Ανεργία 22,8% και ύφεση 4,5% προβλέπει ο προϋπολογισμός

Μέτρα-φωτιά 10,9 δισ. ευρώ για το 2012
Δημοσιονομικές παρεμβάσεις ύψους 10,9 δισ. ευρώ περιλαμβάνει για το 2013 ο κρατικός προϋπολογισμός 2013 που κατέθεσε σήμερα στην Βουλή ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιάννης Στουρνάρας.Από αυτές η καθαρή επίδραση από περικοπές δαπανών αναμένεται στα 7,6 δισ. ευρώ και η καθαρή επίδραση από φορολογικές παρεμβάσεις ανέρχεται στα 1,8 δισ. ευρώ.

Ειδικότερα, από την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα αναμένεται εξοικονόμηση ύψους 384,5 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων 150 εκατ. ευρώ από την περικοπή στο εθνικό σκέλος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και τα 234,5 εκατ. ευρώ από την μείωση των μη μισθολογικών δαπανών των υπουργείων.

Από τις παρεμβάσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αναμένονται εξοικονομήσεις 50 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 10 εκατ. ευρώ θα προέλθουν από την περικοπή των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων και τα 40μ εκατ. ευρώ από την περικοπή αποδόσεων από τον ΣΑΤΑ.

Μαχαίρι 1,17 δισ. ευρώ θα μπει στις δαπάνες για μισθοδοσία.

Ειδικότερα, 30,7 εκατ. ευρών θα εξοικονομηθούν από τη μείωση του αριθμού των συμβασιούχων κατά 10% επιπλέον του βασικού σεναρίου, 9,9 εκατ. ευρώ από τον εξορθολογισμό του γενικού μισθολογίου (πλην ΔΕΚΟ και ειδικών μισθολογίων), στα 127,2 εκατ. ευρώ θα ανέλθουν οι περικοπές των ειδικών μισθολογίων εκτός ένστολων και στα 130,4 εκατ. ευρώ οι περικοπές ειδικών μισθολογίων με τους ένστολους.

Από την κατάργηση των δώρων στο δημόσιο τομέα θα εξοικονομηθούν 430,6 εκατ. ευρώ, ενώ από την νέου τύπου εργασιακή εφεδρεία (προσυνταξιοδότηση) θα περικοπούν δαπάνες 5,8 εκατ. ευρώ.

Από τη μείωση της μισθολογικής δαπάνης στους ΟΤΑ θα εξοικονομηθούν 54,9 εκατ. ευρώ, ενώ από την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου στους υπαλλήλους της Βουλής θα εξοικονομηθούν 10,9 εκατ. ευρώ.

Από την κατάργηση των εξαιρέσεων του ενιαίου μισθολογίου θα περικοπούν 15,6 εκατ. ευρώ, ενώ από τη μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης και λοιπών παροχών θα εξοικονομηθούν 2 εκατ. ευρώ. Στα 10,7 εκατ. ευρώ θα ανέλθει η μείωση από τον εξορθολογισμό της μισθολογικής δαπάνης των διευθυντών νοσοκομείων.

Στα 291,5 εκατ. ευρώ θα ανέλθει η περικοπή δαπανών από την αναστολή του Κινήτρου Επίτευξης Στόχου και του Κινήτρου Επίτευξης Δημοσιονομικού Στόχου στο Δημόσιο.

Στα 41,2 εκατ. ευρώ θα ανέλθει η περικοπή δαπανών από την αδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και τη μείωση της μισθολογικής δαπάνης αναπληρωτών καθηγητών. Στα 8,9 εκατ. ευρώ θα ανέλθει η εξοικονόμηση από την μείωση προσωπικού σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, ενώ 3,4 εκατ. ευρώ θα προέλθουν από τη μείωση προσλήψεων.

Συνολική μείωση 4,6 δισ. ευρώ θα υποστούν οι συντάξεις.

Η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης κατά 2 έτη, από τα 65 στα 67 έτη, θα εξοικονομήσει 631 εκατ. ευρώ. εξορθολογισμός των παροχών εφάπαξ του 2013 και 2014 θα εξοικονομήσει 247,3 εκατ. ευρώ.

Από την κλιμακωτή μείωση των συντάξεων από 5% έως 25% θα εξοικονομηθούν 1,08 δισ. ευρώ.

Από την κατάργηση παράτυπων συντάξεων που έχουν ήδη εντοπιστεί από την απογραφή θα εξοικονομηθούν 112,2 εκατ. ευρώ.

Από την κατάργηση των δώρων στις συντάξεις οι δαπάνες θα περικοπούν κατά 2,34 δισ. ευρώ.

Από τη μείωση των συντάξεων εξαιτίας περικοπών των ειδικών μισθολογίων θα εξοικονομηθούν 99,7 εκατ. ευρώ.

Από το πλαφόν στην κύρια σύνταξη ανύπανδρων θυγατέρων θα περικοπούν 41,7 εκατ. ευρώ.

Στα 30,8 εκατ. ευρώ θα ανέλθουν οι περικοπές από τη μείωση των συντάξεων αιρετών, ενώ 6 εκατ. ευρώ θα βρεθούν από τη κατάργηση ειδικών συντάξεων συνδικαλιστών.

Από την αύξηση εισφορών υγειονομικής περίθαλψης ασφαλισμένων ΟΓΑ θα εξοικονομηθούν 90 εκατ. ευρώ.
Συνέχεια

«Στις Κάννες είδα τον πολιτικό θάνατο του Παπανδρέου»

Φ. Μπαρουάν: Ίδρωσε, αντιστάθηκε και κατέρρευσε
Το παρασκήνιο της δραματικής σύσκεψης των Καννών και τα σενάρια εξόδου της Ελλάδας που επεξεργαζόταν το Παρίσι αποκαλύπτει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου -Ημερολόγιο Κρίσης- ο πρώην υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας Φρανσουά Μπαρουάν.Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας περιγράφει μέσα στο βιβλίο, σε δραματικούς τόνους πως μέσα σε δύο ημέρες -2 και 3 Νοεμβρίου 2011 – ο Γιώργος Παπανδρέου κατέρρευσε πολιτικά.«Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει κληθεί να δώσει εξηγήσεις για το δημοψήφισμα. Η συζήτηση διαρκεί δύο ώρες χωρίς διακοπή. Η Μέρκελ κάθεται απέναντι στον Παπανδρέου. Αριστερά της Μέρκελ και απέναντι στον Ομπάμα, ο Σαρκοζί. Δεξιά της Καγκελαρίου, ο Σόιμπλε. Αριστερά του Σαρκοζί, ο Ζιπέ. Κι αριστερά του Ζιπέ, εγώ».Το κλίμα είναι βαρύ και ξεκινάει ένα μπρα ντε φερ με τον Παπανδρέου, ο οποίος συνοδεύεται από τον υπουργό του των Οικονομικών.«Σ’ το λέμε ξεκάθαρα, εάν κάνεις δημοψήφισμα δεν υπάρχει σχέδιο σωτηρίας» λέει ο Σαρκοζί στον Ελληνα Πρωθυπουργό. Ο Παπανδρέου κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Με παγωμένο βλέμμα, η Μέρκελ επαναλαμβάνει στον Έλληνα Πρωθυπουργό το ίδιο πράγμα με πολύ αποφασιστικό τρόπο. Είναι ένας ψυχολογικός πόλεμος. Η ένταση ανεβαίνει κι άλλο. Ο Σαρκοζί τού επαναλαμβάνει τους όρους μας σε στυλ τελεσιγράφου. Ο Παπανδρέου ιδρώνει, αντιστέκεται, προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει. Συνέχεια

Η γεω­πο­λι­τι­κή της α­ρα­βι­κής α­να­τα­ρα­χής-Πως αλληλοεξουδετερώνονται οι δυνάμεις που δρουν στη συριακή κρίση

Tου Ιμά­νουελ Βα­λερ­στάι­ν*

Σή­με­ρα, στις α­ρα­βι­κές χώ­ρες συμ­βαί­νει με­γά­λη α­να­τα­ρα­χή. Η α­να­τα­ρα­χή ξε­δι­πλώ­νε­ται, ε­νώ πα­ράλ­λη­λα με­γά­λος α­ριθ­μός χω­ρών ε­πι­διώ­κουν κα­θε­μία τα δι­κά της συμ­φέ­ρο­ντα στην πε­ριο­χή. Το κύ­ριο πρό­βλη­μα εί­ναι ό­τι δεν υ­πάρ­χει η­γε­μο­νεύου­σα δύ­να­μη. Η συ­νέ­πεια εί­ναι ό­τι υ­πάρ­χει πολ­λή ορ­γή, αλ­λά οι δια­φο­ρε­τι­κοί γεω­πο­λι­τι­κοί παί­κτες μοιά­ζουν δι­στα­κτι­κοί και α­να­πο­τε­λε­σμα­τι­κοί συ­νά­μα. Μι­λούν πε­ρισ­σό­τε­ορ α­πό ό,τι δρουν.

Από γεω­πο­λι­τι­κή ά­πο­ψη η προ­σο­χή εί­ναι ε­στια­σμέ­νη στη Συ­ρία, ό­που το κα­θε­στώς και οι ε­σω­τε­ρι­κοί του α­ντί­πα­λοι βρί­σκο­νται σε κλι­μα­κού­με­νη δια­μά­χη ε­δώ και αρ­κε­τό και και­ρό. Ποιος μά­χε­ται ποιον και για­τί, εί­ναι έ­να ζή­τη­μα για το ο­ποίο οι α­φη­γή­σεις των δύο πλευ­ρών δια­φέ­ρουν ε­ντε­λώς. Η συ­ρια­κή κυ­βέρ­νη­ση α­ντι­τί­θε­ται σε κά­θε ε­ξω­τε­ρι­κή α­νά­μει­ξη στις ε­σω­τε­ρι­κές δια­μά­χες της Συ­ρίας, ε­νώ οι α­ντί­πα­λοί της διαρ­κώς κα­λούν για έ­ξω­θεν α­νά­μει­ξη, προς ε­πίρ­ρω­ση της δι­κής τους πλευ­ράς βέ­βαια.
Οι Η­ΠΑ, μέ­χρι πρό­τι­νος η­γε­μο­νεύου­σα δύ­να­μη, έ­χει α­πευ­θύ­νει δη­μό­σιο κά­λε­σμα για α­πο­κή­ρυ­ξη του προέ­δρου Μπα­σάρ αλ Άσα­ντ και για την ε­γκα­θί­δρυ­ση ε­νός κα­θε­στώ­τος το ο­ποίο οι Η­ΠΑ θεω­ρούν πιο α­ντι­προ­σω­πευ­τι­κό για το συ­ρια­κό λαό. Επι­πλέ­ον έ­χουν κα­λέ­σει την κυ­βέρ­νη­ση να παύ­σει τη στρα­τιω­τι­κή δρά­ση στο ε­σω­τε­ρι­κό ε­νά­ντια στους α­ντι­πά­λους της. Έχουν α­νε­πι­τυ­χώς α­να­ζη­τή­σει την υιο­θέ­τη­ση υ­πο­στη­ρι­κτι­κών α­πο­φά­σεων α­πό το Συμ­βού­λιο Ασφα­λείας του Ο­ΗΕ. Επέ­βα­λαν μο­νο­με­ρώς οι­κο­νο­μι­κές κυ­ρώ­σεις στη Συ­ρία. Δια­τεί­νο­νται ό­τι θα προ­σφέ­ρουν αν­θρω­πι­στι­κή βοή­θεια στους Σύ­ριους που βρί­σκο­νται ε­ντός της χώ­ρας και σε ε­ξο­ρία. Συ­να­ντώ­νται συ­στη­μα­τι­κά με άλ­λες δυ­νά­μεις για τα ε­πό­με­να βή­μα­τα.

Για­τί δεν ε­πεμ­βαί­νουν οι Η­ΠΑ
Αυ­τό που δεν έ­χουν κά­νει οι Η­ΠΑ εί­ναι να ε­μπλα­κούν σε ά­με­ση στρα­τιω­τι­κή δρά­ση στη Συ­ρία, μό­νες ή σε συ­νεν­νό­η­ση με άλ­λες χώ­ρες. Πρό­σφα­τα, ο α­με­ρι­κά­νος υ­πουρ­γός Άμυ­νας, Λέ­ον Πα­νέ­τα, έ­δω­σε συ­νέ­ντευ­ξη στο Associated Press, στην ο­ποία εί­πε ό­τι, πα­ρά τις συ­νε­χείς εκ­κλή­σεις για ζώ­νη α­πα­γό­ρευ­σης πτή­σεων πά­νω α­πό τη Συ­ρία, δεν φαί­νε­ται να υ­πάρ­χει τέ­τοια πρό­θε­ση. Για να γί­νει κά­τι τέ­τοιο θα πρέ­πει να υ­πάρ­ξει «μεί­ζο­να πο­λι­τι­κή α­πό­φα­ση». Φαί­νε­ται ό­τι υ­πάρ­χουν πολ­λοί λό­γοι για την α­πο­φυ­γή μιας τέ­τοιας α­πό­φα­σης. Αφε­νός, μια τέ­τοια α­πό­φα­ση δεν θα εί­χε τη νο­μι­μο­ποίη­ση του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας, ό­πως στη Λι­βύη, ή του­λά­χι­στον τη νο­μι­μο­ποίη­ση που ι­σχυ­ρί­στη­καν ό­τι εί­χαν οι να­τοϊκές δυ­νά­μεις.

Βέ­βαια, οι Η­ΠΑ α­να­μείχ­θη­καν σε στρα­τιω­τι­κή δρά­ση στο Ιράκ το 2003 πα­ρά την α­πο­τυ­χία να ε­πι­τευχ­θεί α­νά­λο­γη α­πό­φα­ση του Ο­ΗΕ. Κά­νο­ντας, ό­μως, μια α­να­δρο­μή στο πα­ρελ­θόν, πολ­λοί φαί­νε­ται να θεω­ρούν ό­τι η ε­πέμ­βα­ση στο Ιράκ δεν ή­ταν ε­πι­τυ­χής και ε­νυ­πάρ­χει ο φό­βος ό­τι θα ε­πα­να­λη­φθούν ο ιαρ­νη­τι­κές συ­νέ­πειες μιας τέ­τοιας ε­πέμ­βα­σης. Αυ­τή εί­ναι μια δεύ­τε­ρη ε­ξή­γη­ση.

Υπάρ­χει και τρί­τη ε­ξή­γη­ση, ό­τι υ­ψη­λό­βαθ­μοι α­ξιω­μα­τι­κοί του α­με­ρι­κα­νι­κού στρα­τού πι­στεύουν ό­τι το στρά­τευ­μα εί­ναι ή­δη ι­διαί­τε­ρα τα­λαι­πω­ρη­μέ­νο στη Μέ­ση Ανα­το­λή και ό­τι ο συ­ρια­κός στρα­τός θα πα­ρου­σιά­σει πο­λύ σο­βα­ρό­τε­ρη α­ντί­στα­ση σε έ­ξω­θεν ε­πέμ­βα­ση α­πό ό,τι ο στρα­τός του Κα­ντά­φι.

