«Δεν είναι υπερβολή ο παραλληλισμός με το Ναζισμό»

Μεταφράζω το άρθρο της Laurie Penny για την εφημερίδα Independent, ενώ προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που για να διαβάσεις μια νηφάλια ανάλυση για την κατάσταση στη χώρα, έπρεπε να ψάξεις σε εφημερίδες του εξωτερικού. Παρεπιπτόντως, το σταθερά φιλικό προς τις απόψεις -αλλά και προς την ίδια τη φασιστική συμμορία- της Χρυσής Αυγής «Πρώτο Θέμα»χαρακτήρισε το άρθρο «πρόκληση», χωρίς να προβεί σε κάποια εξήγηση του χαρακτηρισμού. Ίσως γιατί θεωρούν προκλητικό να ενοχλείται κανείς από ρατσιστικές επιθέσεις και δολοφονίες;

Πραγματικοί φασίστες με μαύρες μπλούζες φέρουν σβάστιγκες και δολοφονούν εθνικές μειονότητες στην Αθήνα

«Μετά τους μετανάστες, έρχεται η σειρά σας». Αυτό έγραφαν φυλλάδια που βρέθηκαν αυτή τη βδομάδα στην περιοχή των γκέι κλαμπς στην Αθήνα. Καθώς η βία ενάντια σε μετανάστες και εθνικές μειονότητες κλιμακώνεται σ’όλη την Ελλάδα, οι υποστηρικτές του υπερ-δεξιού κόμματος της Χρυσής Αυγής έχουν επίσης αρχίσει να προωθούν επιθέσεις μίσους ενάντια σε ομοφυλόφιλους και ανθρώπους με αναπηρίες. Αυτοί οι φασίστες παρελαύνουν με μαύρες μπλούζες και πυρσούς στην Αθήνα, τρομοκρατώντας εθνικές και σεξουαλικές μειονότητες, επιδεικνύοντας σύμβολα που δε θυμίζουν παρά μια ξέμπλεκη σβάστιγκα και δηλώνοντας την περιφρόνησή τους για τους πολιτικούς θεσμούς. Και παρόλ’αυτά, σε ολόκληρη την Ευρώπη, συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται σαν ένα απλό σύμπτωμα της Ελληνικής οικονομικής κρίσης.

Κάποτε, οι δεξιοί τραμπούκοι έκαναν επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες μόνο τη νύχτα. Τώρα τις κάνουν και τη μέρα, χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες, μια και σπάνια υπάρχουν τέτοιες. Τις τελευταίες βδομάδες, ο αριθμός και η σοβαρότητα των επιθέσεων αυξήθηκαν – στις 12 Αυγούστου, ένας 19χρονος αιτούμενος άσυλο από το Ιράκ μαχαιρώθηκε θανάσιμα από μία συμμορία μοτοσυκλετιστών, μόλις λίγους δρόμους δίπλα από το κτήριο της βουλής – και σε περίπτωση που οι μετανάστες καταγγείλουν επιθέσεις στην αστυνομία, κινδυνεύουν να συλληφθούν.

Δεν είναι μόνο ότι τα εγκλήματα ενάντια σε μετανάστες στην Ελλάδα θεωρούνται χαμηλής σημασίας, αλλά και ότι μεγάλο μέρος των υποστηρικτών της Χρυσής Αυγής προέρχεται από τους κόλπους της αστυνομίας. Τα exit polls των εκλογών του Μαΐου του 2012 υπέδειξαν ότι σε κάποια αστικά κέντρα, μέχρι και 50% των Ελλήνων αστυνομικών ψήφισαν τη ρατσιστική οργάνωση, που τώρα κατέχει το 7% των εδρών στο κοινοβούλιο.

Τα μαχαιρώματα, οι ξυλοδαρμοί και οι επιθέσεις από μοτοσυκλέτες έχουν γίνει τόσο κοινά που σε πολλές περιοχές της πρωτεύουσας οι μετανάστες φοβούνται να βγουν έξω μόνοι. Παρόλο που η Ελλάδα είχε για καιρό αρκετό αλλοδαπό πληθυσμό – το 80% των προσφύγων που καταλήγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση φτάνει από ελληνικά λιμάνια – οικογένειες που ήρθαν στη χώρα αναζητώντας ασφάλεια, τώρα φοβούνται για τα παιδιά τους. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση της οργάνωσης Human Rights Watch με τίτλο «Hate on the Streets» (Μίσος στους Δρόμους), οι αρχές – καθώς και η Ε.Ε. και το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας – εθελοτυφλούν απέναντι στη ρατσιστική βία στην Ελλάδα.

Σα να μην έφτανε η εθελοτυφλία, τώρα ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νίκος Δένδιας, δεσμεύτηκε να πατάξει τη μετανάστευση, την οποία περιέγραψε σαν «εισβολή» και «βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας». Όχι τυχαία, ο Δένδιας περιέγραψε επίσης την παρουσία αλλοδαπών στην Ελλάδα σαν πολύ σημαντικότερη απειλή από αυτή της οικονομικής κρίσης – ένα μήνυμα που σίγουρα θα αφισοκολλούσε σ’όλους τους τοίχους της Αθήνας αν μπορούσε. Συνέχεια

Τοτε στον Παπακωσταντινου πρέπει να έχουν βάλει βραστά αυγά στις μασχάλες.

Ποιος ήταν ο πραγματικός ρόλος του Τρισέ στο ιρλανδικό μνημόνιο.

Την αποκάλυψη απειλητικής επιστολής για το «ναι» στην τρόικα επικαλείται ο Νούναν:

Θύελλα έχει ξεσπάσει στην Ιρλανδία για τον τρόπο με τον οποίο τελικά κατέληξε η χώρα να συμφωνεί στο πακέτο διάσωσης ύψους 85 δισ. ευρώ με την τρόικα.Για πρώτη φορά, ο υπουργός Οικονομικών Μαίκλ Νούναν, ζητά να έρθει στο φως η επιστολή, που φέρεται να έστειλε ο τότε Πρόεδρος της ΕΚΤ, Ζαν Κλωντ Τρισέ στον προκάτοχο του τον Νοέμβριο του 2010 και με την οποία ουσιαστικά τον απειλούσε ότι θα σταματούσε η στήριξη από το ταμείο έκτακτης ρευστότητας ELA, αν η Ιρλανδία, αρνούταν να δεχθεί τη διάσωση από την τρόικα.Ο τότε υπουργός Οικονομικών, Μπράιαν Λένιχαν, στην τελευταία συνέντευξη που είχε δώσει, πριν από το θάνατό του, στο BBC είχε πει ότι η ΕΚΤ τον απείλησε προφορικά αλλά και μέσω αλληλογραφίας για τι επρόκειτο να συμβεί σε περίπτωση που δεν δεχόταν τη διάσωση από την τρόικα.Παρά το ότι η επιστολή, παρέμεινε όλο αυτό το διάστημα μυστική τόσο για το υπουργείο Οικονομικών της Ιρλανδίας αλλά και την ΕΚΤ, ο νυν υπουργός Οικονομικών ζητά πλέον τη δημοσιοποίηση της.Μία κίνηση, που είναι δυνατό, να τον θέσει σε τροχιά σύγκρουσης με την ΕΚΤ, η οποία επιμένει να μιλά για ζήτημα αυστηρά εμπιστευτικό. Συνέχεια

Η παράδοση της χώρας στους ναζί, οι επιπτώσεις, οι ντόπιοι συνεργάτες τους και εχθροί της αντίστασης

Σαν ιδρυτική πράξη αυτής της σχέσης συνεργασίας μεταξύ ξένων και ντόπιων φασιστών μπορούμε να θεωρήσουμε την παράδοση στους Γερμανούς, από τον υφυπουργό Ασφαλείας Κ. Μανιαδάκη, 1600 συμπατριωτών του, κομμουνιστών και άλλων αντιπάλων του δικτατορικού καθεστώτος. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι ζητούσαν την αποφυλάκιση τους προκειμένου να συγκρουστούν με τον κατακτητή ενώ την ίδια στιγμή ο βασιλιάς και η ελληνική κυβέρνηση είχαν αυτοεξοριστεί (πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη) στην Αίγυπτο επιδεικνύοντας έτσι περίσσιο θάρρος.[1]

Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου που ανέλαβε την διακυβέρνηση στις 30/4/1941 ενώ είχε πρώτα διαχειριστεί την ανευ όρων παράδοση της χώρας στους ναζί, επιδόθηκε με περίσσια θέρμη στην εξυπηρέτηση του ρόλου του αστυνόμου-τρομοκράτη, υποβοηθώντας τους κατακτητές (Βούλγαρους, Γερμανούς και Ιταλούς) στο δύσκολο έργο να επιβάλλουν την κυριαρχία τους. Πλήθος εγγράφων μαρτυρούν την ανάληψη αυτής της “υποχρέωσης” της κυβέρνησης του Τσολάκογλου προς τους κατακτητές.
Ο Τσολάκογλου ζητούσε από τον υπουργό Δημόσιας Ασφάλειας “την λήψιν αυστηροτάτων μέτρων κατά παντός οργάνου της Χωροφυλακής και της Αστυνομίας Πόλεων, το οποίο ου μόνον ήθελε παραμελήσει την εκτέλεσιν του καθήκοντος του, αλλά και δεν ήθελε να συμπεριφερθεί καλώς και επιζητήσει ουσιαστικώς και τυπικώς στενήν συνεργασίαν προς τα όργανα των Ιταλών Βασιλικών καραμπινιέρων“[2]. Ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας Ν.Μάρκου, εξάλλου, βεβαίωνε τον πρωθυπουργό του ότι “αι υπηρεσίαι Χωροφυλακής και Αστυνομίας Πόλεων θα δίδωσιν εις τας αρχάς κατοχής εις σχετικάς αιτήσεις των τα ονοματεπώνυμα των κομμουνιστών“[3], ενώ έσπευδε παράλληλα να ορίσει σαν τόπους εκτόπισης των κομμουνιστών που συλαμβάνονταν τον Άγιο Ευστράτιο, την Ανάφη, τη Φολέγανδρο, τη Σίφνο, το στρατόπεδο της Ακροναυπλίας και τους πρώην στρατώνες του πυροβολικού “Παύλος Μελάς” στη Θεσσαλονίκη. Ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας της 4ης Αυγούστου πέρασε στην υπηρεσία των κατακτητών.[4]
Παράλληλα με όλα αυτά ιδρύθηκαν στην χώρα φασιστικά κόμματα και οργανώσεις. Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας, Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση (ΕΣΠΟ), Οργάνωση Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδας(ΟΕΔΕ), κ.α.[5]

Ο Αστικός Τύπος

Μόλις οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα έσπευσαν να πάρουν στα χέρια τους την ραδιοφωνία και τον Τύπο. Οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων, συμφώνησαν με τους κατακτητές να συνεχίσουν τις εκδόσεις τους, ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να γίνουν φερέφωνα τους. Έτσι έχουμε εφημερίδες όπως η “Καθημερινή” η “Εστία” η “Ακρόπολις” η “Βραδινή” το “Ελεύθερον Βήμα” τα “Αθηναϊκά Νέα” και άλλες που υμνούσαν τον Άξονα και αντιστρατευόταν σε κάθε ιδέα και προσπάθεια αντίστασης.[6]
Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά σε κάποια δημοσιεύματα τα οποία προέρχονται από τα ιστορικά του Ριζοσπάστη, Στα 70 Χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ, σελ. 16-17:
Από την “Εστία” 29/4/1941 με το που μπήκαν οι χιτλερικοί στην Αθήνα
“Ο πόλεμος ετελείωσε διά την Ελλάδα. Θα νικήσει ο Άξων”(έτσι για να ανέβει το εθνικό φρόνημα).
Το “Ελεύθερο Βήμα”2/5/1941 φιλοξενούσε άρθρο που έκανε λόγο για κοινότητα συμφερόντων Ελλάδας και δυνάμεων του Άξονα.
Η “Ακρόπολις” 15/5/1941 ονόμαζε “το δεύτερο όχι”, δηλαδή την αντίσταση στους Γερμανούς, “εγκληματικότερον του πρώτου”, δηλαδή την αντίσταση στους Ιταλούς.
Η “Καθημερινή” 1/6/1941 έγραφε ότι “Καλώς συνετάγη” ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Έλληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των γερμανών.
Τα “Καθημερινά Νέα” στον τίτλο τους ονόμαζαν Αίσχος την αντίσταση των πατριωτών στην Κρήτη κατά των ορδών του Χίτλερ.
Και για τις φιλικές προθέσεις των κατακτητών η “Καθημερινή” στις 30 Απρίλη 1941 γράφει:
Ναι! Να γίνη και η ψυχική αποστράτευσις, περί της οποίας γράφει η “ΕΣΤΙΑ”. Ο πόλεμος ετελείωσε και πρέπει να το πιστεύσωμεν και να ασχοληθώμεν με τα ειρηνικά μας έργα. Αυτή είναι η σπουδαιότερη υπηρεσία εξ όσων έχομεν να προσφέρωμεν εις την χώρα μας. Με την ψυχικήν αποστράτευσην θα αισθανθούμε την λύτρωσιν από τον εφιάλτην του πολέμου και θα αγωνισθώμεν, δια να αναδείξουμε την παραγωγήν και τον πολιτισμόν μας.

