αυτός είναι ένας από τους λόγους που έγιναν όλα

HSBC: Η οικονομική καταστολή το νέο φάρμακο που θα δοκιμάσουν αργά ή γρήγορα οι Ευρωπαίοι κόντρα στην κρίση – Θα υποχρεώσουν τις τράπεζες να δανείζουν τα κράτη….

Μία νέα πτυχή, παράλληλη της λιτότητας, παρουσιάζει ο επικεφαλής οικονομολόγος της HSBC, Stephen King, επικαλούμενος την ιστορική εμπειρία των δεκαετιών του ’50 και του ’60, προειδοποιώντας τους επενδυτές ότι θα πρέπει στο μέλλον να την έχουν στα σχέδια τους.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η λιτότητα στη Δύση δεν φαίνεται να αποδίδει. Η λύση μάλλον διαφαίνεται στην οικονομική καταστολή (financial repression), η οποία επιτρέπει στα κράτη να χρηματοδοτήσουν το δανεισμό τους μέσω της επιβολής του κόστους σε άλλους. Αφού δεν υπάρχει ισχυρή ανάπτυξη, τα σχέδια δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν εφαρμόζονται για να μειωθούν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και το κόστος δανεισμού εκτροχιάζεται, οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ρυθμίσεις για να αναγκάσουν τις τράπεζες να δανείζουν περισσότερο στην κυβέρνηση.
Παράλληλα με αυτήν την πολιτική, σύμφωνα με τον King, θα εφαρμόζονται πολιτικές τόνωσης της ρευστότητας, όπως η ποσοτική χαλάρωση, θα μειώσουν τις αποδόσεις ομολόγων ακόμα με τις κυβερνήσεις να αποφεύγουν τις πιέσεις από τις αγορές.
Κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 η οικονομική καταστολή λειτούργησε καθώς το δημόσιο χρέος μειώθηκε ταχύτατα. [δέστε τώρα στην επόμενη πρόταση τον πανικό του συντάκτη της έκθεσης]Αυτό, όμως, ήταν μια σύμπτωση: το χρέος μειώθηκε με ταχύ ρυθμό για άλλους λόγους,[????] επιτρέποντας στις οικονομίες να παραμείνουν ανεπηρέαστες από τις συνέπειες της καταστολής. Εάν εφαρμοστεί η πολιτική αυτή σήμερα, η πιο πιθανή εξέλιξη είναι ο ιδιωτικός τομέας να στερέψει από ρευστό, όπως ακριβώς συνέβη και την περίοδο των δεκαετιών του ’50 και του ’60.
Ο King θεωρεί ότι τα επιτόκια είναι πολύ χαμηλά σήμερα, αλλά παρά τη μείωσή τους, τα επίπεδα του χρέους εκτινάχθηκαν στα ύψη. Η καταστολή μπορεί να αναδιανείμει το βάρος της προσαρμογής από τους δανειζόμενους στους πιστωτές, αλλά, από μόνη της, είναι απίθανο να είναι αρκετή για να οδηγήσει σε μια σημαντική μείωση του δημόσιου χρέους.
Μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να μειώσει το χρέος της θα είναι σε επιφυλακή για φτηνούς τρόπους για τη χρηματοδότηση της, λέει χαρακτηριστικά ο King. Και η οικονομική καταστολή είναι ένας τρόπος να το κάνει, αφού επιτρέπει στις κυβερνήσεις να καθυστερήσουν τη λιτότητα και να χρηματοδοτήσουν τον υπερβολικό δανεισμό με πολύ χαμηλό κόστος. Και μ’ αυτό πρέπει οι επενδυτές να μάθουν να ζουν, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι ψηφοφόροι στην ευρωζώνη γυρνούν την πλάτη στη λιτότητα.

http://www.bankingnews.gr

S&P: Υποβάθμιση Ισπανίας σε «BBB+»

Στην υποβάθμιση της Ισπανίας κατά δύο βαθμίδες προχώρησε η Standard & Poor΄s, επικαλούμενη τους ολοένα αυξανόμενους κινδύνους που απορρέουν από το υψηλό χρέος της χώρας, δεδομένης της συρρίκνωσης της οικονομίας της.

Ειδικότερα, ο οίκος υποβάθμισε τη διαβάθμιση πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας σε «BBB+» από «A» προηγουμένως. Το outlook της αξιολόγησης είναι αρνητικό, αντικατοπτρίζοντας τους σημαντικούς εξωτερικούς και εγχώριους κινδύνους που απειλούν την οικονομική ανάπτυξη της Ισπανίας αλλά και την επίδοση των μεγεθών του προϋπολογισμού.
Συνέχεια

Πάντα οι άλλοι φταίνε,ποτέ αυτοί.

Το ότι είναι ανάξιοι να εφαρμόσουν τον μεταναστευτικό νόμο, να φυλάξουν ικανοποιητικά τα σύνορα, όχι τέλεια, ικανοποιητικά, δείχνει να μην αγγίζει τον χρυσοχοιδη, αφού η λύση που προκρίνει είναι να τιμωρούνται οι ιδιοκτήτες διαμερισμάτων που ενοικιάζουν σε αλλοδαπούς.Γιατί πρέπει ένας ιδιοκτήτης να κάνει την δουλειά της αστυνομίας?Γιατί πρέπει να ξέρει πόσοι κοιμούνται στο διαμέρισμα του, άλλωστε όταν το ενοικίασε είχε πάει μόνο ένας. Εκτός και αν έχει μάρτυρες ο υπουργός πως ήταν περισσότεροι. Όπως και αν έχει αποδεικνύονται περίτρανα αυτά που πολλοί κάτοικοι της υποβαθμισμένης περιοχής του κέντρου έλεγαν, δηλαδή πως για την γκετοποίηση του κέντρου της Αθήνας δεν φταίνε μόνο οι μετανάστες, αφού μετά την αθρόα εισροή τους από τα ελληνικά σύνορα κάποιοι φροντίζουν ένας μεγάλος όγκος από αυτούς να βρίσκει τον τρόπο να στεγαστεί, με το αζημίωτο πάντα, σε διαμερίσματα στο κέντρο της πόλης, και αυτοί οι κάποιοι δεν είναι άλλοι από τους ιδιοκτήτες λογής λογής χώρων στο κέντρο ,συμπατριώτες μας .
Στο δια ταύτα τώρα έστω ότι οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να σεβαστούν τον νόμο και θα αναγκάσουν τους μετανάστες να εγκαταλείψουν τα διαμερίσματα, τους χώρους γενικά που τους έχουν ενοικιάσει για να μένουν , έχετε σκεφτεί τι θα γίνει στην Αθήνα?Δεν πιστεύω να νομίζετε ότι αφού δεν έχουν που να μείνουν θα πάρουν την αντίθετη πορεία από αυτήν που ήρθαν και θα επιστρέψουν στις πατρίδες τους,θα ήσασταν τουλάχιστον αφελείς. Αντίθετα υπάρχει μια πολλή μεγάλη περίπτωση να δείτε ένα πλήθος 200 -300 χιλιάδων αστέγων να γυρνά στους δρόμους της πόλης, και όχι μόνο, να μην απορήσετε αν τους δείτε και με τις ματσετες ανά χείρας,{για αυτούς που έχουμε ζήσει στην Αφρική ξέρουμε πόσο εύκολο είναι να βρεθούν στα χέρια τους}και τι θα κάνετε τότε κύριε χρυσοχοιδη ? Φαντάζομαι αυτό που κάνατε πάντα, τον πολύ απασχολημένο.

Την ποινική δίωξη ιδιοκτητών ακινήτων στα οποία διαμένουν παράνομοι μετανάστες προανήγγειλε σήμερα ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. «Η Αθήνα θα καθαρίσει σε λίγες ημέρες. Σήμερα ή αύριο θα ανακοινωθεί ότι τα διαμερίσματα στα οποία υπάρχουν μαζικά λαθρομετανάστες θα αδειάζουν και…
θα διώκονται ποινικά οι ιδιοκτήτες», είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη μιλώντας στο Radio 9.
«Πρέπει να ανακαταλάβουμε το δημόσιο χώρο και να μην υποταχθούμε σε αυτούς που θέλουν τους πολίτες υποταγμένους στο φόβο» παρατήρησε μεταξύ άλλων ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη.
Αναφερόμενος στα κέντρα κράτησης παράνομων μεταναστών που δημιουργούνται, είπε ότι έως το τέλος Μαΐου τις πύλες του πρώτου κέντρου στην Αμυγδαλέζα θα περάσουν 1.000 παράνομοι μετανάστες, ενώ τον Ιούνιο θα λειτουργήσει και δεύτερο κέντρο κράτησης στην Αττική.

Σεργκέι Νετσάγιεφ (1847 – 1882)

Ρώσος επαναστάτης, συνδεδεμένος με το κίνημα των Νιχιλιστών και θεωρητικός της τρομοκρατίας. Ο «ένοπλος προφήτης», όπως τον αποκάλεσε ο έλληνας διανοητής Κώστας Παπαϊωάννου, επηρέασε την πολιτική πρακτική τόσο του Λένιν και του Στάλιν, όσο και κάποιων ριζοσπαστικών και τρομοκρατικών οργανώσεων του 20ου αιώνα («Μαύροι Πάνθηρες», «Ερυθρές Ταξιαρχίες»). Σίγουρα κάποια από τα μέλη της «17Νοέμβρη» έχουν διαβάσει και εμπεδώσει την μπροσούρα του «Η κατήχηση του επαναστάτη».

Ο Σεργκέι Γκενάντιεβιτς Νετσάγιεφ γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1847 στο Ιβάνοβο της Ρωσίας από ταπεινή και φτωχή οικογένεια, σε αντίθεση με τους αριστοκρατικής καταγωγής ρώσους επαναστάτες Χέρτσεν, Μπακούνιν και Κροπότκιν. Από μικρός βίωσε την καταπίεση και διαμόρφωσε ένα άσβεστο μίσος για την τσαρική καθεστηκυία τάξη. Καίτοι αυτοδίδακτος, το 1866 πέρασε τις εξετάσεις και διορίστηκε δάσκαλος σε σχολείο της Αγίας Πετρούπολης. Παράλληλα, παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της πόλης, χωρίς να έχει την ιδιότητα του φοιτητή. Εκεί γνώρισε τα ανατρεπτικά γραπτά των «Δεκεμβριστών», του «Κύκλου Πετρασέφσκι» (μέλος του υπήρξε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι) και του αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν. Συνδέθηκε με τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία του φοιτητικού κινήματος κι έλαβε μέρος στην εξέγερση του 1868.

Τον Ιανουάριο του 1869 φεύγει κρυφά από τη Ρωσία για τη Γενεύη. Προσποιούμενος τον εκπρόσωπο ενός επαναστατικού κινήματος, κατορθώνει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Μιχαήλ Μπακούνιν. Ο 55χρονος επαναστάτης γοητεύεται από τον όμορφο και δυναμικό νεαρό και τον ερωτεύεται παράφορα. Η σχέση τους είναι στενή και παθιασμένη, αλλά πολύ γρήγορα θα γίνει προβληματική. Στον Νετσάγιεφ ο Μπακούνιν βλέπει τον αυθεντικό εκπρόσωπο της ρωσικής νεολαίας, την οποία θεωρεί την πιο επαναστατική του κόσμου. Συνέχεια

νιχιλισμός

[νιχιλισμός] Φιλοσοφικός όρος που υποδηλώνει την άρνηση όλων γενικά των αξιών. Ο όρος έγινε παγκόσμια γνωστός από το μυθιστόρημα «Πατέρας και γιοι» (1862) του Τουργκιένιεφ και από τότε καθιερώθηκε για να χαρακτηρίσει πολλές και ποικίλες μορφές σκέψης και την επαναστατική δράση του 19ου αι. Διακρίνουμε το θεωρητικό ή γνωσιολογικό μ., που παραδέχεται ότι είναι αδύνατο να γνωρίσει ο άνθρωπος την αλήθεια, ταυτίζεται δηλ. με τον απόλυτο σκεπτικισμό, τον ηθικό μ., που αρνείται την κατάργηση κάθε κανόνα ηθικής που ισχύει, και τον πολιτικοκοινωνικό που αρνείται κάθε πολιτική και κοινωνική οργάνωση και δέχεται ως μοναδική αξία το άτομο απαλλαγμένο από κάθε είδους περιορισμό. Συνέχεια

Απορίας άξιο αυτό που έκανε απόψε ο χρυσοχοιδης.