Η τέ­ταρ­τη ε­ξή­γη­ση μπο­ρεί να συ­νο­ψι­σθεί ως α­ντι­πο­λε­μι­κή α­νη­συ­χία α­πό την πλευ­ρά της α­με­ρι­κα­νι­κής κοι­νής γνώ­μης. Σύμ­φω­να με πρό­σφα­τες δη­μο­σκο­πή­σεις, η πλειο­ψη­φία θεω­ρεί ό­τι η ε­πέμ­βα­ση στο Αφγα­νι­στάν και το Ιράκ ή­ταν λά­θη τέ­τοια που δεν πρέ­πει να ε­πα­να­λη­φθούν.

Μια πέ­μπτη ε­ξή­γη­ση μπο­ρεί να εί­ναι ό­τι οι Η­ΠΑ, πα­ρά την α­να­κή­ρυ­ξη του μπαα­θι­κού κα­θε­στώ­τος ως μη φι­λι­κού, δια­τη­ρούν σο­βα­ρή α­βε­βαιό­τη­τα, ί­σως και έ­ντο­νη ε­πι­φύ­λα­ξη, για το τι θα συ­νέ­βαι­νε στη Συ­ρία εάν το μπαα­θι­κό κα­θε­στώς έ­χα­νε την ε­ξου­σία. Ανη­συ­χούν για την πι­θα­νό­τη­τα μια ο­μά­δα τύ­που αλ Κάι­ντα να α­πο­κτή­σει ση­μα­ντι­κή ε­ξου­σία στην με­τα-μπαα­θι­κή Συ­ρία. Επί­σης πι­στεύουν ό­τι θα υ­πάρ­ξει μια πά­λη για την ε­ξου­σία με­τα­ξύ φα­τριών που θα δη­μιουρ­γού­σε μια κα­τά­στα­ση α­νά­λο­γη με αυ­τή στο Αφγα­νι­στάν με­τά την πτώ­ση του κομ­μου­νι­στι­κού κα­θε­στώ­τος το 1992. Οι Αλε­βί­τες υ­πο­στη­ρι­κτές του τω­ρι­νού κα­θε­στώ­τος μπο­ρεί να α­πο­συρ­θούν στις ο­ρει­νές πε­ριο­χές α­πό ό­που κα­τά­γο­νται και να συ­νε­χί­σουν να μά­χο­νται α­πό ε­κεί. Φαί­νε­ται ό­τι υ­πάρ­χει έ­νας α­κό­μα φό­βος, της κα­τα­πίε­σης μειο­νο­τή­των α­πό το διά­δο­χο κα­θε­στώς –των Χρι­στια­νών συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων.

Εν συ­ντο­μία, οι Η­ΠΑ πράγ­μα­τι ε­πι­διώ­κουν τα γεω­πο­λι­τι­κά τους συμ­φέ­ρο­ντα. Ωστό­σο, υ­πάρ­χει ση­μα­ντι­κή δια­μά­χη στις Η­ΠΑ ποιο α­κρι­βώς εί­ναι το συμ­φέ­ρον τους και εάν έ­χουν τη γεω­πο­λι­τι­κή ι­σχύ να ε­πη­ρεά­σουν την κα­τά­στα­ση προς την κα­τεύ­θυν­ση που θεω­ρούν κα­λύ­τε­ρη. Η α­ντί­δρα­ση των Σύ­ριων α­πέ­να­ντι στις δρά­σεις και τις μη δρά­σεις των Η­ΠΑ εί­ναι αρ­νη­τι­κή και στις δύο πλευ­ρές. Η συ­ρια­κή κυ­βέρ­νη­ση κα­τα­δί­κα­σε τις Η­ΠΑ για την πίε­ση που α­σκούν στον πρό­ε­δρο να α­πο­χω­ρή­σει. Οι α­ντι­τι­θέ­με­νες δυ­νά­μεις, α­πό την άλ­λη, ε­ξέ­φρα­σαν δη­μό­σια την ε­ξα­πά­τη­σή τους ό­σον α­φο­ρά τη μη ε­μπλο­κή των Η­ΠΑ προς την κα­τεύ­θυν­ση που ε­πι­θυ­μούν και δια­κή­ρυ­ξαν ό­τι δεν μπο­ρούν να υ­πο­λο­γί­ζουν σε σο­βα­ρή α­με­ρι­κα­νι­κή δρά­ση.

Οι δύο πρώην α­ποι­κια­κές δυ­νά­μεις, η Με­γά­λη Βρε­τα­νία και η Γαλ­λία, πα­ρα­παίουν σαν τις Η­ΠΑ, α­πλώς πιο έ­ντο­να. Οι κα­τα­δί­κες του Άσα­ντ ήρ­θαν νω­ρίς και με έ­ντα­ση. Ωστό­σο, η ε­πι­φύ­λα­ξη για ά­με­ση στρα­τιω­τι­κή δρά­ση μοιά­ζει ε­πί­σης να ήρ­θε νω­ρίς και με έ­ντα­ση. Οι λι­βυ­κή ε­μπλο­κή ε­πέ­δει­ξε τα ό­ρια της στρα­τιω­τι­κής τους α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας δί­χως την ά­με­ση συ­νερ­γα­σία με τις Η­ΠΑ.

Ο Τζού­λιαν Μπέρ­γκε­ρ, ο συ­ντά­κτης του «Guardian» ε­πί δι­πλω­μα­τι­κών θε­μά­των, έ­γρα­ψε στις 13 Αυ­γού­στου: «Οι Η­ΠΑ, η Αγγλία και η Γαλ­λία πα­λεύουν να δια­τη­ρή­σουν την ε­πιρ­ροή τους εν μέ­σω φό­βων ό­τι η με­γα­λύ­τε­ρη υ­πο­στή­ρι­ξη α­πό τις χώ­ρες του Κόλ­που έ­χει εκ­τρα­πεί προς εξ­τρε­μι­στι­κές ισ­λα­μι­κές ο­μά­δες». Ο Μπέρ­γκερ λέει ε­πί­σης ό­τι ο Τζον Γουίλ­κς, βρε­τα­νός ει­δι­κός α­πε­σταλ­μέ­νος στη συ­ρια­κή α­ντι­πο­λί­τευ­ση, πή­γε στην Ιστα­μπούλ για να συ­να­ντή­σει υ­ψη­λό α­ντι­πρό­σω­πο του Συ­ρια­κού Εθνι­κού Συμ­βου­λίου. Ο Γουίλ­κς υ­πο­γράμ­μι­σε δύο ζή­τή­μα­τα: Πρώ­τον, ό­τι η βρε­τα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση ε­πι­θυ­μεί να α­πο­φευχ­θεί η διά­χυ­ση της συ­ρια­κής βίας στην Τουρ­κία. Δεύ­τε­ρον, η βρε­τα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση ε­νη­μέ­ρω­σε τους η­γέ­τες της α­ντι­πο­λί­τευ­σης ό­τι ο σε­βα­σμός των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των και των δι­καιω­μά­των των μειο­νο­τή­των α­πο­τε­λεί «προϋπό­θε­ση για μελ­λο­ντι­κή συ­νερ­γα­σία».

Ο γάλ­λος υ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Λο­ράν Φα­μπιούς, πι­στεύει ό­τι η κυ­βέρ­νη­ση του Σαρ­κο­ζί εί­χε υ­πε­ρε­πεν­δύ­σει στο Συ­ρια­κό Εθνι­κό Συμ­βού­λιο και α­να­ζη­τού­σε με­τ’ ε­πι­τά­σεως στή­ρι­ξη για τον Μα­νάφ Τλας, έ­ναν ε­ξέ­χο­ντα Σου­νί­τη στρα­τιω­τι­κό α­πο­στά­τη που προέρ­χε­ται α­πο το κα­θε­στώς. Το πρό­βλη­μα για τη Με­γά­λη Βρε­τα­νία και τη Γαλ­λία, ό­πως και για τις Η­ΠΑ, δεν εί­ναι μό­νο ποιον να υ­πο­στη­ρί­ξουν και με ποιον τρό­πο, αλ­λά και εάν έ­χουν τη δυ­να­τό­τη­τα να ε­πη­ρεά­σουν την ε­σω­τε­ρι­κή κα­τά­στα­ση ση­μα­ντι­κά. Συνέχεια

Το τουρκικό μοντέλο δε δουλεύει ούτε στην Τουρκία.

Του Dimitar Bechev

Οι χθεσινοί εορτασμοί της επετείου της Δημοκρατίας στην Τουρκία είναι μια ζωντανή υπενθύμιση των ρωγμών που διαλύουν το τουρκικό πολιτικό σώμα. Το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), δήλωσε ότι θα κατέβαινε από κοινού στη συγκέντρωση με τα κεμαλικά κόμματα, όπως το ADD (ένωση σκέψης του Ατατούρκ) και το IP (το Κόμμα των Εργαζομένων). Το κόμμα που ιδρύθηκε από τον Mustafa Kemal Ataturk είχε ένα μήνυμα προς το κυβερνών ΑΚΡ: η 89η επέτειος της Δημοκρατίας ανήκει σε εμάς, όχι σε σας. Η πορεία είχε στόχο να ξεκινήσει από το Ulus της Άγκυρας (όπου έλαβε χώρα η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση στη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας) και να κατέληγε στο μαυσωλείο του Κεμάλ. Όλα εντάξει εκτός από το ότι ο κυβερνήτης της Άγκυρας απαγόρευσε την εκδήλωση λόγω απειλών για την ασφάλεια που «σχετίζονται με τις μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών».

Πριν από τις εκλογές του Ιουνίου 2011, η κοινή επωδός ήταν ότι η Τουρκία επρόκειτο να δημιουργήσει μια νέα δημοκρατία, βασισμένη σε ένα δημοκρατικό σύνταγμα που θα γεφύρωνε τις βαθιές πολιτικές, κοινωνικές και εθνοτικές διαφορές. Αυτή η επιδίωξη αποτυπώνεται σε αρκετά από τα σημεία του What Does Turkey Think του ECFR. Ωστόσο, ενάμιση χρόνο μετά, οι μακροχρόνιες διαφορές περιορίστηκαν και έγιναν ακόμη πιο οξείες, καθώς οι κοσμικοί της Τουρκίας αναπολούν τις ένδοξες ημέρες του κεμαλισμού στη δεκαετία του ’20 και του ’30. Η σύμπλευσή τους με τους σκληροπυρηνικούς κεμαλιστές του ADD και του ΙΡ, ξυπνά τα φαντάσματα των διαδηλώσεων του 2007, όταν η τότε ηγεσία του CHP καλούσε ανοιχτά το στρατό να παρέμβει και να ανατρέψει την ισλαμική κυβέρνηση.
Συνέχεια

ΟΙ ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ ΤΗΣ ΒΑΪΜΑΡΗΣ

Του Νίκου ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΑΚΗ*
Πώς η Ιστορία γίνεται φάρσα ακόμα κι όταν δεν επαναλαμβάνεται
 
 
Τη χρονιά που διανύουμε, για το ιστορικό φαινόμενο που έμεινε γνωστό ως «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» γράφτηκαν στο «Ριζοσπάστη» πάμπολλα και εκτενή άρθρα (ακόμα και με τη μορφή του κυριακάτικου ένθετου). Το τελευταίο τεύχος της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης (4-5/2012) περιλαμβάνει στην ύλη του επίσης ένα εκτενές και αρκετά κατατοπιστικό άρθρο για το ρόλο της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας της περιόδου εκείνης. Σε όλα αυτά, το συγκεκριμένο ιστορικό φαινόμενο (ή πτυχές του) δεν ερμηνεύεται με μεταφυσικούς όρους «καλού» και «κακού», «ικανών και ανίκανων», «συνετών και ασύνετων», δεν αποσπάται η πολιτική από την οικονομία (παρά τη σχετική αυτοτέλεια της πρώτης) ούτε από τα ταξικά συμφέροντα που αυτή εκφράζει. Εξετάζεται δηλαδή η συγκεκριμένη περίοδος, όπως και γενικότερα η Ιστορία του προηγούμενου αιώνα, υπό το πρίσμα της συνεχούς ταξικής πάλης (που άλλοτε οξύνεται κι άλλοτε όχι) κυρίως ανάμεσα στην εργατική τάξη και τη χρηματιστική ολιγαρχία (δηλ. τους εξουσιάζοντες καπιταλιστές την εποχή του ιμπεριαλισμού).
 
Σε όλες τις αναφερόμενες αναλύσεις γινόταν καθαρό ότι η «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» (όπως και κάθε άλλη αστική) ούτε «τέλεια» ήταν, ούτε «η καλύτερη κατάκτηση» που μπορούσε να είχαν τότε τα λαϊκά στρώματα στη Γερμανία. Αντίθετα υπογραμμιζόταν ότι η γέννησή της ήταν μια αναγκαστική προσωρινή υποχώρηση της άρχουσας τάξης (τα μονοπώλια, οι γιούνκερς – καπιταλιστικοποιημένοι πρώην φεουδάρχες μεγαλοκτηματίες που επάνδρωναν και τα επιτελεία των ενόπλων δυνάμεων του κράτους και τα αστικοποιημένα υπολείμματα της αυτοκρατορικής αυλής) απέναντι στον κίνδυνο που εγκυμονούσε το διαφαινόμενο «πάντρεμα» του τότε επαναστατημένου γερμανικού λαού με τις ιδέες του ρωσικού «Κόκκινου Οχτώβρη».
 
Οι όντως πρωτόγνωρες μέχρι τότε για την εργατική τάξη πολιτικές και συνδικαλιστικές κατακτήσεις που «παραχώρησε» η «Δημοκρατία της Βαϊμάρης», περιορίζονταν συνεχώς, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της, για να καταργηθούν πλήρως από τη ναζιστική δικτατορία. Η πρόσκαιρη παραχώρησή τους, σε συνάρτηση με τις κίβδηλες διακηρύξεις περί «κοινωνικής και οικονομικής δημοκρατίας», περί «κοινωνικοποιήσεων» και «εργατικού ελέγχου» των επιχειρήσεων αποτέλεσαν το πρόσφορο «τυράκι» στα χέρια της σοσιαλδημοκρατίας για να παραπλανήσει τις μάζες, για να τις «βάλει στη γωνία» καθώς «δεν έπρεπε να χυθεί άλλο γερμανικό αίμα». Κι όταν το «δόλωμα» δεν συγκινούσε τις εξεγερμένες εργατικές μάζες, η (κυβερνώσα πλέον) σοσιαλδημοκρατία δεν επέδειξε κανένα δισταγμό: μπόρεσε κάλλιστα να γίνει το «αιμοβόρικο σκυλί» (Ετσι χαρακτήρισε τον εαυτό του ο σοσιαλδημοκράτης Εμπερτ, μπαίνοντας επικεφαλής των δυνάμεων που κατέπνιξαν στο αίμα την εργατική εξέγερση στο Βερολίνο, το Γενάρη του 1919) κάθε φορά που η περίσταση (βλέπε η χρηματιστική ολιγαρχία) το απαιτούσε και να χύσει το αίμα των Γερμανών εργατών.
 
Στις ίδιες αναλύσεις παραθέτονταν συγκεκριμένα στοιχεία για το πώς το μεγάλο κεφάλαιο σταδιακά έφερε το Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα στους κυβερνητικούς θώκους, με την ανοχή της σοσιαλδημοκρατίας και την ενεργή συμβολή των υπόλοιπων αστικών κομμάτων – προγόνων των σημερινών.
 