Και στις 29 του ίδιου μήνα:

Δεν το γράφομεν εκ λόγων κολακείας, αλλά διότι είναι γενική εντύπωσις: Οι Γερμανοί στρατιώται, όσοι εκυκλοφόρησαν κατά τας ημέρας αυτάς εις την πόλιν, υπήρξαν όλοι υποδείγματα ευπρέπειας και ευγένειας” και σε άλλο άρθρο, προκειμένου να σιγουρευθεί ο λαός ότι οι γερμανοί είναι φίλοι του, αναφέρονται τα εξής. “Αυταί οι εκδηλώσεις των ευάριθμων-ευτυχώς ευάριθμων-μωρών ανθρώπων, πρέπει να τελειώνουν. Δεν τους οφείλομεν τίποτε να προδίδουν και να δηλητηριάζουν μίαν απολύτως φιλικήν ατμόσφαιρα μεταξύ του Λαού και των στρατευμάτων κατοχής. Εις το κάτω-κάτω είναι και έλλειψις στοιχειώδους αγωγής αι τοιούται εκδηλώσεις (σ.σ. προς τους αιχμαλώτους Άγγλους εκ μέρους του Λαού)”.

Τέλος τα “Αθηναϊκά Νέα” 2/6/1941 γράφουν

Λησμονούντες ότι από της πρώτης στιγμής οι Γερμανοί μας εφέρθησαν ως φίλοι, ότι δε μας βοήθησαν εις όλα, ότι μας συνέδραμαν εις όλα, ότι αποδέσμευσαν τρόφιμα που ήσαν λεία πολέμου, ότι εργάζονται διά να αποκαταστήσουν τας συγκοινωνίας μας, ότι μας έδωσαν ύλας που χρειαζόμεθα, δια να επικοινωνήσωμεν μετά των επαρχιών. Οι άνθρωποι, που ελησμόνησαν τας υπηρεσίας αυτάς, δεν ειναι Έλληνες. Είναι ή πεπωρωμένοι άνθρωποι ή όργανα των ξένων (!!!)”
Στο ένθετο του Ριζοσπάστη θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες και αποσπάσματα σχετικά με τον ρόλο του τύπου την περίοδο της Γερμανικής κατοχής τα οποία για να μην γίνει τεράστιο το άρθρο δεν μπορώ να τα δημοσιεύσω. Το ένθετο θα το βρείτε εδώ σε ηλεκτρονική μορφή.

Η Εκκλησιαστική αρχή

Θέση κατά της αντίστασης όμως πήρε και η επίσημη εκκλησία, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός απευθυνόμενος στον Ελληνικό Λαό γράφει:
Ουδέν έχομεν να ωφεληθώμεν εξ οιωνδήποτε αποπειρών και προκλήσεων εναντίον των Αρχών κατοχής. Διά τούτο πάντες οφείλομεν, αφιερωμένοι εις την παραγωγικήν εργασίαν, ν’ αναμείνουμε την ώρα της ειρήνης, εγκαρτερούντες και πιστεύοντες εις τον δικαιοκρίτην Θεόν”[7] Συνέχεια

Σαν σήμερα το 1905 γεννήθηκε στην Λαμία ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Άρης Βελουχιώτης

«Θρυλικός ο Αρης Βελουχιώτης. Ο πρώτος που άρχισε την Αντίσταση του λαού στα βουνά κι ο τελευταίος που την έκλεισε με τον τραγικό του θάνατο. Η πρώτη ψυχή του αγώνα κι η τελευταία πνοή. Λίγοι το καταλάβανε, όπως ο Αρης, πως οι εχθροί της Ελλάδας (ξένοι και ντόπιοι) θα μετατρέπανε τη νίκη του έθνους σε νίκη των εχθρών του. Τιμή και δόξα στο ασύγκριτο παλικάρι. Τιμή και δόξα και στο λαό, που τόνε γέννησε».

Κ. Βάρναλης

Σαν σήμερα το 1905 γεννήθηκε στην Λαμία ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Άρης Βελουχιώτης (κατά κόσμον Θανάσης Κλάρας).

Στο μπλοκ μας έχουμε κάνει δυο μεγάλα αφιερώματα σ’ αυτόν τον κομμουνιστή-επαναστάτη και στα οποία εξιστορούμε όλη την αγωνιστική του διαδρομή.

Στην μνήμη του Αρη Βελουχιώτη

«Άρης Βελουχιώτης: ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ»

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2012/08/1905.html

Βασανιστήρια από ΜΑΤ-Εγκληματική συμπεριφορά δημάρχου-Βομβιστική επίθεση στο ΚΕΝ Κορίνθου!

ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΤΟΥ 6ου ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΕΖΙΚΟΥ

Καλησπέρα σε όλους

Είμαι στρατιώτης από 6ο σύνταγμα πεζικού Κορίνθου. Βρίσκομαι στο στρατόπεδο εδώ και 15 μέρες μετά από μετάθεση. Θα ήθελα να σας δώσω μια πλήρη εικόνα του τι γίνεται εκεί μέσα, όπως και για ποιο λόγο μας μεταθέσανε στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, διότι αυτές τις μέρες έχω ακούσει τα πάντα από τα ΜΜΕ και την προπαγάνδα της Χρυσής Αυγής. Ας με συγχωρέσετε για τον όγκο του κειμένου.

Λοιπόν, εδώ και 2 βδομάδες όλοι μας είμαστε με 3, μάξιμουμ 4 ώρες ύπνο την ημέρα, οι «βαθμοφόροι» σε κατάσταση πανικού φτύνουν όλοι μέρα διαταγές και δίνουν φυλακές για ψηλού πήδημα, μας έχουν βάλει να καθαρίσουμε και να γυαλίσουμε όλο το στρατόπεδο και τις εγκαταστάσεις του. Από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ κουβαλάμε ό,τι εξοπλισμό, έπιπλα κτλπ έχει μέσα το στρατόπεδο. Είμαστε γύρω στα 80 άτομα, μέσα σε πλήρη εξάντληση. Πολλές φορές κατά την διάρκεια της μεσημεριανής αναφοράς παιδιά λιποθυμάνε από την κούραση. Οι «ανώτεροι μας» το μόνο που κάνουν είναι να λένε «παρτον στο αναρρωτήριο». Την Τετάρτη τα ξημερώματα προς Πέμπτη 12:30 η ώρα πέσαμε για ύπνο κομμάτια όλοι μας. Στις 2 παρά δέκα έρχονται και μας ξυπνάνε λέγοντάς… μας πως έρχεται ο μέραρχος για επιθεώρηση, ντυνόμαστε βγαίνουμε έξω για αναφορά τέρμα εξαντλημένοι όλοι μας.

Δεκάδες κλούβες των ΜΑΤ αρχίζουν και περνάνε μέσα στο στρατόπεδο όπως επίσης και λεωφορεία με μετανάστες μέσα. Σας υπενθυμίζω πως μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα για το τι πρόκειται να γίνει. Αρχίζουν και περιφράζουν 3 λοξούς με συρματοπλέγματα και τα ΜΑΤ αρχίζουν να «ξεφορτώνουν» τους μετανάστες ρίχνοντας τους φάπες, μπινελίκια και κλοτσίδια. Εμάς μας χώνουν να βοηθήσουμε στην περίφραξη και στο κουβάλημα ( κλασσικά ).

3 η ώρα τα ξημερώματα, μετά από 2 ώρες και αν ύπνο. δουλεύαμε μέχρι την επόμενη μέρα το απόγευμα. Το πρωί έγινε ένας καβγάς μεταξύ των φυλακισμένων και τα ΜΑΤ μπήκαν μέσα στα λουτρά που κάνανε μπάνιο και τους σαπακιάσανε στο ξύλο όλους.  Κατά της 9 η ώρα το πρωί χρυσαυγίτες αρχίζουν και μαζεύονται σαν τα σκουλήκια έξω από την πύλη του στρατοπέδου, δίνεται η εντολή να φύγουν οι φαντάροι από την κεντρική πύλη και να μπουν τα ΜΑΤ στη θέση τους, αργότερα ακολούθησαν κάποιες μικρο συμπλοκές μεταξύ των μπάτσων και των χρυσών αυγών. Την Πέμπτη το βράδυ πετάξανε εκρηκτικό μηχανισμό μέσα στο στρατόπεδο με αποτέλεσμα να πάρει φωτιά και να τρέχουμε να την σβήσουμε. Ο δήμαρχος κόβει την υδροδότηση του στρατοπέδου με αποτέλεσμα να παίρνουμε νερά από το καψιμί που λόγω των μπάτσων κάποια στιγμή τελείωσαν και αυτά.

Θα σας περιγράψω άλλο ένα σκηνικό που είδα χθες το απόγευμα κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης έξω από την κεντρική πύλη, το οποίο αν είχα κινητό με κάμερα δε θα δίσταζα να το τραβήξω. Ενώ έξω από την πύλη γίνεται η συγκέντρωση, σε κάποια φάση βλέπω ΜΕΣΑ στο στρατόπεδο που απαγορεύεται να μπούνε όχι μόνο πολίτες αλλά και μπάτσοι ένα από τους επικεφαλής της Χρυσής Αυγής «με την μαύρη μπλούζα και τα αρχαία ελληνικά γράμματα» και τον μαίανδρο, να συνομιλεί με έναν επικεφαλή των ΜΑΤ και του στρατού – το τονίζω – ΕΝΤΟΣ του στρατοπέδου. Απορώ με την απόφαση του δημάρχου να κόψει το νερό στο στρατόπεδο, εδώ μιλάμε για πρόθεση ανθρωποκτονίας και εντάξει εμείς οι φαντάροι και οι μπάτσοι κάπως θα μας βολέψουν, τις υπόλοιπες 800 ψυχές εκεί μέσα ποιος θα τις βολέψει;

Τέλος πάντων, αυτά είχα να σας πω. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Η παραπάνω επιστολή του συναδέλφου στρατιώτη αποκαλύπτει την παράνομη-ενεργή συμμετοχή του Ελληνικού Στρατού στον πόλεμο που κήρυξε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ κατά των μεταναστών. Οι συνάδελφοι χωρίς να το ξέρουν, διατάχθηκαν να συμμετέχουν στη μετατροπή του ΚΕΝ Κορίνθου σε ένα κολασμένο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, όπου ΜΑΤ βασανίζουν μετανάστες, περικυκλωμένοι οι ίδιοι οι στρατιώτες, το μόνιμο προσωπικό και οι δυστυχισμένοι μετανάστες από τους αγανακτισμένους οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες, που έχασαν τη μάσα από την εκμετάλλευση των Νεοσύλλεκτων του ΚΕΝ Κορίνθου, το Δήμαρχο που προχωρά στην εγκληματική ενέργεια να κλείσει το νερό και τους φασίστες της Χρυσής Αυγής.
Συνέχεια

