία φορά που τον άκουσα να μιλάει στο ραδιόφωνο προεκλογικά, είχε έναν τόνο ρωμαίου πάτρωνα που σχεδόν απειλούσε τους ψηφοφόρους πως αν δεν ψήφιζαν το καινούργιο αγαπημένο του κόμμα, χίλια κακά θα τους έβρισκαν. Αυτός ο άνθρωπος χρησιμοποιώντας την αίγλη του από το πασόκ κατάφερε και βγήκε βουλευτής του σύριζα παίρνοντας 55 χιλιάδες σταυρούς. Στην ουσία λοιπόν με αυτόν τον τρόπο έχουμε δύο κινήσεις. Από τη μία έχουμε 55 χιλιάδες ψηφοφόρους στην αιτωλοακαρνανία που ψήφισαν σύριζα περιμένοντας μία από τα ίδια και από την άλλη έχουμε τη θέση βουλευτή αιτωλοακαρνανίας που καταλαμβάνεται από αυτόν τον τύπο. Άρα το αν ο σύριζας είχε στην περιοχή εδώ και δέκα χρόνια, τον μήτσο τον δάσκαλο που κανείς δεν θα τον κατηγουρούσε για εξουσιομανία ή λαμογισμό, είναι αδιάφορο, καθώς ο μήτσος ο δάσκαλος πια είναι στη γωνία και τη θέση του πήρε ένας πασόκος. Αυτό το μοτίβο θα το δούμε να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ξανά και στην ουσία θα μεταλλάξει τον σύριζα πολύ πριν προλάβουν να κατανοήσουν και οι ίδιοι το βάθος της αλλαγής. Με αυτό δεν θέλω να πω ότι η σημερινή ηγεσία (και δεν εννοώ μόνο τον τσίπρα, γιατί το μαγαζί δεν είναι ιδιαίτερα αρχηγοκεντρικό), δεν ξέρει τι κάνει. Δυστυχώς ξέρει πολύ καλά τι κάνει και τι σημαίνει όλη αυτή η ροή στελεχών του πασόκ προς τον σύριζα που μάλιστα έρχονται για να πάρουν θέσεις. Προφανώς θεωρεί πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν κυβερνητική πλειοψηφία, μια τακτική που δεν είναι παράλογη, αλλά εγώ ισχυρίζομαι με την πανίσχυρη κρυστάλλινή μου σφαίρα πως γρήγορα θα καταρρεύσει. Συνέχεια

Χρηματιστές: Τι σημαίνουν οι όροι της ανακεφαλαιοποίησης .

“Ασφυκτικό” χαρακτηρίζει, σχεδόν το σύνολο των αναλυτών, το χρονικό πλαίσιο πραγματοποίησης των αυξήσεων μετοχικού κεφαλαίου των ελληνικών τραπεζών, ενώ οι τελικοί όροι συμμετοχής των ιδιωτών μετόχων χαρακτηρίζονται “ανάλογοι των εκτιμήσεων” αλλά παράλληλα “σχετικά ακριβοί” και «δύσκολοι» λόγω των συνθηκών.

Οι βιώσιμες ελληνικές τράπεζες θα πρέπει μέχρι τον Απρίλιο του 2013 να προβούν σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ποσού ίσου με τις κεφαλαιακές ανάγκες που ορίζει η Τράπεζα της Ελλάδος για το κάθε πιστωτικό ίδρυμα. Σε αυτό το πλαίσιο, το βασικό στοιχείο, σύμφωνα με αναλυτή με βαθιά γνώση της αγοράς, είναι το πότε θα γίνει η ΑΜΚ της κάθε τράπεζας, δηλαδή πότε ξεκινά η περίοδος των 50 ημερών, βάσει της οποίας θα καθοριστεί η τιμή της αύξησης.

Ενδεχομένως, η αγορά, δεδομένης και της χθεσινής πτώσης, εκτιμά ότι ο χρονικός ορίζοντας των ΑΜΚ θα έπρεπε να παραταθεί. Το τελευταίο διάστημα υπήρξαν πιέσεις προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς αυτό που προέχει είναι να ωριμάσει το κλίμα, συνεχίζει ο ίδιος αναλυτής, για να προσθέσει πως οι όροι είναι “δύσκολοι” λόγω της παρατεταμένης αβεβαιότητας για τα δημοσιονομικά και του γεγονότος ότι η αύξηση της προσφοράς μετοχών, μέσω των ΑΜΚ, έρχεται… πιο κοντά.
Συνέχεια