Μικροένταση σημειώθηκε λίγο πριν τις 19.00 έξω από το δημαρχείο Αμαρουσίου, λίγη ώρα πριν την έναρξη προγραμματισμένης ομιλίας του Μ. Χρυσοχοΐδη.
Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε όταν ομάδα 30 ατόμων περίπου άρχισαν να πετούν φυλλάδια, γεγονός που προκάλεσε την παρέμβαση της αστυνομίας. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές προσήχθησαν επτά άτομα.

Θες δεν θες σκέφτεσαι όταν διαβάζεις την είδηση ότι καλά αυτός δεν διάβασε το μνημόνιο όταν το υπέγραψε ισχυριζόμενος φόρτο εργασίας, πότε πρόλαβε να διαβάσει τα φυλλάδια?
Ίσως απόψε να μην ήταν τόσο απασχολημένος όπως το διάστημα που έπρεπε να διαβάσει το μνημόνιο.

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕ

Στην τελευταία της συνέντευξη η Αννα Διαμαντοπουλου εκτός απο την απέχθεια της για τις εκλογες ,{τις συγκεκριμένες βέβαια}, που δείχνουν να μην είναι από τις ευνοϊκότερες για το κόμμα της, κάνει και μια σουπερ τοποθέτηση για την δημιουργία clusters[εταιρικούς συνεταιρισμούς],διαπιστώνοντας πως είναι προφανώς μια από τις λύσεις που θα δώσουν ώθηση στην αγορά.Στην συνέχεια θα παραθέσω αυτούσια την συνέντευξη της Διαμαντοπουλου,αρχικά όμως θα κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Καταρχήν την λογική του περιπτέρου στην πιάτσα,στην αγορά γενικότερα ποιος την επέβαλε?
Ποιος την οδήγησε, ποιος έδινε δάνεια και μπλογκ επιταγών σε περίπτερα?Οι καζινοτραπεζες σας με την ανοχή την δική σας και της ΚτΕ .
Ποιος έδινε ευρωπαϊκές επιδοτήσεις σε κομμωτήρια?Ποιος επιθυμούσε θέσεις εργασίας σε 1 euro shop με επιδότηση?
Το κράτος, εσείς δηλαδή.
Πάω στοίχημα οτι η συγκεκριμένη θεία δεν ξέρει ούτε τι είναι τα clusters, αλλά και να ήξερε, με τι θα τα χρηματοδοτήσει?
με φιστίκια φαντάζομαι, που έλεγε και ο μέγας βαζελος Βγενοπουλος.
Αλήθεια τα Franchise τι ήταν που τινάχτηκαν στον αέρα τα 9 στα 10 αφήνοντας απίθανα φέσια στην αγορά, δεν ηταν μια μορφή clusters?
Πληρώστε πρώτα τα χρέη σας στους Ελληνες επιχειρηματίες που έχουν φτάσει ήδη 7,5 δις, ρίξτε κάνα ψιλό να έρθει η πιάτσα γύρω ,που ότι ενίσχυση παίρνουν οι τράπεζες την ρίχνουν για να καλύψουν τις πανευρωπαϊκές μαλακίες τους, και μετά θα φτιάξει η αγορά η ίδια τον τύπο επιχειρήσεων που χρειάζεται , άκου clusters και παπαρια μαντολες.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ ΠΑΤΕΡΙΤΣΕΣ ΣΕ ΑΝΑΠΗΡΟ ΑΝΝΑ ΤΑ CLUSTERS ΣΕ ΜΑΡΑΝΑΝ.

Συνέντευξη στην Πέννυ Κούτρα

Ρεαλιστική προσέγγιση για την αντιμετώπιση των αναγκών, και όχι των επιθυμιών της κοινωνίας και των παραγόντων της, προτάσσει η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, σημερινή υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και υποψήφια βουλευτής στην Α΄ Αθηνών στις επικείμενες εκλογές.

Χαρακτηρίζει «μεγάλο λάθος» τη διεξαγωγή εκλογών στην παρούσα φάση. Ελπίζει να προκύψει μια νέα κυβέρνηση με «προοδευτικό πρόσημο», η οποία θα υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της πρόσφατης δανειακής σύμβασης, και θεωρεί καταστροφική την πλήρη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, με την επικράτηση αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων.

Στο επίπεδο των επιχειρήσεων θεωρεί ότι η λογική της μικροεπιχειρηματικότητας δεν λειτουργεί πλέον, υποστηρίζοντας ότι σήμερα θα πρέπει να αξιοποιηθούν κίνητρα για συγχωνεύσεις,συνενώσεις και για δημιουργία clusters, προκειμένου το μέγεθος της ελληνικής επιχείρησης να μεγαλώσει και να αποκτήσει ανταγωνιστικότητα. Συνέχεια

Economist: Άσκοπες και άκαιρες οι εκλογές στην Ελλάδα

Άσκοπες και άκαιρες χαρακτηρίζει τις εκλογές στην Ελλάδα το περιοδικό Economist, το οποίο επισημαίνει την ανησυχία των πιστωτών της χώρας για την επόμενη μέρα της εκλογικής αναμέτρησης, η οποία, θα στερήσει από την ελληνική οικονομία 30 εκατ. ευρώ.

Συγκεκριμένα, το Economist υποστηρίζει ότι είναι άσκοπη η προεκλογική ένταση ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα κόμματα που ακόμα συγκυβερνούν στο πλαίσιο της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ κρίνει ως ανεδαφικές τις εξαγγελίες του αρχηγού της ΝΔ περί νέας προσφυγής σε κάλπες σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας του κόμματός του, λόγω των εξαιρετικά στενών περιθωρίων για τη χώρα.

Παράλληλα, εκτιμά ότι η συγκυβέρνηση των δύο κομμάτων είναι επιτακτική και εκ των προτέρων σίγουρη εξέλιξη. Σημειώνει το σταθερό προβάδισμα της ΝΔ αλλά και τη μειωμένη σε σχέση με τον Ευάγγελο Βενιζέλο καταλληλότητα του Αντώνη Σαμαράνα κυβερνήσει.
Συνέχεια

Εγκρίθηκε ο μηχανισμός επιμερισμού κινδύνου για τα μεγάλα έργα

Θα εγγυηθεί τα δάνεια ο λαός,θα πάρουν οι μεγαλοεργολαβοι και οι τράπεζες το κέρδος τους δίχως το παραμικρό ρίσκο,και στο τέλος έτσι τα έργα τα αναλαμβάνω και εγώ.

Ψηφίστηκε και στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η τροποποίηση του Κανονισμού σχετικά με τα μέσα επιμερισμού του κινδύνου για τέσσερα κράτη-μέλη που πλήττονται από την οικονομική κρίση, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν μεγάλα αναπτυξιακά έργα και έργα υποδομών που συγχρηματοδοτούνται στο πλαίσιο της Πολιτικής Συνοχής (Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ταμείο Συνοχής).

Πρόκειται για τα έργα περιφερειακής ανάπτυξης, τα οποία έχουν σταματήσει στις χώρες που πλήττονται από την κρίση, καθώς οι τράπεζες δεν προτίθενται να δανείσουν χρήματα για την ολοκλήρωσή τους, είτε γιατί δεν διαθέτουν την απαιτούμενη ρευστότητα είτε γιατί θεωρούν ότι έχουν μεγάλο ρίσκο, και θα μπορούν να λάβουν νέα χρηματοδότηση, εφόσον γίνει επιμερισμός του κινδύνου μεταξύ των δημόσιων και ιδιωτών επενδυτών.

«Με την πρόταση αυτή, θέλουμε να βοηθήσουμε να ξεπεραστούν τα σοβαρά εμπόδια που αντιμετωπίζουν ορισμένα κράτη μέλη, ιδίως η Ελλάδα, σε ό,τι αφορά την αύξηση της ιδιωτικής χρηματοδότησης που απαιτείται για την υλοποίηση των έργων υποδομών και των παραγωγικών επενδύσεων, έργα που θα βοηθήσουν στην τόνωση της ανάπτυξης και την αντιμετώπιση της κρίσης» δήλωσε η Ντανούτα Χούμπνερ ΕΛΚ Πολωνία), εισηγήτρια της σχετικής νομοθετικής πρότασης και πρόεδρος της επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης του ΕΚ.

Ειδικότερα, με την αλλαγή της κοινοτικής νομοθεσίας, η οποία ενδιαφέρει πάρα πολύ τη χώρα μας σε ό,τι αφορά την επανεκκίνηση των πέντε αυτοκινητόδρομων, τα κράτη μέλη που λαμβάνουν κοινοτική μακροοικονομική βοήθεια (Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία και Ρουμανία) θα μπορούν να μεταφέρουν ένα μέρος της περιφερειακής χρηματοδότησης που τους αναλογεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου αυτό να χρησιμοποιηθεί σε ένα σύστημα επιμερισμού του κινδύνου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα συνάπτει στη συνέχεια συνεργασίες επιμερισμού των κινδύνων με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων ή άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία προτίθενται να δανείσουν ποσά σε χορηγούς έργων και σε τράπεζες. Συνέχεια

«Απέλυσαν» την Moody’s οι τράπεζες της Δανίας

Οι μεγαλύτερες τράπεζες της Δανίας λύνουν, η μια μετά την άλλη, τη συνεργασία τους με τον οίκο αξιολόγησης Moody’s, επικαλούμενες … διαβεβαιώσεις μεγάλων πελατών τους και εγχώριων θεσμικών χαρτοφυλακίων «ότι οι απόψεις των οίκων αξιολόγησης έχουν μικρή σημασία».
 
Την αρχή έκανε η μονάδα στεγαστικών δανείων της Danske Bank, η Realkredit Danmark, που τερμάτισε σχεδόν από την αρχή του έτους, το συμβόλαιό της με τη Moody’s, σειρά πήρε η Nykredit A/s, το μεγαλύτερο πιστωτικό ίδρυμα στεγαστικών δανείων της Δανίας, που έληξε το συμβόλαιό της με τη Moody’s στις 13 Απριλίου, ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες, και η Jyske Bank, η δεύτερη μεγαλύτερη της Δανίας, προσπαθεί να σπάσει το συμβόλαιο συνεργασίας της με τη Moody’s!
 
Το άκρως εντυπωσιακό στην όλη είδηση είναι η άποψη που εξέφρασε ο κύριος Steen Nygaard, υψηλόβαθμο στέλεχος της Jyske Bank, ο οποίος, μιλώντας στο Bloomberg, τόνισε ότι πέραν των διαβεβαιώσεων που έλαβαν από τους πελάτες τους ότι «δεν έχει σημασία τι λένε οι οίκοι αξιολόγησης», και τα τραπεζικά στελέχη αλλά και οι επενδυτές εκτιμούν πως πλέον οι οίκοι «έχουν περάσει τα όρια της δικαιοσύνης, τα θεμελιώδη στοιχεία πλέον δεν μας επιτρέπουν να ακολουθούμε τους ισχυρισμούς της Moody’s»

Χάκαραν και την ηλεκτρονική συνταγογράφηση

Αυτές και αν είναι απίθανες πλάκες.