Οι «βρομιάρηδες Έλληνες» και τα λεξικά του ρατσισμού

Διονύσης Ελευθεράτος

«Όπου κι αν μετανάστευσαν, οι Έλληνες κέρδισαν το σεβασμό με την  εργατικότητα και τη συμπεριφορά τους. Δεν ήταν λαθραίοι, δεν παρανομούσαν».
Κατά πόσο αληθεύει αυτό το ευρύτατα διαδεδομένο κλισέ; Πρώτη βασική επισήμανση: Είναι διάτρητος ο ισχυρισμός πως οι συμπατριώτες μας μετανάστευαν πάντοτε «κανονικά και με το νόμο». Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Μιχάλη Τσάκαλον «Η σύγχρονη ελληνική μετανάστευση (σ.σ: μήπως έπεται και… πιο σύγχρονη;) μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας», έχει εξακριβωθεί πως ήσαν «λαθραίοι» 50.000 Έλληνες εξ όσων αναζήτησαν την τύχη τους στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, την περίοδο 1950 -1974. Αμφιβάλλει κανείς ότι ο πραγματικός αριθμός είναι απείρως μεγαλύτερος του επισήμως εξακριβωμένου, όπως συμβαίνει πάντα;
Δεύτερη: Το «προφίλ» του φιλήσυχου, επαινούμενου Έλληνα μετανάστη είναι πραγματικό …ανέκδοτο, όταν μιλάμε για την Αμερική και την Αυστραλία του πρώτον μισού του 20ου αιώνα. Ακολουθεί εκτενές «αφιέρωμα» στα της Αμερικής. Ως προς την Αυστραλία, υπενθυμίζουμε τα λόγια του γηγενούς υφυπουργού προεδρίας, το 1925, για τους Έλληνες του Κουίνσλαντ: «Δεν επιδίδονται σε καμιά χρήσιμη εργασία, η οποία θα διεκπεραιωνόταν λιγότερο καλά χωρίς τη βοήθεια τους (…) Κοινωνικά και οικονομικά αυτός ο τύπος του μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα. Θα ήταν προς όφελος της πορείας, αν η είσοδος τους απαγορευόταν ολοσχερώς».
Διαφοροποιήθηκε βεβαίως η εικόνα του «μέσου» Έλληνα μετανάστη στα μεταπολεμικά χρόνια. Αποδείχθηκε όμως περίτρανα στη Γερμανία πως «άψογος μετανάστης» δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη «σεβαστός μετανάστης»: Οι Έλληνες της Γερμανίας ακόμη διηγούνται ιστορίες υπεροπτικής και ρατσιστικής αντιμετώπισης τους. Αξίζει πάντως τον κόπο να ασχοληθούν με αυτήν την αλλαγή του «προφίλ» των Ελλήνων μεταναστών όσοι «διυλίζουν» τα γονίδια των ανθρώπων για να βρουν εξηγήσεις, αντί να εστιάζουν στις συνθήκες της ζωής τους!
Κάποτε οι Έλληνες μετανάστευαν «κουβαλώντας» μαζί τους πρότυπα ζωής και κώδικες επιβίωσης που κυριαρχούσαν στη χώρα του Γιαγκούλα και των Ρετζαίων, αλλά και τα τραύματα μιας κοινωνίας, την οποία κάθε τόσο μάστιζαν πόλεμοι (1897, 1912-13, 1919-22). Ε, δεν «κουβαλούσαν» τα ίδια οι Έλληνες που έφευγαν, δεκαετίες αργότερα, από τη χώρα της αντιπαροχής και της αστυφιλίας. Προς την παραβατικότητα – εγκληματικότητα τους ωθούσαν και οι κακές συνθήκες, υπό τις οποίες πάσχιζαν να ζήσουν στις πρoπoλεμικές ΗΠΑ.
Δεν συνέβαινε το ίδιο στη μεταπολεμική Γερμανία που ήλεγχε τους μετανάστες με σχολαστικότητα αντίστοιχη μιας… φυλακής υψίστης ασφαλείας, παρέχοντας τους όμως τα βασικά: Δουλειά, ασφάλιση, κατάλυμα. Εκεί μειώνονταν δραματικά τα ισχυρά κίνητρα για «παρατράγουδα», όπως και οι… σχετικές ευκαιρίες. Στην εποχή, όμως, του (αλά Δένδια) «Ξένιου Δία», δύσκολα διαβάζεται σωστά και η ημέτερη μεταναστευτική ιστορία…
Προκατάληψη, εκμετάλλευση, περιθωριοποίηση και ρατσισμός
Αυγουστιάτικα κατέφθασαν στην Αθήνα τα χαρμόσυνα μαντάτα: Τελεσφόρησε η παρέμβαση της πρεσβείας στο Παρίσι και απαλείφθηκαν από γαλλικό λεξικό οι προδήλως ρατσιστικές ερμηνείες του όρου «Έλληνας». Ποιες ερμηνείες; «Παλιάνθρωπος», «απατεώνας», «λωποδύτης»!…
Πόσο παλιός ήταν ο… νικητήριος εκεί­νος Αύγουστος; Μήπως να τον αναζητή­σουμε στα χρόνια της πρωθυπουργίας του Κωλέττη, αρχηγού του Γαλλικού Κόμματος, στον οποίον όλο και κάποια χάρη θα έκανε το Παρίσι; Όχι. Δεν πρόκειται για τον 19ο αιώνα… Ούτε καν για τον Με­σοπόλεμο, όταν οι Ευρωπαίοι μάθαιναν άφθονες αιματηρές ιστορίες σχετικές με τη δράση της τελευταίας «γενιάς» (1920-1935) των Ελλήνων λήσταρχων.
«Ας το πάρει το ποτάμι», λοιπόν, εν προ­κειμένω ο Σηκουάνας… Πρόκειται για εποχή εντυπωσιακά μεταγενέστερη: Αρχές Αυ­γούστου του 1960! Ο «εξευγενισμός» του λεξικού, μάλιστα, πιθανότατα θα είχε συ­ντελεστεί πολλά χρόνια αργότερα, εάν το 1960 δεν ήταν έτος – επισφράγισμα των θερμότατων σχέσεων του κυβερνητικού κόμματος της ΕΡΕ με τη Γαλλία.
Λίγες εβδομάδες προτού «σβηστούν» οι επίμαχες ερμηνείες, ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής είχε επισκεφθεί το Παρί­σι. Η «απόλυτος επιτυχία των συνομιλιών» που είχε με τον πρόεδρο Ντε Γκολ βρή­κε τη… μεγαλειώδη αντανάκλαση της στη μέγιστη οικονομική επιτυχία της γαλλικής εταιρείας ΠΕΣΙΝΕ, στην Αθήνα, στις 27 Αυγούστου 1960. Την ημέρα εκείνη υπο­γράφηκε η σκανδαλώδης σύμβαση ΠΕ­ΣΙΝΕ – ελληνικού κράτους, εξ αιτίας της οποίας λίγα χρόνια αργότερα (Φεβρουά­ριος του ’65) η Βουλή θα παρέπεμπε σε Ει­δικό Δικαστήριο τους Κ. Καραμανλή, Π. Παπαληγούρα και Ν. Μάρτη. Άλλο αν ο αρχηγός και οι δυο υπουργοί της ΕΡΕ δεν κάθισαν ποτέ σε εδώλιο.
Εν ολίγοις, οι Γάλλοι το 1960 απάλλα­ξαν το λεξικό τους από τον χονδροειδή ρα­τσισμό εναντίον των Ελλήνων, όχι επει­δή τον έκριναν παρωχημένο, απάνθρωπο, ανόητο, αλλά διότι οι πολιτικές – οικονομι­κές σχέσεις των δυο χωρών επέτρεπαν ένα ανώδυνο χατίρι εκ μέρους του Ντε Γκολ και του πρωθυπουργού Ντεμπρέ…
Φλας μπακ σε έναν άλλον Αύγουστο, πολύ παλιότερο. Εκείνον του 1918. Στις αρ­χές του μήνα και επί τρία μερόνυχτα, στο Τορόντο του Καναδά, ένα έξαλλο πλήθος πολλών χιλιάδων ανθρώπων βιαιοπραγού­σε εναντίον των Ελλήνων μεταναστών της πόλης. Τραυματίστηκαν σοβαρά ακόμη και γυναίκες, καθώς και ανήλικα παιδιά. Πολ­λά καταστήματα Ελλήνων καταστράφηκαν. Σε σημερινές τιμές, οι συνολικές ζημιές ανήλθαν σε 1,25 εκατομμύριο δολάρια.
Το 1/5 όσων συμμετείχαν στο πογκρόμ ήταν στρατιώτες, οι οποίοι είχαν επιστρέ­ψει από τα χαρακώματα του Α’ Παγκο­σμίου Πολέμου που όδευε προς το τέ­λος του. Γιατί τιμωρήθηκαν, τόσο βάναυ­σα, οι Έλληνες; Για τη σημαντική καθυ­στέρηση, με την οποία η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο – ήταν Ιούνιος του 1917. Μό­νη αιτία; Ασφαλώς όχι.
θα ήταν μάλλον ανεπαρκής ως «κινη­τήρια δύναμη» αυτού του πογκρόμ η προ­αναφερθείσα πολιτική – πολεμική παρά­μετρος, εάν στο Τορόντο δεν είχε ήδη δι­αμορφωθεί, προ ετών, κλίμα εχθρικό για τους «slackers»: Τους «τεμπέληδες», «χα­λαρούς» μετανάστες από την Ελλάδα, οι οποίοι συνήθως δούλευαν ως μάγειροι και σερβιτόροι, αποφεύγοντας τις σκλη­ρότερες εργασίες των υλοτόμων, φορ­τοεκφορτωτών, βιομηχανικών εργατών. Πολλοί μάλιστα αποκτούσαν καταστή­ματα. Εντυπωσιακά πολλοί…
Σύμφωνα με τον Τομ Γκάλαντ, πανεπι­στημιακό καθηγητή και μελετητή της νεο­ελληνικής ιστορίας, οι Έλληνες μετανάστες το 1918 κατείχαν το 35% των καφενείων και εστιατορίων του Τορόντο, αν και αντι­προσώπευαν μόλις το 0,5% του πληθυσμού του (Athens News, 12 Ιουλίου 2010). Ευη­μερούσαν λοιπόν σε αξιοπρόσεκτο βαθμό οι «οκνοί» Έλληνες του Τορόντο, σε επο­χές κατά τις οποίες πολεμούσαν στην Ευ­ρώπη 620.000 Καναδοί. Εξ αυτών μάλιστα, μέχρι τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου, έμελλε να σκοτωθούν 67.000 και να τραυματιστούν 173.000. Εν ολίγοις, μόνο τέσσερις στους δέκα επέστρεψαν σωματικά ακέραιοι!
Η ευημερία των «slackers» αντιπροσώ­πευε την εξαίρεση στον κανόνα των συνθη­κών ζωής των Ελλήνων μεταναστών στη Β. Αμερική, την εποχή εκείνη. Την εκλάμβα­ναν δε ως πρόκληση οι στρατιώτες που επέ­στρεφαν στα σπίτια τους, ψυχικά πληγωμέ­νοι, ενίοτε σωματικά σακατεμένοι, συχνά βυθισμένοι σε μεταπολεμικά οικονομικά αδιέξοδα. Ο θυμός των οικογενειών των στρατιωτών και η προϋπάρχουσα εχθρό­τητα για τους «φυγόπονους» αλλά «καταφερτζήδες» Έλληνες συνέθεσαν το εκρη­κτικό μείγμα…
Παρουσιάζει αναλογίες το πογκρόμ του 1918 με τη σύγχρονη Ελλάδα; Ασφαλώς ―αρέσει δεν αρέσει!
«Προνομιούχους» και «ευκατάστα­τους» δεν χαρακτηρίζεις φυσικά τους πα­κιστανούς μαγαζάτορες της Νίκαιας, που πασχίζουν να επιβιώσουν στην Ελλάδα της ένδειας και των Μνημονίων, αντιμετωπίζο­ντας κι έναν πρόσθετο «εχθρό». Τον περι­έγραψε μιλώντας στα Νέα (3 Ιουλίου) ένας εξ αυτών, ο Ιμπραήμ Μουχάμαντ, που βρί­σκεται επί 18 χρόνια στην Ελλάδα και ο οποίος διατηρεί κατάστημα, καθ’ όλα νό­μιμο: «Χάσαμε κοντά στα δύο τρίτα των πε­λατών μας. Δεν φταίει τόσο η κρίση όσο ο φόβος. Δεν κυκλοφορούν πολύ πλέον οι με­τανάστες».
Υπό αυτήν την έννοια, ο Μουχάμαντ και οι «ομόλογοι» του δεν μοιάζουν πολύ με τους παλιούς Έλληνες καταστηματάρχες του Τορόντο. Οι Καναδοί όμως εκείνοι που επικροτούσαν τη ρατσιστική τρομοκρατία παρουσιάζουν ομοιότητες με όσους Έλλη­νες χαίρονταν -ανοιχτά ή ανομολόγητα-προσφάτως, όταν τα φασιστοειοή εκφόβιζαν τους μετανάστες μαγαζάτορες, με «τελεσίγραφα». Κοινός παρονομαστής; Μα η ανέξοδη και αδιέξοδη «ευχέρεια» του πάμ­φτωχου ή του άνεργου να στρέφεται ενα­ντίον, όχι των πολιτικών και οικονομικών ελίτ που του έχουν αφαιρέσει σχεδόν κά­θε «θέση στον ήλιο», αλλά του ξένου τον οποίο «βλέπουν» δυο- τρεις ηλιαχτίδες…
Να και η δεύτερη «ευχέρεια», την οποία προσφέρει η μέθοδος της αναζήτησης απο­διοπομπαίων: Τα θύματα είναι «ένοχα», σε κάθε περίπτωση! Βολοδέρνουν στην εξα­θλίωση; Πρέπει να εξαφανιστούν ―αυτά, όχι η εξαθλίωση― διότι σήμερα προσβάλ­λουν την αισθητική μας κι αύριο πιθανόν το πορτοφόλι ή τη ζωή μας. Δεν είναι εξα­θλιωμένα; Να πάνε στον αγύριστο διότι δεν δικαιούνται να μην είναι «οι τελευταί­οι τροχοί της άμαξας»…
Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τους Έλληνες μετανάστες στη Βόρεια Αμερι­κή, στα πρώτα χρόνια και στις πρώτες δε­καετίες του 20ού αιώνα: Εάν την επίθεση στο Τορόντο την τροφοδότησε η απέχθεια προς τους «βολεμένους slackers», τα προγε­νέστερα ανθελληνικά πογκρόμ στις ΗΠΑ έφεραν κυρίως τη «σφραγίδα» της… βδελυγμίας απέναντι σε ένα εκ διαμέτρου αντί­θετο τύπο μεταναστών. Ήταν οι «βρομιάρηδες Έλληνες» («filthy Greeks»). «Βρομιάρηδες»… γενικώς και ειδικώς. Δηλαδή «βρομοράτσα», αλλά και άνθρωποι που έκαναν τις πλέον βαριές δουλειές και οι οποίοι συχνότατα ζούσαν σε ρυπαρά «δω­μάτια – τρώγλες».
Τι τους καταλόγιζε ο «μέσος Αμερικα­νός», αλλά και ο αμερικανικός Τύπος; Γε­νική συμπεριφορά που αποδείκνυε «φυ­λετική κατωτερότητα». Εντονότατη ροπή προς την εγκληματικότητα. Πάθος για τον τζόγο. Θορυβώδεις, ενοχλητικές συνήθει­ες (π.χ. έντονες συζητήσεις στα καφενεία) και πολλά ακόμη από όσα «δικαιολογού­σαν» την εξής επιγραφή σε εστιατόριο, στην Καλιφόρνια, το 1913: «Το εστιατόριο του Τζον, αμιγώς αμερικανικό. Όχι ποντί­κια, όχι Έλληνες».
Μόνο στην τετραετία 1906-1909, κατα­γράφηκαν περίπου δέκα πογκρόμ εναντίον των «filthy Greeks», σε διάφορα σημεία των ΗΠΑ. Το σοβαρότερο ήταν εκείνο του Φεβρουαρίου 1909, στη Σάουθ Ομάχα ―μια πόλη 20.000 κατοίκων, στη Νεμπράσκα. Τότε οι κάτοικοι, ξυλοκοπώντας τους Έλληνες και λεηλατώντας τα σπίτια και τα μαγαζιά τους, διέλυσαν τη «Greek Town» της Σάουθ Ομάχα: Πριν από το πογκρόμ αριθμούσε 2.000 άτομα, αλλά η απογραφή του 1910 έδειξε πως μόλις 59 είχαν απομεί­νει. Οι άλλοι διασκορπίστηκαν.
Όλα άρχισαν όταν ο αστυνομικός Εντ Λόουρι έσπευσε να συλλάβει ένα μετανά­στη από την Καλαμάτα, τον Γιάννη Μασουρίδη, ο οποίος είχε καταγγελθεί για ερω­τικές σχέσεις με ανήλικη. Ο Μασουρίδης τράβηξε όπλο. Άρχισε το πιστολίδι, ο Λόουρι σκοτώθηκε, ο Μασουρίδης τραυμα­τίστηκε. Την επόμενη μέρα, δύο από τις τρεις μεγαλύτερες εφημερίδες της περιο­χής (World Herald και Daily News) δημοσί­ευαν διακήρυξη του τοπικού πολιτικού πα­ράγοντα Τζόζεφ Μέρφι, που καλούσε σε επιχείρηση εκδίωξης -από την πόλη- όλων των «βρομερών Ελλήνων». Αυτών που «ορ­μούν σας γυναίκες μας, χτυπούν περαστι­κούς, διατηρούν χαρτοπαικτικές λέσχες». Το πογκρόμ της Σάουθ Ομάχα το χαρα­κτήριζαν όλα τα στοιχεία που θα μας έκα­ναν σήμερα να ψελλίσουμε «μωρέ, όλο και κάτι μας θυμίζει τούτο το σκηνικό…» Μια ανθρωποκτονία ως αφορμή. «Συλλογική τιμωρία» ως απάντηση. Πολιτική προτρο­πή. Βαθύτερες αιτίες – περισσότερο ή λιγό­τερο διαυγείς. Τον Ιούνιο του 1910 δόθη­κε και δεύτερη απάντηση, πέραν του πο­γκρόμ: Δύο αξιωματικοί της αστυνομίας πυροβόλησαν και σκότωσαν ένα νεαρό έλ­ληνα εργάτη, τον Νικόλα Τζιμίκα, ακριβώς στον τόπο του θανάσιμου τραυματισμού του Λόουρι. Φόνος εκ προμελέτης, σε συμβολι­κό, εύγλωττο σημείο, με προφανές «μήνυ­μα»: Αφού ο Μασουρίδης δεν εκτελέστηκε (καταδικάστηκε σε φυλάκιση 14 ετών, τελι­κά εξέτισε τα 5,5), κάποιο άλλο «μίασμα» έπρεπε να πεθάνει…
Πρώτοι στα εγκλήματα, απεργοσπάστες και… ημίλευκοι Συνέχεια