Αποκάλυψη: Το Ελληνικό Πείραμα Μίλγκραμ. Του Πάνου Παναγιώτου

Το 1961 ο καθηγητής ψυχολογίας του πανεπιστημίου Yale, Στάνλεϊ Μίλγκραμ, διεξήγε ένα ιστορικό πείραμα που έδειξε ότι άνθρωποι που βρίσκονται σε θέση εξουσίας είναι ικανοί να προβούν σε πράξεις που αντιβαίνουν στην κοινή λογική και το αίσθημα δικαίου παραβιάζοντας την ίδια τη συνείδηση τους, αρκεί αυτές να γίνονται κατόπιν εντολής από μία εποπτεύουσα αρχή που υποτίθεται πως κατέχει υψηλού επιπέδου γνώση και δρα με καλό σκοπό.
Στο πείραμα, ένας εκπρόσωπος της επιστημονικής ‘αρχής’ διαχώριζε μία ομάδα ατόμων σε ‘δασκάλους’ και ‘μαθητές’, παρέχοντας στους πρώτους την εξουσία να ελέγχουν τους δεύτερους ως προς τη γνώση τους σε συγκεκριμένες ερωτήσεις και να τους τιμωρούν μέσω της πρόκλησης σταδιακά αυξανόμενης έντασης ηλεκτροσόκ όταν δε γνώριζαν τις σωστές απαντήσεις.
Αν κατά τη διάρκεια του πειράματος ο ‘δάσκαλος’ αμφισβητούσε τη χρησιμότητα του ή πάθαινε κρίση συνείδησης, παρενέβαινε ο επόπτης με ‘παραινέσεις’ και ‘απειλές’, ζητώντας του να ολοκληρώσει τη διαδικασία, και λέγοντας του άλλοτε ότι ‘το πείραμα απαιτεί να συνεχίσετε’, άλλοτε πως ‘είναι απολύτως κρίσιμο να συνεχίσετε’ και άλλοτε πως “δεν υπάρχει άλλη επιλογή, πρέπει να συνεχίσετε.”
Αν ο ‘δάσκαλος’ αναρωτιόταν μήπως ο ‘μαθητής’ κινδύνευε να υποστεί μόνιμες βλάβες ή ακόμη και να πεθάνει, ο επόπτης τον διαβεβαίωνε πως τίποτε από τα δύο δεν επρόκειτο να συμβεί, παρά το γεγονός ότι η ένταση του ηλεκτροσόκ ήταν, θεωρητικά, ικανή να σκοτώσει και ασχέτως του ότι σε ορισμένες περιπτώσεις είχε προηγηθεί η προειδοποίηση ότι ο ‘μαθητής’ έπασχε από καρδιά. Αν ο ‘δάσκαλος’ σκεφτόταν να σταματήσει καθώς ο ‘μαθητής’ κάτω από φρικτούς πόνους φώναζε πως δεν ήθελε να συμμετάσχει άλλο στο πείραμα, ο εκπρόσωπος της ‘αρχής’ απαντούσε: “είτε αρέσει στο μαθητή είτε δεν αρέσει πρέπει να συνεχίσεις μέχρι να μάθει καλά όλες τις απαντήσεις, οπότε σε παρακαλώ συνέχισε.”
Αν παρόλα αυτά ο ‘δάσκαλος’ αποφάσιζε να πάει ενάντια στις εντολές της ‘αρχής’ και αρνούνταν να προκαλέσει επιπλέον, αναιτιολόγητο, πόνο στο ‘μαθητή, το πείραμα σταματούσε. Ειδάλλως, συνεχιζόταν μέχρι ο ‘μαθητής’ να λάβει το μέγιστης έντασης ηλεκτροσόκ (450 βολτ) ή μέχρι να σταματήσει να ανταποκρίνεται, ένδειξη ότι είχε λιποθυμήσει ή ότι είχε πεθάνει.
Τόσο στο αρχικό πείραμα όσο και σε επαναλήψεις του, περίπου το 65% των ‘δασκάλων’ προκάλεσαν το μέγιστης έντασης ηλεκτροσόκ στο ‘μαθητή’. Κατά τη διάρκεια του πειράματος οι ‘δάσκαλοι’ παρουσίαζαν διαφορετικά επίπεδα στρες, ίδρωναν, δάγκωναν τα χείλη τους, έτρεμαν και γενικότερα εμφάνιζαν σημάδια διστακτικότητας και κατανόησης της άδικης και απάνθρωπης συμπεριφοράς τους. Η σκέψη, ωστόσο, ότι δεν ήταν οι ίδιοι οι υπεύθυνοι αλλά αυτοί που διεξήγαν το πείραμα, σε συνδυασμό με τις παραινέσεις και τις απειλές από τον επόπτη αλλά και τις διαβεβαιώσεις ότι ο ‘μαθητής’ δεν θα πάθαινε κακό, τους έκαναν να φτάσουν μέχρι τέλους.
Στην πραγματικότητα βέβαια, αν και ο ‘δάσκαλος’ δεν το γνώριζε, ο ‘μαθητής’ δεν ήταν παρά ένας μισθωμένος ηθοποιός που υποκρινόταν ότι δέχονταν ηλεκτροσόκ, ενώ οι επιστήμονες απλώς μελετούσαν τη συμπεριφορά του ́δασκάλου’ και φυσικά δε βασάνιζαν, πράγματι, ανθρώπους στο όνομα της επιστήμης.
Περίπου μισό αιώνα, ωστόσο, μετά την πρώτη διεξαγωγή του, το πείραμα Μίλγκραμ επαναλαμβάνεται στην Ελλάδα σε πραγματικές συνθήκες, με τις ελληνικές κυβερνήσεις από τα τέλη του 2009 να προκαλούν, κάτω από τις εντολές και την εποπτεία της Τρόικας, βασανιστικό και αυξανόμενης έντασης πόνο στον ελληνικό λαό, με την υλοποίηση μίας πολιτικής εξουθενωτικής
λιτότητας που σύσσωμη η διεθνής οικονομική κοινότητα και ενίοτε ακόμη και οι ίδιοι οι κυβερνώντες αναγνωρίζουν ως άδικη και καταστροφική. Και είναι εντυπωσιακό πως ενώ όσο οι πολιτικοί ιθύνοντες δεν βρίσκονται σε θέση εξουσίας αναγνωρίζουν, ομολογούν και μάχονται ενάντια στον παράλογο και απάνθρωπο χαρακτήρα του ‘πειράματος’, μόλις αναλάβουν το ρόλο του ‘δασκάλου’ αποκτούν μία εντελώς διαφορετική συμπεριφορά, παραμερίζοντας τη λογική και τη συνείδηση τους και υπακούοντας χωρίς αντίδραση στις εντολές της εποπτεύουσας αρχής.
Το Ελληνικό Πείραμα Μίλγκραμ
Από τη στιγμή που η κυβέρνηση Παπανδρέου υποστήριξε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε αποκρύψει το έλλειμμα (κάτι το οποίο δεν έχει επιβεβαιωθεί και είναι πλέον αντικείμενο ελέγχου και από τη δικαιοσύνη) και ότι η χώρα πτωχεύει (κανένα στοιχείο δεν δικαιολογούσε ούτε κατά διάνοια τέτοιο ισχυρισμό), προκάλεσε ένα διεθνές ξεπούλημα ελληνικών περιουσιακών στοιχείων που απέκλεισε την Ελλάδα από τις αγορές κεφαλαίων και οδήγησε στην αδυναμία εξυπηρέτησης του εθνικού χρέους.
Στο δεύτερο τρίμηνο του 2010 το ελληνικό χρέος ανέρχονταν περίπου στα 319 δις ευρώ, βρισκόταν στα χέρια ιδιωτών επενδυτών και διεπόταν στη συντριπτική του πλειοψηφία από το ελληνικό Δίκαιο. Μία συμφωνία Ελλάδας – Δανειστών, για μία πολυετή περίοδο χάριτος στην αποπληρωμή τόκων και ληξιπρόθεσμων ομολόγων με την απειλή, ειδάλλως, μίας μεγάλης κλίμακας αναδιάρθρωσης, θα ανακούφιζε άμεσα τη χώρα και θα της έδινε χρόνο για τη λήψη ήπιων και όχι καταστροφικών μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης, ενώ δε θα προκαλούσε πολιτικό πρόβλημα στις χώρες τις ΕΕ, αφού το χρέος βρισκόταν σε χέρια ιδιωτών, ούτε θα επέφερε βαριές ζημίες στις τράπεζες, αφού η αποπληρωμή τόκων και χρέους θα μεταφερόταν στο μέλλον. Εναλλακτικά, η πραγματοποίηση το 2010 ενός PSI στα πρότυπα αυτού που έλαβε χώρα το 2012 θα αποτελούσε μία πολύ πιο δραστική αντιμετώπιση του προβλήματος βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και αν γινόταν με αποφασιστικότητα και σε σωστή συνεννόηση με τους Δανειστές θα μπορούσε να αποτελέσει την καλύτερη μεταξύ μίας σειράς ούτως ή άλλων δυσάρεστων λύσεων.
Ωστόσο, με το ύψος της έκθεσης στην Ελλάδα γαλλικών, ελβετικών, γερμανικών, αμερικανικών και βρετανικών τραπεζών να ξεπερνά στα τέλη του 2009 τα 200 δις δολάρια και με τα ασφάλιστρα των ελληνικών ομολόγων να αποτιμώνται στα 80 δις δολάρια (ονομαστική αξία) και να βαρύνουν, κυρίως, αμερικανικές τράπεζες, φάνηκε ως καλύτερη επιλογή η αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος ως ρευστότητας και όχι ως βιωσιμότητας, έτσι ώστε να μεταφερθούν δανεικά κεφάλαια στην Ελλάδα προκειμένου να αποπληρώσει τους ιδιώτες δανειστές και να χρεωθεί αυτή ολόκληρο το βάρος της διάσωσης τους αντί να μοιραστεί μαζί τους αυτό της δικής της διάσωσης. Έτσι οδηγηθήκαμε στην υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, το Μάιο του 2010, θέτοντας σε λειτουργία την ελληνική έκδοση του πειράματος Μίλγκραμ όπου θα δοκιμάζονταν η λογική, η συνείδηση και οι αντοχές αυτών που θα υποδύονταν τους ρόλους της ‘εποπτεύουσας αρχής’, του ‘δασκάλου’ και του ‘μαθητή’. Σε αντίθεση με το πρωτότυπο πείραμα, το ελληνικό Μίλγρκαμ δε έγινε στο όνομα της επιστήμης αλλά της εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων.
Οι Ρόλοι στο Πείραμα: Η ‘Εποπτεύουσα Αρχή’
Το ρόλο της ‘εποπτεύουσας αρχής’ στην ελληνική έκδοση του πειράματος Μίλγκραμ, διαδραματίζει η Τρόικα, δηλαδή οι ‘ειδικοί’ τεχνοκράτες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Η ‘Εξουσία’, ο ‘Δάσκαλος’
Την εκτελεστική εξουσία του πειράματος αναλαμβάνουν οι εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις από το 2009 και μετά.
Το Υποκείμενο, ο ‘Μαθητής’
Το υποκείμενο του πειράματος είναι ο ελληνικός λαός.
Οι Ερωτήσεις
Το ρόλο των ερωτήσεων στο ελληνικό πείραμα Μίλγραμ παίζουν οι ‘στόχοι’, τους οποίους θέτει η Τρόικα και αξιολογεί η ίδια με τις τριμηνιαίες εκθέσεις της.
Οι Απαντήσεις
Η σωστή ‘απάντηση’ είναι η επίτευξη των στόχων και η λανθασμένη ή ‘απόκλιση’.
Τα Ηλεκτροσόκ
Τα ηλεκτροσόκ είναι ποικίλα, με τα σημαντικότερα να θεωρούνται τα μέτρα λιτότητας, είτε αυτά μεταφράζονται σε περικοπές μισθών, συντάξεων και επιδομάτων είτε σε νέους φόρους, έκτακτες εισφορές, χαράτσια, κλπ. Στα ηλεκτροσόκ συμπεριλαμβάνεται οτιδήποτε προκαλεί άμεσο ή έμμεσο οικονομικό πόνο στους Έλληνες πολίτες, συμπεριλαμβανομένων των εγγυήσεων ύψους, περίπου 170 δις ευρώ και τα δάνεια ύψους περίπου 50 δις ευρώ προς τις ελληνικές τράπεζες, τη δραματική συρρίκνωση της οικονομικής δύναμης των Ταμείων, την θεαματική μείωση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων των Ελλήνων (κατοικίες, γη, αυτοκίνητα, ομόλογα, μετοχές κλπ).Λάθος απάντηση = Ηλεκτροσόκ ή Θάνατος
Οι τακτικές εκθέσεις της Τρόικας για την επίτευξη ή όχι των στόχων έχουν συνδεθεί με τη λήψη ή όχι κάθε επόμενης δόσης από το μηχανισμό ‘στήριξης’. Η λογική είναι πως εφόσον η Ελλάδα έχει αποκλειστεί από τις αγορές κεφαλαίων, η αδυναμία λήψης μίας δόσης θα οδηγήσει στην πτώχευση, την κατάρρευση και τελικά στον ξαφνικό ‘θάνατο’ της οικονομίας. Εναλλακτικά ο ‘δάσκαλος’ μπορεί να επιλέξει το ηλεκτροσόκ, δηλαδή τη λήψη νέων μέτρων, ώστε να εξασφαλιστεί ότι θα συνετιστεί ο ‘μαθητής’ για να μπορέσει να λάβει την επόμενη δόση από το μηχανισμό στήριξης, που θα τον κρατήσει στη ζωή.

Οι Παραινέσεις – Απειλές
Μία από τις πιο συνηθισμένες απειλές έχει να κάνει με την ανάγκη εκπλήρωσης των στόχων γα τη λήψη των δόσεων: «Η Αθήνα πρέπει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της για τη διεθνή βοήθεια», Άγκελα Μέρκελ, 12/10/12 – «Η Ελλάδα για να εκταμιεύσει την επόμενη δόση θα πρέπει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της». Το πιο συχνά χρησιμοποιημένο δίλημμα είναι: “Νέα μέτρα ή Χάος”. Άλλες απειλές έχουν να κάνουν με την ανάγκη λήψης μέτρων ως αναγκαία για την παραμονή της χώρας στο ευρώ και με τις καταστροφικές συνέπειες που θα έχει η αδυναμία υλοποίησης των μέτρων, δηλαδή την πτώχευση, έξοδο απ’ το ευρώ, καταστροφή της οικονομίας κλπ. Η απειλή για επιστροφή σε διδακτορικό καθεστώς έχει χρησιμοποιηθεί εντέχνως σε διάφορες περιπτώσεις.

Τα, περιληπτικά, αποτελέσματα του Πειράματος στα πρώτα τρία χρόνια διεξαγωγής του Συνέχεια

Η Μελέτη της Nordea Bank AB για το σχεδιο Β (αποχωρήσεις από το ευρώ)

Η μεγάλη έκπληξη: Έρευνα made in Finland για ένα Σχέδιο Β’ για την έξοδο της ίδιας της Φιλανδίας από το ευρώ»

Στα πλαίσια της καμπάνιας του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής για το «Σχέδιο Β», η ιστοσελίδα μας, http://www.tometopo.gr , αρχίζει από σήμερα τη δημοσίευση σημαντικών διεθνών εκθέσεων και μελετών που έχουν ως αντικείμενο την ελληνική, ευρωπαϊκή και διεθνή καπιταλιστική κρίση και κυρίως τις προβλέψεις και τις εκδοχές για την έκβασή της.