Αυθαίρετες ερμηνείες
 
Η ανάγκη να επανέλθουμε στο θέμα της Βαϊμάρης προκύπτει πέραν των άλλων και από το γεγονός ότι τον τελευταίο μήνα είχαμε ένα νέο «τσουνάμι» δηλώσεων και δημοσιευμάτων, τόσο από πολιτικούς όσο και από ιστορικούς, που ερμηνεύουν αυθαίρετα τη συγκεκριμένη περίοδο, για να εξηγήσουν το ίδιο αυθαίρετα την κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα. Σταχυολογούμε ενδεικτικά:
 
Στα τέλη του Σεπτέμβρη ο Α. Τσίπρας, στο πλαίσιο εκδήλωσης που διοργάνωσε στο Αμβούργο το Ιδρυμα της εφημερίδας Die Zeit, αφού φρόντισε να τονίσει: «Ελπίζω να διαπιστώσετε ότι δεν είμαι και τόσο επικίνδυνος όσο λένε κάποια ευρωπαϊκά ΜΜΕ», συνέχισε: «Το μνημόνιο είναι το ισοδύναμο της Συνθήκης των Βερσαλιών ή του μεταπολεμικού σχεδίου Μοργκεντάου. Η οικονομική πολιτική που εφαρμόζουμε στην Ελλάδα είναι η πολιτική του Χούβερ στις ΗΠΑ και του Μπρίνινγκ στη Γερμανία του ’30-’33. Και γνωρίζετε πολύ καλά πού οδηγούν αυτές οι πολιτικές». Επισήμανε μάλιστα ότι στην Ελλάδα υπάρχουν ήδη «τάγματα εφόδου νεοναζιστών στους δρόμους», ενώ περιέγραψε την κατάσταση ως τραγική μεταφορά της κρίσης από την οικονομία στη δημοκρατία και προειδοποίησε για τον κίνδυνο επανάληψης της «Βαϊμάρης» (Βλέπε ηλεκτρονική εφημερίδα new247.gr-29/9/12).
 
Προς επιβεβαίωση των παραπάνω έσπευσε και ο οικονομικός σύμβουλος της Αγκελα Μέρκελ Πέτερ Μπόφινγκερ.«Μιλώντας στην εφημερίδα Weser-Kurier, ασκεί δριμεία κριτική στην πολιτική λιτότητας που ακολουθούν οι χώρες της Ευρωζώνης, συγκρίνοντάς την μάλιστα με την ολέθρια πολιτική που ακολουθήθηκε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. «Η πολιτική που ασκείται στην Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα, είναι η πολιτική του καγκελαρίου Μπρούνινγκ», τονίζει ο επιφανής Γερμανός οικονομολόγος, παραπέμποντας στη στρατηγική των περικοπών στο κοινωνικό κράτος, η οποία στις αρχές της δεκαετίας του ’30 οδήγησε σε εκτίναξη της ανεργίας και του πληθωρισμού». (Το Ποντίκι, ηλεκτρονική έκδοση 1/10/12).
 
Στις 4/10/12, ο Α. Σαμαράς, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, ανέφερε ότι η κοινωνία απειλείται ως σύνολο από «λαϊκιστές της άκρας Αριστεράς» και από την άνοδο «ενός ακροδεξιού, θα μπορούσε κανείς να πει φασιστικού, νεοναζιστικού κόμματος». Η κοινωνική συνοχή «κινδυνεύει λόγω της αυξανόμενης ανεργίας όπως στη Γερμανία στο τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης» (http:www.tovima.gr/politics/article/?aid=477979). Την ίδια μέρα έσπευσε να τον συνετίσει και πάλι ο Α. Τσίπρας με την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: «η δημοκρατία της Βαϊμάρης οδηγήθηκε σ΄ αυτό το καταστροφικό αδιέξοδο εξαιτίας της πολιτικής της σκληρής λιτότητας που εφήρμοζε τότε. Σήμερα αυτή την πολιτική της σκληρής λιτότητας την εφαρμόζει ο κ. Σαμαράς. Ας ξέρουμε λοιπόν τι λέμε, ιδίως όταν μιλάμε σε ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης». Ο ίδιος λοιπόν, αν και δεν μιλούσε σε «ευρωπαϊκά ΜΜΕ» ήξερε τουλάχιστον. Ο φασισμός («το καταστροφικό αδιέξοδο» για ποιους άραγε;) δεν ήταν συνειδητή επιλογή των καπιταλιστών, αλλά απόρροια «της σκληρής λιτότητας»! Η ανεργία δεν ήταν αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης και της ακολουθούμενης (εξίσου καπιταλιστικής) φάσης ανάπτυξης αλλά της «πολιτικής λιτότητας»!! (Κακούργε Μπρούνινγκ!).
 
Στο χορό μπήκε και η εφημερίδα «Το Ποντίκι»: «Η Γερμανία του Μεσοπολέμου υπήρξε έργο των μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων και συγκεκριμένα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, όπως επίσης και του Κόμματος του Κέντρου και των Φιλελευθέρων. Αυτές οι πολιτικές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον άκρατο λαϊκισμό και την ακραία δράση πολιτικών σχηματισμών, όπως των ναζί, των συντηρητικών και των κομμουνιστών» (Ξ.Α. Μπρουντζάκης, «Το Ποντίκι», 11/10/12). (Τα περί «μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων» και περί «ακραίας δράσης» σχολιάζουμε παρακάτω. Το «Κόμμα Φιλελευθέρων» όμως πού υπάρχει στη συγκεκριμένη περίοδο; Προφανώς ο λάτρης της «μετριοπάθειας» εννοεί το «Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα» ή το «Δημοκρατικό Κόμμα», που προς το τέλος της Βαϊμάρης μετονομάστηκε σε «Κρατικό Κόμμα» (Staatspartei). Πάντως και τα δύο αυτά προσέτρεξαν ανενδοίαστα να υπερψηφίσουν το «νόμο εξουσιοδότησης» (Ermchtigungsgesetz) στις 23/3/1933, με τον οποίο αναγνωρίστηκε και «δημοκρατικά» η κυβερνητική εξουσία του Χίτλερ. Αυτό όμως δεν είναι «μετριοπάθεια» ή «ακρότητα», παρά ταξική συνέπεια!).
 
 
«… Το φάντασμα της Βαϊμάρης προβάλλει στην Ελλάδα. Μελανοχίτωνες και τάγματα εφόδου ήδη σπέρνουν τη βία στους δρόμους της Αθήνας και των χωριών της Ελλάδας» δήλωσε ο κ. Αλέξης Τσίπρας στη γερμανική εφημερίδα Neues Deutschland (Το Βήμα, ηλεκτρονική έκδοση 21/10/12). «Η εμμονή σε υφεσιακές πολιτικές, όπως εκείνες του καγκελάριου Μπρίνινγκ, για να αντιμετωπιστεί η πρωτοφανής για ευρωπαϊκή χώρα σε καιρό ειρήνης πενταετής ύφεση, το μόνο που θα μπορούσε να κάνει είναι να μετατρέψει την αποτυχία σε τραγωδία» προσθέτει ο κ. Τσίπρας στην ίδια συνέντευξη.
 
 
Γιατί τόσος ντόρος;
 
Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς με βάση τα παραπάνω: Γιατί καταρχάς γίνεται τόσος «ντόρος» για τη Βαϊμάρη; Πόσο γνώριμη στο ελληνικό κοινό είναι η γερμανική ιστορία αυτής της περιόδου; (Ποιος είναι αυτός ο «Μπρίνινγκ»;). Μα ακριβώς επειδή αποτελεί «θολό νερό», μπορείς να κάνεις και το «ψάρεμα» που θέλεις. Ετσι στηριζόμενοι σε μια θολή ιστορική ερμηνεία ο ένας (Α. Σαμαράς) ισχυρίζεται ότι αυτός είναι η λύση για να μην οδηγηθούμε στα «αδιέξοδα» της Βαϊμάρης, ακριβώς δηλαδή ό,τι ισχυρίζεται και ο άλλος (Α. Τσίπρας) για τον εαυτό του όμως. Μα οι πολιτικοί και ιδεολογικοί τους πρόγονοι στη Γερμανία (όπως και στην Ελλάδα του 1936 και του 1967) ήταν αυτοί που είτε κυβερνώντας από κοινού, είτε ως αντιπολιτευόμενα κόμματα στο γερμανικό κοινοβούλιο αλλά με κυβερνητικές θέσεις στα ομόσπονδα κρατίδια, εφάρμοζαν πολιτικές ενίσχυσης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, τόσο σε συνθήκες κρίσης, όσο και σε φάσεις ανάκαμψης της οικονομίας.
 
Σε σχεδόν 14 χρόνια αστικής δημοκρατίας (Βαϊμάρης), τα «επιτεύγματά» τους είναι κοινά: τσάκισμα όχι μόνο επαναστατικών κινημάτων, αλλά ακόμα και τοπικών απεργιακών κινητοποιήσεων, που απέβλεπαν σε μια έστω σχετική βελτίωση των συνθηκών ζωής και εργασίας, εξαθλίωση των λαϊκών στρωμάτων και ταυτόχρονο δυνάμωμα ξανά της χρηματιστικής ολιγαρχίας στη Γερμανία (που η θέση της είχε κλονιστεί από την ήττα της στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τη Συνθήκη των Βερσαλιών). Τελικό κοινό τους επίτευγμα είναι ότι μέσα από «δημοκρατικές» κοινοβουλευτικές διαδικασίες άνοιξαν στα μονοπώλια το δρόμο για την «καθαρή» δικτατορία και το νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
 
«Ψαρεύουν» όμως σε αυτά τα θολά νερά και για έναν ακόμα σοβαρό λόγο: Επειδή τόσο στην Ελλάδα όσο και ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία η Ιστορία του εργατικού επαναστατικού κινήματος όταν δεν αποσιωπάται, «κατακρεουργείται» στο έπακρον και κατασυκοφαντείται με τέτοιο τρόπο ώστε η «δημοκρατία» τους, δηλαδή η εξουσία των μονοπωλίων να εμπεδώνεται ως το μόνο «εφικτό», ακόμα και ως το «λιγότερο κακό». Ετσι θέλουν να φοβίσουν τις μάζες και να πείσουν ότι ο τυχόν ξεσηκωμός του λαού ενάντια στους καταπιεστές του (μέγιστη «ακρότητα»!) το μόνο που μπορεί να φέρει είναι την «εκτροπή», τους πραγματικά «κακούς»! Πιο καθαρά (αν και όχι τελείως) μας τα λέει ο πολυγραφότατος Βρετανός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ σε πρόσφατη συνέντευξή του στο «Εθνος». Καθότι πιο ωμός, είναι χρήσιμο να παραθέσουμε εκτενές απόσπασμα αυτής της συνέντευξης. Υπογραμμίζουμε βασικά του πολιτικά και ιστορικά συμπεράσματα με τα οποία διαφωνούμε:
 
 
Και οι συγκρίσεις με την Ελλάδα
 
«(Ερώτηση): Πολλοί κάνουν συγκρίσεις της σημερινής Ελλάδας με την περίοδο της Βαϊμάρης. Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε αποδεικνύεται το παλιό ευφυολόγημα πως “η Ιστορία διδάσκει ότι δε διδάσκει τίποτα”;
 
 
– Νομίζω ότι πάντα μπορούμε να διδαχθούμε από την Ιστορία. Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα στην Ευρώπη έχουμε μια γενιά πολιτικών αρχηγών που ξέχασαν την Ιστορία τους. Από αυτή την άποψη το Νόμπελ Ειρήνης που δόθηκε στην ΕΕ ήταν μια σωστή κίνηση γιατί θύμισε σε όλους, τους λόγους ίδρυσης της Ενωσης. Και σίγουρα δεν ιδρύθηκε για να κρατήσει ζωντανές τις τράπεζες. Ιδρύθηκε για σοβαρότερους λόγους, παρόλο που και οι τράπεζες είναι μια σοβαρή υπόθεση. Αλλά τι σημαίνει “ζούμε μια περίοδο Βαϊμάρης”; Είναι ένα “μάθημα” ότι πρέπει να κατεβούμε στους δρόμους να πολεμήσουμε τον φασισμό; `Η το “μάθημα” είναι άλλο; Εγώ βρίσκω ομοιότητες και διαφορές. Το θέμα δεν είναι λοιπόν να κατεβούμε στους δρόμους, γιατί εκεί έτσι κι αλλιώς πέφτει πολύ ξύλο εδώ και καιρό. Ωστόσο: α) πρέπει να πάρουμε υπόψη τον κίνδυνο του φασισμού πολύ σοβαρά β) αν τον πάρουμε στα σοβαρά, θα πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Ο μόνος λόγος που οι ναζί επικράτησαν στη Γερμανία ήταν επειδή οι υπόλοιπες δυνάμεις αλληλομισούνταν τόσο, όσο δεν μισούσαν τους ναζί. Το γεγονός ότι σήμερα στην Ελλάδα έχουμε μια κυβέρνηση τριών κομμάτων είναι νομίζω θετικό και έτσι πρέπει και τα άλλα κόμματα να το δουν αν ενδιαφέρονται σοβαρά για τη δημοκρατία και όχι απλώς να κάνουν αντιπολίτευση. Η διαφορά πάντως της Ελλάδας με τη Βαϊμάρη είναι ότι το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας έχει χάσει τη νομιμοποίησή του στα μάτια του κόσμου και οι πολιτικοί πρέπει να σκεφτούν σοβαρά πώς θα την ξανακερδίσουν….

Ο μαγικός κόσμος της τεχνικής (μέρος 7,2) : ένα παιχνιδάκι με το αεπ

Επιστρέφω λίγο στο θέμα των αγαθών και των εμπορευμάτων, διότι μου έδωσε ο sideshore την αφορμή. Ένας κλασσικός αφορισμός των οπαδών αυτής της μεταφυσικής έννοιας της προόδου κάθε φορά που ακούνε τη λέξη απόανάπτυξη, είναι να προβάλουν αυτή την αποανάπτυξη σε ενός είδους πρωτογονισμό. Αν δεν θέλεις να δουλευεις, είναι προφανές πως πρέπει να ζεις στα δέντρα και να τρως μπανάνες. Αν μάλιστα ξεχάσεις να μιλάς κιόλας κι επικοινωνείς με κραυγές, θα ταιριάξεις ακόμα περισσότερο με την αντίληψή τους για το ζήτημα

 

Αυτός ο αφορισμός βασίζεται σε διάφορες φαντασιώσεις. Η μία πχ είναι ότι περισσότερη εργασία σημαίνει περισσότερη πρόοδος. Μία δεύτερη σημαίνει πως περισσότερη παραγωγή σημαίνει περισσότερα αγαθά για όλους, μια τρίτη είναι πως η τα αγαθά κόποις κτώνται κλπ κλπ.

 

Έτσι σε αυτό το κεφαλαιάκι θα παίξουμε με δύο πράγματα. Το ένα είναι το παράδοξο του φτωχού γερμανού και το δεύτερο (και παραπλήσιο) είναι το νοητικό παράδειγμα του βιλαμπάχο ιντούστριους και της βιλαρίμπα τεμπέλχανους. Και τα δύο παίζουν ουσιαστικά με τον παραλογισμό του αεπ ως δείκτη ανάπτυξης.

 

 

Βιλαρίμπα και βιλαμπάχο.