Η Πυραμίδα και το Σύνδρομο

 Γιάννης Βαρουφάκης

Γιάννης Βαρουφάκης

Το Πρόγραμμα 24 Ημερών δεν υιοθετήθηκε, όπως και δεν περίμενα να υιοθετηθεί – προφανώς. Έτσι, σήμερα ξημερώνει η 20ή Αυγούστου ως αποφράς ημέρα. Σήμερα, το ελληνικό δημόσιο θα στείλει 3,2 δισεκατομμύρια ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ως αποπληρωμή ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ και, έτσι, η κυβέρνησή μας χάνει και το τελευταίο διαπραγματευτικό της χαρτί απέναντι στον άξονα Βερολίνου-Φραγκφούρτης, με το οποίο θα μπορούσε να πιέσει για την σωτηρία της χώρας.

Τώρα πια θυμίζουμε, ως χώρα, την Blanche του Streetcar Named Desire – ελληνιστί, σε απίστευτα κακή μετάφραση, το Λεωφορείον ο Πόθος: «I have always relied on the kindness of strangers» ήταν τα τελευταία της λόγια, όπως θα θυμάστε (παραφράζοντας: «Και τώρα βασιζόμαστε την γενναιοδωρία των ξένων”). Δεν θα επαναλάβω αυτά που έλεγα εδώ. Απλά θα επισημάνω κάποια νέα στοιχεία (α) για το που βρέθηκαν αυτά τα χρήματα, για να δοθούν στην ΕΚΤ, και (β) για την καταστροφική πορεία που επέλεξε να ακολουθήσει η κυβέρνηση μιμούμενη πλήρως τις προηγούμενες δύο κυβερνήσεις.

Πυραμιδικά δάνεια

Πυραμίδες λέγονται τα χρηματοδοτικά σχήματα τα οποία είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα καταρρεύσουν καθώς βασίζονται στην αρχή ότι οι εισπράττοντες εισπράττουν ποσά που ο «κύκλος» εκείνων που πληρώνουν κάποια στιγμή κλείνει και, τότε, καταρρέει όλη η πυραμίδα. Πάρτε για παράδειγμα τον Bernie Madoff, τρόφιμο αμερικανικών φυλακών σήμερα. Όταν οι επενδύσεις που είχε κάνει για λογαριασμό πελατών του δεν πήγαν καλά, εκείνος επέλεξε να μη πει την αλήθεια. Αντί να ανακοινώσει ζημίες, ανακοίνωσε δυσανάλογα υψηλά κέρδη. Έτσι, προσέλκυσε νέους επενδυτές, οι οποίοι του εμπιστεύτηκαν τα χρήματά τους, με αποτέλεσμα να τα χρησιμοποιήσει για να αποπληρώσει όσους από τους προηγούμενους πελάτες (των οποίων τα χρήματα συρρίκνωσε) ήθελαν να ρευστοποιήσουν τα «κέρδη» τους. Κ.ο.κ. έως ότου η κατάρρευση του 2008 έκανε όλους τους πελάτες να ζητήσουν τα χρήματά τους πίσω, οπότε και αποκαλύφθηκε η πυραμίδα-απάτη του Madoff.