Οι απόψεις αυτές πολλές φορές δεν συγκλίνουν ή ακόμα μπορεί να είναι αντίθετες από του Μετώπου Α. Α., είναι όμως εξαιρετικά ενδιαφέρουσες γιατί από τη μια εμπεριέχουν μια σοβαρή δουλειά τεκμηρίωσης, από την άλλη αναδεικνύουν τις αναζητήσεις, επιθυμίες και σκοπιμότητες διαφόρων κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων για το σε ποια κατεύθυνση θα κλίνει η πλάστιγγα. Για το ποιο θα είναι το «Σχέδιο Χ» που θα διαδεχθεί το «Σχέδιο Α’», το οποίο όλοι κατανοούν ότι μπορεί  ήδη να εκπνέει, με εξαίρεση τις περισσότερες κοινοβουλευτικές δυνάμεις στην Ελλάδα.

Η προσπάθειά μας αυτή προβληματισμού για το «Σχέδιο Β΄» αποκτά μεγαλύτερη σημασία λόγω της αμετάπειστης στάσης τόσο της κυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ όσο και της αντιπολίτευσης ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Ανεξαρτήτων Ελλήνων να αποκλείουν, παρά το τρομερό ανθρώπινο και κοινωνικό κόστος, οτιδήποτε είναι έξω από την Ευρωζώνη, δηλαδή από το «Σχέδιο Α’». Η στάση αυτή είναι ακραία επικίνδυνη για τον εργαζόμενο λαό και τον τόπο, γιατί ακόμη και όσοι δεν συμμερίζονται την ανάγκη εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη και της στάσης πληρωμών του χρέους με πρωτοβουλία του λαού μας, και υποστηρίζουν το αξίωμα «Καμία θυσία δεν θα μας διώξει από το ευρώ» γνωρίζουν πολύ καλά ότι η έξοδος μπορεί να συμβεί, παρά την επιθυμία και τις καταστροφικές προσπάθειές τους, κάθε στιγμή και για δεκάδες, τους πιο διαφορετικούς, λόγους. Αν δεν υπάρχει σχεδιασμός και ετοιμασία, θα υπάρξει διάλυση και πανικός.

 

Η στάση αυτή όμως αναδεικνύει και μια αφάνταστη πνευματική οπισθοδρόμηση. Είναι επιστημονικά αδιανόητο σε ένα πολυπαραγοντικό σύστημα εκτός ισορροπίας – η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία που μέσα της εντάσσεται η Ελλάδα της κρίσης – που είναι ανοικτό στα πιο διαφορετικά ενδεχόμενα, να αποκλείεται με εξορκισμούς το ενδεχόμενο της εξόδου από το ευρώ.

 

Άλλες χώρες δεν συμμετέχουν σε αυτή την πολιτική και διανοητική οπισθοδρόμηση προς τον δογματισμό και τα μελετούν όλα, κυρίως από τη σκοπιά και τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης τους, κάτι που ωστόσο δείχνει ότι το ενδεχόμενο διάσπασης / διάλυσης της Ευρωζώνης, αρχής γενομένης πολύ πιθανώς με την έξοδο της Ελλάδας, εδράζεται στην ίδια την πραγματικότητα. Όσοι  στην αριστερά κόπτονται για τον εργαζόμενο λαό και καταδικάζουν, τουλάχιστον ρητορικά, τα μνημόνια θα όφειλαν να συμβάλλουν σε ένα ρεύμα λαϊκής κινητοποίησης που να επιβάλει μια έξοδο προς το συμφέρον της εργαζόμενης πλειοψηφίας και της δημοκρατίας. Στην περίπτωση δε που θα επιβληθεί από τους δανειστές ή από κάποια στροφή των γεγονότων, θα όφειλαν επίσης  να προετοιμάσουν το έδαφος ώστε να μην επικρατήσει  πανικός και συνέπειες εις βάρος της εργαζόμενης πλειοψηφίας και της δημοκρατίας. Θα όφειλαν, αλλά …

 

Ξεκινάμε λοιπόν σήμερα με μια έρευνα που φαίνεται αιφνιδιαστική, παράδοξη και απίστευτη με την πλύση εγκεφάλου που έχουμε υποστεί από κυβέρνηση και αντιπολίτευση «καμία μελέτη για την έξοδο από το ευρώ». Είναι φιλανδική μελέτη με κεντρικό αντικείμενο την αποχώρηση της Φιλανδίας από το ευρώ. Την έρευνα έχει κάνει, με κυβερνητική παρότρυνση, η Nordea Bank AB, από τις μεγαλύτερες σκανδιναβικές τράπεζες, υπό τον έλεγχο φιλανδικών πρώτα κεφαλαίων, αλλά και σουηδικών, νορβηγικών και δανικών, ιδιωτικών και κρατικών. Η έρευνα μένει σε ένα επίπεδο το οποίο, ευνόητα, δεν περιλαμβάνει τις αντιδράσεις του λαϊκού παράγοντα, των εργαζομένων, των πολιτικών δυνάμεων που τάσσονται υπέρ της αποχώρησης από την Ευρωζώνη σε ένα πλαίσιο ριζοσπαστικών κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών, άρα μένει σε μια  περιγραφή της κατάστασης εντός του υπάρχοντος πλαισίου.

 

Ο τίτλος της έρευνας είναι «Τι θα συμβεί αν διασπαστεί/διαλυθεί η Ευρωζώνη;». Σήμερα δημοσιεύουμε την «Εισαγωγή». Και θα ακολουθήσουν άλλες έξι ενότητες. Δεύτερη λοιπόν η «Αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ». Τρίτη, η «Αποχώρηση διαφόρων προβληματικών χωρών από το ευρώ». Τέταρτη, η «Οικειοθελής έξοδος της Φιλανδίας από το ευρώ». Πέμπτη, η «Διάσπαση ή διάλυση της Ευρωζώνης». Και έκτη, οι «Επιπτώσεις των διαφορετικών σεναρίων στη φιλανδική οικονομία». Θα ακολουθήσει μια κριτική προσέγγιση της φιλανδικής αυτής έρευνας από συνεργάτη μας.

 

Η ιστοσελίδα μας θα συνεχίσει την απαγορευμένη από το πολιτικό κατεστημένο συζήτηση και εμβάθυνση του «Σχεδίου Β΄». Ζητάμε για αυτό τη στήριξή σας, σε μια προσπάθεια που απαιτεί πολλές δυνάμεις τόσο στον τομέα της επιλογής όσο και της μετάφρασης. Όσες φίλες και φίλοι αναγνώστες μπορούν να βοηθήσουν, ιδιαιτέρως στη μετάφραση από αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ρωσικά, ισπανικά, ιταλικά ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα ή να παράσχουν αλλού τύπου στήριξη, παρακαλούμε να επικοινωνήσετε στη διεύθυνση tometopo@gmail.com .

 

Όσο για μας, ευελπιστούμε να κρατήσουμε ανοικτό αυτό το χώρο γνώσης και πληροφόρησης.

 

——————————————————————————————————————————————————

 

Μελέτη της Nordea

Οκτώβριος 2012

Τι θα συμβεί αν διασπαστεί/διαλυθεί η Ευρωζώνη;

Εισαγωγή

Εναλλακτικά σενάρια διάσπασης/διάλυσης του ευρώ

  «Αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ».

Η ανάλυση διερευνά τέσσερα σενάρια κατάρρευσης της Ευρωζώνης: 1)Η Ελλάδα αποχωρεί από το ευρώ, 2) αρκετές χώρες με δυσκολίες αποχωρούν 3)η Φιλανδία εξέρχεται με δική της βούληση και , τέλος, 4) όλη η Ευρωζώνη διασπάται στα δυο ή διαλύεται. Οι υπολογισμοί που γίνονται παίρνουν υπόψη τους τις επιπτώσεις τόσο για τη χώρα που εξέρχεται όσο και για την υπόλοιπη Ευρωζώνη. Η ανάλυση καταλήγει με τη συνόψιση των επιπτώσεων των διαφορετικών σεναρίων στην οικονομική ανάπτυξη της Φιλανδίας, τις εναλλακτικές λύσεις των φιλανδικών εταιρειών για τα επιτόκια και την προστασία του νομίσματος, τις αγορές εταιρικών δανείων και την αγορά μετοχών.

Δεν παίρνουμε θέση για το αν θα παραμείνει η Ευρωζώνη ως έχει ή για το αν θα αλλάξει ή θα διαλυθεί. Τα ακόλουθα απλώς περιγράφουν τι πιστεύουμε πως είναι πιθανό να συμβεί εάν λάμβαναν χώρα αλλαγές στην Ευρωζώνη. Φυσικά υπάρχει σημαντικός βαθμός αβεβαιότητας σε σχέση με αυτά τα σενάρια. Δεν εξετάζονται όλες οι εναλλακτικές. Αντίθετα, η ανάλυση εστιάζει στις πιο ενδιαφέρουσες.

 

Το μέλλον της Ευρωζώνης εξαρτάται από τους πολιτικούς

 

Η διατήρηση της Ευρωζώνης στη σημερινή της μορφή δεν εξαρτάται από τα χρήματα, αλλά από τους πολιτικούς. Μέχρι στιγμής, οι πολιτικοί των πιστωτριών χωρών της Ευρώπης θεωρούν ότι τα πακέτα βοήθειας προς τους πιο αδύναμους εταίρους τους δεν θα βλάψουν την επιτυχία τους στις μελλοντικές εκλογές. Από τη σκοπιά των χωρών-οφειλετών, τουλάχιστον προς το παρόν, το να πραγματοποιούν τις απαιτούμενες οικονομικές μεταρρυθμίσεις είναι πιο ευχάριστο από το να βουτήξουν σε μια νέα άγνωστη κατάσταση με το δικό τους νόμισμα.