Παίρνουμε λοιπόν δύο μικρές πόλεις-κράτη των 10.000 κατοίκων. Και τα δύο παράγουν μόνο ένα προιόν. Smartphones. Για τις συνθήκες του παραδείγματος και για λόγους απλοποίησης, θα υποθέσουμε πως όλα τα άλλα αγαθά που καταναλώνουν προσφέρονται από έναν καλό κι αγαθό θεό σαν μάνα εξ ουρανού. Ακολουθούν όμως δύο διαφορετικές φιλοσοφίες παραγωγής. Στο βιλαμπάχο ιντούστριους κάθε χρόνο παρουσιάζεται ένα νέο βελτιωμένο μοντέλο iphone το οποίο κοστίζει 200ευρώ να παραχθεί, πωλείται 1000 και κάθε χρόνο οι κάτοικοι του πετάνε το παλιό και αγοράζουν καινούργιο. Ο πρόεδρος της εταιρίας που τα φτιάχνει, δοξάζεται σαν θεός και είναι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του χωριού. Κάθε φράση του γεμίζει θαυμασμό και φθόνο στου βιλαμπαχιανούς που θα ήθελαν μια μέρα να πάρουν τη θέση του.Ταυτόχρονα όλος ο πληθυσμός ασχολείται με τη δημιουργία των τηλεφωνων κι ένα ικανό κομμάτι του ασχολείται με τη δημιουργία application τα οποία πουλάνε σε μια virtual αγορά προκειμένου να βγάλουν τα χρήματα ώστε να αγοράσουν το καινούργιο μοντέλο. Γενικά είναι ένα εργατικό χωριό και όλοι είναι πολυάσχολοι. Συνέχεια

ΦΟΡΟΑΣΥΛΙΑ ΣΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΓΙΑ ΩΣ ΚΑΙ 30 ΧΡΟΝΙΑ!

Νέα κεφαλαιακή ένεση της τάξης ως και 1,7 δισ. ευρώ θα προκύψει για τις λεγόμενες «συστημικές» τράπεζες (ΕθνικήAlphaΠειραιώς και Eurobank) από την πρόθεση της κυβέρνησης να αυξήσει στο 28% τον φορολογικό συντελεστή (από 20% σήμερα), αλλά και νακαταργήσει τον φόρο των διανεμόμενων κερδών/μερισμάτων (σήμερα ισχύει συντελεστής 25%).

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση σχεδιάζει να αλλάξει προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων το υφιστάμενο φορολογικό καθεστώς, μειώνοντας τησυνολική φορολόγηση των κερδών τους από το 40% στο 28%!

Η αύξηση του συντελεστή στο 28% οδηγεί, σύμφωνα με στελέχη ελεγκτικών εταιρειών, σε αυτόματη αύξηση και του αναβαλλόμενου φόρου από τη ζημία που ενέγραψαν οι τράπεζες λόγω συμμετοχής στο PSI+ και επομένως αυξάνει το φορολογικό ενεργητικό που μπορεί να προσμετρηθεί στα εποπτικά κεφάλαια.

 

Από την συμμετοχή των ιδιωτών στο «κούρεμα» και την επιμήκυνση των ελληνικών κρατικών ομολόγων(PSI+) και την ακόλουθη νέα πτώση των τιμών οι τέσσερις συστημικές τράπεζες (Εθνική, Eurobank, Alpha, Πειραιώς) κατέγραψαν, αθροιστικά, ζημίες προ φόρων, ύψους 28,3 δισ. ευρώ. Συνέχεια

«Ολυμπιακή»

Οταν ξεπούλησαν την «Ολυμπιακή» στη «Μαρφίν» όλη η επιχειρηματολογία τους ήταν ότι πρέπει «να ανοίξει η αγορά», «να υπάρχει ανταγωνισμός», «να καταργηθεί το κρατικό μονοπώλιο», «να έχει ο καταναλωτής δικαίωμα επιλογής» κι άλλα τέτοια… φιλολαϊκά.

*

Τώρα που το σχέδιο ξεπουλήματος της «Ολυμπιακής» έφτασε στο προδιαγεγραμμένο τέλος του, τώρα που ο αερομεταφορέας περνάει – σύμφωνα με το εξ αρχής σχέδιο – στην«Aegean»,

ακούσατε κανέναν από τους ξεπουληματίες να διαμαρτύρεται για… «κλείσιμο της αγοράς»;

Ακούσατε κανέναν να μιλάει για… «έλλειψη ανταγωνισμού»;

Ακούσατε κανέναν τους να μιλάει για… «άρνηση του δικαιώματος επιλογής στον καταναλωτή»;

‘Η πολύ περισσότερο ακούσατε κανέναν τους να βάζει στο στόμα του την κακή λέξη…«μονοπώλιο»;

http://www.rizospastis.gr

Έκρηξη χρέους στα €340 δισ. και ελλειμμάτων.

«Έκρηξη» χρέους το 2012 στα 340,6 δισ. ευρώ, από 316 δισ. ευρώ που είχε εκτιμηθεί αρχικά αποκαλύπτουν τα στοιχεία που έστειλε η Ελληνική Στατιστική Αρχή και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους στην Eurostat στο πλαίσιο της εξαμηνιαίας Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος.

Τα ίδια στοιχεία δείχνουν ότι το έλλειμμα του 2012, με βάση το νέο προγραμματισμό αναμένεται να συγκρατηθεί στα 13,4 δισ. ευρώ (έναντι 13,7 δισ. ευρώ του στόχου τον Απρίλιο), αλλά αυτό θα γίνει με μεγάλη περικοπή δαπανών στο στενό δημόσιο τομέα. Συγκεκριμένα, σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης ο στόχος για έλλειμμα διαμορφώνεται πλέον στα 11,4 δισ. ευρώ από 12,7 δισ. ευρώ προηγουμένως.

Επίσης το πλεόνασμα στους ΟΤΑ «αυγατίζει» στα 488 εκατ. ευρώ από 133 εκατ. ευρώ προηγουμένως. Αντίθετα υπάρχει μια μεγάλη νέα «τρύπα» στα ασφαλιστικά ταμεία που καταμετράται στα 2,5 δισ. ευρώ για το 2012 έναντι πρ;oβλεψης Απριλίου για «τρύπα» 1,15 δισ. ευρώ.

Χαμηλότερες, μετά την αναθεώρηση της ΕΛΣΤΑΤ είναι οι προβλέψεις για το ΑΕΠ που υπολογίζεται ότι το 2012 διαμοιρφώνεται σε 194,7 δισ. ευρώ από 203,5 δισ. ευρώ προηγουμένως.

«Αυγατίζουν» έλλειμμα και χρέος προηγούμενων ετών

Αναθεώρηση εκ νέου επί τα χείρω των στοιχείων για το έλλειμμα και το χρέος αποκαλύπτουν οι νέοι πίνακες της ΕΛΣΤΑΤ τους οποίους κοινοποίησε, όπως υποχρεούται, στην Eurostat στο πλαίσιο της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι το 2011 το έλλειμμα έφτασε τελικά στο 9,4% του ΑΕΠ (19,7 δισ. ευρώ), ήταν δηλαδή κατά 0,3% υψηλότερο σε σχέση με τα στοιχεία που είχε στείλει η ΕΛΣΤΑΤ έξι μήνες πριν. Κατά 0,4% του ΑΕΠ είναι τελικά και το έλλειμμα του 2010 (στο 10,7% του ΑΕΠ).

Αναφορικά με το χρέος το 2011 διαμορφώνεται στο 170,6% του ΑΕΠ (355,7 δισ. ευρώ), δηλαδή 5,3% υψηλότερο σε σχέση με τις προβλέψεις του Απριλίου, ενώ το 2010 έφτασε στο 148,3% του ΑΕΠ (3,3% υψηλότερο).

Στην ανακοίνωσή της η ΕΛΣΤΑΤ παραδέχεται ότι το έλλειμμα και το χρέος «τσίμπησαν», όχι μόνο γιατί βρέθηκαν και άλλες κρατικές δαπάνες, αλλά και γιατί η ίδια η ΕΛΣΤΑΤ λίγες ημέρες πριν αναθεώρησε προς τα κάτω το ΑΕΠ. Αλλά καθώς το ΑΕΠ είναι η βάση μέτρησης του χρέους, το χρέος «αυγατίζει». Συνέχεια

στους φίλους μου,που πίστεψαν το κράτος και φορτώθηκαν φωτοβολταϊκά.(και σε έναν τύπο που δεν θα βάλει ποτέ μυαλό)

Έκτακτη εισφορά και στα φωτοβολταικά.
Στη φάση του νομοτεχνικού ελέγχου βρίσκεται αυτές τις ημέρες το περίφημο νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει μια σειρά από ρυθμίσεις για την αγορά των ΑΠΕ και κυρίως για την αγορά των φωτοβολταϊκών. Το νομοσχέδιο, είναι πολύ πιθανό την ερχόμενη εβδομάδα να πάρει το δρόμο για τη βουλή.
Το βασικότερο μέτρο για την αγορά είχε ουσιαστικά προαναγγελθεί από το ΥΠΕΚΑ από το καλοκαίρι και αφορά στην περίφημη επιβολή έκτακτης εισφοράς για τα φωτοβολταϊκά. Το μέτρο θα πρέπει να θεωρείται «κλειδωμένο», ωστόσο οι λεπτομέρειες για το ύψος και την κλιμάκωση της εισφοράς θα γίνουν γνωστές με τις ανακοινώσεις.

Κοκτέιλ ήλιος

Το πασόκ το νεώτερο είχε μερικά μοτίβα για να κυβερνά. Τα οποία συμβάδιζαν με την εποχή του. Μέρος της τεράστιας σημερινής του αδράνειας, οφείλεται σε αυτό το σάστισμα που προκαλεί σε έναν ταχυδακτυλουργό η συνείδηση πως αυτά τα κόλπα πια δεν δουλεύουν. Επειδή όμως δεν ξέρει να κάνει άλλα επιμένει.

Η βασική συνταγή είχε λίγο πολύ ως εξής. Έπαιρνες δύο μεζούρες κοινωνικές συμμαχίες, μία μεζούρα συνενοχή, τρεις μεζούρες νεοφιλελεύθερα κόλπα κατευθείαν από τα καλύτερα πανεπιστήμια του εξωτερικού, δυο μεζούρες ντόπια επιχειρηματικά λαμόγια, μια μεζούρα δωράκια για το έσω κόμμα και μισή μεζούρα από τη μόδα της ημέρας.

Με αυτούς τους καταπληκτικούς οιωνούς ξεκίνησε και το πρόγραμμα ήλιος. Μέσα στην καταχνιά της κρίσης το πασόκ έψαχνε διέξοδο. Κάτι που τα φύκια του αστακού ή τα καζίνα του ελληνικού δεν μπορούσαν να προσφέρουν. Γι’ αυτό και έβαλε μπρος το πρόγραμμα ήλιος.

Ας ξεκινήσουμε από τη μόδα της ημέρας. Η εκμετάλλευση της ηλιακής ενέργειας μέσω των φωτοβολταϊκών είναι μια αναμφίβολα πολύ καλή ιδέα, ειδικά για μια χώρα με τόση ηλιοφάνεια σαν την ελλάδα. Τα φ/β έχουν τρομερά πλεονεκτήματα καθώς παράγουν ήπια καθαρή ενέργεια ακριβώς στον τόπο κατανάλωσης, δεν χρειάζονται συντήρηση και ζουν με άνεση μια εικοσαετία. Είναι μάλιστα εύκολο να κατασκευαστούν εντός της χώρας και έτσι να δημιουργήσουν και μια πηγή εσωτερικής ζήτησης. Προκειμένου λοιπόν διαδοθούν, η κυβέρνηση διέταξε τη ΔΕΗ να αρχίσει να επιδοτεί το ρεύμα που θα παράγονταν από φ/β. Η τιμή ορίστηκε πριν από αρκετά χρόνια στα 45 με 50 λεπτά την kW/h, όταν το κόστος των πιο φθηνών φ/β ήταν περίπου στα 4-5ευρω/Watt. Συνέχεια

Ο ΜΑΝΕΣΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΤΑ “ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ” ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ ΒΟΛΟΥ ΜΕ 25% ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ

“Οταν ο λύκος καλεί το πρόβατο για τραπέζι μάντεψε ποιό θα είναι το φαγητό”

Πρόταση περικοπής μισθών κατά 25% έφερε κατά την επίσκεψή του στο Βόλο το κλιμάκιο της διεύθυνσης της «Χαλυβουργίας Ελλάδος».

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο εργοστάσιο της εταιρείας, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ της εργοδοσίας και μελών της διοίκησης του σωματείου με στόχο την έναρξη διαβούλευσης για το νέο μισθολόγιο.

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως στους συνδικαλιστές παρουσιάστηκαν από την εργοδοτική πλευρά οικονομικά στοιχεία για την εικόνα της εταιρίας και την προοπτική της. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στις οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης και παρουσιάστηκαν στους εργαζόμενους οι προτάσεις της εταιρείας για συνέχιση λειτουργίας των εργοστασίων στο Βόλο υπό προϋποθέσεις.
Στην ουσία πρόκειται για σενάριο βγαλμένο από…
τα παλιά, όταν και πάλι ζητήθηκαν θυσίες από τους εργαζόμενους για να διατηρηθεί η βιωσιμότητα των εργοστασίων και τότε υπήρξε αποδοχή.
Η χθεσινή πρόταση για τη …νέα σωτηρία, βασίζεται κυρίως σε μείωση αποδοχών των εργαζομένων κατά 25% για τις μονάδες του Βόλου και του Βελεστίνου. Στους συνδικαλιστές παρουσιάστηκαν κι άλλες εναλλακτικές, περισσότερο οδυνηρές και ζητήθηκε την επόμενη εβδομάδα να υπάρξουν οι απαντήσεις των εργαζομένων για το μέλλον της επιχείρησης, όπως τονίστηκε.
Συνδικαλιστές που δεν ανέμεναν τόσο σκληρές προτάσεις, όταν μάλιστα το προσωπικό της Χαλυβουργίας σε Βόλο και Βελεστίνο στήριξε -κόντρα στο προσωπικό του Ασπροπύργου- τις εταιρικές προτάσεις πέρυσι και δεν πραγματοποίησε απεργιακές κινητοποιήσεις, εκτιμούν πως αρχίζει μια δύσκολη περίοδος διαβούλευσης με τον πρόεδρο του ΔΣ της Χαλυβουργίας Ελλάδας ΑΕ κ. Νίκ. Μάνεση. Συνέχεια

Γιατί μαμά να είναι τόσο μαλάκες? (η τρόικα και το ΔΝΤ)

http://www.techiechan.com/?p=1819
Ο τελευταίος μήνας έχει αφιερωθεί (όσον αφορά στην ελληνική κρίση), στο αυτομαστίγωμα του ΔΝΤ και της τρόικα. Οιμέ λένε κάναμε(εδώ μια ελληνική εκδοχή) λάθος στους υπολογισμούς μας, ακολουθήσαμε παλιά μοντέλα, οι υποθέσεις μας ήταν εν γένη εκτός κλίματος.