Κάτι αντίστοιχο κάνει και η ΕΚΤ σήμερα: Δημιουργεί συνθήκες πυραμιδικής χρηματοδότησης του… εαυτού της με θύματα όλη την Ευρωζώνη και, ειδικότερα, τους έλληνες φορολογούμενους. Επειδή η κατηγορία είναι βαριά, απαιτείται να είμαι σαφέστερος. Σήμερα, 20η Αυγούστου, λήγει ένα ομόλογο έκδοσης του ελληνικού δημοσίου. Ένα μεγάλο πακέτο, ονομαστικής αξίας 3,2 δις, αυτής της έκδοσης ανήκει στην ΕΚΤ. Γιατί; Επειδή το καλοκαίρι του 2010, σε μια αποτυχημένη προσπάθεια αναχαίτησης της πτώχευσης της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, η ΕΚΤ αγόραζε, δεύτερο χέρι, ομόλογα αυτών των κρατών. Σήμερα ένα τα ελληνικά ομόλογα λήγει. Και η ΕΚΤ ζητά τα χρήματά της στο ακέραιο, αντίθετα με τους ιδιώτες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες που είχαν αγοράσει από αυτά τα ομόλογα και οι οποίοι (με τραγικότερα θύματα τους μικρο-ομολογιούχους) εξαναγκάστηκαν, από το εγκληματικό PSI [1] των Παπαδήμου-Βενιζέλου, να δεχθούν κούρεμα αυτών των ομολόγων της τάξης του 54% ως προς την ονομαστική και του 75% ως προς την διαχρονική τους αξία.  Στην βάση του «τσαμπουκά», η ΕΚΤ απαίτησε, και πέτυχε, την εξαίρεση των δικών της ομολόγων από κούρεμα. Δεδομένου μάλιστα ότι τα ομόλογα αυτά τα αγόρασε κοψοτιμής (περίπου στο 70%) της ονομαστικής αξίας τους, το γεγονός ότι το ελληνικό δημόσιο σήμερα θα τα αποπληρώσει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας (3,2 δις) σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα εισπράξει έως σήμερα το απόγευμα κέρδος 900 εκατομμυρίων ευρώ από την πτωχευμένη χώρα μας. Σκεφτείτε το: Μια Κεντρική Τράπεζα η οποία δανείζει με επιτόκιο 0,75% τις πτωχευμένες τράπεζες της Ευρωζώνης, απαιτεί επιτόκιο 30% από δοσοληψίες με το χρέος του πτωχευμένου ελληνικού δημοσίου! Συνέχεια

Η αρχή του τέλους του ελληνικού δράματος;

Η αρχή του τέλους του ελληνικού δράματος;

Σταύρος Δ. Μαυρουδέας

Από την υπαγωγή της στο Μνημόνιο που συνομολόγησε η ελληνική αστική τάξη με την ΕΕ και το ΔΝΤ η ελληνική κοινωνία – και ιδιαίτερα η μεγάλη εργαζόμενη πλειοψηφία της – βιώνει ένα δράμα. Λαϊκές κατακτήσεις ετών εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού, εργασιακά δικαιώματα καταβαραθρώνονται και το επίπεδο διαβίωσης των εργαζομένων (αλλά και των εκτεταμένων μεσοστρωμάτων) απομειώνεται ταχύτατα.

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2007-8 – μία κρίση που είναι βαθειά και δομική ξεκινώντας από τον πυρήνα της καπιταλιστικής παραγωγής και όχι απλά μία χρηματοπιστωτική κρίση όπως οι αστικές απόψεις αλλά και αρκετές ψευδεπίγραφα ριζοσπαστικές διατείνονται – έπληξε ιδιαίτερα τους καπιταλισμούς μεσαίου και χαμηλού επιπέδου ανάπτυξης που ανήκουν στην ΕΕ. Όχι μόνο γιατί η καπιταλιστική κρίση εκδηλώθηκε και σε αυτές αλλά, επιπλέον, γιατί φορτώθηκαν και βάρη από τους ηγεμονικούς καπιταλισμούς της ΕΕ. Η υπαγωγή των ευρω-περιφερειακών οικονομιών σε μνημόνια (είτε ρητά [βλέπε Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία] είτε υπόρρητα [βλέπε Ισπανία]) σηματοδοτεί την υποβάθμιση τους μέσα στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα.

Μπροστά στις εξελίξεις αυτές η ελληνική αστική τάξη δειλή, μοιραία και άβουλη αδυνατεί να διαπραγματευθεί σοβαρά με τους ηγεμονικούς ευρωπαϊκούς καπιταλισμούς. Ίσως ιστορικά να βρίσκεται στις χειρότερες και πιο αδύναμες στιγμές της μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα (μηδέ της Μικρασιατικής καταστροφής εξαιρούμενης). Παρόλο ότι βλέπει την υποβάθμιση της, είναι βαθύτατα δεσμευμένη οικονομικά και πολιτικά στο ευρωπαϊκό μπορντέλο (κατά Economist). Οι συστηματικές υποχωρήσεις που έχει κάνει στο οικονομικό επίπεδο – όπως έφθασε να παραδεχθεί μέχρι και ο Στ.Ψυχάρης στο ΒΗΜΑ (12/8/2012) – έχουν υποβαθμίσει την παραγωγική δομή της ελληνικής οικονομίας και, κυρίως, την έχουν δέσει πολυσχιδώς στις ηγεμονικές ευρωπαϊκές οικονομίες. Όλα αυτά κάνουν το οικονομικό κόστος μιας αυτονόμησης του ελληνικού καπιταλισμού δυσθεώρητο, χωρίς φυσικά να συνυπολογισθούν τα γεωπολιτικά προβλήματα που θα προέκυπταν. Γι’ αυτό το ελληνικό κεφάλαιο κάνει το στανιό φιλότιμο και κοιτάζει να μεταφέρει όσο το δυνατόν περισσότερα από τα «σπασμένα» στη ράχη των εργαζόμενων μειώνοντας δραματικά τους μισθούς, καταργώντας ασφαλιστικά δικαιώματα και κατακρεουργώντας τις εργασιακές σχέσεις. Για δύο ζητήματα μόνο φαίνεται ότι δίνει, αυτή την περίοδο, μία μάχη με τους ξένους «εταίρους».

Το πρώτο ζήτημα είναι ο έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το τελευταίο αποτελεί την σύγχρονη κορωνίδα του ελληνικού καπιταλισμού. Πίσω από τον «αγγελικό» κόσμο των τραπεζιτών κρύβονται όλες σχεδόν οι βασικές μερίδες του ελληνικού κεφαλαίου (από τους εφοπλιστές, ξενοδόχους, κατασκευαστές και καναλάρχες μέχρι τους απροκάλυπτα μαφιόζους). Αποτέλεσε βασική αιχμή της Βαλκανικής ιμπεριαλιστικής επέκτασης του ελληνικού καπιταλισμού και ταυτόχρονα το βασικό εργαλείο για μία σειρά «νόμιμες» λοβιτούρες στο εσωτερικό. Την κορωνίδα αυτή δεν μπόρεσε μέχρι τώρα να αλώσει ικανοποιητικά το ξένο κεφάλαιο παρά την είσοδο ξένων κεφαλαίων στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όχι μόνο αυτό αλλά σήμερα, μέσα στην κρίση, πολλά από τα ξένα κεφάλαια τα μαζεύουν και φεύγουν. Η σημερινή άρον-άρον φυγή της Credit Agricole από την Εμπορική Τράπεζα και αντίστοιχες κινήσεις της Societe Generale στην Γενική Τράπεζα είναι ενδεικτικές. Όπως θα εξηγηθεί και στο επόμενο σημείο, οι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν δομές, πρακτικές, διασυνδέσεις και ένα τέτοιο ιδιότυπο επιχειρηματικό κλίμα που οι Δυτικοί δεν μπορούν να χειρισθούν άνετα. Έτσι ακόμη και εκεί που έχουν την ιδιοκτησία και την διεύθυνση ουσιαστικά αδυνατούν να εξασκήσουν πλήρως το διευθυντικό δικαίωμα και είναι υποχρεωμένοι να προσφεύγουν στις υπηρεσίες εγχώριων κεφαλαίων (συνήθως των πρώην ιδιοκτητών των εξαγορασμένων εταιρειών). Με τον τρόπο αυτό οι τελευταίοι ουσιαστικά παραμένουν διευθυντές και προσπορίζονται νόμιμα ή παράνομα σημαντικά οικονομικά οφέλη (με υπεργολαβίες, μοιρασιές δουλειών, μίζες κλπ.). Αυτή η κορωνίδα του ελληνικού καπιταλισμού – με την οποία στήνονταν σχεδόν όλες οι υπόλοιπες «δουλειές» στην οικονομία – σήμερα κινδυνεύει να χαθεί. Όχι από το ελληνικό Δημόσιο –  όπως θα έπρεπε καθώς έχει χρυσοπληρώσει την διάσωση των ελληνικών τραπεζών – αλλά από τους ξένους «εταίρους». Οι τρύπες των τραπεζών και η ανακεφαλαιοποίηση τους από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας οδηγούν στις υστερικές οιμωγές περί κινδύνου «αφελληνισμού» του χρηματοπιστωτικού συστήματος που ξέσπασαν όταν για μία στιγμή οι δυτικοί «εταίροι» είπαν ότι η επανακεφαλαιοποίηση πρέπει να γίνει με κοινές μετοχές, δηλαδή οι χρυσοκάνθαροι έλληνες τραπεζίτες να χάσουν τον έλεγχο των τραπεζών όπως θα έπρεπε καθώς τα μετοχικά μερίδια τους έχουν μειωθεί δραματικά (καθώς βγάζουν τα προσωπικά λεφτά τους σε φορολογικούς παραδείσους του εξωτερικού αντί να τα βάζουν στις τράπεζες τους). Αυτό προς το παρόν αποφεύχθηκε με σκανδαλώδη τρόπο: το Δημόσιο δανείσθηκε, επανακεφαλαιοποίησε τις τράπεζες αλλά τους άφησε την διοίκηση και άρα την δυνατότητα για τα γνωστά βρώμικα παιχνίδια τους. Όμως ο κίνδυνος δεν έχει εκλείψει καθώς οι τρύπες των ελληνικών τραπεζών αυξάνουν και επικρέμεται η νέα απειλή της Τραπεζικής Ένωσης της ΕΕ όπου οι δυτικοί θα πάρουν άμεσα σχεδόν τον έλεγχο των τραπεζών. Και αυτή τη φορά, με την αλλαγή οικονομικών και λογιστικών προτύπων έτσι ώστε να ταιριάζουν με τα δυτικά αλλά και με τις ριζικές αλλαγές ιδιοκτησίας που απειλούνται, το ελληνικό κεφάλαιο μπορεί να μην μπορέσει να παίξει κρυφτούλι με τα δυτικά κεφάλαια και να αναγκαστεί να εκχωρήσει την κορωνίδα του. Υπάρχει και άλλο ένα καθόλου ευκαταφρόνητο στοιχείο σε αυτή την οικονομική διελκυστίνδα: το ελληνικό δημόσιο έχει γεμίσει από ομογενείς οφικιάλιους που προέρχονται από μεγάλους δυτικούς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ κλπ.) που λειτουργούν ουσιαστικά σαν εκφραστές – αν όχι σαν κάτι χειρότερο – των δυτικών συμφερόντων.

Το δεύτερο ζήτημα είναι συναφές με το πρώτο και αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις που επιβάλλονται από το Μνημόνιο. Το ελληνικό κεφάλαιο είναι ίσως από τα πιο ευρηματικά παγκοσμίως στο να κάνει μπίζνες με δημόσια χρήματα. Έτσι πίσω από και μέσα στις δημόσιες επιχειρήσεις λειτουργούν ισχυρότατα ιδιωτικά συμφέροντα που, με τον έλεγχο διοικητικών συμβουλίων και την πολιτική διαπλοκή, απομυζούν παχυλά συμβόλαια και υπεργολαβίες. Πρόκειται ουσιαστικά για ιδιωτικές μπίζνες όπου οι ιδιώτες επικαρπωτές δεν επωμίζονται κανένα σχεδόν βασικό πάγιο κόστος αλλά ξεκοκαλίζουν όλα τα φιλέτα. Ουσιαστικά δηλαδή πίσω από το δημόσιο κέλυφος κρύβονται ισχυρά – άλλοτε συνεργαζόμενα και άλλοτε ανταγωνιστικά – ιδιωτικά συμφέροντα. Εάν οι δημόσιες αυτές επιχειρήσεις ιδιωτικοποιηθούν και μάλιστα καταλήξουν σε ξένα κεφάλαια τότε τα ελληνικά κεφάλαια κινδυνεύουν να χάσουν αυτές τις χρυσοτόκες όρνιθες καθώς οι νέοι ξένοι ιδιοκτήτες δύσκολα θα ανεχθούν να τους «δαγκώνουν» οικονομικά οι εγχώριοι επιχειρηματίες όπως έκαναν προηγουμένως στις δημόσιες επιχειρήσεις. Μέχρι τώρα, σε μία σειρά ιδιωτικοποιήσεις (ή και σε εξαγορές ιδιωτικών επιχειρήσεων – βλέπε, για παράδειγμα, την περίπτωση του τηλεοπτικού σταθμού Alpha, την αγορά του από την RTL που ποτέ δεν μπόρεσε να αυτονομηθεί από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη Κοντομηνά και που τελικά φέτος έδωσε το σταθμό πίσω σ’ αυτόν) που ενεπλάκησαν ξένα κεφάλαια τα τελευταία σπάνια κατάφεραν να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο των επιχειρήσεων αυτών και ουσιαστικά παρέμειναν δέσμια των ελληνικών κεφαλαίων που τις έλεγχαν προηγουμένως. Όμως μία του κλέφτη, δύο του κλέφτη που λέει και ο λαός μας … Συνέχεια

«Στη Γερμανία ετοιμάζουν το αντίο στην Αθήνα», γράφει η «La Republica» .