Ωστόσο, η κατάσταση μπορεί να αλλάξει. Εάν η σύνθεση της Ευρωζώνης αλλάξει, θα αρχίσει με την αποκοπή της Ελλάδας, επειδή η χώρα ήδη μένει πίσω στις συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις , η ύφεση αποδείχθηκε χειρότερη από όσο είχε εκτιμηθεί αρχικά και καθίσταται όλο και πιο εμφανής η ανάγκη για ένα τρίτο πακέτο βοήθειας. Ταυτόχρονα, η συζήτηση για το πόσο λογικά είναι τα μέτρα βοήθειας έχει ενταθεί στις ισχυρές χώρες. Οι άμεσες επιπτώσεις της αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ μπορούν να ελεγχθούν, εφόσον ήδη έχουν γίνει πολλών ειδών προετοιμασίες όσον αφορά την έξοδό της, όπως η μείωση των δραστηριοτήτων του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Μεγαλύτερες επιπτώσεις από τις άμεσες θα επιφέρουν οι εκτιμήσεις των αγορών σχετικά με την αντοχή της υπόλοιπης Ευρωζώνης και με το  ποιες χώρες θα αποχωρήσουν στη συνέχεια.

 

Η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ αναλώνει τις ελληνικές καταθέσεις

  Συνέχεια

«Τμηματικά η δόση» κατά τον πρόεδρο του Euro-working Group

Να εμψυχώσει το (πεσμένο) ηθικό της Αθήνας φέρεται να επιχείρησε το μεσημέρι ο πρόεδρος του Euro-working Gro Thomas Wieser.
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, διαβεβαίωσε ότι η (νέα) καθυστέρηση στην εκταμίευση της δόσης δεν οφείλεται στην Ελλάδα αλλά «στις δύσκολες αποφάσεις που καλείται να λάβει η Ευρώπη».

Κατά τις ίδιες πηγές, ωστόσο, επιβεβαίωσε τις επίμονες πληροφορίες των τελευταίων ημερών… και ωρών:

– Πρώτον, ότι στο Eurogroup της Δευτέρας «δεν αναμένεται να ληφθούν οριστικές αποφάσεις για την εκταμίευση της επόμενης δόσης στην Ελλάδα».
Δεύτερον, ότι η δόση «θα καταβληθεί τμηματικά μέχρι να ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις». 

Ο κ. Wieser φέρεται να υποστήριξε πως «η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει, ούτε κατά λάθος, ούτε εκ προμελέτης, ούτε με τη λήξη του ομολόγου στις 16 Νοεμβρίου», διότι η ευρωζώνη έχει πλήρη συναίσθηση των περιορισμένων ταμειακών διαθεσίμων της χώρας και της ανάγκης αναχρηματοδότησης χρέους στις 16 Νοεμβρίου. Συνέχεια

Πτώση στις εξαγωγές τον Σεπτέμβριο.(τελειώνει το παραμύθι με τον ανεφοδιασμό πλοίων σαν εξαγωγική δραστηριότητα.)

Ανακόπηκε τον Σεπτέμβριο η ανοδική πορεία των ελληνικών εξαγωγών, καθώς καταγράφηκε αιφνίδια μείωση κατά 6,6%. Ειδικότερα, από τις εκτιμήσεις της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για την πορεία των…
εμπορευματικών συναλλαγών της χώρας, προκύπτουν τα εξής:

Η συνολική αξία των εισαγωγών-αφίξεων, χωρίς τα πετρελαιοειδή, ανήλθε στο ποσό των 2.468,6 εκατ. ευρώ τον Σεπτέμβριο 2012, έναντι 2.871,5 εκατ. ευρώ τον αντίστοιχο μήνα του 2011, παρουσιάζοντας μείωση 14%.

Η συνολική αξία των εξαγωγών-αποστολών, χωρίς τα πετρελαιοειδή, ανήλθε στο ποσό των 1.325,9 εκατ. ευρώ τον Σεπτέμβριο 2012, έναντι 1.419,9 εκατ. ευρώ τον αντίστοιχο μήνα του 2011, παρουσιάζοντας μείωση 6,6%.

Πέντε μονάδες κάτω Χρυσή Αυγή και Ν.Μιχαλολιάκος

Οι πολίτες θεωρούσαν δεδομένη την ψήφιση των μέτρων, όπως και τα δεινά που θα επιφέρουν. Συνεχίζουν να στηρίζουν την κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά δείχνουν απαισιόδοξοι για τις αντοχές της. Υπέρ των αποκρατικοποιήσεων μέχρι και ο μισός ΣΥΡΙΖΑ

Πέντε μονάδες κάτω Χρυσή Αυγή και Ν.Μιχαλολιάκος

Το νέο Πολιτικό Βαρόμετρο της Public Issue για το Νοέμβριο δημοσιεύτηκε μία ημέρα μετά την κρίσιμη ψηφοφορία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο για τα μέτρα που απαιτεί η τρόικα, προκειμένου να εκταμιευτεί η επόμενη δόση της βοήθειας.

Τέσσερις στους πέντε (80%) θεωρούσαν δεδομένο ότι τα μέτρα θα περάσουν, έστω και με απώλειες, στην Βουλή. Η άποψη ότι τα προσωπικά οικονομικά θα γίνουν ακόμη χειρότερα είναι πλέον κυρίαρχη για τρεις στους τέσσερις Ελληνες (75%), ενώ άλλος ένας στους πέντε (20%) εκτιμά ότι θα μείνει ως έχει και μόλις ένας στους είκοσι (5%) πιστεύει ότι «έρχονται καλύτερες ημέρες».

Αντίστοιχο ποσοστό (81%) είναι δυσαρεστημένο από τη λειτουργία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Στον αντίποδα ενός 8% που δηλώνει ότι δεν υπάρχει καν ή καταργήθηκε, υπάρχει ένα 11% πολιτών που παραμένει ικανοποιημένο από το πολίτευμα και την λειτουργία του σήμερα.

Η απογοήτευση από την λειτουργία του πολιτικού συστήματος αντικατοπτρίζεται και στα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας: μετά το οικονομικό (50%) και την ανεργία (41%) εμφανίζεται πλέον ως τρίτη επιλογή τα κόμματα και οι πολιτικοί με 26%. Οι πολίτες φαίνεται να μην ανησυχούν πραγματικά για θέματα όπως η Τάξη και Ασφάλεια (4%), η Μετανάστευση (2%) ή η Ακρίβεια και το κόστος ζωής (2%).

Η Αριστερά ενισχύεται – Βουτιά Χρυσής Αυγής και Μιχαλολιάκου
Ο Αντώνης Σαμαράς παραμένει ο καταλληλότερος για την πρωθυπουργία, με 39% (τέσσερις μονάδες χαμηλότερα), ενώ ο Αλέξης Τσίπρας έχει αυξήσει το ποσοστό του στο 31% (από 28%). Αντίθετα, οι πολίτες συνεχίζουν να πιστεύουν στο ίδιο ποσοστό (32%) ότι η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση είναι καλύτερη από μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (24%), αν και η πλειοψηφία απορρίπτει και τις δύο (39%).

Αν η «πίστωση χρόνου» στην επιλογή Σαμαρά και συγκυβέρνησης παραμένει, η αισιοδοξία για την μακροβιότητά της παραμένει περιορισμένη, καθώς πάνω από τρεις στους τέσσερις (76% έναντι 70% τον Οκτώβριο) εκτιμούν ότι η χώρα θα πάει σε πρόωρες εκλογές, έναντι μόλις 18% που θεωρεί ότι θα εξαντληθεί η τετραετία. Στην παράσταση νίκης, ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται με 59% έναντι 26% της Νέας Δημοκρατίας, διευρύνοντας πολύ την απόσταση από την προηγούμενη δημοσκόπηση (48% έναντι 33%).
Συνέχεια

δεν είμαστε εμείς ευρωσκεπτικιστές εσείς είσαστε ευρωμαλακες.Υπέρ για να φύγουν και οι Αγγλοι.

Την αποχώρηση της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ενωση επιθυμούν κατ’ ευρεία πλειοψηφία οι Βρετανοί πολίτες, σύμφωνα…με δημοσκόπηση που διενήργησε το ινστιτούτο YouGov.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, το 49% των πολιτών, εάν του ετίθετο η ερώτηση, θα ψήφιζε υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ, έναντι μόλις του 28% που θα ψήφιζε υπέρ. Ενα ποσοστό 17% δηλώνει «αναποφάσιστο».

Σε περίπτωση που διεξαγόταν σήμερα δημοψήφισμα σχετικά με την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Βρετανοί θα ψήφιζαν μαζικά υπέρ της αποχώρησης της χώρας, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από το ινστιτούτο YouGov.

Αν είχαν τη δυνατότητα να αποφασίσουν, το 49% των Βρετανών δήλωσε ότι θα ψήφιζε υπέρ της αποχώρησης της χώρας από την ΕΕ, ενώ το 28% υπέρ της παραμονής της. Το 17% δηλώνει αναποφάσιστο.
Συνέχεια

Bloomberg: Αν θέλετε να σώσετε την Ελλάδα, σταματείστε να την δανείζετε!

Bloomberg: Αν θέλετε να σώσετε την Ελλάδα, σταματείστε να την δανείζετε!