 

Και σε αυτό το νέο σκηνικό του αυτομαστιγώματος ο σαμαράς έχει μείνει να ακολουθεί το παλιό σενάριο, αν και η λέξη το ακολουθεί είναι μάλλον ένας ευφημισμός από τη στιγμή που το πιο προβεβλημένο έργο της κυβέρνησης είναι το σδιτ μεταξύ αστυνομίας και χαχάνων, για τα οποία κάποιος ξέθαψε τις γλυκούλικες πρακτικές male bonding στις οποίες επιδίδονται τα χρυσά μου (βάστα καημένη κλεφτουριά).

 

Λέτε ξαφνικά το δντ να είδε το φως το αληθινό? Λέτε μετά από 4 χρόνια να πήραν χαμπάρι αυτό που ο τελευταίος τροχός του ίντερνετ σαν και του λόγου μου έλεγε, πως τελικά είναι καραγκιόζηδες?

 

Η απάντηση είναι και ναι και όχι. Το δντ όπως συχνά έχουμε πει, ήταν ένας οργανισμός που μετά την ασιατική κρίση του 1997 είχε βυθιστεί στην ανυποληψία. Ήρθε και το 2000 η κρίση στην αργεντινή και οι αποκαλύψεις του στίγκλιτς και το γλυκό έδεσε. Μέχρι που ο οργανισμός ασχολήθηκε με την ευρώπη το 2009, οι βασικοί πελάτες που του είχαν απομείνει ήταν η τουρκία και το πακιστάν, δύο παλιοί αμερικανοτραφείς δορυφόροι και η πρώτη έψαχνε κι αυτή τρόπο να απαγκιστρωθεί.

 

Ταυτόχρονα όμως το δντ ήταν ένας οργανισμός που βάσιζε τις πρακτικές του στους απαράβατους νόμους της οικονομίας, που οι οικονομολόγοι μας έχουν αποκαλύψει σαν τον μωησή σε πλάκες. Αν λοιπόν τα σκατώνει τόσο μεγαλειωδώς, πάει να πει ότι κάτι προβληματικό υπάρχει στους νόμους της νευτώνειας οικονομίας. Κι αυτό φυσικά είναι αδύνατο. Έτσι ξεκινάει μια περίεργη διαδικασία damage control που κάπου την έχουμε ξαναδεί.

 

Όταν η perrier αποφάσισε να λανσάρει το νέο εμφιαλωμένο νερό με γεύση βενζόλιο στις αρχές της δεκαετίας του 90, τα πράγματα σκούρυναν απότομα για την εταιρία. Ο δωρεάν καρκίνος που έδιναν με κάθε μπουκάλι δεν είχε ακριβώς μεγάλη επιτυχία. Για να διασκεδάσουν αυτό το φιάσκο, αγόρασαν τις υπηρεσίες του enfant terrible της γαλλικής διαφήμισης jacques séguéla. Αυτός ο πανέξυπνος διαφημιστής λοιπόν έπρεπε να βρει έναν τρόπο να γλυτώσει την εταιρία από τα σκατά. Κι έκανε μια κίνηση που μέχρι τότε θεωρούνταν το μεγάλο no-no στην εταιρική επικοινωνία ισοδύναμο μόνο με τη χρεοκοπία. Βγήκε και είπε συγνώμη*.

Οι εταιρίες, όντας το πιο διάσημο παιδί του καπιταλισμού, θεωρούνταν ο ορισμός του ορθολογισμού, το πιο αποτελεσματικό μέσο της μεταφυσικής έννοιας της προόδου. Το να βγει μια εταιρία και να παραδεχθεί το λάθος της, ήταν σαν να έβγαινε ο πάπας και να παραδεχόταν πως δεν είναι εναντίων του σεξ μεταξύ αντρών αφού τόσοι και τόσοι κληρικοί το εξασκούν. (τώρα που το σκέφτομαι παπάδες, χάχανα, χμμ γιατί δεν τα έχουμε καλέσει αυτά τα παιδιά σ’ ένα play party?)

 

Κι όμως η καμπάνια του σεγκελά μ’ένα μπουκάλι περιέ που δάκρυζε ήταν πετυχημένη κι αυτό έθεσε ένα νέο παράδειγμα στην εταιρική επικοινωνία που αντέγραψαν αμέσως οι πάντες.

 

*για τους αθεράπευτους κομουνίζοντες υπήρχε και η μεγάλη στροφή του χρουτσέφ από το σταλινικό προτσές, αλλά στη σοβιετία η “αυτοκριτική” είχε πάρει ήδη χρόνια πριν, πολύ διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτό που συνήθως εννοούμε με τη λέξη κι είχε γίνει ένα μεταφορικό orwell speak.

 

 

 

Από τότε που βγήκε η συγνώμη.

Κάπως έτσι από το 90 και μετά, κάθε φορά που συνέβαινε μια χοντράδα, έβλεπες τα χρυσά αγόρια να βγαίνουν αμέσως φορώντας το πιο αθώο και ένοχο βλέμμα τους ταυτόχρονα και να λένε συγνώμη και ξανά συγνώμη. Ήταν ένα μάθημα που γρήγορα επεκτάθηκε και στην πολιτική, είτε αφορούσε τα χυμένα φορέματα του κλίντον, είτε αφορούσε μερικά νεκρά μαυριδερά σημιτικά παλαιστινιακά μωρά στη γάζα. Το σενάριο πήγαινε κάπως έτσι. Είμαστε πολύ γαμάτοι, αλλά είμαστε και άνθρωποι. Και επειδή ουδείς αναμάρτητος σας ζητάμε συγνώμη. Θα βάλουμε τα δυνατά μας για να μην επαναληφθεί.

Συνέχεια

Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΤΟ 1953.

Tου ΕΡΙΚ ΤΟΥΣΕΝ*

Από το 2010, στις ισχυρότερες χώρες της ζώνης του ευρώ, οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες, με την υποστήριξη και των μεγάλων μέσων μαζικής ενημέρωσης, εκθειάζουν μεπρωτοσέλιδα των εφημερίδων (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία)την δήθεν γενναιοδωρία τους προς τον ελληνικό λαόκαι τις άλλες ευάλωτες χώρες στη ζώνη του ευρώ.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, αποκαλούν «σχέδιο διάσωσης» μια σειρά μέτρων που βουλιάζουν ακόμη περισσότερο τις οικονομίες των χωρών που τα δέχονται και τις οδηγούν σε μια άνευ προηγουμένου κοινωνική οπισθοδρόμηση, επιστρέφοντας 65 χρόνια πριν.
Το σχέδιο μείωσης του χρέους της Ελλάδος που υιοθετήθηκε το Μάρτιο 2012 και που προβλέπει τη μείωση των οφειλών της Ελλάδας στις ιδιωτικές τράπεζες κατά 50%, ήταν μια απάτη (1) αφού αυτές οι απαιτήσεις είχαν ήδη χάσει το 65 με 75% της αξίας τους στη δευτερογενή αγορά. Η μείωση των χρεών των ιδιωτικών τραπεζών αντισταθμίστηκε με την αύξηση του δημόσιου χρέους στα χέρια της Τρόικας και οδηγεί σε νέα μέτρα πρωτοφανούς βαρβαρότητας και αδικίας.

Αυτή η συμφωνία μείωσης του χρέους, που στόχο έχει να αλυσοδέσει τον ελληνικό λαό σε μόνιμη λιτότητα, αποτελεί προσβολή και απειλή για όλους τους λαούς της Ευρώπης και αλλού.

Σύμφωνα με τις υπηρεσίες μελετών του ΔΝΤ, το 2013, το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αντιπροσωπεύσει το 164% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, που σημαίνει ότι η μείωση που ανακοινώθηκε το Μάρτιο του 2012 δεν θα οδηγήσει σε πραγματική ανακούφιση του βάρους που ταλανίζει τον ελληνικό λαό.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας σε επίσκεψη του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 27 Σεπτεμβρίου 2012 τόνισε την ανάγκη για μια πραγματική πρωτοβουλία για τη μείωση του ελληνικού χρέους και αναφέρθηκε στην ακύρωση ενός μεγάλου μέρους του γερμανικού χρέους στο πλαίσιο τηςσυμφωνίας του Λονδίνου του Φεβρουαρίου 1953.

Ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτή τη συμφωνία.

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ ΤΟΥ 1953 ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

Η ριζική μείωση του χρέους της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΟΔΓ) και η ταχεία ανοικοδόμηση της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγιναν δυνατόν, χάρη στην πολιτική βούληση των πιστωτών της, ήτοι των Ηνωμένων Πολιτειών και των βασικών δυτικών συμμάχων τους (Βρετανία, Γαλλία).
Τον Οκτώβριο του 1950, οι τρεις σύμμαχοι διατύπωσαν ένα σχέδιο στο οποίο η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναγνωρίζει την ύπαρξη των χρεών στις περιόδους πριν και μετά τον πόλεμο.
Οι σύμμαχοι σε κοινή δήλωση που επισύναψαν, ανέφεραν ότι «οι τρεις χώρες συμφώνησαν σε έναν κατάλληλο διακανονισμό των απαιτήσεων προς τη Γερμανία, ούτως ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί η χρηματοοικονομική κατάσταση της οικονομίας της μέσω ανεπιθύμητων συνεπειών ούτε να επηρεαστούν υπερβολικά τα πιθανά αποθέματα συναλλάγματος.
Οι τρεις χώρες ήταν πεπεισμένες ότι η γερμανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση συμμερίζεται τη θέση τους και η αποκατάσταση της γερμανικής πίστωσης υπόκειται σε κατάλληλη διευθέτηση του γερμανικού χρέους που εξασφάλιζε σε όλους τους συμμετέχοντες μια δίκαιη διαπραγμάτευση, λαμβάνοντας υπόψη τα οικονομικά προβλήματα της Γερμανίας» (2).

Το διεκδικούμενο χρέος της Γερμανίας πριν από τον πόλεμο ανερχόταν σε 22,6 δισεκατομμύρια μάρκα με εκτοκισμό. Το χρέος μετά τον πόλεμο εκτιμήθηκε σε 16,2 δισ. μάρκα.
Στη διάρκεια της συμφωνίας του Λονδίνου στις 27 Φεβρουαρίου 1953 (3) τα ποσά μειώθηκαν σε7,500 δισ. μάρκα για την πρώτη περίοδο και σε 7 δισ. μάρκα για τη δεύτερη (4). Σε ποσοστό, αυτό αντιπροσωπεύει μείωση κατά 62,6%.

Επιπλέον, η συμφωνία προέβλεπε τη δυνατότητα αναστολής των πληρωμών για να επαναδιαπραγματευθούν οι όροι, αν συνέβαινε μια ουσιαστική αλλαγή που περιόριζε τη διαθεσιμότητα των πόρων (5).
Για να διασφαλιστεί ότι η οικονομία της Δυτικής Γερμανίας έμπαινε πραγματικά σε επανεκκίνηση ώστε να αποτελεί ένα κεντρικό και σταθερό στοιχείο στο ατλαντικό μπλοκ ενώπιο του ανατολικού μπλοκ, οι Σύμμαχοι πιστωτές έκαναν πολύ σημαντικές παραχωρήσεις προς τις χρεωκοπημένες γερμανικές αρχές και εταιρείες που υπερβαίνουν κατά πολύ μια απλή μείωση του χρέους.
Ξεκίνησαν με την αρχή ότι η Γερμανία θα έπρεπε να ήταν σε θέση να αποπληρώσει, διατηρώντας παράλληλα ένα υψηλό επίπεδο ανάπτυξης και βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού. Αποπληρωμή χωρίς να φτωχαίνει.

Για το σκοπό αυτό, οι πιστωτές δέχτηκαν:
1. ότι η Γερμανία θα πλήρωνε είτε στο εθνικό της νόμισμα, το μάρκο, είτε σε σκληρό νόμισμα (δολάρια, ελβετικά φράγκα, λίρες…).
2. ενώ στις αρχές του 1950, η χώρα εξακολουθούσε να έχει αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο (η αξία των εισαγωγών ξεπερνούσε εκείνη των εξαγωγών), οι πιστώτριες δυνάμεις δέχτηκαν ότι η Γερμανία θα μπορούσε να μειώσει τις εισαγωγές της και να παράγει δικά της προϊόντα, αντί να τα εισάγει. Συνεπώς, επιτρέποντας στη Γερμανία να αντικαταστήσει τις εισαγωγές αγαθών με δική της παραγωγή, οι πιστωτές συμφωνούσαν να μειώσουν τις εξαγωγές τους προς αυτή. Με το 41% των γερμανικών εισαγωγών από τη Βρετανία, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες για την περίοδο 1950-51 και με το μερίδιο των άλλων πιστωτριών χωρών που συμμετείχαν στη διάσκεψη (Βέλγιο, Ολλανδία, Σουηδία και Ελβετία), το σύνολο ανήλθε στο 66%.
3. Τρίτον, οι πιστωτές επέτρεψαν στη Γερμανία να πωλεί τα προϊόντα της στο εξωτερικό, για να επιτύχει ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο.

Αυτά τα στοιχεία συγκεντρώνονται στην δήλωση που αναφέρθηκε παραπάνω:

«Η ικανότητα της Γερμανίας να πληρώσει τις δημόσιες και ιδιωτικές οφειλές της, δεν σημαίνει μόνο την ικανότητα να πραγματοποιεί τακτικές πληρωμές σε γερμανικά μάρκα χωρίς πληθωριστικές συνέπειες, αλλά επίσης ότι η οικονομία της χώρας μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, με βάση το παρόν ισοζυγίου πληρωμών της.

Ο υπολογισμός της ικανότητας αποπληρωμής της Γερμανίας απαιτεί να αντιμετωπιστούν μερικά προβλήματα όπως: Συνέχεια

NEA ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ PUBLIC ISSUE!

ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΣΥΡΙΖΑ 15% ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΝΙΚΗΣ!

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ ΕΔΩ

Προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ με 15 μονάδες έναντι της ΝΔ (48% – 33%) στην παράσταση νίκης καταγράφει το νέο βαρόμετρο της Public Issue για τον Σκάι και την «Καθημερινή». Ο Αντώνης Σαμαράς παραμένει καταλληλότερος υπουργός με 43%, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας συγκεντρώνει 28%.

Δημοφιλέστερο κόμμα, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, είναι η Δημοκρατική Αριστερά με 41%, και ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με 40%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 38%, η ΝΔ με 35%, η Χρυσή Αυγή με 21%, το ΚΚΕ με 20% και το ΠΑΣΟΚ με 19%

Δημοφιλέστερος πολιτικός αρχηγός εμφανίζεται ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης που λαμβάνει το 48% των θετικών απόψεων και ακολουθούν ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας με 41%, ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος με 40%, ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς με 39%, η γγ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα με 39%. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος και ο γ.γ. της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος λαμβάνουν 20% αντίστοιχα. Συνέχεια

Guardian: Η ΓΑΔΑ μετατράπηκε σε Άμπου Γκράιμπ για τους 15 αντιφασίστες

 

injuries fromth e Greek policeΔεκαπέντε αντιφασίστες διαδηλωτές που συνελήφθησαν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης με τους υποστηρικτές του νεοναζιστικου κόμματος της Χρυσής Αυγής έχουν δηλώσει ότι βασανίστηκαν στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής(ΓΑΔΑ) – το ισοδύναμο στην Αθήνα της Scotland Yard – και υποβλήθηκαν σε ό, τι περιγράφει ο δικηγόρος τους ως ταπείνωση σε στύλ Αμπού Γκράιμπ.