«Στη Γερμανία ετοιμάζονται να πουν αντίο στην Αθήνα (. . .) οι μεγάλες τράπεζες και οι πολιτικές παρατάξεις θεωρούν δεδομένη την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ», γράφει σήμερα η ιταλική εφημερίδα La Repubblica.

Όπως αναφέρει ανταπόκριση της εφημερίδας από το Βερολίνο, «ο γερμανικός πολιτικός χώρος αφήνει να εννοηθεί ότι θεωρεί την Ελλάδα ήδη χαμένη και ζητεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να υπερασπισθεί το Ευρώ βάσει της άποψης της Bundesbank, όχι αγοράζοντας τα ομόλογα των ασθενέστερων χωρών».

«Στα παρασκήνια οι μεγάλες τράπεζες τα έχουν ετοιμάσει όλα. Έχουν ήδη αρχίσει να επεξεργάζονται τα σενάρια για τους επόμενους δώδεκα ή και δεκαοκτώ μήνες», γράφει η La Repubblica, με αναφορά και σε γερμανικά δημοσιεύματα.

Η εφημερίδα της Ρώμης προσθέτει ότι «η πολιτική που εύχονται τα γεράκια της Βαυαρίας, το να δοθεί με την περίπτωση της Ελλάδας, ένα μάθημα και να παραδειγματισθούν οι υπόλοιποι, απειλεί, τώρα, να μετατραπεί σε μια επικίνδυνη πραγματικότητα για όλους».
Συνέχεια

Οι Ευρωπαίοι παίζουν λάθος παιχνίδι.

Στην ελληνική κρίση και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν αυτή οι Ευρωπαίοι, είναι αφιερωμένο το σημερινό βασικό θέμα της ηλεκτρονικής έκδοσης του forbes. Στο άρθρο του ο κ. Karl Whelan κάνει εκτεταμένη ανάλυση για τις προοπτικές και την πορεία εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους και αναδεικνύει την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης στο ζήτημα από τους ηγέτες της Ευρώπης, για το δικό τους καλό…

 

Ο κ. Whelan κτυπάει καμπανάκι στους Ευρωπαίους να μην οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο αλλά ούτε και να περιμένουν την επιστροφή των χρημάτων που έδωσαν μέσω πακέτων στήριξης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Ευρωπαίοι έχουν υιοθετήσει τρεις λανθασμένες απόψεις που έχουν να κάνουν με το ελληνικό ζήτημα. Πρώτον ότι οι Έλληνες πολιτικοί συνεχώς αποτυγχάνουν να πετύχουν τους στόχους τους. Δεύτερον ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι δεν μπορούν να συνεχίζουν επ’ αόριστον να χρηματοδοτούν τα ελλείμματα της ελληνικής κυβέρνησης. Και τρίτον ότι η ελληνική έξοδος από το ευρώ είναι διαχειρίσιμη.

Παρά το γεγονός ότι και οι τρεις απόψεις έχουν μεγάλη απήχηση, ωστόσο, όπως λέει το περιοδικό είναι πέρα για πέρα λανθασμένες. Κατ’ αρχήν η πρώτη άποψη καταρρίπτεται από την ίδια την τελευταία έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όπου στη σελίδα 93 αναφέρεται ότι το πρωτογενές έλλειμμα της ελληνικής οικονομίας υποχώρησε από το 10,6% του ΑΕΠ το 2009 στο 2,4% του ΑΕΠ το 2011, καταγράφοντας μείωση που αντιστοιχεί στο 8,2% του ΑΕΠ. Για να συγκρίνουμε καλύτερα, στη Μ. Βρετανία, όπου εφαρμόζεται ένα ευρύ σχέδιο λιτότητας η μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος ήταν μόλις 1,8% του ΑΕΠ την ίδια περίοδο. Την ίδια ώρα, οι δημόσιες δαπάνες για τα μισθολόγια έχουν μειωθεί κατά 23% από το 2009, οι κοινωνικές παροχές κατά 12% και οι δημόσιες επενδύσεις κατά 40%. Χωρίς αμφιβολία η ελληνική οικονομία έχει πολλά προβλήματα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει, αλλά ήδη η κυβέρνηση της χώρας έχει εφαρμόσει ένα τεράστιο σχέδιο λιτότητας τα τελευταία χρόνια, με καλύτερη αποτελεσματικότητα από αυτήν που παρουσιάζουν οι ευρωπαϊκές εφημερίδες καθημερινά.

Όσον αφορά στο δεύτερο ζήτημα, που οι Ευρωπαίοι θεωρούν ότι ρίχνουν χρήματα σε μία μαύρη τρύπα, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αν και η Ελλάδα έχει ακόμη μεγάλο έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, το πρωτογενές ισοζύγιο είναι κοντά στο μηδέν. Αυτό σημαίνει ότι σε λίγα χρόνια θα μπορεί να πληρώνει το κόστος δανεισμού της. Συνέχεια

Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης.

Από ικανός παραγωγός στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, που αυτή την περίοδο βγαίνει ξανά στο «σφυρί» για να πουληθεί σε στρατηγικό επενδυτή, έχει μετατραπεί πλέον σε μεγαλοεισαγωγέα, δαπανώντας εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για να αγοράζει 100 με 140 χιλιάδες τόνους ζάχαρης από το εξωτερικό.

Έχω τονίσει τα κομμάτια που δείχνουν πως έγινε η ζημιά:

Στην πραγματικότητα το μεγαλύτερο μέρος από τις ποσότητες ζάχαρης της ΕΒΖ που υποτίθεται ότι πωλείται (πάνω από 1 ευρώ το κιλό) στα σούπερ μάρκετ ως ελληνική, είναι πλέον γερμανικής, γαλλικής, σερβικής ή άλλης προέλευσης αφού τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια

  η παραγωγή ζαχαρότευτλων στην Ελλάδα έχει καταρρεύσει επειδή οι καλλιεργητές θεωρούν ασύμφορες τις αποδόσεις για να σπείρουν τα χωράφια τους, στρέφονται σε άλλες καλλιέργειες, ή «κάθονται» πάνω στο λίπος παλαιότερων επιδοτήσεων. Παράλληλα η ΕΒΖ σε πολλές περιπτώσεις ευνοείται από τις εισαγωγές φασόν ζάχαρης καθώς κοστίζει πλέον πολύ ακριβότερα η παραγωγή ελληνικής ζάχαρης από ότι η απευθείας εισαγωγή της από το εξωτερικό.

Υπό το πρίσμα αυτό οι ενδιαφερόμενοι για την εξαγορά της ΕΒΖ (προσφορές έχουν καταθέσει η πολωνική Polski Cucier SA, η βουλγαρική Litex Commerce και η ελληνική Επίλεκτος Κλωστοϋφαντουργία) ποντάρουν στο να αποκτήσουν κυρίως πρόσβαση είτε στην εθνική ποσόστωση των περίπου 160.000 τόνων ζάχαρης που θα απολαμβάνει μέχρι το 2015 η Ελλάδα αλλά και στα δύο εξόχως αποδοτικά εργοστάσια παραγωγής ζάχαρης στη Σερβία που τροφοδοτούν με θετικά αποτελέσματα την ΕΒΖ, είτε στην «ενεργειακές» προοπτικές της εταιρείας που διαθέτει άδειες συμπαραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας/Θερμότητας υψηλής απόδοσης (ΣΗΘΥΑ) αλλά και εκτάσεις και εγκαταστάσεις που μπορούν να αξιοποιηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Τα τρία εργοστάσια της ΕΒΖ στην Ελλάδα με τους 298 εργαζόμενους στο Πλατύ Ημαθίας, την Ορεστιάδα, και τις Σέρρες ουσιαστικά υπολειτουργούν αφού δεν υπάρχει επαρκής πρώτη ύλη για να δουλέψουν, με αποτέλεσμα η παραγωγή της μεγαλύτερης ελληνικής αγροτικής βιομηχανίας να φτάνει σήμερα μόλις το 25-30% της εθνικής ποσόστωσης (158.702 τόνοι) και το υπόλοιπο 70% να γίνεται εισαγωγή με τη μέθοδο του «φασόν» από ανταγωνιστικές βιομηχανίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η γαλλική πολυεθνική Crystal και η γερμανική Nordzucker η οποία ήταν ανάμεσα στους δέκα αρχικούς ενδιαφερόμενους για την εξαγορά της ΕΒΖ.

Όλα αυτά όταν μέχρι και το 2006 που η ΕΒΖ έλαβε από την Κοινότητα περί τα 87 εκατ. ευρώ για να κλείσει δύο εργοστάσια στη Λάρισα και στην Ξάνθη (σ.σ. τότε υπήρχαν μεγαλεπήβολα σχέδια για μετατροπή τους σε εργοστάσια βιοκαυσίμων) και να περιορίσει την ελληνική ποσόστωση κατά 50%, παρήγαγε πάνω από 320.000 τόνους ετησίως και κάλυπτε πλήρως τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς. 

Ενδεικτικό είναι πως σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρονται στην οικονομική έκθεση των αποτελεσμάτων 9μήνου της ΕΒΖ για τη χρήση 2011-2012, ενώ για την προηγούμενη καλλιεργητική περίοδο είχε προγραμματιστεί τευτλοκαλλιέργεια 225.000 στρεμμάτων ώστε να παραχθεί το σύνολο της εθνικής ποσόστωσης των 157.700 τόνων ζάχαρης, τελικά από τα 145.636 στρέμματα που εγκρίθηκαν και τα 99.091 στρέμματα για τα οποία υπογράφηκαν συμφωνητικά, σπάρθηκαν μόλις 58.000 στρέμματα από μόλις 2.134 παραγωγούς. 

Η παραγωγή τελικά ανήλθε πέρυσι σε μόλις 38.265 τόνους (από 77.182 το 2010) και ήταν από τις χαμηλότερες στην ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης που παράλληλα είδε το κόστος παραγωγής της ελληνικής ζάχαρης να εκτινάσσεται στα ύψη (+25%) και από τα 833 ευρώ/τόνο το 2010 να ξεπερνά τα 1043 ευρώ πέρυσι, όταν το 2009-2010 ήταν στα 613 ευρώ/ τόνο.

Για να καλύψει πέρυσι τη διαφορά των περίπου 120.000 τόνων και να φτάσει την εθνική ποσόστωση της παραγωγής, η ΕΒΖ έκλεισε για μια ακόμη χρονιά συμφωνίες με ευρωπαϊκές βιομηχανίες ώστε να παράγουν ζάχαρη για λογαριασμό της, σε ποσότητες, όμως, πολύ μεγαλύτερες από ό,τι στο παρελθόν. 
Συνέχεια

Σε επίπεδα-ρεκόρ το χρέος της Ιταλίας τον Ιούνιο

ΜΙΛΑΝΟ– Σε νέα ιστορικά υψηλά επίπεδα ανήλθε το δημόσιο χρέος της Ιταλίας τον Ιούνιο, αγγίζοντας τα 1,973 τρισ. ευρώ, σύμφωνα με την Κεντρική Τράπεζα της χώρας.

Ειδικότερα, το χρέος αυξήθηκε κατά 6,6 δισ. ευρώ σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα, ανακοίνωσε η τράπεζα.