 

Το ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης έχει σοβαρά εκτροχιαστεί. Μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους, η οικονομία θα είναι κατά το ένα πέμπτο μικρότερη από ό, τι ήταν πριν από πέντε χρόνια, και η κυβέρνηση προβλέπει μια άλλη πτώση 4,5% το 2013. Ο αριθμός αυτός μπορεί και πάλι να αποδειχθεί υπερβολικά αισιόδοξος. Η κατάρρευση βοηθά να εξηγήσουμε το μεγάλο δράμα αυτής της εβδομάδας, καθώς η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να οδηγήσει μέσα από το κοινοβούλιο μια διπλή δόση λιτότητας στα δόντια της ύφεσης, και οι διεθνείς πιστωτές της χώρας ανησυχούν για το αν θα δώσουν στη χώρα € 31 δισεκατομμύρια του ( 40 δισεκατομμύρια δολαρίων) για υποστήριξη επιβίωσης, αντί να αφήσουν  την αποπληρωμή του χρέους αργότερα αυτό το μήνα και έξοδο από το ευρώ.
Με δεδομένη μια τέτοια απελπιστική κατάσταση, είναι ακόμη πιο εκπληκτικό το γεγονός ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να δανείζεται από το εξωτερικό με μια εκπληκτική ταχύτητα. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, ήταν 21 δισ. ευρώ το 2011, ή περίπου 10 % του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Ενώ επιβραδύνθηκε κάπως το 2012, ο ελληνικός δανεισμός εξακολούθησε  να τρέχει σε ετήσια βάση από € 14 δισεκατομμύρια το α’ εξάμηνο του έτους.
Ο συνεχής δανεισμός συχνά παραβλέπεται στις συζητήσεις για το πώς θα διασωθεί η Ελλάδα, και αυτό δείχνει ότι η προσπάθεια να αποφευχθεί η χρεωκοπία είναι καταδικασμένη.
Μόνιμη Ύφεση
Ο βαρύς εξωτερικός δανεισμός είναι λογικός όταν μια χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια προσωρινή μείωση της ανάπτυξης. Μπορεί να βοηθήσει να αμβλυνθούν οι επιπτώσεις στην εγχώρια κατανάλωση. Αλλά η Ελλάδα δεν πάσχει από μια προσωρινή επιβράδυνση του οικονομικού κύκλου. Σε μια κατάσταση όπου η πτώση της δραστηριότητας είναι πλέον μόνιμη, μεγάλης κλίμακας δανεισμός για τη διατήρηση της κατανάλωσης, αυξάνει μόνο τον …πόνο κάτω από το δρόμο. Αυτό απαιτεί, η περικοπή της κατανάλωσης να συμβαδίζει με τα χαμηλότερα επίπεδα παραγωγής, καθώς και πρόσθετες μειώσεις για την εξυπηρέτηση του συσσωρευμένου εξωτερικού χρέους.
Το παράδοξο της ταυτόχρονης βουτιάς της οικονομικής δραστηριότητας και της αύξησης του εξωτερικού δανεισμού θέτει το ερώτημα γιατί η Ελλάδα δανείζεται με αυτό το επιτόκιο. Η απάντηση φαίνεται να είναι ότι, το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι σοβαρά δυσλειτουργικό. Απλά δεν υπάρχει αξιόπιστο σχέδιο για τη μακροπρόθεσμη πορεία και, σίγουρα, δεν υπάρχει κανένας που θα προβλέπει την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους.
Οι τελευταίες εβδομάδες έχουν δείξει ότι τα κυβερνώντα κόμματα στην Ελλάδα επικεντρώνονται περισσότερο στο να πολεμούν μεταξύ τους, από ό, τι για τις μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να στηρίξουν την οικονομική ανάπτυξη και την πραγματική αλλαγή στη χώρα. Ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία το κόμμα του, γνωρίζουν ότι έιναι μια μοναδική ευκαιρία να περιθωριοποιήσει μακροχρόνια πολιτικούς αντιπάλους τους από την μέτρια αριστερά και να δημιουργήσει ένα νέο διπολικό πολιτικό σύστημα, στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο κύριος αντίπαλός τους. Έχοντας επίγνωση αυτής της τακτικής, οι μετριοπαθείς αριστεροί αποφάσισαν να αντιταχθούν στη λεγόμενη τρόικα – το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – σε θέματα όπως η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και τη μείωση της απασχόλησης στο δημόσιο τομέα, έχοντας οι ίδιοι μετατραπεί σε απειλή για τη Νέα Δημοκρατία. Το αποτέλεσμα είναι πολιτικό αδιέξοδο και το ποσοστό αύξησης των επιπέδων του χρέους.

Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής άρχισαν σιγά-σιγά να αναγνωρίζουν τη μη βιωσιμότητα του χρέους και δανεισμού. Το ΔΝΤ ασκεί πιέσεις στη ζώνη του ευρώ να βρουν τρόπους για να μειωθεί το χρέος στην Ελλάδα, αλλά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ΕΚΤ, η οποία κατέχει περίπου 45 δισ. ευρώ ελληνικών ομολόγων, έχουν αντισταθεί οποιαδήποτε τέτοια πρόταση.

Τελικά οι διεθνείς δανειστές θα πρέπει να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι η Ελλάδα απλά δεν θα είναι σε θέση να αποπληρώσει το χρέος της. Είναι πολύ πιθανό ότι περαιτέρω μέτρα, όπως η λανθασμένη άποψη για την επαναγορά ελληνικού χρέους, μπορεί προσωρινά να μεταθέσει χρονικά τη στιγμή της αλήθειας. Είναι απίθανο να αγοράσουν πολύ χρόνο εφ ‘όσον η Ελλάδα δανείζεται στο εξωτερικό με ρυθμούς 14 έως 20 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Δάνεια …τέλος! Συνέχεια

Μίμη, είσαι μεγάλος παραμυθάς κι αδίστακτος…

Από την Λίλιαν Χρυσοφάκη-Χανιά

 

 

Σήμερα το πρωί είχα την ατυχία να ανοίξω την τηλεόραση την ώρα που μιλούσες στην εκπομπή του Χασαπόπουλου και να «απολαύσω» τις καινούριες θεωρίες σου περί των σταδίων που διέρχεται η ψυχολογία του κόσμου σε περίοδο κρίσης, την θέση σου για στήριξη στον νέο αρχηγό αφού πριν από λίγες μέρες είχεςεκφράσει την «ανθρώπινη» στήριξη σου στον προηγούμενο αρχηγό σου Γιώργο απόγονο της μεγάλης πολιτικής οικογένειας των Παπανδρέου.

Σοβαρά;

 

Και αναρωτήθηκα αν σε άκουγε ένας νεαρός που το καλοκαίρι του 1974 γύριζε το Λασήθι και μάζευε κόσμο για συγκέντρωση στο γεφυράκι του Αγ. Νικολάου, που ανέβηκε πάνω στον τηλεφωνικό θάλαμο μπροστά στο λιμεναρχείο, μια και δεν τον βοηθούσε και το ύψος του, για να βγάλει φλογερό λόγο στους συγκεντρωμένους νεολαίους και όχι μόνο, τι θα μπορούσε να πεί.

 

Όλα τα πράγματα έχουν αγαπητέ Μίμη τα όρια τους.

Σου θυμίζει κάτι αυτός ο νεαρός;

 

Ήμουν σαν συναγωνίστρια και σαν Γιαραπετρίτισα σ’εκείνο το ακροατήριο.
Σίγουρα αντικείμενο ψυχιατρικής έρευνας η μετάλλαξη σου.

Βέβαια το μόνο που μπορεί κάπως να εξηγήσει την συμπεριφορά σου, παρόλο που δεν είμαι ρατσίστρια, είναι το γονίδιο της φιλοχρηματίας, κληρονομιά της μεραμπελιώτικης καταγωγής σου. Έτσι τουλάχιστον λέγανε οι παλιοί Λασηθιώτες. Μάρκα μεραμπελιώτικη!

 

Έκανα υπομονή και δεν είπα τίποτε στα μυθεύματα που ξεφούρνισες σε κείνη την συνέντευξη σου στον Κούλογλου πριν από αρκετά χρόνια.

Να φανταστείς μου την έστειλε ο τέως Γ.Κ. που έφαγε το πολύ ξύλο μαζύ με τον Αν. Στεμνή {τον μακαρίτη όπως έμαθα}.

 

Αλήθεια πως τον ξέχασες να τον αναφέρεις τον μακαρίτη αφού ήσασταν όλοι μαζύ συγκρατούμενοι στην ΕΣΑ Καβάλας;

 

Όντως είσαι μεγάλος παραμυθάς και αδίστακτος.

Συνέχεια

Χούντα, η εφταετία της αρπαχτής και της ρεμούλας.

 
Παπαδόπουλός-Τομ Πάπας

Για να τελειώνουμε με τις αρλούμπες ότι οι χουντικοί ήταν τίμιοι και ότι δεν υπήρχε τότε διαφθορά.

_____

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».

Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» -αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους πρωτεργάτες της δικτατορίας. Αγνοεί την οικονομική ευμάρεια πάμπολλων μεσαίων ή «πολιτικών» στελεχών της, που η νομική κατασκευή περί «στιγμιαίου αδικήματος» άφησε παντελώς ατιμώρητα να απολαμβάνουν τα αποκτήματά τους.

Την επιβίωση του μύθου διευκολύνει η χαώδης διαφορά του τότε με το σήμερα όσον αφορά τη δυνατότητα δημόσιας συζήτησης για παρόμοια ζητήματα. Επί χούντας η ραδιοτηλεόραση ήταν κρατική (κι αυστηρά προπαγανδιστική), ενώ ο τύπος περνούσε από δρακόντεια λογοκρισία. Οποιαδήποτε έρευνα ή ακόμη και νύξη για κρατικά σκάνδαλα ήταν απλά αδιανόητη. Χαρακτηριστικό το κύριο άρθρο του Γιάννη Καψή στον «Ταχυδρόμο» (24/5/74), όταν η δικτατορία Ιωαννίδη δημοσιοποίησε το (παπαδοπουλικό) «σκάνδαλο των κρεάτων»:

«Δεν είναι καινούρια η υπόθεση. Μήνες ολόκληρους οι φήμες οργίαζαν. Κι όμως, κανείς δεν τολμούσε. Κανείς δεν είχε το θάρρος να μεταβάλη τον ψίθυρο σε καταγγελία. Κι όσο οι φήμες απλώνονταν, αγκαλιάζοντας όλο και περισσότερους υπεύθυνους και μη, τόσο μεγάλωνε κι ο φόβος μήπως θίξουμε τα κακώς κείμενα. Ηταν μια “συνωμοσία κραυγαλέας σιωπής”, χάρη και στη δρακόντεια νομοθεσία που ρυθμίζει -και συμπιέζει- την ενάσκηση του λειτουργήματός μας».