Τα μέλη της δεύτερης ομάδας των 25 που συνελήφθησαν μετά την διαμαρτυρία για την υποστήριξη των αντιφασιστών την επόμενη μέρα είπαν ότι  ξυλοκοπήθηκαν και τους ανάγκασαν να γδύνονται και να σκύβουν,μπροστα στους αστυνομικους και σε άλλους διαδηλωτές,μέσα στο ίδιο αστυνομικό τμήμα.
Αρκετοί από τους διαδηλωτές που συνελήφθησαν μετά την πρώτη διαδήλωση την Κυριακή 30 Σεπτέμβρη είπαν στον  Guardian οτι χαστουκίθηκαν και χτυπήθηκαν από έναν αστυνομικό, ενώ πέντε ή έξι άλλοι παρακολουθούσαν, ότι τους έφτυναν και «τους χρησιμοποιούσαν ως τασάκια», επειδή «βρωμούσαν»και κρατήθηκαν ξύπνιοι όλη τη νύχτα,ριχνωντας τους στα μάτια με φακούς και λέιζερ.

Κάποιοι είπαν ότι τους έκαιγαν στα χέρια με ένα αναπτήρα και ότι οι αστυνομικοί τους μαγνητοσκοπούσαν στο κινητό τους τηλέφωνο και τους απείλησαν ότι θα να δημοσιεύσουν τις φωτογραφίες τους στο διαδίκτυο και θα δώσουν την διεύθυνση του σπιτιού τους στην Χρυσή Αυγή,η οποία έχει ένα ιστορικό πολιτικής βίας .

Protester injured during arrest in Greece   Η δημοτικότητα της Χρυσής Αυγής έχει σημειώσει άνοδο από τις εκλογές του Ιουνίου, όταν κέρδισε 18 έδρες στο κοινοβούλιο,πρόσφατα ήρθε τρίτη σε διάφορες δημοσκοπήσεις, πίσω από τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το αριστερό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ.
Τον περασμένο μήνα, η Guardian ανέφερε ότι αστυνομικοί έλεγαν σε θύματα του εγκλήματος, να ζητήσουν βοήθεια από την Χρυσή Αυγή, οι οποίοι στην συνέχεια αισθάνθηκαν υποχρεωμένοι να κάνουν δωρεές στην οργάνωση.

Μία από τις δύο γυναίκες που ήταν μεταξύ των διαδηλωτών,είπε ότι οι αστυνομικοί εξαπέλυαν άξεστα σεξουαλικές ύβρεις και της τραβούσαν το κεφάλι της από τα μαλλιά όταν προσπάθησε να αποφύγει να κινηματογραφηθεί. Οι διαδηλωτές είπαν ότι στερήθηκαν το πόσιμο νερό και πρόσβαση σε δικηγόρους για 19 ώρες. «Ήμασταν τόσο διψασμένοι,που ήπιαμε νερό από τις τουαλέτες», είπε. Συνέχεια

Στο χείλος του «junk» η Ισπανία από τον οίκο Standard & Poor΄s

Στην υποβάθμιση του χρέους της Ισπανίας κατά δύο βαθμίδες, φέρνοντας την αξιολόγησή της στο χείλος του «junk» προχώρησε η Standard & Poor΄s, επικαλούμενη την ολοένα συρρικνούμενη δυνατότητα των θεσμικών οργάνων της χώρας να διαχειριστούν τις πιέσεις της ραγδαίας και επιδεινούμενης ύφεσης.

Ειδικότερα, ο οίκος υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Ισπανίας σε «ΒΒΒ-«, από «BBB+» προηγουμένως, με outlook «αρνητικό».

Η κίνηση της υποβάθμισης οφείλεται στις διογκούμενες οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στη χώρα, την ώρα που η κυβέρνηση δίνει αγώνα κόντρα στην επιδεινούμενη ύφεση και οι εντάσεις μεταξύ της κεντρικής και των τοπικών κυβερνήσεων κλιμακώνονται ενόψει των τοπικών εκλογών, οδηγώντας σε λιγότερο αποτελεσματικές αποφάσεις πολιτικής.

Το πλαίσιο πολιτικών των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης παραμένει απρόβλεπτο, σημειώνει η S&P, ενώ η δυνατότητα των ισπανικών πολιτικών φορέων να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις που γεννά η οικονομική κρίση επιδεινώνεται.

Το αρνητικό outlook του οίκου αντανακλά την άποψή του πως οι εξωτερικοί αλλά και εσωτερικοί κίνδυνοι για την οικονομική θέση της Ισπανίας ενδέχεται να συνεχίσουν να πιέζουν την πιστοληπτική της αξιοπιστία.

Η S&P προειδοποιεί πως θα μπορούσε να υποβαθμίσει περαιτέρω την Ισπανία εάν εξασθενίσει η πολιτική στήριξη για τις τρέχουσες μεταρρυθμίσεις, εάν η στήριξη από την Ευρωζώνη δεν καταφέρει να τονώσει την εμπιστοσύνη ή εάν το χρέος της γενικής κυβέρνησης διογκωθεί. Συνέχεια

μάλλον τα παιδιά από τα Εξάρχεια δεν θα ξανασχοληθουν με την πάρτη σας

Αυτοί ντε οι μπαχαλακηδες,οι αλήτες, οι κουκουλοφόροι, που δεν άφηναν τον λαό να εκφράσει την δυσαρέσκεια του,που σας χάλαγαν την πορεία με τον παλιοχαρακτηρα τους,και που φροντίζατε να περιφρουρήσετε το μπλοκ σας για να μην μπουν ΑΥΤΟΙ.
Ε, όλοι αυτοί λοιπόν δεν θα ξανασχοληθούν μαζί σας από ότι καταλάβατε ,και συγκεκριμένα την κοπάνησαν από την ημέρα που τους επιτέθηκαν τα ΚΝΑΤ,και δεν είναι απαραίτητα κακό, μόνο που τώρα θα βγάλετε το φίδι από την τρύπα μόνοι σας, και θα σηκωθείτε από τον καναπέ μαλάκες ,θέλετε δεν θέλετε, είναι πολύ πιθανόν δε, από εδώ και εμπρός να χρειαστεί να τις αρπάξετε και εσείς, όπως τις μάζεψε σήμερα ο Καμένος με την κουστωδία του, προχθές ο θεοδωρακης και λίγο πριν τον Θεοδωράκη ο Γλέζος.

Αφιερωμένο σε κάποιους φίλους ,που σήμερα αναρωτήθηκαν που είναι ο λαός και γιατί δεν κάνει κάτι;
Κάνει,πηγαίνει και έρχεται με την σημαιουλα του και το καπελάκι του, ρωτήστε και τον Σαμαρά.

Η Τηλεόραση Τελος

 

Μας δολοφονούν και μάλιστα «νόμιμα»! Οι δικαστές δεν βλέπουν, δεν ακούνε; Οι επιστήμονες έγιναν κι αυτοί, μαζί με τους δικαστές & τα ΜΑΤ τροϊκανά ζώα; Ληγμένα τρόφιμα στη μισή τιμή!

Oι κρατικές υπηρεσίες (Χημείο του Κράτους), ο Ιατρικός Σύλλογος έχουν εξαγοραστεί σ’ αυτό τον τόπο;

Μια ακόμη υπηρεσία στους κερδοσκόπους, σε βάρος της υγείας των πολιτών!
Ληγμένα τρόφιμα στη μισή τιμή!
Νέα αγορανομική νομοθεσία, η οποία ανακοινώθηκε χθες, θα επιτρέπει την πώληση ληγμένων αλλά μη ευαλλοίωτων τροφίμων.
Σύμφωνα με το 5ο άρθρο του νέου νόμου, «επιτρέπεται η διάθεση τροφίμων περασμένης χρονολογίας ελάχιστης διατηρησιμότητας, πλην όσων προσδιορίζονται από την κείμενη νομοθεσία ως ευαλλοίωτα, με τον όρο ότι αυτά θα πωλούνται σαφώς διαχωρισμένα από τα άλλα τρόφιμα και σεπινακίδα που θα αναρτάται σε αυτά και θα αναγράφεται, με… κεφαλαία γράμματα η φράση «ΤΡΟΦΙΜΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ».
Ουσιαστικά η διαφοροποίηση δεν είναι πολύ δύσκολη καθώς αφορα όχι τα προϊόντα που έχουν ημερομηνία λήξης αλλά όσα αναγράφουν “ανάλωση κατά προτίμηση”. Συνέχεια

Ένας ελληνικός τύπος ηλιθίου

του Αδάμ Γιαννίκου

Υπάρχει ένας ιδιαίτερος τύπος ηλιθίου στην Ελλάδα. Είναι ο τριαντάρης ιδιωτικός υπάλληλος των 700 ευρώ που καθημερινά νόμιζε ότι είναι προνομιακός συνομιλητής κάποιας ελίτ επειδή ακούει το αφεντικό στο διάλειμμα (του αφεντικού) να αναλύει την τρέχουσα επικαιρότητα και ότι ξέρει από οικονομία επειδή διαβάζει capital.gr και ακούει Μπάμπη.

Αυτός ο μεταλλαγμένος τύπος σήμερα Σάββατο ονειρεύεται ότι τη Δευτέρα θα απολυθούν 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι, πεπεισμένος ότι μόνο έτσι θα ανέβουν οι αποδοχές του και θα σωθεί η χώρα. Ο άνθρωπος αυτός θεωρεί ότι όλοι όσοι στο δημόσιο είναι τεμπέληδες αμόρφωτοι και πως σε αντίθεση μ’ αυτούς ο ίδιος αξίζει μέχρι τελευταίας δεκάρας τον μισθό του γιατί δουλεύει περισσότερο και καλύτερα, γιατί έτσι είναι στον ιδιωτικό τομέα, γιατί στη δική του δουλειά υπάρχει αξιοκρατία. Τον τελευταίο καιρό μαλιστα ο άνθρωπός μας έχει αρχίσει να πιστεύει ότι είναι και πολιτισμικά ανώτερος γιατί στο δικό του πρόσωπο εκφράζονται οι ευρωπαϊκές δυτικές αξίες της κοινωνίας (ασχέτως βέβαια αν στη φράση δεν περάσαμε Διαφωτισμό ο ίδιος για κάποιο καιρό καταλάβαινε ότι δεν περάσαμε στους ομίλους του Champions League). Θεωρεί ότι πληρώνουμε τα λάθη μας και καταλαβαίνει ότι όλοι οι συμπολίτες του και κυρίως οι δημόσιοι υπάλληλοι στα χρόνια των λαθών ξόδευαν όπως αυτός. Όμως, αυτός έχει συνειδητοποιήσει τα ατομικά του λάθη και με σκληρή δουλειά θα προστατεύσει την περιουσία του και θα επανέλθει στις επιτυχίες. Αρκεί να πάψουν να τον εμποδίζουν όλοι αυτοί οι τεμπέληδες αμόρφωτοι κατώτεροι που δεν ξέρουν από οικονομία και θέλουν να παρασύρουν τη χώρα στην άβυσσο, αρνούμενοι κάθε προσπάθεια χωρίς να έχουν καμία άλλη πρόταση. Συνέχεια

Είδατε πόσο εύκολο ήταν?15.000 (οι νοικοκυραίοι)που έστειλαν λεφτά στο εξωτερικό καλούνται για νέα φορολογική δήλωση.

Δεκαπέντε χιλιάδες φορολογούμενους οι οποίοι έστειλαν χρήματα στο εξωτερικό την τελευταία τριετία τα οποία όμως δεν δικαιολογούνται από τα δηλωθέντα εισοδήματά τους έχει εντοπίσει η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων. Πρόκειται για φορολογούμενους οι οποίοι περιλαμβάνονται στη λίστα των 54.000 καταθετών οι οποίοι έστειλαν χρήματα στο εξωτερικό φοβούμενοι για τον κίνδυνο πτώχευσης της χώρας και επιστροφής στη δραχμή.

Η συγκεκριμένη λίστα δόθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος στο υπουργείο Οικονομικών σε ηλεκτρονική μορφή και προωθήθηκε στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (ΓΓΠΣ) για τη διενέργεια διασταυρώσεων.

Η ΓΓΠΣ προχώρησε στην δημιουργία ενός αλγόριθμου συστατικά του οποίου είναι το ύψος του εμβάσματος, το δηλωθέν εισόδημα την τελευταία δεκαετία, οι δαπάνες που έχει δηλώσει ο φορολογούμενος καθώς και οι τεκμαρτές δαπάνες του.

Το αποτέλεσμα από το «τρέξιμο» της συγκεκριμένης διασταύρωσης ήταν να εντοπιστούν περίπου 15.000 φορολογούμενοι που εμφανίζουν πολύ υψηλά εμβάσματα σε σχέση με τα δηλωθέντα εισοδήματά τους. Μάλιστα υπάρχουν περιπτώσεις που το έμβασμα είναι χιλιαπλάσιο του δηλωθέντος εισοδήματος. Συνέχεια

Π.Παναγιώτου στη Sueddeutsche: Το ευρώ σώζει τη Γερμανία.[έχει σημειωθεί ένα κομμάτι που λέει ακριβώς τι συνέβη.]

Επιστροφή στη δραχμή… Έφτασε η ώρα;

Από το Νοέμβριο του 2009 η Ελλάδα βαδίζει με το ένα πόδι στο δρόμο του ευρώ και με το άλλο στο δρόμο της δραχμής. Σε ποιον απ’ τους δύο δρόμους θα καταλήξει εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την πολιτική βούληση των ηγετών της ΕΕ να τη στηρίξουν, η οποία με τη σειρά της επηρεάζεται απ’ το πολιτικό και το οικονομικό κόστος αυτής της στήριξης και τελικά απ’ τη γενικότερη κατάσταση και την πορεία της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση όλοι ήθελαν να αποφύγουν πάση θυσία την πτώχευση και την έξοδο της Ελλάδας απ’ την Eυρωζώνη καθώς η ετοιμότητα για ένα τέτοιο ενδεχόμενο ήταν μηδενική και η αντίδραση των αγορών σε έναν άγνωστο και ανυπολόγιστο κίνδυνο θα μπορούσε να απειλήσει με διάλυση το ευρώ και να προκαλέσει μία άνευ προηγουμένου ευρωπαϊκή και διεθνή κρίση.