Τους πρώτους έξι μήνες του έτους, η δημόσια δαπάνη αυξήθηκε κατά 1,1 δισ. ευρώ στα 47,7 δισ. ευρώ σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους,καθώς και περισσότερα κεφάλαια κατευθύνθηκαν προς άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Συνολικά 16,6 δισ. ευρώ πήγαν σε ξένες χώρες, έναντι 6,1 δισ. ευρώ του πρώτου εξαμήνου του 2011.

©Dow Jones Newswires

 

ΕΚΤ: υπάρχει μελέτη για τον κίνδυνο της “contagion” στην ευρωζώνη.

Δεν διάλεξε ίσως την καλύτερη ημέρα η EKT για να προειδοποιήσει για τον κίνδυνο της “contagion” στην Ευρωζώνη. 

Χθες, στην “επέτειο” της πρώτης προειδοποίησης για τον  κίνδυνο των “subprimes” από την BΝΡ Paribas (9/8/2007) πριν από πέντε χρόνια, στο μηνιαίο δελτίο της, πέραν των συστάσεων για την ανάγκη οι χώρες που έχουν δεχθεί “βοήθεια” να πράξουν τα… δέοντα, σε ειδική μελέτη προειδοποιεί ότι ο κίνδυνος της “contagion” χτυπάει πλέον την Ισπανία και την Ιταλία. 

Ξεκαθαρίζει βέβαια ότι είναι θέμα των επόμενων εβδομάδων το να αποφασίσει η διοίκηση της ΕΚΤ, το πως θα δράσει αυτή την φορά για να αποτρέψει αυτόν τον κίνδυνο της μετάδοσης και να μην έχουμε την συνέχεια που είχε η προειδοποίηση της 9ης Αυγούστου του 2007. 

Τότε η αμερικάνικη κυβέρνηση και η FED για να ανακόψουν το τσουνάμι που είχε προκαλέσει η κατάρρευση των τιμών των τιτλοποιημένων subprimes είχαν προσπαθήσει να σώσουν από την χρεοκοπία την Bear Stearns, την Merrill Lynch, την Morgan Stanley. 

Άφησαν στην τύχη της την   Lehman Brothers εκτιμώντας  ότι το σύστημα είχε πλέον “θωρακισθεί” με τους όγκους κεφαλαίων που είχε ρίξει η FED και η κυβέρνηση στο τραπεζικό σύστημα. 

Το τί ακολούθησε μετά τον Σεπτέμβριο του 2008 και την κατάρρευση της Lehman Brothers μας έκανε να μάθουμε για τα καλά την λέξη “contagion”… Συνέχεια

Bahar Kimyongür : Η τρομοκρατία κατά της Συρίας και οι διεθνείς διασυνδέσεις της.

του Bahar Kimyongür *

Από τότε που ξεκίνησε η »άνοιξη» της Συρίας, η κυβέρνηση της Δαμασκού, υποστήριζε  ότι αντιμετώπιζε  συμμορίες τρομοκρατών. Τα περισσότερα δυτικά μμε κατήγγειλαν αυτό τον ισχυρισμό ως κρατική προπαγάνδα  για να δικαιολογηθεί η καταστολή του κινήματος διαμαρτυρίας.

Ενώ είναι προφανές ότι η θεωρία αυτή θεωρείται ιερή και απαραβίαστη από το καθεστώς Μπάαθ, το οποίο δε χαίρει και ιδιαίτερης εκτίμησης από τα κινήματα της αντιπολίτευσης που δεν ελέγχει, εντούτοις η υπόθεση αυτή δεν είναι καθόλου εκτός πραγματικότητας. Πολλοί είναι οι παράγοντες που επιβεβαιώνουν τη θέση αυτή της συριακής κυβέρνησης.

Πρώτος παράγοντας, το κοσμικό κράτος.
Η Συρία , είναι το τελευταίο κοσμικό αραβικό κράτος. (1) Οι θρησκευτικές μειονότητες στη Συρία απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με τη μουσουλμανική πλειοψηφία.

Για ορισμένες θρησκευτικές σέχτες σουνιτών, υπέρμαχων της ιδέας του πολέμου κατά του

»άλλου», όποιος κι αν είναι αυτός, Αραβική κοσμικότητα και ισότητα μεταξύ των θρησκειών,είναι αυμβίβαστα με τη σαρία (τον ισλαμικό νόμο), προσβάλουν το Ισλάμ και κάνουν το κράτος της Συρίας πιο απεχθές ακόμα και από μια Ευρώπη «αθεη» ή «χριστιανική» .

Η Συρία έχει πάνω από δέκα διαφορετικές χριστιανικές εκκλησίες, Σουνίτες που είναι Άραβες, Κούρδους, Τουρκομάνους και Τσερκέζους, μη-Άραβες χριστιανούς, όπως οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι ή Λεβαντίνοι, μουσουλμάνοι  συγκρητιστές και επομένως αταξινόμητοι, όπως οι Αλαουίτες και οι Δρούζοι.

Επομένως, η ανάγκη να κρατηθεί στα πόδια του αυτό το εύθραυστο εθνο-θρησκευτικό οικοδόμημα είναι τόσο δύσκολο, που μόνο ένα καθεστώς κοσμικό, σταθερό, και αναγκαστικά αυταρχικό μπορεί να φέρει σε πέρας.

Ο θρησκευτικός παράγοντας.
Λόγω της θρησκευτικής καταγωγής του Προέδρου Μπασάρ Ελ-Ασαντ, το συριακό καθεστώς έχει αυθαίρετα χαρακτηριστεί ως »αλαουίτικο». Αυτός ο χαρακτηρισμός είναι εντελώς ψευδής, συκοφαντικός, σεχταριστικός, δηλαδή ρατσιστικός. Πρώτον, είναι λάθος, γιατί το Γενικό Επιτελείο, η αστυνομία, οι διάφορες υπηρεσίες πληροφοριών, τα μέλη της κυβέρνησης είναι στην μεγάλη τους πλειοψηφία Σουνίτες, όπως και ένα μεγάλο μέρος της αστικής τάξης.

Τα μμε, για να δημιουργήσουν  αίσθηση, δεν παραλείπουν να επισημαίνουν την σουνίτικη καταγωγή της  Asma al-Assad, της σύζυγου του Προέδρου,για να την δαιμονοποιήσουν. Αλλά σκόπιμα δεν αναφέρουν την αντιπρόεδρο της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, Najah Al Attar, την πρώτη και μοναδική γυναίκα στον κόσμο που κατέχει μια τόσο υψηλή θέση. Η Al Attar δεν είναι μόνο σουνίτικης καταγωγής, αλλά και αδελφή ενός από τους εξόριστους ηγέτες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, της Συρίας, χαρακτηριστικό παράδειγμα του παραδόξου της Συρίας.

Στην πραγματικότητα, ο κρατικός μηχανισμός του κόμματος Μπάαθ είναι η σχεδόν τέλεια αντανάκλαση της εθνο-θρησκευτική διαφορετικότητας που επικρατεί στη Συρία. Ο μύθος περί «δικτατορίας των αλαουιτών» είναι τόσο γελοίος ώστε ακόμη και ο Σουνίτης Μεγάλος Μουφτής, Σέιχης  Bedreddine Hassoune, και ο σουνίτης αρχηγός της αστυνομίας Ali Mamlouk, μερικές φορές χαρακτηρίζονται ως αλαουίτες από τα διεθνή  μμε. (2)

Το πιο εκπληκτικό είναι ότι τα ίδια αυτά μέσα μαζικής ενημέρωσης της Συρίας ρίχνουν νερό στο μύλο ορισμένων μμε των σαλαφιτών (υπερορθόδοξοι σουνίτες), που διαδίδουν ότι τη χώρα την σφετερίζονται οι αλαουίτες, ο οποίοι, κατά τη γνώμη τους, είναι πράκτορες των σιιτών.

Αυτοί οι ίδιοι σαλαφίτες κατηγορούν τους σιίτες ότι είναι αρνητές (Rawafid, εξτρεμιστές σιίτες αιρετικοί, οι οποίοι καταριούνται τους Συντρόφους), επειδή αρνούνται, μεταξύ άλλων, τη νομιμότητα του Χαλιφάτου, δηλαδή τη σουνίτικη κυβέρνηση των αρχών του Ισλάμ.

Ωστόσο, ενώ από τη μία, υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ σιιτών και αλαουιτών, τόσο σε θεολογικό επίπεδο όσο και σε θρησκευτικές πρακτικές. Συγκεκριμένα, η θεοποίηση του Αλή (εγγονού του Μωάμεθ), το δόγμα της Αγίας Τριάδας, η πίστη στη μετεμψύχωση, αλλά και η απόρριψη της Σαρία από τους αλαουίτες είναι αιτία κριτικής από τους σιίτες θεολόγους, οι οποίοι δεν παραλείπουν ποτέ να τους κατηγορήσουν για εξτρεμισμό (Ghulat).
Από την άλλη, αν υπάρχει μία επίσημη θρησκεία στη Συρία, αυτό είναι το σουνίτικο Ισλάμ, χανεφίτικου  τελετουργικού, που εκπροσωπείται ,μεταξύ άλλων, από τον Σεΐχη Muhammad Saïd Ramadan Al Bouti και το Μεγάλο Μουφτή της Δημοκρατίας, το Σεΐχη Badreddine Hassoune , των οποίων οι σοφές ομιλίες έρχονται σε αντίθεση με τις εκκλήσεις για αίμα και μίσος των Ουαχαμπιτών  σεΐχηδων.

[Το σουνιτικό Ισλάμ χαναφίτικου τυπικού αναφέρεται στη σχολή δικαίου, που θεωρείται η πιο «ανοικτή» και λιγότερο δογματική από τις τέσσερις σουνιτικές σχολές δικαίου(madhab) (οι άλλες τρεις είναι η hafiita, η Μαλίκι και η Hanbali)]

Συνέχεια

Η κυβέρνηση ετοιμάζει Blitzkrieg στα πανεπιστήμια

Ο νόμος Διαμαντοπούλου συνάντησε γενναία και αποφασιστική αντίσταση στα πανεπιστήμια. Αποτελεί το μοναδικό νόμο της εποχής του μνημονίου που δεν εφαρμόστηκε στα βασικά του σημεία.  Παρά την ομοβροντία των καθεστωτικών δυνάμεων, που κράδαιναν απειλητικά την «ευρύτατη κοινοβουλευτική πλειοψηφία» (η οποία συντρίφτηκε λίγους μήνες αργότερα) και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων (βλέπε ΜΜΕ) που καιροφυλακτούν να λεηλατήσουν το μοναδικό δημόσιο αγαθό, την ανώτατη εκπαίδευση, που δεν έχει μετατραπεί πλήρως και οριστικά σε cash-cow (αγελάδα που παράγει χρήμα), η πανεπιστημιακή κοινότητα έχτισε ένα πρωτοφανές τείχος άμυνας, που συμπεριλάμβανε για πρώτη φορά και σε τέτοιο βαθμό φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους. Το τείχος αυτό μέχρι τώρα αποδείχθηκε αποτελεσματικό.

Η νέα κυβέρνηση ξέρει πως ο χρόνος, της πριν η λαϊκή αγανάκτηση διογκωθεί ξανά, είναι εξαιρετικά περιορισμένος. Και είναι αποφασισμένη να δώσει συντριπτικά χτυπήματα σε κρίσιμους χώρους, όσο είναι καιρός. Γι αυτό και η παραδειγματική επίθεση στην απεργία της  Χαλυβουργίας.

Ο επόμενος στόχος είναι τα πανεπιστήμια.

Οι τροπολογίες που κατατέθηκαν σήμερα (30.07.12) μαρτυρούν ακριβώς αυτό. Τι δεν είναι: Δεν είναι «άτολμες, που δεν αλλάζουν τα χαρακτηριστικά του νόμου». Πολύ περισσότερο, δεν «άρχισε το ξήλωμα του νόμου», όπως σε μια παράσταση ρόλων «καλών- κακών», κακά σκηνοθετημένη, διατείνονται οι πρωτεργάτες του.