Παραβίαση του συστήματος ηλεκτρονικής συνταγογράφησης κατήγγειλε το υπουργείο Υγείας, καθώς όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του, άγνωστοι καταχώρισαν την Παρασκευή 6/4, 1.500.000 πλαστές συνταγές, με αποτέλεσμα το σύστημα να υποστεί βλάβη.

Εξαιτίας της ενέργειας αυτής δημιουργήθηκε τεράστιο πρόβλημα πρόσβασης στο σύστημα και την υπόθεση έχει αναλάβει η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος.

Υπάρχει μια γυναίκα που θα πάει στα άκρα την σύγκρουση Ισπανίας-Αργεντινής.

Από το παρακάτω κείμενο φαίνεται καθαρά ο εκβιασμός που υφίσταται ο λαός της Αργεντινής,αλλά και η προετοιμασία που είχαν κάνει οι Ισπανοί προκειμένου να ξεφορτωθούν την αργεντίνικη εταιρεία πετρελαίου στους Κινεζους, σημειωτέων η εν λόγω εταιρεία κατέχει το μονοπώλιο καύσιμων στην Αργεντινή και είχε ¨απαλλοτριωθεί¨και πουληθεί στους Ισπανούς απο το ΔΝΤ. Συνεχίζοντας να πω οτι δεν νομίζω πως θα καταφέρουν κάτι απέναντι στους Αργεντινούς οι Ισπανοί, έστω και με την βοήθεια της ΕΕ, [βοήθεια για γέλια ].
 Η Κίρσνερ εκτός του ότι δεν είναι η πρώτη φορά που κρατικοποιεί εταιρία δείχνει να έχει και τα ανάλογα cojones,αρκεί να αναλογιστούμε πως η πρόεδρος της αργεντινής έφερε πριν μερικές μέρες σε αμηχανία τον ομπαμα,φεύγοντας επιδεικτικά απο την σύνοδο της Αμερικής στην Κολομβία, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την μην υποστήριξη απο τις Ηνωμένες Πολιτείες προς την αργεντινή στο θέμα της διένεξης της με την Βρετανία, θέμα που αφορά την κυριαρχία των νήσων Φοκλαντς και Μαλβινας.Λίγο ακόμα δε να παρέμενε θα άκουγε τον Ομπαμα σε ενα φραστικό του ολίσθημα να αποκαλούσε τα νησιά Μαλβινας σαν Μαλδίβες.


Στην αντεπίθεση λοιπον περνούν τόσο η ισπανική κυβέρνηση όσο και η διοίκηση της πετρελαϊκής Repsol μετά την αιφνιδιαστική κίνηση της Αργεντινής να κρατικοποιήσει το 51% της YPF. 

Η Ισπανία αντέδρασε αμέσως ανακαλώντας τον πρέσβη της από το Μπουένος Άιρες, ενώ ο υπουργός Βιομηχανίας της χώρας δήλωσε πως σε λίγες ημέρες θα ανακοινωθούν τα μέτρα που θα λάβει η Μαδρίτη, «τα οποία θα είναι σαφή και αποφασιστικά». Ο πρωθυπουργός Mariano Rajoy, παράλληλα, ξεκινα επαφές με αρκετούς ηγέτες κρατών της Λατινικής Αμερικής ώστε να αποκτήσει τη διπλωματική τους στήριξη.

Από την πλευρά της, η διοίκηση της Repsol, η οποία κατέχει το 57,43% στην YPF, κατηγορεί την πρόεδρο της Αργεντινής για κινήσεις αντιπερισπασμού και σύμφωνα με δημοσιεύματα προχωρά στην… πώληση του μεριδίου που κατέχει στην YPF!

Η αναστάτωση που έχει προκληθεί σε διεθνές επίπεδο είναι μεγάλη. Πρόκειται, άλλωστε, για τημεγαλύτερη κρατικοποίηση εταιρείας ύστερα από όσα συνέβησαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 στη Ρωσία με τη Yukos. Δεν εντυπωσιάζει μόνο το μέγεθος της κρατικοποίησης, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αυτή διεξήχθη.

Αιφνιδιάζοντας άπαντες, η Christina Fernandez de Kirchner αντικατέστησε τον διευθύνοντα σύμβουλο της YPF, Sebastian Eskenazi. Τα καθήκοντά του ανέλαβε ο υπουργός Σχεδιασμού Julio De Vido. Ταυτόχρονα, ανακοίνωσε ότι στέλνει προς επικύρωση στο κογκρέσο νομοσχέδιο για την κρατικοποίηση του 51% που κατέχει στη μεγαλύτερη πετρελαϊκή της Αργεντινής η Repsol. Επιχείρημα της προέδρου είναι πως η διοίκηση της εταιρείας δεν προχωρούσε σε αύξηση της παραγωγής ως όφειλε υπό τις παρούσες τιμές ενέργειας. «Είμαι αρχηγός κράτους, δεν είμαι τραμπούκος», είπε χαρακτηριστικά και συμπλήρωσε: «Εάν συνεχιστεί αυτή η πολιτική -με εξάντληση αποθεμάτων και μηδενικές επενδύσεις-, τότε η χώρα δεν θα έχει βιώσιμο μέλλον, όχι επειδή θα έχουν εξαντληθεί οι πόροι, αλλά λόγω της κακής επιχειρηματικής πολιτικής».

Λίγο αργότερα, ο Roberto Baratta, ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Αργεντινής στο διοικητικό συμβούλιο της YPF, έφτασε στα κεντρικά γραφεία της πετρελαϊκής κρατώντας μία λίστα Ισπανών στελεχών της εταιρείας στους οποίους απαγορεύθηκε η είσοδος.

Η Repsol ζητά αποζημίωση $18 δισ.- Σενάρια πώλησης στους Κινέζους!

Η απάντηση της Repsol ήταν άμεση. «Η απαλλοτρίωση της YPF δεν είναι τίποτε άλλο από μία προσπάθεια να κρύψουν την κοινωνική και οικονομική κρίση που πλήττει την Αργεντινή αυτήν τη στιγμή», δήλωσε ο πρόεδρος της Repsol Antonio Brufau. Αποκάλυψε, παράλληλα, ότι υπάρχει ισχυρό διεθνές ενδιαφέρον για την εξαγορά της YPF. «Η Repsol θα ξεκινήσει όλες τις νομικές ενέργειες που μπορεί», δήλωσε ο πρόεδρος της επιχείρησης. «Το φάσμα είναι μεγάλο», υπογράμμισε αναφερόμενος σε πιθανές δράσεις σε συνταγματικό, εμπορικό ή ακόμη και σε αστικό επίπεδο.

Σύμφωνα με κινεζικό οικονομικό portal, η Repsol βρίσκεται σε προχωρημένες διαπραγματεύσεις για την πώληση του μεριδίου στην YPF στην κινεζική Sinopec. Επικαλούμενο πηγές προσκείμενες στη Sinopec, το Caixin.com αναφέρει ότι η δεύτερη μεγαλύτερη πετρελαϊκή της Κίνας έχει καταλήξει σε μη δεσμευτική συμφωνία για την εξαγορά του μεριδίου της Repsol στην YPF, που ξεπερνά τα 15 δισ. δολ. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Sinopec εκτιμά ότι υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες ανάπτυξης της YPF και είναι βέβαιη ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κυβέρνησης Fernandez ως προς την επιτάχυνση της παραγωγής. [κάτι που δεν έκαναν οι σπανιολοι η γιατί δεν  ήταν επικερδής για αυτούς  η γιατί δεν μπορούσαν]

Η μάχη, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Ένα βασικό σημείο είναι η αποζημίωση που θα δοθεί στη Repsol. Ο πρόεδρος της Repsol δηλώνει ότι θέλει διεθνή διαιτησία για τον καθορισμό της αποζημίωσης. «Οι μηχανισμοί της κυβέρνησης της Αργεντινής για την απαλλοτρίωση της YPF δείχνουν ότι στόχος είναι να αποκτήσουν τον έλεγχο της εταιρίας χωρίς να καταθέσουν προσφορά εξαγοράς», υποστηρίζει και θέτει ως ελάχιστη αποζημίωση τα 18 δισ. δολ.

Πρωταθλήτρια κρατικοποιήσεων η Christina Fernandez de Kirchner

Η Christina Fernandez, η οποία 18 μήνες μετά τον θάνατο του συζύγου της Nestor Kirchner ακόμη φοράει μαύρα, εξέπληξε άπαντες το 2008 όταν κρατικοποίησε τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία εν μέσω χρηματοοικονομικής κρίσης. Επίσης, επανακρατικοποίησε την αεροπορική εταιρεία της χώρας, την Aerolineas Argentinas. 
Συνέχεια

Γερμανός δημόσιος υπάλληλος επί 14 χρόνια «δεν έκανε απολύτως τίποτε» και πληρώθηκε 745.000 ευρώ

Γερμανός δημόσιος υπάλληλος επί δεκατέσσερα χρόνια «δεν έκανε απολύτως τίποτε» και εισέπραξε συνολικά 745.000 ευρώ στην πόλη Μέντεν της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας. Η υπόθεση δημοσιοποιήθηκε από την εφημερίδα «Westfalenpost».

Στην αποχαιρετιστήρια επιστολή που έστειλε σε 500 συναδέλφους του ενόψει της συνταξιοδότησής του, ο 65χρονος υπάλληλος, ο οποίος δεν κατονομάζεται, εξηγεί: «από το 1998, ήμουν παρών αλλά όχι στην πραγματικότητα. Είμαι λοιπόν πολύ καλά προετοιμασμένος για την σύνταξη. Adieu!».

Στην ίδια επιστολή κατηγορεί τις αρχές ότι δημιούργησαν αναποτελεσματικές, αλληλεπικαλυπτόμενες και παράλληλες δομές, ότι προσέλαβαν άλλον μηχανικό να κάνει την ίδια δουλειά με εκείνον, ακόμη και ότι αγόραζαν εξοπλισμό τον οποίο δεν αξιοποιούσαν.

«Φυσικά, επωφελήθηκα σημαντικά από την ελευθερία που μου δόθηκε», παραδέχεται. Συνέχεια

Stiglitz: Υπερβολική η λιτότητα και θα αποτύχει

Δεν ξεχνώ πως ο νομπελίστας ήταν σύμβουλος του ΓΑΠ, απορώ όμως αν αυτά που λέει τώρα τα έλεγε και σε αυτόν τον δύστυχο,και αν ναι γιατί τελικά αυτός έκανε άλλα?

Στην Ελλάδα ακολουθείται η λάθος συνταγή, τόνισε ο βραβευμένος με Νόμπελ Οικονομικών και καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια Joseph Stiglitz, προειδοποιώντας ότι επίκειται νέο κύμα ύφεσης στην ευρωζώνη.

Επισημαίνει ότι «η υπερβολική δόση λιτότητας χειροτερεύει τα πάντα», ενώ τονίζει ότι το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους δεν επαρκεί. Κατά την άποψή του, η λύση βρίσκεται στην αύξηση και όχι στη μείωση των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσης.

Σε συνέντευξη στη γερμανική εφημερίδα «Sueddeutsche Zeitung», ο κ. Stiglitz τάσσεται κατά της πολιτικής λιτότητας που εφαρμόζεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης καθώς «οι δημοκρατίες μπορούν να αντέξουν περικοπές μόνο μέχρις ενός σημείου, χωρίς να βλέπουν φως στο τούνελ».