Η διαπίστωση πως περισσότερο απ’ το 90% των ελληνικών ομολόγων διέπονταν απ’ το ελληνικό Δίκαιο, κάτι που επέτρεπε στην Ελλάδα να προκαλέσει επιμήκυνση ή και κούρεμα του χρέους της μεταφέροντας τις απώλειες της κυρίως στον ιδιωτικό τομέα (βρετανικό, αμερικανικό και ευρωπαϊκό) δεν εκλήφθηκε απ’ την ΕΕ ως ευκαιρία αλλά αντιμετωπίστηκε ως απειλή. Η απόφαση η Ελλάδα να μην προχωρήσει έγκαιρα σε αναδιάρθρωση αλλά να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα ‘γέφυρα’ μέσω του οποίου μεταφέρθηκαν οι δυνητικές ζημίες του ιδιωτικού τομέα στα ευρωπαϊκά κράτη ενέτεινε την κρίση, ενισχύοντας τον ομφάλιο λώρο των ευρωπαϊκών κρατών με τις τράπεζες τους και ανοίγοντας το δρόμο για επανάληψη αυτής της διαδικασίας σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Για περισσότερο από δυο χρόνια η ΕΕ κρατά σε μηχανική στήριξη την Ελλάδα κερδίζοντας χρόνο για να προετοιμαστεί για την πιθανότητα εξόδου της απ’ το ευρώ και για να προχωρήσει στο σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης και διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών και σήμερα πλέον τα πράγματα είναι διαφορετικά απ’ ότι το 2009 ως προς το βαθμό ετοιμότητας για ένα τέτοιο ενδεχόμενο αν και πολλοί σημαντικοί κίνδυνοι εξακολουθούν να παραμονεύουν πίσω απ’ ένα GREXIT. Παρόλα αυτά η Ελλάδα έχει αφοπλιστεί απ’ όλα τα νομικά της πλεονεκτήματα και δε μπορεί πια να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση μόνη της χωρίς να υποστεί μία καταστροφική πτώχευση, ενώ η ελληνική οικονομία έχει υποστεί τόσο μεγάλο πλήγμα εξαιτίας του προγράμματος εξαντλητικής λιτότητας, (η ελληνική ύφεση είναι σε διάρκεια ήδη η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο από το 1800 και μετά ενώ το ΑΕΠ της χώρας έχει ήδη μειωθεί περισσότερο από 20%) που οι αντοχές των πολιτών έχουν μειωθεί αποφασιστικά.

Υπό την παραπάνω οπτική, λοιπόν, αν η Γερμανία και η ΕΕ αισθάνονται έτοιμες για μία ελληνική ‘θυσία’ ώστε για παράδειγμα να δικαιολογήσουν τη ‘σωτηρία’ της Ισπανίας και της Ιταλίας τότε η ώρα για μία έξοδο της Ελλάδας απ’ την ευρωζώνη είναι πιθανό να έχει πλησιάσει επικίνδυνα. Σε κάθε περίπτωση το μπαλάκι βρίσκεται στο γήπεδο της Γερμανίας και της ΕΕ και όχι της Ελλάδας η οποία είναι εξαντλημένη και σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Οι Έλληνες πολίτες έχουν φτάσει στα όριά τους. Βρίσκεται η Ελλάδα αντιμέτωπη με μια κοινωνική αναταραχή;

Η κοινωνική αναταραχή υπάρχει ήδη στην Ελλάδα όπως και σε πολλές χώρες του κόσμου εξαιτίας της παγκόσμιας κρίσης. Θυμηθείτε τις διαδηλώσεις απ’ τις ΗΠΑ μέχρι τις αραβικές και αφρικανικές χώρες και φυσικά τους αγανακτισμένους και δη νεόπτωχους και άνεργους πολίτες στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Το γεγονός πως στην Ελλάδα η εκδήλωση της κοινωνικής αναταραχής γίνεται μέχρι στιγμής με ήπιο τρόπο παρά το πρωτοφανές μέγεθος της ελληνικής κρίσης είναι αποτέλεσμα της βαθιάς δημοκρατικής παιδείας και της εμπειρίας των Ελλήνων πολιτών στην αντιμετώπιση εξαιρετικά δύσκολων και επίπονων καταστάσεων. Πέρα απ’ αυτό ο φιλοευρωπαϊσμός των Ελλήνων τους κάνει να επιδεικνύουν μία μοναδική πίστη στο όραμα και την ιδέα της Ευρώπης.

Παρά το γεγονός πως τα μέτρα που έφερε η Τρόικα προκάλεσαν τόσο πόνο αντίθετα με τις υποσχέσεις για το αντίθετο, στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι Έλληνες εξακολουθούν να επιθυμούν την παραμονή τους στην ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αφοσίωσης στην ιδέα μίας ενωμένης Ευρώπης.

Αξίζει να θυμηθούμε πως κατά τη διάρκεια της νομισματικής κρίσης των αρχών της δεκαετίας του ’90, τόσο η Βρετανία όσο και η Ιταλία αποχώρησαν από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών και προτίμησαν το δρόμο της μεγάλης υποτίμησης των εθνικών τους νομισμάτων αντί του δημοσιονομικού πόνου. Μάλιστα, έκτοτε η Βρετανία εξελίχτηκε σε έναν απ’ τους μεγαλύτερους πολέμιους του ευρωπαϊκού οράματος.

Αν ωστόσο η κατάσταση στην Ελλάδα επιδεινωθεί κι’ άλλο ή αν η κρίση παραταθεί, τότε θα αρχίσουμε να μιλάμε για οικονομική γενοκτονία των Ελλήνων και σε μία τέτοια περίπτωση η κοινωνική αναταραχή μπορεί να λάβει ακραίες και καταστροφικές μορφές έκφρασης, κάτι το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθεί.

Είναι καθόλου πιθανό μια ευρωπαϊκή χώρα που δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της να ξαναγίνει υγιής;

Είναι αλήθεια ότι οι πολιτικοί και οικονομικοί ιθύνοντες στην ΕΕ και το ΔΝΤ συχνά λησμονούν πως η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα διεθνώς που πέτυχε τόσο μεγάλη μείωση του δημοσιονομικού της ελλείμματος χωρίς παράλληλη υποτίμηση του νομίσματος της και πως αυτή η διαδικασία είναι εξαιρετικά επίπονη.

Μία καλή απάντηση στο ερώτημα αν η δημοσιονομική εξυγίανση χωρίς υποτίμηση είναι δύσκολη ή τελικά, αδύνατη, φαίνεται να δίνεται από πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ με θέμα την ‘αναπτυξιακή λιτότητα’ όπου υποστηρίζεται η μελέτη μιας σειράς προγραμμάτων δημοσιονομικής εξυγίανσης σε αναπτυγμένα κράτη φανέρωσε ότι η μέχρι τώρα στρατηγική του ΔΝΤ ήταν λανθασμένη καθώς η προσπάθεια υλοποίησης σκληρής λιτότητας σε μία αδύναμη οικονομικά χώρα (περίπτωση Ελλάδας) μπορεί να προκαλέσει πολυετείς και μη αναστρέψιμες βλάβες με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μακροχρόνια ανεργία. Στα συμπεράσματα της συγκεκριμένης έκθεσης αναφέρεται πως η δέσμευση για δημοσιονομική εξυγίανση πρέπει να γίνεται σε πρώτο χρόνο αλλά η εφαρμογή των μέτρων λιτότητας να έρχεται αφού η οικονομία επιστρέψει δυναμικά στην ανάπτυξη και όχι νωρίτερα. Μία τέτοια ‘αναπτυξιακή λιτότητα’ μοιάζει να αποτελεί μία ρεαλιστική λύση για τις χώρες της ΕΕ με ανάγκες δημοσιονομικής εξυγίανσης και μπορεί να πετύχει χωρίς υποτίμηση και εντός ευρώ αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ειδικά για την Ελλάδα και πιθανώς για την Πορτογαλία, ωστόσο, το πιθανότερο είναι πως θα χρειαστούν και επιπρόσθετα βοηθητικά μέτρα προκειμένου να εξασφαλιστεί η επιτυχία ενός τέτοιου προγράμματος.

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα προκλήθηκε κυρίως από την ίδια τη χώρα ή είναι αποτέλεσμα ευρωπαϊκών πολιτικών;

Η κρίση στην Ελλάδα ξέσπασε επίσημα» στα τέλη του 2009 όταν ο τότε πρωθυπουργός της κ. Γ. Παπανδρέου πανικοβλήθηκε και πανικόβαλε τους πάντες σχετικά με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, υποστηρίζοντας πως η χώρα κινδύνευε με πτώχευση κάτι το οποίο δεν πιστοποιούνταν από κανένα στοιχείο στη δεδομένη στιγμή αλλά και όταν διέσυρε την Ελλάδα διεθνώς ρίχνοντας όλο το βάρος των όποιων προβλημάτων αυτή αντιμετώπιζε αποκλειστικά και μόνο στην ίδια, κάτι το οποίο απέχει πάρα πολύ απ’ την πραγματικότητα.

Χωρίς να αρνείται κανείς τις τεράστιες ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων και των ελληνικών τραπεζών για τα προβλήματα της Ελλάδας, στα τέλη του 2009 η ελληνική οικονομία είχε ήδη πληγωθεί καίρια και ταλαιπωρηθεί εξαντλητικά από μία σειρά εξωτερικών αρνητικών παραγόντων όπως:
την αμερικανική και στη συνέχεια τη διεθνή τραπεζική κρίση (έκθεση του πανεπιστημίου Χάρβαρντ δείχνει πως των τραπεζικών κρίσεων ακολουθούν κρίσεις κρατικού χρέους καθώς τα κράτη επωμίζονται τις ζημίες των τραπεζών – έκθεση της ΕΕ το Φεβρουάριο του 2009 έκανε λόγο για ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών δυνητικού ύψους πολλών τρις ευρώ)
το παγκόσμιο χρηματιστηριακό κραχ
την κατάρρευση της αμερικανικής αγοράς κατοικίας η οποία έλαβε διεθνείς διαστάσεις μολύνοντας και την Ελλάδα όπου ο κλάδος κατοικίας αποτελούσε ένα απ’ τους σημαντικότερους οικονομίας της χώρας
την απογείωση των τιμών πετρελαίου στο ιστορικό ρεκόρ των 147 δολαρίων (οι τιμές πετρελαίου πριν τον πόλεμο στο Ιράκ κυμαίνονταν στα 25 δολάρια ανά βαρέλι) – η Ελλάδα εισάγει το 98% του πετρελαίου που καταναλώνει και μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε να πληρώνει 600% υψηλότερες τιμές πετρελαίου
το ιστορικό ρεκόρ στις τιμές τροφίμων και εμπορευμάτων το οποίο καταγράφηκε στα μέσα του 2008 ως απόρροια της εκτόξευσης των τιμών πετρελαίου (η Ελλάδα εισάγει το μεγαλύτερο ποσοστό των τροφίμων και των εμπορευμάτων που καταναλώνει)
την χρηματοπιστωτική κρίση που ξέσπασε πριν την ελληνική κρίση με αφετηρία την Ιρλανδία και στη συνέχεια με την παραλίγο πτώχευση του Ντουμπάι
το νομισματικό πόλεμο δολαρίου – ευρώ ο οποίος το 2009 είχε φτάσει σε κορύφωση (βλέπε δηλώσεις Σαρκοζί για την ανάγκη αλλαγής του διεθνούς νομισματικού συστήματος και αντικατάστασης του δολαρίου από ένα καλάθι νομισμάτων με ειδικό βάρος σ’ αυτό για το ευρώ και τη δέσμευση του να το πετύχει στη σύνοδο των G20 το 2011 – βλέπε επίσης σχετικές εκθέσεις ΔΝΤ, ΟΗΕ, με έμφαση στην ανάγκη αλλαγής του ρόλου του δολαρίου στο διεθνές νομισματικό σύστημα)
την επιτοκιακή πολιτική της ΕΚΤ, η οποία διατήρησε τα επιτόκια του ευρώ σε ιστορικό χαμηλό επίπεδο στα χρόνια της μεγάλης ανάπτυξης προκειμένου να στηρίξει την υπό οικονομική πίεση Γερμανία, για να τα αυξήσει σε ιστορικό υψηλό την ώρα της ύφεσης προκαλώντας αρχικά φούσκες και στη συνέχεια ασφυξία στα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου
την απόφαση, στον απόηχο της πτώχευσης της Lehman Brothers, της ΕΕ με επικεφαλής τη Γερμανία, να στηριχτούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες με κρατικά χρήματα ξεχωριστά από κάθε χώρα της Ευρωζώνης και όχι να αφεθούν οι τράπεζες να αναλάβουν τις ευθύνες τους ή τουλάχιστον να διασωθούν με ένα κοινό ευρωπαϊκό πλάνο που θα επέτρεπε παράλληλα και την προστασία των κρατών και τελικά του ευρώ
την παγκόσμια ύφεση, η οποία ήταν η μεγαλύτερη των τελευταίων δεκαετιών και που γι’ αυτήν, προφανώς, δεν ευθύνεται η Ελλάδα

Αξίζει να θυμηθούμε τις δηλώσεις της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ για τους υπαίτιους της κρίσης το Σεπτέμβριο του 2008 όταν υποστήριξε πως «φορολογούμενοι πολύ μακριά από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία θα πρέπει τώρα να κουβαλήσουν το βάρος της κρίσης, η οποία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν οι ΗΠΑ είχαν ενεργήσει με μεγαλύτερη σύνεση κάτι για το οποίο ευθύνεται και η Βρετανία…. Οι ΗΠΑ οδήγησαν το βιομηχανικό κόσμο στην χρηματοπιστωτική κρίση με την πεισματική τους άρνηση να επιβάλλουν οποιονδήποτε έλεγχο στην πιστωτική επέκταση και παράλληλα επιτρέποντας τη διεξαγωγή εμπορίου πίστωσης απ’ τις τράπεζες» (The Guardian, 22 Σεπτεμβρίου 2008).

Έτσι αν και η ελληνική κρίση ξεκίνησε «επισήμως» στα τέλη του 2009, η βλάβη στην ελληνική οικονομία είχε αρχίσει πολλά χρόνια νωρίτερα, με συνδυαστικές ευθύνες τόσο των ελληνικών κυβερνήσεων και των ελληνικών τραπεζών όσο όμως και των ΗΠΑ, των διεθνών τραπεζών, της ΕΕ, της ΕΚΤ και της Γερμανίας.

Είναι ενδιαφέρον, ωστόσο, πως μέχρι τη στιγμή του «Πανικού Παπανδρέου» η Ελλάδα συνέχιζε να προσελκύει επενδυτικά κεφάλαια, το χρηματιστήριο της κατέγραφε τη μεγαλύτερη άνοδο στον κόσμο σε ετήσια βάση (μέχρι το Νοέμβριο του 2009), οι τράπεζες της απολάμβαναν καταθέσεις στο ύψος ρεκόρ των 247 δις ευρώ, η πιστοληπτική βαθμολογία της βρισκόταν στο Α (δεύτερη υψηλότερη στην ιστορία της), η καταναλωτική εμπιστοσύνη είχε μπει σε φάση ανάρρωσης, οι αγορές κεφαλαίων ήταν ανοιχτές για δανεισμό τόσο για το κράτος όσο και για τις τράπεζες με λογικά επιτόκια και δεν ετίθετο θέμα εξυπηρέτησης του χρέους, οι τιμές των CDS της παρέμεναν σε πολύ χαμηλά επίπεδα και η ανεργία είχε διατηρηθεί αισθητά κάτω απ’ το 9,5%.

Από εκεί και πέρα η ελληνική κρίση μετατράπηκε σε ένα παιχνίδι εξυπηρέτησης ποικίλων συμφερόντων, με αυτά της Ελλάδας να περνούν σε τελευταία μοίρα.

Για παραμένει η Γερμανία οικονομικά ισχυρή/υγιής ενώ οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου βρίσκονται σε οικονομικό αναβρασμό;

Πέρα από τη διεθνώς πρωταγωνιστική θέση της Γερμανίας στον τομέα της βιομηχανίας ο οποίος και αποτελεί τον πυλώνα της οικονομία της, η απάντηση στο ερώτημα που θέτετε βρίσκεται σε ένα σημαντικό βαθμό και στο γεγονός πως το ευρώ λειτούργησε ως ένα πακέτο διάσωσης της Γερμανίας εις βάρος του ευρωπαϊκού Νότου.