Μετά τη μεταπολίτευση, ο τύπος ξεχείλισε βέβαια από πληροφορίες για σκάνδαλα της χουντικής επταετίας. Ομως αυτά θεωρούνταν τότε -και σωστά- απλές παρωνυχίδες μπροστά στα υπόλοιπα εγκλήματα της δικτατορίας.

Απολαβές και «ασυλία»

Το πρώτο πράγμα που φρόντισαν να κάνουν οι ηγέτες της χούντας ήταν να αβγατίσουν τα εισοδήματά τους -σε σχέση όχι μόνο με τους έως τότε δημοσιοϋπαλληλικούς μισθούς τους, αλλά και με τις απολαβές της ανατραπείσας κοινοβουλευτικής «φαυλοκρατίας». Με τον Α.Ν. 5 του 1967, ο μισθός του πρωθυπουργού υπερδιπλασιάστηκε (από 23.600 σε 45.000 δρχ), των υπουργών και υφυπουργών αυξήθηκε από 22.400 σε 35.000 δρχ, ενώ θεσπίστηκαν -για πρώτη φορά- ημερήσια «εκτός έδρας» 1.000 και 850 δρχ αντίστοιχα («Πολιτικά Θέματα» 5/10/73).

Ακολούθησαν κι άλλες «τακτοποιήσεις», όπως η καταχρηστική στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα με ειδική ρύθμιση του 1970 («Πολιτικά Θέματα» 8/2/75).

Οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τέλος τη μελλοντική ασυλία τους, με ρυθμίσεις που κάνουν τα σημερινά κουκουλώματα να μοιάζουν με παιδικό παιχνίδι. Η χουντική νομοθεσία «περί ευθύνης υπουργών» (Ν.Δ. 802 της 30/12/1970) περιείχε «μεταβατική διάταξη» (§ 48) βάσει της οποίας δίωξη υπουργού ή υφυπουργού της χούντας μπορούσε να γίνει μόνο με απόφαση των… συναδέλφων του. Επιπλέον, όλα τα «εγκλήματα διά τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» της μελλοντικής Βουλής θεωρούνταν αυτομάτως παραγεγραμμένα!

Προϋπόθεση για την ατιμωρησία συνιστούσε, φυσικά, η επιτυχία της ελεγχόμενης επιστροφής στον κοινοβουλευτισμό «αλά τουρκικά». Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τίναξε όμως το εγχείρημα στον αέρα, με αποτέλεσμα τον κάθετο θεσμικό διαχωρισμό της μεταπολίτευσης απ’ το προηγούμενο καθεστώς.

Το μόνο σκάνδαλο που εκκαθαρίστηκε δικαστικά επί χούντας αποκαλύφθηκε για λόγους προπαγανδιστικής «νομιμοποίησης» της ανατροπής του Παπαδόπουλου απ’ τον Ιωαννίδη. Πρόκειται για την (κυριολεκτικά δύσοσμη) «υπόθεση των κρεάτων», με βασικούς κατηγορούμενους τον πρώην υφυπουργό Εμπορίου Μιχαήλ Μπαλόπουλο και τον γεν. διευθυντή του υπουργείου (και διορισμένο πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ) Ζαφείριο Παπαμιχαλόπουλο.

Το κατηγορητήριο αφορούσε ποικίλες παρανομίες, με κυριότερη τη «δωροληψία κατά συρροήν» από μεγαλεμπόρους για τη μονοπωλιακή εξασφάλιση αδειών εισαγωγής κρέατος -με αποτέλεσμα παράνομες ανατιμήσεις («καπέλα») σε βάρος των καταναλωτών. Επιμέρους πτυχή του σκανδάλου συνιστούσε η απαγόρευση διάθεσης ντόπιων ζώων, ώστε να πουληθούν τα προβληματικά κρέατα Αργεντινής που «μαύριζαν» και «δεν τάθελε ο κόσμος». Στη δίκη πρόκυψε ανάμιξη του Παττακού -αναγνώστηκε, μάλιστα, και διαταγή του (21/9/72) «όπως διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα επίμαχα προϊόντα.

Ο Μπαλόπουλος καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλάκιση, ποινή που το 1976 μειώθηκε σε 14 μήνες. Δεν διώχθηκε, αντίθετα, για την επίδοση που τον έκανε ευρύτερα διάσημο: το «μπαλόσημο» που (φέρεται να) εισέπραττε ως γραμματέας του ΕΟΤ, με το παρατσούκλι «ο κύριος 10%».

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχετικές ημερολογιακές εγγραφές του διπλωμάτη Γεωργίου Χέλμη, γαμπρού του Μαρκεζίνη. «Φαίνεται πως συνελήφθη ο Μπαλόπουλος, πρώην του Τουρισμού, για οικονομικά σκάνδαλα και καταδιώκεται ο Παύλου, γαμπρός του Παττακού, επίσης για οικονομικά σκάνδαλα (υπόθεσις κρεάτων)», σημειώνει στις 21/1/74, για να συμπληρώσει στις 5/2: «Για τα σκάνδαλα, πιστεύει ο Μομφεράτος ότι τίποτε δεν πρόκειται να προωθήσουν, διότι φοβούνται να έλθουν εις αντιθέσεις και, άλλωστε, δεν έχουν μάρτυρες να καταθέσουν». Με τη δημοσιοποίηση της δίωξης, εκτιμά, τέλος, «ότι κατά την δίκη θα προκύψουν και στοιχεία για άλλες υποθέσεις (ίσως σκάνδαλα στον τουρισμό κ.ά.)» («Ταραγμένη διετία», Αθήνα 2006, σ. 123, 129 & 161).

Η «νέα φαυλοκρατία»

Η δυσοσμία δεν περιοριζόταν ωστόσο στα κρέατα. Επτά μήνες μετά το πραξικόπημα ο εκδότης του «Ελεύθερου Κόσμου» (και κεντρικός προπαγανδιστής της χούντας) Σάββας Κωσταντόπουλος εξομολογείται γραπτά στον παλιό του πάτρωνα Κωνσταντίνο Καραμανλή: «Λυπούμαι, διότι είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και ένα άλλο εκτάκτως λυπηρόν φαινόμενον. Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νεο-φαυλοκρατία (ατομικά ρουσφέτια, προσωπικαί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή κ.ο.κ.)» («Αρχείο Καραμανλή», τ. 7ος, σ. 50).

Παρά τη στενή σχέση του με το καθεστώς, ο Κωσταντόπουλος διατήρησε την ίδια γνώμη μέχρι τέλους. Αναλύοντας το Δεκέμβριο του 1973 στον Καραμανλή την ανατροπή του Παπαδόπουλου, τονίζει πως «είχε υποστεί το καθεστώς και αυτός προσωπικώς ηθικήν φθοράν εις την συνείδησιν των Ενόπλων Δυνάμεων. Μεγάλην ζημίαν τού έκαμε η σύζυγός του και ο ταξίαρχος Μ. Ρουφογάλης, τον οποίον είχε τοποθετήσει εις την ΚΥΠ. Εκαμαν προκλητικάς ενεργείας (εντυπωσιακοί γάμοι, θορυβώδεις δεξιώσεις, δημόσιαι εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξις πλούτου κ.λπ.). Μοιραίον ρόλον έπαιξαν και οι γαμβροί ωρισμένων παραγόντων του καθεστώτος (του κ. Σ. Παττακού και άλλων). Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων διά την οποίαν δεν δυνάμεθα ακόμη να γνωρίζωμεν μέχρι ποίου σημείου ανταπεκρίνετο εις την πραγματικότητα. Πάντως, αντιστοιχία υπήρχε οπωσδήποτε» (όπ.π., σ. 203-205).

Παρόμοια αίσθηση αναδύουν κι οι επιστολές του «γεφυροποιού» Ευάγγελου Αβέρωφ προς τον Καραμανλή: «Κυκλοφορούσαι φήμαι περί μεγάλων ή μικρών σκανδάλων (δημοπρασίαι τηλεοράσεως, ΟΛΠ, σύμβασις Reynold’s, βέβαιοι μικρολοβιτούραι Ματθαίου και άλλα)» (14/10/68), «ανησυχία» του Παπαδόπουλου για «τα γύρω του σκάνδαλα, το ξεχαρβάλωμα της Διοικήσεως» (28/10/72).

Ιδια γεύση και στη συνομιλία του νεαρού -τότε- πολιτικού επιστήμονα Θεόδωρου Κουλουμπή με τον παλαίμαχο μεταξικό υπουργό Ασφαλείας, Κωνσταντίνο Μανιαδάκη (27/8/71): «Και για το στρατό; τον ρώτησα. Η απάντησή του ήταν να τρίψει τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, υπονοώντας ότι δωροδοκούνται» («Σημειώσεις ενός πανεπιστημιακού», σ. 116-117).