«Αυτή η τακτική θα αποτύχει», δηλώνει κατηγορηματικά και συμπληρώνει: «Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο ούτε ένα παράδειγμα όπου οι περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών να οδήγησαν στην εξυγίανση ενός ασθενούς κράτους». Κάνει λόγο για την ανάγκη εφαρμογής αναπτυξιακής πολιτικής, ενώ θεωρεί την αναδιάρθρωση του χρέους των υπερχρεωμένων χωρών μοναδική διέξοδο.

«Το κούρεμα του ελληνικού χρέους είναι δυστυχώς πολύ περιορισμένο και αυτό επειδή υπάρχει ο φόβος της χρεοκοπίας. Αλλά και η χρεοκοπία κρατών ανήκει στον σύγχρονο καπιταλισμό. Πρέπει να είναι επιτρεπτή», εξηγεί και ζητά να χορηγούνται μεγαλύτερα δάνεια σε επιχειρήσεις από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. «Χώρες όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία χρειάζονται αξιόπιστη προοπτική ανάπτυξης», καταλήγει ο κ. Stiglitz και επισημαίνει: «Οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι δεν έχουν κάνει τίποτα για να βελτιώσουν την κατάσταση».

Ο κ. Stiglitz τάσσεται υπέρ της επιβολής φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, αλλά και της δημιουργίας κοινής δημοσιονομικής αρχής για την ευρωζώνη, η οποία θα μπορούσε να χορηγεί επιπλέον κεφάλαια σε χώρες με πρόβλημα. «Μιλάω για την επονομαζόμενη αναδιανεμητική ένωση, την οποία μισούν πολλοί Γερμανοί», υπογραμμίζει Συνέχεια

Απάντηση ενός Χαϊνη στον Jose Manouel Lamarque

Αναδημοσιεύει απο το tvxs ο DrAluca.

Όχι τόσο για την “απάντηση”, αλλά για τις τοποθετήσεις του Δημήτρη Αποστολάκη τον οποιο εκτιμώ ιδιαίτερα ως άνθρωπο και καλλιτέχνη.


Χαΐνης Δ. Αποστολάκης (αυτόκλητος και αυθαίρετος εκπρόσωπος των Ελλήνων καλλιτεχνών). Απάντηση (- Τοποθέτηση – Κάλεσμα) στον κ. Jose Manouel Lamarque με αφορμή το άρθρο του με τίτλο «Ή Ελλάδα χωρίς φωνή».

Καταρχάς κ. Λαμάρκ, το πρόβλημα που εμφανίζεται σ΄ένα μέρος, δεν είναι πρόβλημα τοπικό. Είναι πρόβλημα του όλου κι εκδηλώνεται στο συγκεκριμένο μέρος, γιατί το ευνοούν οι εκεί κοινωνικοπολιτικές συνθήκες.  Το πολιτικό έλλειμμα του μέρους είναι πολιτικό-ηθικό-αισθητικό έλλειμμα του όλου. Θα προσπαθήσω ακροθιγώς και εν τάχει να στηρίξω την άποψη μου, αρχίζοντας με κάποιες παρατηρήσεις, μερικές από τις οποίες ίσως ακούγονται για πρώτη φορά.

Παρατήρηση 1

Στη μετακεϊνσιανή εποχή, λαμβάνει χώρα ένα πρωτοφανές (άλλωστε δεν υπάρχει γραμμική ιστορική εξέλιξη) παγκόσμιο φαινόμενο: Η ηθική που συνδεδεμένη με το ήθος-απάντηση στο υπαρξιακό ερώτημα- χαρακτήριζε άτομα, οικογένειες, συντεχνίες, οργανώσεις, φυλές, έθνη, κράτη, μετατίθεται σε μη ιστορικά πρόσωπα: τις αγορές. Οι εταιρείες μετονομάζονται, μετασχηματίζονται, μεταφέρονται, συγχωνεύονται, μεταπωλούνται, χωρίς ν’ αφήνουν ιστορικό ίχνος και χωρίς να παίρνουν το βάρος της ιστορικής ευθύνης των δράσεων τους.

Παρατήρηση 2

Για πρώτη φορά στο δυτικό κόσμο, παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες η εξαφάνιση των ΄τελετών΄. Αυτό οδηγεί μοιραία στην απώλεια συνείδησης κοινωνικής αυθυπαρξίας, που συνεπάγεται το θάνατο του ΄τραγικού΄κι αυτό ανάγεται (όπως θα ‘λεγε κι ο συμπατριώτης σας   Ζαν  Μπωντριγιάρ) στην απώλεια του ΄πεπρωμένου’ με την ταυτόχρονη ανάδυση μιας αρρωστημένης ατομικότητας που καταρρέει κάτω από το βάρος του ελέγχου και της ευθύνης της φαντασιακής της ύπαρξης .  Η θεοποίηση της σιγουριάς και της ασφάλειας και η ταυτόχρονη δαιμονοποίηση του ρίσκου –μητέρας του τραγικού- δυναμιτίζουν  κάθε απόπειρα αμφισβήτησης (θεμέλιο της ευρωπαϊκής κουλτούρας από τον Αισχύλο μέχρι τον Ντεκάρτ). Κι εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το επάρατο μικρόβιο του μικροαστισμού.

Παρατήρηση 3

Ο μικροαστισμός σα χολέρα μεταδόθηκε και στο τελευταίο χωριό. Αποτέλεσμα του είναι (εκτός της αποξένωσης από τη φύση) ο θάνατος της υπερβολής και η διοχέτευση της στην παροξυσμό.  Το χειρότερο όμως είναι η εξαφάνιση της σημασίας (λάβαρου του ευρωπαϊκού πολιτισμού) του διπόλου έρωτας-επανάσταση ( σας το έδειξαν με τον πιο δραματικό τρόπο οι συμπατριώτες σας Ζαν Λυκ Γκοντάρ, Φρανσουά Τρυφώ κ.α.).  Στο μικροαστικό περιβάλλον, το άτομο δεν μπορεί να ερωτευτεί, δηλαδή να τολμήσει τη φυσική αποστολή του, το βιολογικό- θεουργικό πείραμα με τη χαρούμενη, θριαμβευτική, βιωμένη διακήρυξη της αλλαγής και της ετερότητας του. Συνεπώς οι εξεγέρσεις του, (απουσία ετερότητας = όχλος), θα έχουν όχι τη χαρά της αλλαγής, αλλά το σημάδι του μίσους και της εκδίκησης απέναντι στο διαφορετικό ή το προνομιούχο.

Παρατήρηση 4

Η ηθική του φόβου εμφανίζεται με τη μορφή της αντίδρασης, της επίθεσης και της βίας. Είναι η ηθική της απεργίας, της ζητιανιάς, της παρακατιανής απαίτησης των σκλάβων  προς τους εργοδότες να ξαναγίνουν καλά αφεντικά. Το κακό αφεντικό μεταστοιχειώνεται ως δια μαγείας σε καλό, με 100$ μισθολογικής αύξησης για τους σύγχρονους σκλάβους. (Παρεμπιπτόντως οι Έλληνες-στατιστικά- είναι μονίμως αδικημένοι κι επαγγελματίες θύματα (απομεινάρι οθωμανικής υποτέλειας).

Σε αντιδιαστολή με την ηθική του φόβου βρίσκεται η ηθική της ιερής περιέργειας. Αυτή εκδηλώνεται όχι σαν αντίδραση, αλλά σαν δράση. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ δράσης και αντίδρασης είναι ότι η πρώτη εκκινά από το τι μας αρέσει ,ενώ η δεύτερη βραχυκυκλώνεται στο τι δε μας αρέσει. Η δράση έχει άπειρα μονοπάτια ενώ η αντίδραση ένα και μόνο ,αυτό της ανούσιας συνδιαλλαγής με το στοχευμένο ‘άσχημο’.  (Μην παρανοηθεί ότι καταφέρομαι εναντίον των απεργών. Έτσι έμαθαν, από μια κοινωνική συνθήκη που δε διασφαλίζει a priori σ΄ όλα τα μέλη της κοινότητας τροφή, στέγη, υγεία , εκπαίδευση, αγαθά των οποίων η έλλειψη είναι η πηγή κάθε κοινωνικής φοβίας.

Η ευθύνη γι’ αυτό, βαραίνει περισσότερο τους κατέχοντες πολιτισμικό και κοινωνικό κεφάλαιο, δηλαδή τους ανθρώπους που μπορούν να μιλήσουν σε πολύ κόσμο κι αυτοί είναι οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι διανοητές κι οι καλλιτέχνες).

Εξουσία

Οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τα αγαθά της κοινότητας –τοπικής μέχρι οικουμενικής- θα έπρεπε να έχουν ως πρώτιστο καθήκον όχι να διοικήσουν, να μοιράσουν ή να επιβάλουν την πλαστή κοινωνική ειρήνη, αλλά να νοηματοδοτήσουν εκ νέου την ανθρώπινη ψυχή, εμπνέοντας και διαχέοντας το όποιο πολιτισμικό κεφάλαιο διαθέτουν. Ο ιός της εξουσίας όμως δε δρα πυραμιδωτά, αλλά είναι ένα οριζόντιο πλέγμα, ένας αδιόρατος ιστός μιας δηλητηριώδους κοινωνικής αράχνης , μια μίμηση καθημερινή -στο σχολείο, στην οικογένεια, στη δουλειά, στην παρέα,  – διεστραμμένων εξουσιαστικών αρχετύπων. Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι το ηθικά σωστό καταγράφεται στον (εξουσιαστικό) γλωσσικό μας κώδικα με τη λέξη ‘χρέος’, δηλαδή την δήλωση υποταγής του χρεώστη στο δανειστή του.

Ευρώπη (επιγραμματικά)

Η Ευρώπη δεν έχει καταφέρει να εμπνεύσει τους λαούς της ούτε να κατανοήσει και να σεβαστεί τις ιδιαιτερότητες τους. Η ιστορική της ευθύνη είναι να γεφυρώσει την αιματοβαμμένη εμπειρία της και την αναζήτηση του όντος, με τις ιρασιοναλιστικές κουλτούρες της Ανατολής και το πολιτικά ανώριμο κι επικίνδυνο μωρό ( μόλις 300 ετών) της Β. Αμερικής. Αντ΄αυτού άγεται και φέρεται από τις βουλές κερδοσκοπικών αρπαχτικών.

Σας θυμίζω κ, Λαμάρκ ότι φέτος ο υπουργός γεωργίας σας, ανήγγειλε περίλυπος την επιβολή του θανάτου της παραδοσιακής σας γεωργίας, από την πολυεθνική εταιρεία  Μοσάντο. Μήπως μοιάζει με τα περίφημα ‘ αναπτυξιακά’ μέτρα στην Ελλάδα που το μόνο που καταφέρνουν είναι η καταστροφή του εναπομείναντα φυσικού της πλούτου? Η άνοδος του εθνικισμού και η ξενοφοβία είναι οι επιπτώσεις της εισβολής του (αλλότριου για τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό) πουριτανικού μοντέλου των εκ δυσμάς συνανθρώπων.  Μην ξεχνάτε κ. Λαμάρκ ότι το πογκρόμ που εξαπέλυσε η κυβέρνηση σας εναντίον των τσιγγάνων  μοιάζει πολύ με τις ρατσιστικές επιθέσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στην  Ελλάδα .