Το 2000 η Γερμανία βρέθηκε αντιμέτωπη με το σπάσιμο της φούσκας τεχνολογίας και τηλεπικοινωνιών που προκάλεσε μία γενικότερη χρηματοοικονομική κρίση η οποία αντέστρεψε τη ροή των επενδυτικών κεφαλαίων και έσπρωξε τη χώρα στην ύφεση σε μία περίοδο που το κόστος από την απορρόφηση της ανατολικής Γερμανίας εξακολουθούσε να δημιουργεί αυξημένες ανάγκες. Τα επιτόκια των γερμανικών δεκαετών ομολόγων σκαρφάλωσαν γοργά από το 3,6% στο 5,6% ενώ το ευρώ βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση χάνοντας περισσότερο από το 20% της αξίας του έναντι του δολαρίου και προκαλώντας ερωτηματικά για την ίδια τη βιωσιμότητα του.

Με τις ΗΠΑ να βουλιάζουν, επίσης, σε ύφεση, την Κίνα να βρίσκεται στα πρώιμα στάδια εισαγωγής προϊόντων απ’ τη Δύση και τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες ακόμη εκτός ευρωζώνης, το μεγάλο ερώτημα ήταν που θα έβρισκε στήριξη η γερμανική οικονομία.

Προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση της, η Γερμανία υποδέχτηκε στο ευρώ όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες παραβλέποντας την πραγματική τους ικανότητα να προσχωρήσουν σε αυτό και στη συνέχεια χρησιμοποίησε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ως αντλία που τις φούσκωνε με φθηνό ρευστό ώστε με την πλεονάζουσα ρευστότητα τους να μπορούν να αγοράζουν τα ακριβά γερμανικά προϊόντα.

Μέσα στα πλαίσια αυτής της πολιτικής η ΕΚΤ μείωσε τα επιτόκια του ευρώ από το 5% στο 2%, διατηρώντας τα σε αυτά τα επίπεδα κόντρα στις μακροοικονομικές ανάγκες της ευρωζώνης για περισσότερο από δυόμιση χρόνια, μεταξύ του 2003 και 2006. Στα τέλη του 2005, όταν τα αμερικανικά και τα βρετανικά επιτόκια ξεπερνούσαν το 4% και τα αυστραλιανά το 5% τα ευρωπαϊκά εξακολουθούσαν να κυμαίνονται στο ιστορικό χαμηλό τους, 2%.
Το φθηνό χρήμα δημιούργησε φούσκες περιουσιακών στοιχείων στα κράτη του ευρωπαϊκού Νότου που είχαν μόλις υιοθετήσει το ευρώ, προκαλώντας αυξήσεις ρεκόρ στον κλάδο κατοικίας, στην καταναλωτική πίστωση, στις χρηματιστηριακές αγορές και αλλού.

Το 2005 ο διευθυντής οικονομικών της επενδυτικής εταιρίας Nomura σε συζήτηση του με ανώτατο αξιωματούχο της ΕΚΤ παρατήρησε πως ήταν άδικο να εξωθούνται οι χώρες της ΕΕ εν αγνοία τους στη διάσωση της – υπεύθυνης για την κρίση της – Γερμανίας, με το να φουσκώνονται εσκεμμένα οι οικονομίες τους μέσω μίας παρατεταμένης πολιτικής νομισματικής χαλάρωσης απ’ την ΕΚΤ ώστε να αγοράζουν γερμανικά προϊόντα. Ο αξιωματούχος της ΕΚΤ του έδωσε, τότε, την εξής απάντηση: «αυτή είναι η έννοια ενός ενιαίου νομίσματος: επειδή η Γερμανία δε μπορεί κατ’ εξαίρεση να υιοθετήσει ένα πακέτο τόνωσης η μόνη άλλη επιλογή είναι να σηκώσει όλη την Ένωση μέσω της νομισματικής πολιτικής».

Μιλώντας με αριθμούς, στα δέκα χρόνια προ της εισαγωγής της Ελλάδας στο ευρώ η Γερμανία οι γερμανικές εξαγωγές στην Ελλάδα ανήλθαν στα 35 δις δολάρια και στα δέκα πρώτα χρόνια μετά την υιοθέτηση του ευρώ αυξήθηκαν στα 70 δις δολάρια, καταγράφοντας άνοδο της τάξης του 100%. Στα έτη 1997-1998 (προ ευρώ) οι ελληνικές εισαγωγές γερμανικών προϊόντων είχαν ανέλθει στα 7,7 δις δολάρια. Δέκα χρόνια αργότερα, στα έτη 2007-2008 η Ελλάδα εισήγε γερμανικά προϊόντα ύψους, περίπου, 21,5 δις δολαρίων σε μία αύξηση κοντά στο 300%.

Οι αυξημένες εισαγωγές γερμανικών προϊόντων απ’ την πολιτική φουσκώματος του Νότου ίσως να μη δημιουργούσε τόσο μεγάλο πρόβλημα αν η Γερμανία ανταπέδιδε τη χάρη αυξάνοντας τις εισαγωγές της απ’ τους εταίρους της. Όμως έκανε το αντίθετο. Ενώ απολάμβανε τα οφέλη της πολιτικής επέκτασης της πίστωσης στην ΕΕ εκείνη προστατεύθηκε ακολουθώντας αντιπληθωριστική πολιτική, ενισχύοντας αντί να αμβλύνει τις αποκλίσεις με τα υπόλοιπα κράτη, βορά και Νότου.

Ενδεικτικά, οι εισαγωγές ελληνικών προϊόντων απ’ τη Γερμανία το 1992 ήταν 2,2 δις δολάρια και το 2002, έτος υιοθέτησης του ευρώ ανήλθαν στο 1,7 δις δολάρια καταγράφοντας μείωση αντί για αύξηση. Από το 1997 μέχρι το 2001 το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας ήταν ελλειμματικό και αυτό της Ιταλίας, της Ιρλανδίας και της Γαλλίας πλεονασματικό. Από την πρώτη χρονιά υιοθέτησης του ευρώ η διαφορά αυτή άρχισε να μειώνεται και από το 2005 και μετά οι τρεις αυτές χώρες καταγράφουν ελλείμματα και η Γερμανία πλεονάσματα.

Μέσα σε λίγα χρόνια απ΄ την υιοθέτηση του ευρώ το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας ξεπέρασε αυτό της Ιαπωνίας και της Κίνας φέρνοντας τη στην πρώτη θέση στον κόσμο σε εξαγωγές χάρη στον ευρωπαϊκό Νότο και τα υπόλοιπα κράτη της ευρωζώνης, αφού σε αυτά στηρίχτηκε το μεγαλύτερο ποσοστό της ανάπτυξης των εξαγωγών της.
Συνέχεια

ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΚΑΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ.

Ν.Υ.ΤIMES ΚΑΙ SPIEGEL ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΕΡΚΕΛ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ-ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ-ΙΣΠΑΝΙΑ!

ΟΙ ΗΠΑ ΣΕ ΡΟΛΟ «ΠΡΟΣΤΑΤΗ» ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠ. ΝΟΤΟΥ!

Οι κυρίαρχοι κύκλοι των ΗΠΑ αλλά και οι πιο φιλοαμερικανικοί κύκλοι της Ευρώπης περνάνε σε σφοδρή αντεπίθεση και βάλλουν κατά ρυπάς εναντίον της Γερμανίας και ειδικότερα κατά της Μέρκελ για την πολιτική σκληρής λιτότητας που επιβάλλει στη Νότια Ευρώπη και η οποία όπως καταγγέλουν κινδυνεύει να θρυμματίσει το ευρώ.

Ναυαρχίδες για τις μετωπικές επιθέσεις αυτές των ΗΠΑ και των πλέον ισχυρών φίλων τους στην Ευρώπη, έχουν καταστεί οι γνωστοί μας New York Times και το Γερμανικό Spiegel!

Στο σημερινό τους editorial οι New York Times προειδοποιούν Βερολίνο και Βρυξέλλες πως ο χρόνος τελειώνει για το ευρώ και ότι η συνεχιζόμενη λιτότητα που επιβάλλεται σε απελπισμένες κυβερνήσεις αποδείχθηκε πως δεν αποδίδει. Το Spiegel, πάλι, κατηγορεί τη Γερμανίδα καγκελάριο ότι κρύβεται πίσω από την έκθεση της τρόικας για να μην παραδεχτεί την αλήθεια.

Η αμερικανική εφημερίδα New York Times (ΝΥΤ) στο σημερινό της editorial με τίτλο «Ισπανικές διαμαρτυρίες, γερμανικές συνταγές» ασκεί έντονη κριτική στις πολιτικές της Μέκελ. Όπως τονίζει χαρακτηριστικά, η υπομονή των πολιτών σε Λισαβόνα, Μαδρίτη και Αθήνα έχει εξαντληθεί από τις πολιτικές λιτότητας, οι οποίες έχουν αποτύχει να μειώσουν τα χρέη και να ανοίξουν το δρόμο για την οικονομική ανάπτυξη.

Χαρακτηριστικά οι NYT αναφέρουν ότι ο χρόνος τελειώνει. Μόνο μια ριζική αλλαγή στις οικονομικές πολιτικές μπορεί να σώσει πλέον το ευρώ. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες και κυρίως η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως για να ανακτηθεί η αξιοπιστία της ευρωζώνης θα χρειαστούν νέες προσπάθειες για την ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης μέσω λιγότερο δύσκαμπτων στόχων και όχι κι άλλη λιτότητα, την οποία Βερολίνο και Βρυξέλλες επιβάλλουν σε απελπισμένες κυβερνήσεις.

Είναι προφανές ότι πίσω από την ολομέτωπη επίθεση των ΝΥΤ στην Γερμανική ηγεσία, βρίσκονται ως συνήθως, οι ηγετικοί κύκλοι της Ουάσιγκτον, οι οποίοι τρέμουν μια πλήρη αποσταθεροποίηση της ευρωζώνης ενώ βρίσκουν και την ευκαιρία να μειώσουν τη Γερμανία και το ρόλο της και να ενισχύσουν τη γεωπολιτική επιρροή τους στον κρίσιμο ευρωπαϊκό νότο, εμφανιζόμενοι ως ένθερμοι προστάτες των λαών στο μαλακό θαλάσσιο υπογάστριο της Ευρώπης.

Την ίδια ώρα, σκληρή κριτική στη Μέρκελ ειδικότερα ασκεί και το γερμανικό Der Spiegel. Σε σχόλιο του στην online εκδοχή του περιοδικού, o Κρίστιαν Ρίκενς επιρρίπτει στους Ευρωπαίους ηγέτες και κυρίως στην καγκελάριο Μέρκελ ότι κρύβονται πίσω από την έκθεση της Τρόικα για να μην παραδεχθούν την αλήθεια στην κοινή γνώμη.

«Επειδή όμως θα πρέπει να ληφθούν αντιδημοφιλείς αποφάσεις, είναι βολικό να φορτώνονται όλα σε ανεξάρτητες επιτροπές, χωρίς την κρίση των οποίων δεν μπορεί, υποτίθεται, να αποφασιστεί τίποτα. Η τελική, απόφαση για το αν η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ θα ληφθεί στην Καγκελαρία. Αυτός που θα τη λάβει δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από καμία τρόικα», παρατηρεί ο Κρίστιαν Ρίκενς. Συνέχεια

ΜΕΡΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ – ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ

Όταν ο Stephen Littlechild σχεδίαζε την ιδιωτικοποίηση της βρετανικής ΔΕΗ στα τέλη του 1979, δεν είχε πείσει ούτε καν την κ. Θάτσερ για την αξία τουεγχειρήματος. Έλεγε, τότε, η Σιδηρά Κυρία πως, σε αυτό τον κλάδο, δεν ήταν δυνατόν να έχεις δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις που να ανταγωνίζονται η μία την άλλη για το ποια θα παράσχει ηλεκτρική ενέργεια σε ένα νοικοκυριό. Ο Littlechild κατάφερε, με τη βοήθεια του οικονομικού «γκούρου» της πρωθυπουργού, Alan Walters, να την πείσει πως η ιδιωτικοποίηση αυτή μπορούσε και έπρεπε να γίνει.

Η κεντρική ιδέα του Littlechild ήταν η εξής: διάσπαση της βρετανικής ΔΕΗ (α) στο εθνικό δίκτυο μεταφοράς και (β) στις τοπικές επιχειρήσεις παραγωγής και παροχής ρεύματος, με άμεση ιδιωτικοποίηση όλων των «μερών» του όλου αυτού. Ουσιαστικά, το σχέδιο περιελάμβανε τη δημιουργία ενός ιδιωτικού μονοπωλίου μεταφοράς και ενός ιδιωτικού ολιγοπωλίου παραγωγής και τοπικής παροχής ηλεκτρικού ρεύματος. Όσον αφορά το πρόβλημα της μονοπωλιακής ή ολιγοπωλιακής ισχύος των νέων ιδιωτικών εταιρειών, ο Littlechild πρότεινε την εξής λύση: αντίθετα με την Αμερική, όπου το κράτος (συνήθως οι πολιτειακές κυβερνήσεις) επιβάλλει ένα όριο στο ποσοστό κέρδους των επιχειρήσεων (το οποίο αυξάνεται, όταν η επιχείρηση επιλέγει να αυξήσει τις επενδύσεις της σε έρευνα και νέες τεχνολογίες), ο Littlechild προέκρινε έναν άλλον περιορισμό, την επιβολή ανώτατης τιμής ανά κιλοβατώρα, έτσι ώστε οι τιμές του ρεύματος να αυξάνονται συστηματικά πιο αργά από τον πληθωρισμό.
Το επιχείρημα του Littlechild, το οποίο τελικά ενστερνίστηκε η κ. Θάτσερ, ήταν διττό: πρώτον, ότι με το νέο σύστημα πάνω απ’ όλα έμπαινε το συμφέρον των καταναλωτών (καθώς οι λογαριασμοί τους θα μειώνονται στο διηνεκές σε πραγματικές τιμές). Έτσι, οι εμπλεκόμενες εταιρείες θα υποχρεώνονταν να γίνουν ιδιαίτερα «οικονόμες», γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να κερδοφορούν υπό καθεστώς μειούμενων τιμών. Π.χ. θα αναγκάζονταν να εξαφανίσουν τις σπατάλες, να μειώσουν το προσωπικό στο ελάχιστο δυνατόν, να βρουν νέους, φθηνότερους τρόπους παραγωγής ρεύματος αλλά και παροχής προς τους καταναλωτές. (Το ότι θα σταματούσαν τις επενδύσεις σε νέες, πράσινες, τεχνολογίες ήταν κάτι που δεν το σκέφτηκε ή δεν τον απασχόλησε.)
Δεύτερον, όλη αυτή η προσπάθεια θα δημιουργούσε τις συνθήκες μέσα από τις οποίες νέες βρετανικές επιχειρήσεις παραγωγής ενέργειας θα ξεπηδούσαν και οι οποίες, όταν πλέον οι άνεμοι της ιδιωτικοποίησης θα άρχιζαν να φυσούν στην υπόλοιπη Ευρώπη, θα ήταν έτοιμες να επεκταθούν προς τα εκεί, δημιουργώντας μια νέα βρετανική επικυριαρχία στον τομέα της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας. Συνέχεια