Ειδική πτυχή της «νεοφαυλοκρατίας» αποτέλεσε η ποικιλότροπη «τακτοποίηση» του συγγενικού περιβάλλοντος των δικτατόρων:

  • Ο Μακαρέζος διόρισε υπουργό Γεωργίας (κι αργότερα Βορείου Ελλάδος) τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου.
  • Ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του διοικητή της ΑΣΔΕΝ και τον άλλο γ.γ. Κοινωνικών Υπηρεσιών.
  • Ο γαμπρός του Παττακού Αντρέας Μεϊντάσης επιδόθηκε σε μπίζνες με το Δήμο Αθηναίων -από την κατασκευή του υπόγειου γκαράζ της Κλαυθμώνος μέχρι μια τεχνική μελέτη αξιοποίησης δημοτικού ακινήτου, ύψους 1.109.000 δρχ.
  • Τα αδέρφια του αρχηγού βολεύτηκαν κι αυτά.

Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως στρατιωτικός ακόλουθος, γ.γ. του υπ. Προεδρίας, περιφερειακός διοικητής Αττικής και «υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ». Ο Χαράλαμπος Παπαδόπουλος αναρριχήθηκε αστραπιαία στην υπαλληλική ιεραρχία για να αναλάβει γ.γ. Δημ. Τάξεως. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα βαθμοφόρου υφισταμένου του, «μένει γνωστός σαν “μπον φιλέ” γιατί, τυλιγμένος σε χειμωνιάτικο παλτό, τρέχει νύκτα μαζί με αξιωματικούς αστυνομίας πόλεων στα καμπαρέ σαν γκάγκστερς και τρώγουν φιλέτο» (Αλέξανδρος Δρεμπέλας, «Ο θρήνος του χωροφύλακα», Αθήνα 1998, σ. 118). Συνέχεια

Οι δικαστές πέρασαν πλέον στον «αντιμνημονιακό» αγώνα.

Μπορεί στην κυβέρνηση και στο Υπουργείο Οικονομικών να προσπερνούν χωρίς πολλά σχόλια, την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου που κρίνει αντισυνταγματικές τις μειώσεις των συντάξεων, τις αυξήσεις των ορίων συνταξιοδότησης και σειρά άλλων συνταξιοδοτικών θεμάτων που προβλέπονται στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2013-14, αλλά η αλήθεια είναι πώς μετά την αβεβαιότητα της ψήφισης του εν λόγω πακέτου, είναι σίγουρα το μεγαλύτερο αγκάθι.

Κι αυτό γιατί ως γνωστόν τα μέτρα μπορεί να είναι δύσκολο να ψηφιστούν, αλλά αν αυτό συμβεί θα πρέπει να ψηφιστούν. Αυτό γίνεται ακόμα πιο δύσκολο αν αναλογιστεί κανείς πώς η κυβέρνηση θα έχει απέναντί της πέρα από μια εξουθενωμένη κοινωνία και μια «αγριεμένη δικαιοσύνη». Αυτό είναι πολύ εύκολο να αποδειχτεί:

– Είναι η πρώτη φορά που τα δικαστήρια κρίνουν αντισυνταγματική μνημονιακή πρόβλεψη. Όλες μέχρι σήμερα πέρασαν «αλώβητες» με την επίκληση του Δημοσίου Συμφέροντος. Όχι πια όμως, όπως δείχνει η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

– Είναι η πρώτη φορά-τον τελευταίο καιρό- που συγκαλείται η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου για να αποφανθεί επί ζητημάτων αποδοχών δικαστών. Στις 8 Νοεμβρίου η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας, όταν θα κατατίθενται τα μέτρα στη Βουλή θα έχει αποφανθεί αν οι περικοπές στους δικαστές είναι συνταγματικές ή όχι. Ήδη το Ελεγκτικό συνέδριο έχει πει πως οι περικοπές των αντίστοιχων συντάξεων είναι αντισυνταγματικές. Ποιός λοιπόν έχει αμφιβολία για την τύχη της πρώτης προσφυγής δικαστή κατά της μείωσης των αποδοχών τους;

«Θα δικαιωθεί κάθε προσφεύγων»

Είναι προφανές, ενόψει του γεγονότος ότι μέχρι σήμερα όλα τα μέτρα νομιμοποιούνταν στα δικαστήρια , πώς οι δικαστές αποφάσισαν να αντιδράσουν, καθώς οι μειώσεις στις αποδοχές τους θα φτάσουν το 60%!!!, όπως λένε οι ίδιοι. Η ερμηνεία της προηγούμενης με τη σημερινή αντίδραση μπορεί να λέει πολλά σε όλους για τη Δικαιοσύνη αλλά και το κράτος (και για την παλιότερη στάση της και για τη σημερινή) αλλά πέραν αυτού δημιουργεί μια πραγματικότητα που είναι βόμβα στα θεμέλια της εφαρμογής του προγράμματος: Συνέχεια

Τι δυστυχία να είσαι γυναίκα στην σημερινή Τουρκία.

Η παράδοση σκοτώνει!

Πόσες φορές έχουμε ακούσει «για το πόσο καλά ήταν τα πράγματα παλιότερα».
Δεν έχει υπάρξει εξάλλου αντιδραστικό, αν όχι φασιστικό ρεύμα που να μην επικαλεστεί τη παράδοση και την επιστροφή σε ένα προηγούμενο άδολο παρελθόν. Ένα παρελθόν φαντασιακό, αποκαθαρμένο από την ταξική πάλη και τις σχέσεις εξουσίας.

Αυτοί λοιπόν, οι μαυροφορεμένοι με τα θρησκευτικά λάβαρα και συμπολεμιστές των ναζιστικών καθαρμάτων, που επικαλούνται στην σημερινή Ελλάδα τις θρησκευτικές και εθνικές παραδόσεις, μαζεύονται έξω από τα θέατρα και καίνε βιβλία, απέναντι τους αντικρίζουν, τους ομοϊδεάτες τους Τούρκους. Κρατώντας τις παραδόσεις, διαφυλάττοντας τα έθιμα, που όμως έχουν ένα σκληρό πυρήνα ανελευθερίας και σκοταδισμού, δολοφονούν γυναίκες στο όνομα της τήρησης των εθίμων.

Που όμως συντηρούν σχέσεις κυριαρχίας και μεταξύ άλλων την υποταγή της γυναίκας στον πατέρα, στον σύζυγο, στον εργοδότη.

Να λοιπόν η Τουρκία του Ερντογάν, Περιφερειακή δύναμη!
Τουρκία της μαντίλας, του φονταμενταλισμού, της εξαθλιωμένης εργατικής τάξης και των πληθυσμών της Ανατολίας, του εθνικιστικού και ρατσιστικού μίσους που συνοδεύει και καθοδηγεί τον πόλεμο κατά  της Κουρδικής μειονότητας, αντίπαλο και εχθρό όλων των γειτονικών κρατών. Συμμάχου της αστικής Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, με την παρέμβαση στην Συρία, μετά από συνεννόηση Σαμαρά-Νταβούτογλου να προστίθεται στη λίστα των βάρβαρων ιμπεριαλιστικών ανακατατάξεων.

Παρένθεση: ενώ στη «βάρβαρη» Ανατολή συμβαίνουν αυτά, στη «Πολιτισμένη» Δύση και πιο συγκεκριμένα στις ΗΠΑ, ηλεκτρονική σελίδα με το όνομα Γυναίκες Εναντίον του Ρόμνει (που στα αγγλικά διαμορφώνει την λέξη W.A.R., δηλαδή πόλεμος) έχει διαμορφωθεί με αφορμή την πολιτική του Ρόμνει απέναντι στις γυναίκες. Πιθανότατα λόγω τις θρησκευτικής του πίστης, καθώς ο υποψήφιος πρόεδρος είναι μέλος της Εκκλησίας των Μορμόνων γνωστή για την συντηρητική της στάση προς τις γυναίκες. Η Εκκλησία των Μορμόνων μεταξύ άλλων, πιστεύει ότι μια γυναίκα μπορεί να πάει στον παράδεισο μόνο μέσω του συζύγου της, δηλαδή εάν παντρευτεί!

Διαβάζουμε στην εφημερίδα εφημερίδα Ταράφ (29/10/2012)
ΕΘΙΜΟ ΘΑΝΑΤΟΥ
Διαφυγή από το έθιμο θανάτου
Η Αϊτέν που υποχρεώθηκε να παντρευτεί στα 16 της, με δολοφονημένο τον αδερφό της στον οποίο είχε καταφύγει, περιέγραψε στην Ταράφ αυτά που έζησε. Βία σε βάρος γυναίκας, εχθροί που δεν διστάζουν να χύσουν αίμα, μια γυναίκα αποκομμένη από τα παιδιά της, που κατέφυγε σε άσυλο με αστυνομική προστασία και εορτασμός μαζί με τα παιδιά.
Συνέχεια

«Χ.Α-friendly» καλλιτέχνες: Τα μαύρα πουκάμισα του πολιτισμού.

Δεν πέσαμε από τα σύννεφα με τις φιλοχρυσαυγίτικες δηλώσεις του Notis στην Τατιάνα Στεφανίδου στο Star. Το κανάλι του Βαρδινογιάννη προβάλλει με ζήλο τη λαιφ-σταιλάτη πλευρά της Χ.Α., πότε με αφιερώματα στο τανγκό του Κασιδιάρη ή στο γάμο του Παναγιώταρου, και άλλα χαζοχαρούμενα ινφομέρσιαλ της φιλοναζιστικής κοινοβουλευτικής πλέον συμμορίας.

Το τηλεοπτικό πλάνο με τον νεο-λαϊκό τραγουδιστή ξαπλωμένο στον καναπέ με λευκό σορτς και μαύρα γυαλιά να αγορεύει κατά των «λαθρομεταναστών» που του βιάζουν την αισθητική όταν πουλάνε χαρτομάντιλα στα φανάρια, είναι από μόνο του η επιτομή του κιτς νεοπλουτίστικου θράσους.