Ελλάδα (επιγραμματικά)

Η Ελλάδα προέκυψε από τον παραλογισμό της δημιουργίας  των ‘εθνικών’ κρατών τα τελευταία 150-200 χρόνια. Από καταβολής της ζούσε όχι τόσο πολύ από τον εθνικό, αλλά από το δανεικό της πλούτο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου κατέληγε στις τσέπες των εγχώριων αρπαχτικών. Πόλεμοι εθνικοί, βαλκανικοί, παγκόσμιοι, εμφύλιοι, αλλεπάλληλες χούντες, συνέδραμαν ώστε να μην έχει περάσει ακόμη από το στάδιο του ευνομούμενου (κατά την εσπερίαν) αστικού κράτους.

Ο μισός και παραπάνω πληθυσμός ζει στην Αθήνα (οποίος υδροκεφαλισμός) και η ύπαιθρος μαράζωσε στέλνοντας τα παιδιά της στα σκλαβοπάζαρα του μικροαστισμού της πρωτεύουσας. Όσοι έμειναν καταφεύγουν στην παραβατικότητα, στον αλκοολισμό και την αυτοκτονία (Αθήνα και Κρήτη κατέχουν τα πρωτεία στο τελευταίο).

Η απουσία οράματος- αφετηρίας συλλογικής κίνησης-  βρίσκεται πίσω απ’ όλα αυτά τα φαινόμενα σήψης. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Ελλάδας, η βαριά βιομηχανία της, ήταν και είναι ο πολιτισμός. Κι αυτό, λόγω της  γεωγραφικής της θέσης. Μην ξεχνάτε ότι η Ελλάδα είναι το μοναδικό μέρος μεταξύ τριών ηπείρων (Ασία, Ευρώπη, Αφρική) και όπου συναντιούνται πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι, εκεί ανθίζουν οι πολιτισμοί.

Το μεγάλο αυτό πλεονέκτημα ( της μακραίωνης ιστορίας) σε συνδυασμό με τη φυσική ομορφιά και το ήπιο κλίμα της,κατάντησε μειονέκτημα. Λογικά η μικρή αυτή χώρα με τη μεγάλη ιστορία, τον ήλιο, τα βουνά και τις θάλασσες θα έπρεπε να είναι η Ελβετία του πνεύματος, μια μεγάλη απεμπορευματοποιημένη ζώνη γεμάτη σχολές ελληνικών, αραβικών σπουδών, μαθηματικών, αστρονομίας, λαογραφίας,  μουσικολογίας, καλών τεχνών κ.α. Αντ’ αυτού  έγινε μπανιέρα και κατάλυμα ντόπιων και ξένων τουριστών (μέθυσων ως επί το πλείστον) που αναπαράγουν τη μικροαστική μιζέρια τους  στην πιο επικίνδυνη μορφή της: αυτή των διακοπών.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο φαινόμενο πλάνης, εξαθλίωσης, στρουθοκαμηλισμού και άρνησης της ύπαρξης από το φαινόμενο του ανθρώπου που πάει διακοπές. Είναι ο άνθρωπος που αποδρά (κατά την προσφιλή έκφραση των ΜΜΕ), συνηγορώντας σιωπηλά στην καθημερινή χωρική και χρονική του φυλάκιση. Είναι το κοινωνικό ον (που έχει χάσει προσωρινά –ελπίζω- το δρόμο του ή δεν έχει βρει, η κοινότητα, την ιδιαίτερη κλίση του)  που αποφεύγει τη σύγκρουση με τις γερασμένες δομές υπό την επήρεια του ναρκωτικού των διακοπών και της οθόνης, που δε δρα, αλλά αντιδρά σπασμωδικά(π.χ. ακόμη και το κίνημα των αγανακτισμένων έδειξε τη γύμνια του με τον ερχομό του καλοκαιριού και τον διακοπών-τουλάχιστον γνωρίστηκαν κάποιοι άνθρωποι).

Το σημαντικό δεν είναι πού πας αλλά τι πας να κάνεις, ή μάλλον τι σ’ αρέσει και ποιους πας να βρεις για να το συνδημιουργήσεις. (Δεν καταφέρομαι πάλι εναντίον του συνειδητού περιηγητή που απολαμβάνει τη φυσική ομορφιά σα μια διαδικασία αναπόσπαστη από την εργασία και την αυτοεξέλιξη του). Συνέχεια

Οι ρακοσυλλέκτες βλάπτουν την Οικονομία

** Αναδημοσίευση από  Το Βήμα ***

Δυστυχώς, δεν είναι τρολιά.

Τα σχόλια είναι περιττά από μένα…

_______________________________

“Πράσινο παραεμπόριο”

Μια εικόνα πλανάται τον τελευταίο καιρό μέσα στις γειτονιές της πόλης.Χιλιάδες καρότσια, αυτοσχέδια ή μη, οργώνουν τους δρόμους της Αττικής, μεταφέροντας κάθε λογής υλικά Οδηγοί τους είναι παράνομοι ή νόμιμοι μετανάστες. Πηγή τους είναι οι μπλε και πράσινοι κάδοι των απορριμμάτων.

Η εικόνα του φτωχού ρακοσυλλέκτη με το καροτσάκι μπορεί να μας είναι συμπαθής εκ πρώτης όψεως, Κάτι που είναι απόλυτα λογικό, μια και έχουμε να κάνουμε με ζήτημα επιβίωσής ενός αδύναμου ανθρώπου.

Ομως, αν εξετάσει κανείς το θέμα στο σύνολό του, θα διαπιστώσει ότι ο ρακοσυλλέκτης είναι μόνο η βάση μιας ολόκληρης πυραμίδας που περνάει μέσα από τα τοπικά κέντρα συλλογής και προώθησης και φτάνει ως τον τελικό αγοραστή της ανακυκλωμένης πρώτης ύλης.

Οι συνέπειες από αυτή την παράνομη διαδικασία έχουν επιτπώσεις οικονομικές και περιβαλλοντικές:

Η μαζική αυτή λεηλασία των κάδων συνιστά μια πρωτόγνωρη μορφή παραοικονομίας. Το φαινόμενο είναι ευρέως διαδεδομένο στην Ευρώπη, παρόλα αυτά οι επιπτώσεις στη χώρα μας είναι πολλαπλασιαστικά μεγαλύτερες. Γίνεται αντιληπτό πως αφού σε όλες αυτές τις συναλλαγές δεν πληρώνεται κανένας φόρος, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος παραεμπορίου.

Τα διαφυγόντα κέρδη για το κράτος είναι τεράστια και η οικονομική αιμορραγία από τη μη καταβολή φόρων, γίνεται σαφώς πιο αισθητή στη παρούσα οικονομική συγκυρία.

Η εικόνα αυτή δημιουργεί ακόμα πιο άσχημη και αλγεινή εντύπωση, όταν λαμβάνει χώρα σε κεντρικούς πεζοδρόμους και μεγάλους εμπορικούς δρόμους.

Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και η ανεξέλεγκτη καύση των απορριμμάτων που επιβαρύνει το περιβάλλον σε βαθμό επικίνδυνο.
Παράλληλα ο κανιβαλισμός αυτός αποτελεί τροχοπέδη στο ζήτημα της ανακύκλωσης. Ιδιαίτερα σημαντικές παρεμβάσεις για το θέμα έχει κάνει ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών Ανακύκλωσης και Ενεργειακής Αξιοποίησης, καταθέτοντας συγκεκριμένες προτάσεις για την καταστολή παράνομων μαντρών και την δημιουργία πράσινων σημείων.

Σε μια περίοδο που οι ελληνικές επιχειρήσεις ψάχνουν ανάσα, ένα ολόκληρο σύστημα λεηλατεί το ήδη πλημμελές πεδίο της διαχείρισης των απορριμμάτων. Στη βάση της πυραμίδας τα χιλιάδες καρότσια. Το ψάρι όμως βρωμάει από το κεφάλι. Είναι ανάγκη να αντιμετωπιστεί άμεσα αυτό το ζήτημα, γιατί όπως κάθε άλλη μορφή παραοικονομίας ζημιώνει σημαντικά τη χώρα.

* Ο Νίκος Κωστόπουλος είναι σύμβουλος επιχειρήσεων και υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στη Β Αθηνών.

______________________________

Ο υποφαινόμενος έχει και Twitter    (μαζικά report και φουλ πεσιματικές πλιζ) αλλά καιFacebook  . Ας τον αγκαλιάσουμε σφιχτά. Μέχρι να σκάσει.

http://parallhlografos.wordpress.com/

Γερμανία: Δεν καλύφθηκε τεχνικά η δημοπρασία,την ίδια στιγμή υπερδιπλασιάστηκαν οι αποδόσεις στη δημοπρασία εντόκων €11 δισ. που πραγματοποίησε σήμερα το ιταλικό υπ. Οικονομικών.

Η γερμανική κυβέρνηση άντλησε σήμερα 3,870 δισ. ευρώ στο πλαίσιο δημοπρασίας 10ετών ομολόγων η οποία δεν καλύφθηκε τεχνικά, ενώ η απόδοση διαμορφώθηκε σε νέο ιστορικό χαμηλό, όπως μεταδίδει το Dow Jones Newswires.

Η δημοπρασία δεν καλύφθηκε καθώς οι προσφορές δεν ξεπέρασαν το ζητούμενο ποσό. Η προηγούμενη φορά που δεν καλύφθηκε ανάλογη δημοπρασία ήταν το Νοέμβριο του 2011.

Ακολουθούν οι λεπτομέρειες της δημοπρασίας με τα ποσά σε ευρώ:
Έκδοση: 10ετές bund
Κουπόνι: 1,75%
Ωρίμανση: 4 Ιουλίου 2022
Ποσό: 5 δισ.
Προσφορές: 4,109 δισ.
Αποδεκτές προσφορές: 3,870 δισ.
Συντελεστής κάλυψης:  1,1
Μέση απόδοση: 1,77%
Μέση τιμή: 99,77
Ελάχιστη τιμή: 99,72
Ημερομηνία διακανονισμού: 13 Απριλίου 2012

Η Bundesbank ανακοίνωσε ότι έγιναν αποδεκτές όλες οι προσφορές στη χαμηλότερη τιμή και ικανοποίησε όλες τη μη-ανταγωνιστικές προσφορές στη σταθμισμένη μέση τιμή. Το ποσό που διακρατήθηκε ήταν περίπου 1,130 δισ. ευρώ διαμορφώνοντας το  συνολικό μέγεθος στα 5 δισ. ευρώ.

Την ίδια στιγμή υπερδιπλασιάστηκαν οι αποδόσεις στη δημοπρασία εντόκων €11 δισ. που πραγματοποίησε σήμερα το ιταλικό υπ. Οικονομικών.

Ειδικότερα, το ιταλικό υπουργείο Οικονομικών πούλησε έντοκα γραμμάτια τριών και δώδεκα μηνών (BOTs ) ύψους 11 δισ. ευρώ μέσω δημοπρασίας πληρώνοντας ωστόσο σημαντικά αυξημένες αποδόσεις σε σχέση με ένα μήνα πριν. 

Οι υψηλότερες αποδόσεις αποτελούν ένδειξη πως η Ιταλία θα χρειαστεί να πληρώσει επίσης μεγαλύτερο επιτόκιο για να προσελκύσει επενδυτές στη δημοπρασία ομολόγου 5 δισ. ευρώ την Πέμπτη.
Συνέχεια

Κρατική ενίσχυση στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά προτείνει το ΔΝΤ

Μείωση της φορολογίας στην εργασία, όταν αυξάνονται οι διεθνείς τιμές εμπορευμάτων

Κρατική ενίσχυση στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, διεθνώς, προτείνει το ΔΝΤ, ώστε αφενός να ξεπεράσουν το πρόβλημά τους και αφετέρου να ξεκινήσουν και πάλι να καταναλώνουν και κατά συνέπεια να δημιουργούν ζήτηση.