Ο Νόμος, μετά τις τροπολογίες του, διατηρεί στο ακέραιο την παντοκρατορία του Συμβουλίου Διοίκησης έναντι κάθε άλλου οργάνου και καταργεί τη συλλογική- δημοκρατική διοίκηση σε όλα τα επίπεδα. Η τεράστια αντίδραση για τη συμμετοχή στη διοίκηση των πανεπιστημίων προσώπων άσχετων με αυτό, προκάλεσε την «αναβάθμιση» των προσόντων των εξωτερικών μελών που τώρα πρέπει να έχουν τουλάχιστον … πτυχίο ΑΕΙ! Καταργεί την αυτοτέλεια των ΑΕΙ. Εξαφανίζει τη φοιτητική συμμετοχή και το πανεπιστημιακό άσυλο. Μετατρέπει τα μέλη ΔΕΠ σε απλούς υπαλλήλους, με μόνο δικαίωμα την εκλογή των αφεντικών τους, από προεπιλεγμένη λίστα μάλιστα.

Οι τροπολογίες «επιλύουν» τα βασικά προβλήματα που εμφάνισε η εφαρμογή του νόμου εξαιτίας της μαζικής, πλειοψηφικής και αποφασιστικής αντίστασης της πανεπιστημιακής κοινότητας. Πρώτον, περνά την ευθύνη της εφαρμογής του νόμου στις πρυτανικές αρχές αποσκοπώντας είτε στη συνεργασία τους (μάλλον απίθανη- τα «ανταλλάγματα» μάλιστα που δίνονται είναι θλιβερά: θα πρέπει να εξευτελίσουν τη μέχρι τώρα στάση τους, θα πρέπει να υποστούν όλες τις αντιδράσεις στην εφαρμογή του νόμου, ώστε να κρατήσουν μέχρι τέλους τη θητεία τους βασικά μόνο τον τίτλο τους, αφού η εξουσία θα έχει περάσει ήδη στα συσταθέντα Συμβούλια Διοίκησης), είτε στην επικοινωνιακή κατασκευή ενός κατάλληλου «αποδιοπομπαίου τράγου». Δεύτερον, φροντίζουν να υπάρξουν άμεσα τα νέα Συμβούλια Διοίκησης, πάσει θυσία. Δε φτάνει μόνο που κατοχυρώνεται η διάτρητη επιστολική ή ηλεκτρονική ψηφοφορία ως διαδικασία εκλογής, αλλά αν και αυτή αποτύχει, οι τροπολογίες που κατατέθηκαν φτάνουν  στο σημείο ορισμού των Συμβουλίων Διοίκησης από τα αρχαιότερους καθηγητές ή την επιλογή Πρύτανη με κλήρωση! Αποδεικνύεται έτσι ότι σωστά το κεντρικό διακύβευμα της προηγούμενης περιόδου ήταν η εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης, αφού αυτά αποτελούν το βασικό ιμάντα προώθησης μιας πολιτικής που ισοπεδώνει ότι απέμεινε από το δωρεάν, δημόσιο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο. Συνέχεια

Ασήμαντα, επικίνδυνα ανθρωπάκια

Από το «Πριν»  29/7/2012
Γλοιώδη, δουλόφρονα αλλά ταυτόχρονα αδίστακτα ανθρωπάκια συναπαρτίζουν τη συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη. Αυτό αποδεικνύεται καθημερινά από τα λόγια και τα έργα τους. Είναι χαρακτηριστική η κωμωδία που παίχτηκε με τις δηλώσεις τόσο του πρωθυπουργού όσο και του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ κατά του Γερμανού αντικαγκελάριου και αρχηγού των Ελεύθερων Δημοκρατών, Φίλιπ Ρέσλερ, ο οποίος είπε δημοσίως το αυτονόητο –ότι πλέον μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ είναι διαχειρίσιμη και δεν προκαλεί τρόμο, εκφράζοντας παράλληλα την άποψη ότι η Αθήνα δεν θα τα καταφέρει να εκπληρώσει τους στόχους που της βάζει η ΕΕ και η Γερμανία και έτσι θα πρέπει να διακοπεί οριστικά η χρηματοδότησή της από τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ.

Ο Αντώνης Σαμαράς ξεσπάθωσε, υποτίθεται, κατά του Ρέσλερ. «Υπάρχουν κάποιοι ξένοι αξιωματούχοι που κάθε τόσο βγαίνουν και προεξοφλούν ότι η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει. Τους θεωρώ –και το λέω ανοικτά και δημόσια- υπονομευτές της εθνικής προσπάθειας. Εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ορθοποδήσει η χώρα κι εκείνοι κάνουν ό,τι μπορούν για να αποτύχουμε. Δεν ξέρω πια αν το κάνουν συνειδητά ή από ανοησία. Ξέρω όμως ότι είναι ανεύθυνοι – και εν πάση περιπτώσει δεν θα τους περάσει», διακήρυξε ο πρωθυπουργός μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ. Δεν τόλμησε όμως να αναφέρει το όνομα του Γερμανού αντικαγκελάριου, παρόλο που ο Φίλιπ Ρέσλερ είναι ένα περιφερόμενο πολιτικό πτώμα που πήρε το κόμμα του από το 14% και το έχει ρίξει δημοσκοπικά στο… 4% (!), προκαλώντας αμφιβολίες ακόμη και αν θα κατορθώσει να το βάλει στο κοινοβούλιο στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν του χρόνου το Σεπτέμβριο στη Γερμανία, ξεπερνώντας το όριο εισόδου του 5%. Μύδρους κατά των «ανιστόρητων» που κάνουν «τραγικό και πολιτικό λάθος» με το να «πετούν κάθε μέρα επικοινωνιακά βελάκια σε έναν αδύναμο εταίρο που βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη φάση της δημοσιονομικής του προσαρμογής» εξαπέλυσε με τουπέ και ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ούτε αυτός τόλμησε να αναφέρει το όνομα του Ρέσλερ, παρόλο που οι συνεργάτες του Σαμαρά και του Βενιζέλου έλεγαν στους δημοσιογράφους και τα «παπαγαλάκια» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στα μέσα ενημέρωσης ότι το Γερμανό αντικαγκελάριο είχαν στόχο οι δύο «γενναίοι» πολιτικοί αρχηγοί, ασχέτως του ότι δεν τόλμησαν να αναφέρουν το όνομα του Ρέσλερ ως γνήσιοι… «κουραδόμαγκες» που λέγαμε παλιότερα για κάτι τέτοιους γελοίους τύπους που παρίσταναν στα λόγια τους σκληρούς, ενώ στην πραγματικότητα ήταν της καρπαζιάς! Είναι αποκαλυπτική η στάση του πρωθυπουργού, ο οποίος ενώ κάνει την «κότα» απέναντι στους Γερμανούς, κάνει επίδειξη πυγμής εναντίον των εργαζομένων και υπέρ των απεργοσπαστών. «Η ασυδοσία των συντεχνιών και των ισχυρών, αλλά και η ατιμωρησία των παρανόμων, τέλος! Δείξαμε στο προαύλιο της Χαλυβουργίας ότι εννοούμε αυτό που λέμε!» διακήρυξε στομφωδώς ο Σαμαράς, αναφερόμενος στο άνοιγμα του εργοστασίου με τα ΜΑΤ για να δουλέψουν οι κατάπτυστοι απεργοσπάστες. Μόλις ήρθε μάλιστα στην Αθήνα ένα άλλο γελοίο υποκείμενο, ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο Σαμαράς υποσχέθηκε ότι θα κάνει η κυβέρνησή του περισσότερα από όσα επιτάσσει το Μνημόνιο που έχει διαλύσει τη χώρα!
Συνέχεια

Πλαστικές σφαίρες κατά διαδηλωτών στις Σκουριές Χαλκιδικής

Σοβαρά επεισόδια σημειώθηκαν χθες στις Σκουριές Χαλκιδικής, μεταξύ κατοίκων της περιοχής και αστυνομικών δυνάμεων, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης ενάντια στη δημιουργία μεταλλείων χρυσού από την καναδική Eldorado Gold.

Οι αστυνομικές δυνάμεις εκτός από χημικά χρησιμοποίησαν ακόμη και πλαστικές σφαίρες για να απομακρύνουν τους διαδηλωτές. Η πορεία ξεκίνησε από την Ιερρισό και έφτασε μέχρι το Χοντρό Δέντρο, όπου κλούβα και διμοιρίες των ΜΑΤ είχαν αποκλείσει το δρόμο.

Ομάδα διαδηλωτών επιχείρησε να σπάσει τον αστυνομικό κλοιό και τότε οι δυνάμεις των ΜΑΤ απάντησαν με εκτεταμένη ρίψη χημικών αλλά κα πλαστικές σφαίρες. Oι διαδηλωτές αποχώρησαν από την περιοχή λίγο μετά τις 18.00, ωστόσο στην περιοχή παραμένουν δυνάμεις της αστυνομίας.

Να σημειωθεί ότι παρόντες στη συγκέντρωση ήταν και έξι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσα τους η βουλευτής Χαλκιδικής Κατερίνα Ιγγλέζη, η οποία δήλωσε στο ΑΜΠΕ ότι είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα για να μην ξεπουληθεί η γη για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των Καναδών, που ενδιαφέρονται για τη περιοχή.

 

Συνέχεια

Η Ελλάδα έχει εξετάσει σενάριο συντεταγμένης χρεοκοπίας – Εκπονήθηκε μελέτη για τις επιπτώσεις μια τέτοιας κίνησης – Επανέρχεται στο προσκήνιο ως λύση για την Ελλάδα στο διάστημα Νοεμβρίου- Δεκεμβρίου του 2012…..

Η συντεταγμένη χρεοκοπία επανέρχεται στο προσκήνιο ως λύση για την Ελλάδα.
Σύμφωνα με αξιόπιστη πηγή το ελληνικό δημόσιο έχει εξετάσει μέσω μελέτης που εκπονήθηκε από διεθνή οίκο σε συνεργασία με συμβουλευτική εταιρία που συνεργάζεται ήδη με το ελληνικό κράτος το ενδεχόμενο συντεταγμένης χρεοκοπίας ως εναλλακτικό σενάριο.

Με βάση την ίδια πηγή η συντεταγμένη χρεοκοπία είναι ένας μηχανισμός 2 φάσεων τα στάδια της προεργασίας ώστε η χρεοκοπία να μην είναι άναρχη αλλά συντεταγμένη και η φάση της εκδήλωσης του φαινομένου της συντεταγμένης χρεοκοπίας.
Η φάση των σταδίων περιλαμβάνει τα εξής βασικά σημεία…
1)Θεσμική ενημέρωση της ΕΚΤ λόγω τραπεζών και πολιτικών  της Ευρώπης ώστε να τεθεί ένα χρονοδιάγραμμα συντεταγμένης χρεοκοπίας.
2)Δημιουργία τεχνικής κρίσης όπου η Τρόικα θα διακόψει την χρηματοδότηση αλλά ταυτόχρονα θα είναι διατεθειμένη η διακοπή της ροής κεφαλαίων να είναι σταδιακή.
3)Το κράτος κηρύττει μερική στάση πληρωμών δηλαδή ότι θα καταβάλλει μερικώς συντάξεις ή μισθούς.
4)Η ΕΚΤ διακόπτει κάθε άμεση χρηματοδότηση προς τις ελληνικές τράπεζες μειώνοντας την εξάρτηση τους από τα 73 δις περίπου στο μηδέν αλλά ταυτόχρονα θα κάλυπτε έμμεσα την ΤτΕ από το ευρωσύστημα. Το ELA θα εκτοξευόταν από 61 δις στα 130-135 δις ευρώ.
Οι τράπεζες δεν θα χρεοκοπούσαν από ρευστότητα.
5)Ξεκινάει θεσμική διεργασία στην Ευρώπη ώστε η Ελλάδα να ενταχθεί σε ειδικό καθεστώς έκτακτης κρίσης προτείνοντας την κυκλοφορία παράλληλα 2 νομισμάτων.  Συνέχεια