Μπροστά σε μια ελαφρώς διαφωνούσα αλλά κατευχαριστημένη Στεφανίδου, ο κάποτε Νο1 σε πωλήσεις Σφακιανάκης δίνει μαθήματα πολιτικού συγκρητισμού. Ο καλλιτέχνης εγκρίνει και Χρυσή Αυγή και ολίγον από Τσίπρα, δηλώνει αναρχικός «με την κλασική έννοια», ενώ ταυτόχρονα πιστεύει ότι μετά το ’74 όλα πήγαν κατά διαόλου.  Και χούντα και αναρχία και αθεϊα, και πογκρόμ.

Πριν το ρατσιστικό παραλήρημα του Σφακιανάκη, είχαν προηγηθεί οι φιλο-χρυσαυγίτικες δηλώσεις του Πέτρου Γαϊτάνου, ενός τραγουδιστή που έχει ταυτιστεί με τις πασχαλινές προσφορές των εφημερίδων.

Ο  κρητικός ελληνο-προφήτης με τις φαβορίτες και ο βυζαντινός ραψωδός με τις  ανταύγειες είναι οι τελευταίες προσθήκες στον ακόμα ολιγομελή μπαξέ των καλλιτεχνών που στηρίζουν τη Χρυσή Αυγή.

Αν σε αυτούς προσθέσουμε δηλώσεις συγκρατημένης αποδοχής, όπως του ηθοποιού Θοδωρή Αθερίδη ότι γενικά δεν τους πάει αλλά «περνάνε τη γριά απέναντι» (άλλος ένας αστικός μύθος), σιγά σιγά φτιάχνεται το πάνθεον των Χ.Α.-friendly καλλιτεχνών, που είτε βγαίνουν από την ντουλάπα είτε ανοιγοκλείνουν διερευνητικά το ένα φύλλο. Καλλιτέχνες όπως ο Σφακιανάκης και  ο Γαϊτάνος αποτελούν το ποπ φάσμα του φιλοχρυσαυγίτικου τόξου, που στα απόνερά του πλέουν περσόνες όπως η «αισθησιακή χρυσαυγίτισσα» πρώην πλέι μέιτ, ο Βας-Βας Παρασκευάς και η στρουμπουλή πανελίστρια Τζωρτζέλα. Συνέχεια

Α. Bosomworth της Pimco: Η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα πρέπει να δεχθεί απώλειες από τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει καθώς η χώρα είναι απίθανο να ξεπληρώσει το σύνολο του χρέους της, υποστήριξε ο Andrew Bosomworth, managingdirector της PacificInvestment ManagementCo. (Pimco).

«Στο τέλος της ημέρας είναι απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, οπότε η ΕΚΤ πρέπει να δεχθεί ότι δεν θα τα πάρει όλα πίσω», δήλωσε ο Bosomworth σε συνέντευξη στη Ρίγα της Λετονίας, σύμφωνα με το Bloomberg. Συνέχεια

«Φέσια» 9 δισ. ευρώ κράτους προς ιδιώτες(κατά τα άλλα εμφάνισαν για πρώτη φορά πλεονασματικό προϋπολογισμό)

Ξεπέρασαν το επίπεδο-ρεκόρ των 9 δισ. ευρώ τα «φέσια» του κράτους προς ιδιώτες, σύμφωνα με νέα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.

Ειδικότερα, με βάση τα στοιχεία έως τα τέλη Σεπτεμβρίου οι ληξιπρόθεσμες οφειλές της γενικής κυβέρνησης, φτάνουν στο ύψος-ρεκόρ των 8,3 δισ. ευρώ. Σε αυτό το ποσό θα πρέπει να προστεθούν και άλλα 738 εκατ. ευρώ από εκκρεμείς επιστροφές φόρων, κυρίως ΦΠΑ. Συνολικά λοιπόν το κράτος χρωστάει στον ιδιωτικό τομέα, είτε μέσω ληξιπρόθεσμων οφειλών, είτε μέσω φόρων που παρακρατεί, 9,032 δισ. ευρώ.

Από τις ληξιπρόθεσμες οφειλές

των 8,3 δισ. ευρώ, τη «μερίδα του λέοντος» έχουν τα ασφαλιστικά ταμεία, με «φέσια» 4,5 δισ. ευρώ, τα οποία σημειωτέον έχουν «αυγατίσει» σημαντικά μετά και την πρόσφατη «τρύπα» που ανακαλύφθηκε προσφάτων στον ΕΟΠΥΥ. Ακολουθούν τα νοσοκομεία με χρέη 1,8 δισ. ευρώ, τα υπουργεία με 934 εκατ. ευρώ, οι ΟΤΑ με 756 εκατ. ευρώ και άλλα νομικά πρόσωπα με 329 εκατ. ευρώ.

Στο μέτωπο της εκτέλεσης του προϋπολογισμού, τα στοιχεία της γενικής κυβέρνησης που δημοσιοποίησε σήμερα το υπουργείο Οικονομικών καταγράφουν πρωτογενές πλεόνασμα 1,25 δισ. ευρώ στο εννεάμηνο  σε ταμειακή βάση. Πέρυσι, την ίδια περίοδο υπήρχε πρωτογενές έλλειμμα 4,2 δισ. ευρώ.  Συνέχεια

Πατριώτες και Πατριδεμπόροι

του Γιάννη Μελετόπουλου

Στην Ελλάδα έχουν καθιερωθεί να γιορτάζονται δύο εθνικές επέτειοι. Η πρώτη είναι η 25η Μαρτίου ως ημέρα της έναρξης της Επανάστασης του 1821 που οδήγησε στη δημιουργία του πρώτου νεοελληνικού κράτους. Η δεύτερη είναι η 28η Οκτωβρίου ως μέρα κατά την οποία, η Ελλάδα αρνήθηκε να παραδώσει εδάφη και αντιστάθηκε στην εισβολή των φασιστικών στρατευμάτων του Μουσολίνι το 1940 στο πλαίσιο του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι ένα θέμα πάντως γιατί η Επίσημη Πολιτεία δεν έδωσε χαρακτήρα εθνικής γιορτής σε άλλες επετείους όπως πχ η απελευθέρωση της Ελλάδας απ’ τα ναζιστικά στρατεύματα στις 12 Οκτωβρίου 1944 ή η 17η Νοεμβρίου, καθώς εκείνη η εξέγερση του 1973 συνδέθηκε (οδήγησε και επιτάχυνε) με την πτώση της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής Χούντας λίγους μήνες αργότερα.

Αυτό που σε κάθε περίπτωση πρέπει να σημειωθεί είναι -κάτι που δυστυχώς λίγοι γνωρίζουν με ακρίβεια- ότι η καθιέρωση αυτών των δύο επετείων ως εθνικών εορτών ήταν αρκετά «περιπετειώδης». Και επιπροσθέτως το περιεχόμενο που προσδόθηκε απ’ την Επίσημη Πολιτεία εξυπηρέτησε σκοπιμότητες που –για ακόμα μια φορά δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια- οδηγούσαν σε διαστρέβλωση του πραγματικού νοήματος αυτών των σημαντικών ιστορικών στιγμών της μακραίωνης διαδρομής του τόπου μας και του λαού μας. Επί παραδείγματι είναι γνωστό τοις πάση ότι η επανάσταση του 1821 δεν ξεκίνησε την 25η Μαρτίου, ωστόσο η επιλογή της ημερομηνίας εξυπηρετούσε τη συσχέτιση της επανάστασης με την επίσημη εκκλησία, η οποία τότε «διάβαζε» όπως ο μακαριστός Χριστόδουλος επί Χούντας. Και μάλιστα η 25η Μαρτίου δεν γιορτάστηκε αμέσως μετά την ανακήρυξη της Ελλάδας ως ανεξάρτητου τότε βασιλείου. Γιορτάστηκε 10 χρόνια αργότερα, το 1838.

Τρανή απόδειξη των διαστρεβλώσεων της ιστορικής μας μνήμης είναι, στις στιγμές που διανύουμε, ότι η Πολιτική Ηγεσία της χώρας επέλεξε να «γιορτάσει» το ΟΧΙ, τόσο πέρσι, όσο και φέτος με τον αποκλεισμό του λαού ακόμα και στο ρόλο του θεατή των στρατιωτικών και μαθητικών παρελάσεων. Επέλεξε δηλαδή να γιορτάσει μια εθνική επέτειο ερήμην και ενάντια στις διαθέσεις του έθνους και του λαού. Έδειξε πλήρη περιφρόνηση, φόβο και απαξία στα αισθήματά του, που δεν συμβαδίζουν με τις πολιτικές και εθνικές επιλογές της Επίσημης Πολιτείας. Έδειξε πανικό και θέλησε να αποτρέψει να εκφραστεί αυτό το χάσμα μεταξύ λαού και ηγεσίας ανοιχτά στους δρόμους.

Στην ιστορία ενός έθνους είναι λίγες οι στιγμές, κατά τις οποίες τα διαχρονικά μηνύματα των μεγάλων στιγμών του παρελθόντος του, αποκτούν μια άνευ προηγουμένου επικαιρότητα όπως συμβαίνει στις μέρες μας. Επικαιρότητα, που δε βρίσκεται αποκλειστικά στο ότι ειδικά στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης για πρώτη φορά έχουμε μια πολιτική δύναμη του κοινοβουλίου όπως είναι η Χρυσή Αυγή που εξυμνεί και προπαγανδίζει τη ναζιστική της ταυτότητα αλλά και το θαυμασμό της στο μοναρχοφασιστικό καθεστώς της «4ης Αυγούστου 1936» και στη δικτατορία της «21ης Απριλίου 1967». Άλλωστε σε πιο «ήπια» εκδοχή, αυτό συνέβη με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ και δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής κανενός ότι πέρσι σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα του Γιώργου Καρατζαφέρη ανήμερα την 28η Οκτωβρίου μιλούσε για τον «εθνικό ηγέτη Μεταξά», ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ πήγε και κατέθεσε, ως ένδειξη τιμής, στεφάνι στην οικία του Ιωάννη Μεταξά, του οπαδού δηλαδή του χιτλερισμού και δικτάτορα της Ελλάδας. Συνέχεια