Αναφερόμενοι στο παράδειγμα των ΗΠΑ, οι συντάκτες της έκθεσης επισημαίνουν ότι τα νοικοκυριά που έχουν πολύ υψηλό χρέος συνηθίζουν να περικόπτουν υπερβολικά την κατανάλωσή τους. Κάτι τέτοιο όμως δημιουργεί ρήγμα στο σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας και κατά συνέπεια και στο ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας.

Με δεδομένο ότι βασικό στοιχείο της υπερχρέωσης στις ΗΠΑ και την Ιρλανδία είναι τα στεγαστικά δάνεια τα οποία είναι μεν ενυπόθηκα αλλά αφορούν πολύ μεγαλύτερες περιόδους αποπληρωμής και υψηλότερα ποσά, το ΔΝΤ τονίζει ότι οι κατασχέσεις κατοικιών και οι πλειστηριασμοί δεν είναι λύση. Προκαλούν απότομες αναταράξεις στην αγορά κατοικίας και τελικά προβλήματα και στις τράπεζες οι οποίες έχουν χορηγήσει τα στεγαστικά.

Ως λύση προτείνεται μια κρατική ενίσχυση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών, προκειμένου να γίνει επανεκκίνηση της ανάπτυξης. Επικαλούμενος ανάλογα διεθνή μοντέλα, ο διεθνής οργανισμός ισχυρίζεται ότι με κρατική ενίσχυση ύψους 1% του ΑΕΠ προς τα νοικοκυριά που δεν μπορούν πλέον να καταναλώσουν είναι δυνατό να υπάρξει αύξηση του ΑΕΠ που θα φτάνει το 1,3% για τις ΗΠΑ και 1,1% του ΑΕΠ για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Προηγουμένως θα πρέπει να υπάρξουν κρατικές πρωτοβουλίες οι οποίες θα βοηθούν τους δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην κάλυψη του χρέους τους να επανέλθουν σε ένα φυσιολογικό πλαίσιο πληρωμών. Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί και με νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο θα επιτρέπει εξειδικευμένους εξωδικαστικούς συμβιβασμούς μεταξύ των τραπεζών και των δανειοληπτών.

Με δεδομένο ότι η κίνηση αυτή θα πλήξει τις τράπεζες, ο διεθνής οργανισμός προτείνει κρατική παρέμβαση με την εξαγορά επισφαλών δανείων και αφού τα αναδομεί να τα επαναπροωθεί στην αγορά για να καλύπτει το κόστος που θα έχει.

Σε ό,τι αφορά τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να υπάρξει κρατική παρέμβαση στους υπερχρεωμένους δανειολήπτες, σε πρώτη φάση επικαλείται την κρατική επιδότηση μέσω του δικτύου κοινωνικής προστασίας που ισχύει σε κάθε κράτος.

Μια δεύτερη επιλογή που δίνεται από το ΔΝΤ είναι να επιδοτούνται κατευθείαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία αντιμετωπίζουν πολλά «κόκκινα» δάνεια. Τούτο με την έννοια ότι οι υψηλές επισφάλειες των τραπεζών τις αποτρέπουν από το να χρηματοδοτήσουν υγιείς τομείς της πραγματικής οικονομίας.

Με τον τρόπο αυτό θεωρείται πιθανό ότι οι εμπορικές τράπεζες θα μπορέσουν να κάνουν οικιοθελώς αναδιάρθρωση των κακών δανείων τους. Σε δεύτερη σκέψη, όμως, το ΔΝΤ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο κάτι τέτοιο να μη συμβεί. Να υπάρξουν δηλαδή τράπεζες οι οποίες θα κρατήσουν την υπερβάλλουσα ρευστότητα για τη δική τους χρήση και να μη βοηθήσουν τα νοικοκυριά που κινδυνεύουν με προσωπική πτώχευση. Από την άλλη, μπορεί μια τέτοια διευκόλυνση να οδηγήσει σε έναν ηθικό κίνδυνο που θα έχει να κάνει με τους ίδιους τους δανειολήπτες. Συνέχεια

«Αναλφάβητοι» μιλούν για έξοδο από το ευρώ

By Wolfgang Münchau

Έχω συχνά αναφερθεί στον μακροοικονομικό αναλφαβητισμό του κατεστημένου που χαράσσει την οικονομική πολιτική της ευρωζώνης. Εξίσου εκνευριστικοί, αν όχι περισσότερο, είναι ο πολιτικός και ο νομικός αναλφαβητισμός των οικονομολόγων που χειρίζονται τα θέματα της ευρωζώνης. Το οικονομικό βραβείο Wolfson είναι το αποκορύφωμα.

Το ερώτημα που τίθεται από την επιτροπή του βραβείου Wolfson είναι το εξής: «Εάν ένα κράτος-μέλος εγκαταλείψει την οικονομική και νομισματική ένωση, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης αυτής της οικονομικής διαδικασίας ώστε να παρασχεθεί το πιο υγιές υπόβαθρο για τη μελλοντική ανάπτυξη της ευημερίας που απολάμβανε εντός της Ένωσης;».

Το συγκεκριμένο ερώτημα έχει δύο αμφισβητήσιμα σημεία:. Το πρώτο είναι εάν η προϋπόθεση που θέτει είναι όντως εφικτή, γιατί σε αντίθετη περίπτωση το ερώτημα δεν έχει νόημα. Το δεύτερο σημείο είναι πιο ουσιώδες: όταν ρωτάς ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για κάτι, πρακτικά θεωρείς δεδομένο ότι υπάρχει τέτοιος τρόπος.

Οι επιστήμονες της μακροοικονομίας τείνουν να συγχέουν τη νομισματική ένωση -για την οποία δεν έχουν μοντέλο- με ένα χαλαρό σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών ή με μία ένωση ενιαίου νομίσματος – για το οποίο έχουν μοντέλο. Η νομισματική ένωση είναι αρκετά πιο δύσκολη, γιατί δεν πρόκειται ούτε για κράτος, ούτε για χαλαρή συμφωνία κατά την οποία όλοι διατηρούν την εθνική τους κυριαρχία. Η ένταξη σε μία νομισματική ένωση δεν είναι ένα συμβόλαιο, αλλά κατοχυρώνεται από τις ευρωπαϊκές συνθήκες, οι οποίες αναφέρουν ότι το νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το ευρώ. Υπάρχουν περιθώρια ελιγμών ως προς την είσοδο στην ένωση -χώρες όπως η Βρετανία και η Δανία επέλεξαν να μην ενταχθούν-, αλλά δεν υπάρχουν περιθώρια ελιγμών κατά την έξοδο από αυτήν.

Νομικά υπάρχουν δύο τρόποι εξόδου από τη νομισματική ένωση: Ο πρώτος απαιτεί αλλαγή της συνθήκης. Πέρασαν 9 χρόνια για να εφαρμοστεί η τρέχουσα Συνθήκη της Λισαβόνας. Εάν επιλέξουμε αυτήν την οδό, θα πρέπει να υπάρξει διακυβερνητική σύνοδος, να επιτευχθεί συμφωνία και αυτή να επικυρωθεί από όλα τα κοινοβούλια. Στην Ιρλανδία, ίσως και σε άλλα κράτη-μέλη, θα πρέπει να γίνει δημοψήφισμα. Η πρόταση είναι τόσο ανέφικτη που είναι χάσιμο χρόνου ακόμη και να τη συζητήσουμε.

Ο δεύτερος τρόπος θα ήταν η έξοδος του κράτους-μέλους από την Ε.Ε. Αυτό είναι εφικτό βάσει του Άρθρου 50 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Νομικοί εμπειρογνώμονες με διαβεβαιώνουν ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να αποδειχθεί εντυπωσιακά ταχεία. Γεγονός είναι ότι δεν υπάρχει προηγούμενο. Η αποχώρηση της Γροιλανδίας από την Ε.Ε. το 1985 είναι ό,τι πλησιέστερο, αν και τότε η νομική βάση ήταν διαφορετική.

Σε κάθε περίπτωση, και αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη βασική προϋπόθεση που θέτει το ερώτημα του βραβείου Wolfson: αν υπάρχει τρόπος διαχείρισης της οικονομικής διαδικασίας.
Η έξοδος από την Ε.Ε. είναι μία μονομερής πράξη. Η χώρα που θα βγει από την Ε.Ε. χάνει την πρόσβαση στη χρηματοδότηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και στα κοινοτικά διαρθρωτικά κονδύλια. Ενδεχομένως να υπάρξουν φιλικές μεταβατικές συμφωνίες ή μία συμφωνία για να ενταχθεί το εν λόγω κράτος σε αυτό που είναι γνωστό ως Ευρωπαϊκή Οικονομική Περιοχή, η οποία δίνει τη δυνατότητα σε χώρες εκτός της Ε.Ε. να έχουν πρόσβαση στην ενιαία αγορά. Όλα αυτά, όμως, χρειάζονται χρόνο διαπραγματεύσεων. 

Εάν στόχος της άσκησης είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, τότε θα πρέπει να γίνει μέσα σε λίγες ημέρες ώστε να αποφευχθεί η μαζική φυγή κεφαλαίων από τη συγκεκριμένη χώρα. Ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος θα ήταν μία απλή συνθήκη «οικειοθελούς εξόδου». Σε αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε πολλά. Η χώρα θα πρέπει να αλλάξει την ονομαστική αξία όλων των εγχώριων συμβολαίων και πιθανότατα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να κηρύξει πτώχευση σε όλες τις υποχρεώσεις της στο εξωτερικό.

Τι θα λέγατε εάν όλοι στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσιζαν να παραβιάσουν τον νόμο και απλούστατα επέτρεπαν σε ένα κράτος-μέλος να βγει από την ευρωζώνη χωρίς να βγει από την Ε.Ε.; Εάν όλοι παρανομήσουν, τότε σε ποιον θα ασκηθεί νομική δίωξη; Όλοι άλλωστε γνωρίζουμε ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι… ευπροσάρμοστη. Θυμηθείτε ότι απαγορευόταν και η κρατική στήριξη.

Εάν η χώρα που αποχωρήσει από την ευρωζώνη παραμείνει μέλος της Ε.Ε., τότε εξακολουθεί να υπόκειται και στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Εάν εγκαταλείψει το ευρώ σε όλα τα εγχώρια συμβόλαια, αλλά το διατηρήσει στα συμβόλαια που έχει στο εξωτερικό, τότε θα ακολουθήσει βροχή μηνύσεων, οι οποίες μάλιστα θα έχουν βάση. Κάθε πολίτης της συγκεκριμένης χώρας θα μπορεί να κινηθεί νομικά εναντίον της κυβέρνησής της και ενδεχομένως εναντίον των κυβερνήσεων των άλλων κρατών-μελών. Η έξοδος από την ευρωζώνη θα ισοδυναμεί με δυσμενή διάκριση λόγω ιθαγένειας. Θα καταπατείται, με άλλα λόγια, μία από τις βασικότερες αρχές της Ε.Ε. Θυμηθείτε ότι το ευρώ θα εξακολουθεί να είναι το νόμισμα και της συγκεκριμένης χώρας, βάσει των συνθηκών.

Εάν η Ε.Ε. επιλέξει να ακολουθήσει αυτήν την οδό, τότε κάθε σύμβαση θα τεθεί εν αμφιβόλω.
Με άλλα λόγια, αυτό που παίρνει ως δεδομένο το ερώτημα του βραβείου Wolfson είναι το απόλυτο νομικό χάος.
Συνέχεια

Η ΥΒΡΙΣ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» (ΚΟΙΝΩΣ, Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΩΝ ΔΩΣΙΛΟΓΩΝ)…

Του ΣΤΑΘΗ*

Προσωπικώς δεν πιστεύω ότι η «Χρυσή Αυγή» θα μπει στη Βουλή. Αλλωστε δεν χρειάζεται, τη

βρώμικη δουλειά χάριν του Συστήματος της Διαφθοράς και της Διαπλοκής την κάνουν συστημικά κόμματα του δικομματισμού. Οχι, οι Δυνατοί δεν χρειάζονται μελανοχίτωνες στη Βουλή, τουλάχιστον όχι ακόμα. Τουλάχιστον όχι όλοι.

Χρειάζονται απλώς μια «Χρυσή Αυγή» εκτός Βουλής (και μόνον σε μεγάλη ανάγκη εντός) ως μπαμπούλα, ως «χρήσιμο φόβητρο», που μάλιστα, τροφοδοτώντας τη θεωρία του «κινδύνου εκ των δύο άκρων» σκοπό έχει να αποδυναμώνει την Αριστερά.

Η συκοφαντική ταύτιση των «δύο άκρων» παρ’ ότι είναι τελείως αντίθετα μεταξύ τους, έχει μακράν προϊστορία στην αστική προπαγάνδα.

Αλλά, αν δεν θέλουν οι αστικές δυνάμεις, τουλάχιστον όχι όλες, τους ναζί της «Χρυσής Αυγής» στο Κοινοβούλιο, θέλει να μπει σε αυτό η «Χρυσή Αυγή»…

 

 

Προς τούτο η φρασεολογία αυτής της οργάνωσης, όπως κάθε φασιστικής οργάνωσης στην πρώιμη φάση τηςστρέφεται κατά τις «σαπίλας του κράτους», κατά της «διαφθοράς στην κοινωνία» και κατά της δημοκρατίας της ίδιας ως πολιτεύματος «κλεφτών κι απατεώνων».

 

Ακριβώς τα ίδια έλεγαν εναντίον των αστών οι Γερμανοί ναζί την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϋμάρης, ώσπου πήραν την εξουσία με την ψήφο του λαού κι έγιναν οι καλύτεροι υπηρέτες των αστών.Οι πιο αιμοσταγείς και οι πιο αισχροί σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.

Σε κάποιους πολίτες που δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι η «Χρυσή Αυγή», η ρητορική της και η σημειολογία της εναντίον του καπιταλισμού φαντάζει φιλολαϊκή, ακόμα κι αριστερή. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Οπως απέδειξαν οι φασίστες του Μουσολίνι και οι Ναζί του Χίτλερ σφάζοντας «φιλολαϊκά» εκτός από τους άλλους λαούς εν τέλει και τους δικούς τους.

Για τους φασίστες, ο λαός είναι μια μάζα άξια περιφρόνησης, χρήσιμη μόνον για να τους φέρει στην εξουσία. Το τελευταίο που έκανε ο Χίτλερ πριν να πάει στον Διάολο, ήταν οι φιλιππικοί του εναντίον των Γερμανών (με 12.000.000 νεκρούς ήδη) που δεν στάθηκαν άξιοι του πεπρωμένου του. Οχι του πεπρωμένου τους (γελοίο κι αυτό ου μην και μεταφυσικό) αλλά του πεπρωμένου… του!

Οι τελευταίες διαταγές του Χίτλερ (μάλιστα επί μήνες) αφορούσαν στην καταστροφή της ίδιας της Γερμανίας, την εκθεμελίωσή της. Το φόλκστουρμ, ο «ολοκληρωτικός λαϊκός πόλεμος» τουΓκαίμπελς δεν φανέρωνε κανένα ηρωισμό, αλλά την εκδικητική μανία των ναζί εναντίον του γερμανικού λαού, που δεν κατάφερε ο έρμος να αποδείξει ότι ήταν υπεράνθρωποι – οι ναζί βεβαίως.

Οντως, οι ναζιστές άνθρωποι δεν ήταν. Αλλά ούτε θεοί. Θηρία ήταν. Τέρατα.

Μάλιστα τέρατα αγροίκα. Οταν οι ναζί και οι νεοναζί της «Χρυσής Αυγής» μιλούν για το έθνος δεν μιλούν στη βάση του «εκάστοτε πολιτικού προσδιορισμού περί το συνανήκειν» (που είναι ένα έθνος), αλλά στη βάση του αίματος, της φυλετικής συνέχειας.

Τόσον πρωτόγονοι είναι.

Και για αυτό είναι ρατσιστές. Διότι πιστεύουν στο «αίμα» (κάτι στο οποίο θα μπορούσαν αν πιστεύουν οι σκίουροι, αλλά όχι οι άνθρωποι).

Οι Ελληνες στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν είναι ρατσιστές (παρά τις φιλότιμες «προσπάθειες» του κράτους με το μεταναστευτικό να γίνουν), δεν έκαναν ποτέ πογκρόμ εναντίον των αλλοεθνών, ούτε γενοκτονίες.

«Ποιος θυμάται τη γενοκτονία των Αρμενίων απ’ τους Τούρκους;», έλεγε ο Χίτλερ και προχώρησε στηγενοκτονία των Εβραίων.

Πιστεύουν σήμερα οι «Χρυσαυγίτες» επίγονοι του Χίτλερ ότι έχουμε ξεχάσει;

Οι «Χρυσαυγίτες» μιλούν (και επιτίθενται) εναντίον των μεταναστών, όπως ο Χίτλερ κατά των Εβραίων. Ωσπου ύστερα να μαντρώσει, τους κομμουνιστές, τους σοσιαλδημοκράτες, τους ομοφυλόφιλους, τους χριστιανούς, τους τρελούς, τους τσιγγάνους, τους Σλάβους, τους πάντες.

Οχι, οι «Χρυσαυγίτες» δεν είναι πατριώτες, είναι εθνικιστές. Δεν αγαπούν την Ελλάδα, μισούν τους «άλλους». Είναι απλώς οι επίγονοι αυτών που τη διαμέλισαν. Δεν έχουν σχέση με τα ελληνικά γράμματα, είναι ανελλήνιστοι.

Κυρίως αυτό!

Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι η άρνηση του ανθρωπισμού των ελληνικών γραμμάτων.

Ο δε «φιλελληνισμός» του Χίτλερ, η «λατρεία» του για τη μιλιταριστική, όπως νόμιζε, Σπάρτη (πριν εν τέλει να ανακηρύξει τους σύγχρονους Ελληνες «υπάνθρωπους») βασίζεται στην πομπώδη κενότητα εκείνου που θαυμάζει το κέλυφος, αλλά αγνοεί το περιεχόμενο.

Κάτι σαν τους λαϊφοστυλάδες που θαυμάζουν τους μπρατσαράδες κι από μυαλό, κουκούτσι.

Οι «Χρυσαυγίτες» είναι τόσο Ελληνες κατά την παιδεία, όσον ο Κόναν ο Βάρβαρος. Οσο για τηνεξιδανίκευση του αρχαιοελληνικού κόσμου στην οποίαν καταφεύγουν για να ντοπάρονται, αυτό και μόνον δείχνει, ότι από τον αρχαιοελληνικό κόσμο δεν έχουν καταλάβει γρυ. Η (όποια) «εξιδανίκευση» χρειάζεται μόνον στους αμόρφωτους που θέλουν να πιστεύουν σε κάτι – σε έναν φύρερ, στο «πεπρωμένο του αίματος» (ή μήπως των κοπράνων), στο υπεράνθρωπον της αφεντομουτσουνάρας τους. Αυτός

είναι εν τέλει ο αταβισμός του φασισμού: να μπορεί το θηρίο να πιστεύει ότι είναι θεός.

Ομως, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, ο άνθρωπος ούτε θηρίο είναι ούτε θεός. Είναι ον πολιτικό.

Τι δουλειά λοιπόν έχουν οι Ελληνες με τον ναζισμό;

Για ανάλυση αίματος (μη μας περιμένει καμιά αρρώστια) πάμε στα μικροβιολογικά εργαστήρια, όχι στις κάλπες.

Πόσω μάλλον για να υπερψηφίσουμε «υπεράνθρωπους» που το «καθαρό τους» αίμα, τους επιτρέπει (!!!) να χύσουν το «βρώμικο» αίμα των άλλων.

Ελληνες είμαστε συμπατριώτες μου και η «Χρυσή Αυγή» μια Υβρις εναντίον των ελληνικών γραμμάτων, της λαϊκής μας παράδοσης, των ποιητών μας, των ηρώων και των αγίων μας…

Η ψήφος είναι ιερή, είναι όπλο, δεν είναι για πέταμα…

 

Δεν υπάρχουν αθώοι (μέρος πρώτο)

ως μη ελιτιστής και χωρίς καμία ικανή απάντηση για το πως ασκείται η εξουσία σε ένα κράτος, οι εκλογές με καθολικό δικαίωμα ψήφου των κατοίκων και απλή αναλογική, παραμένουν στην ουσία τους το μοναδικό νομιμοποιητικό μέσο έκφρασης αυτή τη στιγμή. Προσωπικά θα προτιμούσα να ψηφίζουμε ακόμα και για το χρώμα στις πλάκες των πεζοδρομίων, αλλά αν το θέλετε κι εσείς θα πρέπει να ψηφίσετε μόνο βουλευτές που να το υποσχεθούν κι αυτό είναι ένα μάλλον απίθανο σενάριο για τις επόμενες εκλογές.

Που δεν γνωρίζουμε ακόμα πότε ακριβώς θα διεξαχθούν, κι όσο περνάει από το χέρι των παπαδήμων και λοιπών καραγκιόζηδων αυτή η ημερομηνία θα μπορούσε να μετατεθεί στην επόμενη 20ετία Αλλά ας υποθέσουμε πως θα γίνουν μέσα στον επόμενο μήνα.

Η άλλη όψη του νομίσματος του να μην είσαι ελιτιστής, είναι ένα είδος ολοκληρωτικού πολέμου. Διότι δεν υπάρχουν πουθενά αθώοι. Γνωρίζω πως αυτή είναι μια πολύ σκληρή θέση, αλλά είναι το τίμημα του μη ελιτισμού. Αν θεωρείς πως οι άνθρωποι είναι ισότιμοι, αυτό σημαίνει πως έχουν και παρόμοιες ευθύνες για τη μοίρα τους.

Και τα τελευταία 2 χρόνια νομίζω δεν μπορούμε να παραπονεθούμε σε αυτό το επίπεδο. Μετά από 2 χρόνια μπάχαλου, αν κάποιος συνεχίζει να πιστεύει πως είναι αθώος, τότε το κάνει από συνειδητή επιλογή. Αν κάποιος νιώθει εξαπατημένος, είναι γιατί επιλέγει να εξαπατηθεί, λίγο πολύ σαν την εκλογή καμίνη στη δημαρχία της αθήνας. Άρα για εμένα αυτές οι εκλογές θα είναι μια πολύ καλή και ικανή αποκρυστάλλωση των επιλογών της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτό το λέω ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Το παρακάτω είναι ένα μικρό FAQ που ασχολείται λίγο με την αλφαβήτα του τι σημαίνει η ψήφος μας σύμφωνα με το συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα και μια κριτική στην ανύπαρκτη αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων

πώς θα μετράει η ψήφος μας?

Η ψήφος μας μετράει, μόνο αν πάμε να ψηφίσουμε ένα πολιτικό κόμμα. Η αποχή δεν μετράει στο αποτέλεσμα και είναι σαν να μην υπάρχουμε. Τα λευκά/άκυρα δεν μετράνε και είναι επίσης σαν να μην υπάρχουν. Ακόμα κι όταν δεν θέλουμε να επιλέξουμε, αυτό είναι μια επιλογή και μου είναι απόλυτα σεβαστή, φτάνει να μην θέλουμε μετά να ξεφύγουμε λέγοντας πως δεν έχουμε ευθύνη επειδή δεν ψηφίσαμε. Διότι όπως λέει και ο τίτλος, δεν υπάρχουν αθώοι. Και τώρα που τελειώσαμε με τα εύκολα πάμε στα πιο δύσκολα.

Τι θα γίνει αν ψηφίσω ένα κόμμα που δεν μπει στη βουλή?

Η ψήφος σας θα μετράει και θα καταγραφεί, αλλά αυτό δεν θα αντικατοπτριστεί σε έδρες μέσα στη βουλή. Αν λοιπόν ένα κόμμα δεν πιάσει το εκλόγιμο όριο του 3% αυτό δεν σημαίνει πως η ψήφος σας χάνεται. Σημαίνει πως η ψήφος σας δεν θα έχει εκπρόσωπο στη βουλή και άρα δυστυχώς δεν θα αντιπροσωπεύεστε. Οπότε πρακτικά σημαίνει πως η ψήφος σας θα μοιραστεί αναλογικά σε όλα τα κόμματα που θα μπουν στη βουλή. Κάθε νόμος που ψηφίζεται από τη μισή βουλή θα είναι σαν να έχει ψηφιστεί κατά το ήμισυ και από εσάς τους ίδιους. Αν η βουλή αποφασίσει με 151 βουλευτές να κάνει σαπούνι τους μετανάστες στα στρατόπεδα του λοβέρδου, τότε κατά το ήμισυ θα έχετε συμμετάσχει κι εσείς σε αυτή την απόφαση. Το ξέρω είναι άδικο, αλλά αυτό είναι το εκλογικό σύστημα που ψηφίστηκε από την προηγούμενη βουλή κι αν θέλετε να αλλάξει φροντίστε αναλόγως για τις επόμενες εκλογές. Γι’ αυτές τις εκλογές μόνο τα κόμματα που μπαίνουν στη βουλή έχουν δικαίωμα στις αποφάσεις.

Πώς μπορώ να ξέρω αν ένα μικρό κόμμα θα μπει στη βουλή?

Δυστυχώς δεν μπορείτε να το γνωρίζετε αυτό. Οι δημοσκοπήσεις όταν αφορούν τα μικρά κόμματα είναι εξαιρετικά αναξιόπιστες, τόσο για λόγους επιστημονικούς όσο και για λόγους προπαγάνδας κάτι το οποίο θα εξηγήσουμε παρακάτω. Κανένας δημοσκόπος, όσο ειλικρινής κι αν είναι δεν μπορεί να σας πει με τις σημερινές δημοσκοπήσεις αν ένα κόμμα θα πάρει 2% ή 4% ή ακόμα και 6% , πόσο μάλλον αν δεν είναι ειλικρινής και προσπαθεί απλά να κάνει χαρούμενους τους πελάτες του ή να διαμορφώσει κλίμα.

μπορώ να εμπιστευτώ τις δημοσκοπήσεις, για το πιθανό εκλογικό αποτέλεσμα?

Η σύντομη απάντηση είναι καθόλου, η εξήγηση της σύντομης απάντησης είναι παρακάτω.

Μια καλή δημοσκόπηση έχει συνήθως δείγμα 1200-1800 ατόμων. Πολλές από τις δημοσκοπήσεις που γίνονται σήμερα δεν έχουν ούτε αυτό, οπότε ότι πούμε παρακάτω ισχύει ακόμα περισσότερο. Ας ξεκινήσουμε με τον αφορισμό πως το συνολικό δείγμα δεν έχει καμία σημασία. Κι ας ξεκινήσουμε από την υπόθεση πως η εταιρία που κάνει τη δημοσκόπηση προσπαθεί να βγάλει ένα ειλικρινές αποτέλεσμα, κάνει σωστά τη δουλειά της και επιλέγει το σωστό δείγμα κάτι το οποίο επίσης δεν ισχύει. Όμως θα αρχίσω με αυτή την ιδανική παραδείσια κατάσταση για να δείξω πως ακόμα κι έτσι, ικανό μέρος των αποτελεσμάτων της δημοσκόπησης είναι αδιάφορο. Πάμε να δούμε τι έχει σημασία.

Από αυτούς τους 1800 ανθρώπους που ρωτάει η ειλικρινής δημοσκόπηση μας, απαντάει στην ερώτηση της πρόθεσης ψήφου περίπου το 50-60% . Ας πούμε 55,5% για να το στρογγυλέψουμε στα 1000 άτομα. Άρα ο δημοσκόπος μας πήρε μόλις 1000 απαντήσεις. Αν λοιπόν υπάρχει ένα κόμμα που παίρνει 2% στη δημοσκόπηση, αυτό σημαίνει πως από τους 1000ανθρώπους, μόλις 20 επέλεξαν αυτό το κόμμα (2/100*1000=20). Αν ένα άλλο κόμμα στην ίδια δημοσκόπηση πάρει 20% αυτό σημαίνει πως 200 άνθρωποι επέλεξαν αυτό το κόμμα (20/100*1000=200). Το δείγμα των 200 ανθρώπων είναι ένα συμπαθές αν όχι και υπέροχο δείγμα και σε γενικές γραμμές μπορούμε να το εμπιστευτούμε. Το δείγμα όμως των 20ατόμων είναι ένα ελάχιστο δείγμα και είναι παντελώς αναξιόπιστο. Κι αυτό διότι η αξιοπιστία του δείγματος κρίνεται ξεχωριστά κι όχι από το συνολικό δείγμα των 1800.

Για να καταλάβετε τι εννοώ δείτε εδώ έναν πίνακα με πιο απτά παραδείγματα γιατί το δείγμα των 15-20-30-40 ατόμων είναι ένα αστείο δείγμα. Μην πάρετε τον πίνακα της μετρητοίς γιατί αφορά άλλο παράδειγμα, κοιτάξτε όμως τα νούμερα για να πάρετε μια γεύση για τι περιθώρια λάθους μιλάμε συνήθως σε πολύ μικρά δείγματα που ακόμα και στις καμπύλες των βιβλίων δεν εμφανίζονται. Στο άρθρο της wikipedia πχ η πιο χαμηλή καμπύλη αφορά δείγμα 96 ατόμων. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως σε ένα κόμμα του 1-6% το εάν θα μπει ή όχι στη βουλή είναι στα όρια του στατιστικού λάθους.

Η διαφορά μεταξύ του 1% και του 3% (δηλαδή του εκλόγιμου ορίου) είναι η διαφορά μεταξύ των 10 ατόμων και των 30ατόμων και αυτό το δείγμα, ένας ειλικρινής δημοσκόπος θα το πέταγε στα σκουπίδια. Όμως δεν το κάνει, διότι οι δημοσκοπήσεις κοστίζουν, οι πελάτες θέλουν απαντήσεις και ταυτόχρονα θέλουν να κατευθύνουν την κοινή γνώμη. Διότι όπως είπαμε πιο πάνω, αν ένα κόμμα δεν μπει στη βουλή, τότε η ψήφο σας δεν έχει αντιπρόσωπο και την μοιράζονται όλα τα κόμματα αναλογικά. Άρα αν ο δημοσκόπος ή ο πελάτης του θέλει να προωθήσει ένα κόμμα και να χαντακώσει ένα άλλο, τότε μαγειρεύει το αποτέλεσμα για να δείχνει πως το ίδιο δείγμα των 20-30ατόμων στη μία περίπτωση μεταφράζεται σε 3,5% και στην άλλη περίπτωση σε 2,5%

Υπάρχουν πολλά ακόμα κόλπα και παγίδες στις δημοσκοπήσεις. Κάποια μπορώ να σας τα πω, τα περισσότερα τα ξέρουν μόνο οι ειδικοί. Που επειδή δεν βγαίνουν να τα πουν μόνοι τους, μήπως και χαλάσουν την επιστημοσύνη τους (και το παντεσπάνι τους), με αναγκάζουν να κάνω εγώ τον καραγκιόζη (όπως πάντα). Για παράδειγμα, αν από τους 1800 ανθρώπους που ρωτήσαμε πανελλαδικά οι 200 από τη θεσσαλονίκη δεν απάντησαν στην ερώτηση της πρόθεσης ψήφου γιατί δεν γουστάρουν την προφορά των αθηνέζων, τότε στην ουσία, το δείγμα μας δεν είναι αντιπροσωπευτικό, διότι δεν έχουμε ιδέα τι θα ψηφίσουν οι σαλονικιοί. Αν οι σαλονικιοί ψηφίζουν περίπου ό,τι ψηφίζουν και οι κοζανίτες μπορούμε να μαγειρέψουμε λίγο το αποτέλεσμα και να υποθέσουμε πως οι σαλονικιοί επέλεξαν ό,τι και οι κοζανίτες. Ή αν ένας φίλος μας δημοσκόπος που είχε κάνει μια παρόμοια έρευνα πριν 15μέρες πήρε απαντήσεις από τους σαλονικιούς γιατί ήταν καρντάσι, μπορούμε να συμβουλευτούμε τις δικές του απαντήσεις. Όπως καταλαβαίνετε ήδη έχουμε αρχίσει να μπαίνουμε σε περιοχές που είναι περισσότερο τέχνη και διαίσθηση και όχι κάποια σίγουρη επιστήμη από την οποία μπορούμε να εξάγουμε σίγουρα συμπεράσματα. Θα πρέπει δηλαδή εκεί να εμπιστευτούμε την κρυστάλλινη σφαίρα του δημοσκόπου, που μπορεί να είναι γατόνι και να τα μυρίζεται όλα αυτά, ή μπορεί και όχι. Και στην ελλάδα γνωρίζουμε πολύ καλά πως πέρα από γατόνι, ο δημοσκόπος είναι πολύ πιθανό να είναι και διαπλεκόμενος ή να θέλει να ευχαριστήσει τον πελάτη που τον πληρώνει.

Ένα άλλο κόλπο που κάνουν πχ στις μηνιαίες (κυλιόμενες) δημοσκοπήσεις είναι το εξής. Χρησιμοποιούν είναι πάρα πολύ μικρό δείγμα 800-1000ατόμων. Όπως εξηγήσαμε παραπάνω με συμμετοχή γύρω στο 60% αυτό σημαίνει πως στην πρόθεση ψήφου απαντάνε γύρω στους 500 ανθρώπους. Ένα κόμμα που παίρνει 3% σημαίνει ότι επιλέχθηκε από μόλις από 15άτομα (3/100*500=15). Κάτι που κάνει το δείγμα εντελώς αναξιόπιστο. Σε τόσο μικρό δείγμα ακόμα κι ένα κόμμα του 6% βρίσκεται στα όρια της αναξιοπιστίας, κι ακόμα κι ένα κόμμα του 10% (10/100*500=50) βρίσκεται πολύ κοντά στην πιθανότητα να μην μπαίνει καν στη βουλή ή τελικά να πάρει 4% και όλοι να μιλάνε για έκπληξη (και το ερώτημα είναι έκπληξη σε σχέση με τι?).

Για να ξεπεράσει αυτόν τον σκόπελο η εταιρία κάνει το εξής. Παίρνει τις δημοσκοπήσεις που έκανε τους προηγούμενους μήνες και προσθέτει τα παλιότερα δείγματα στο καινούργιο με κάποιου είδους στάθμιση. Δηλαδή λέει πως το δείγμα φεβρουαρίου θα το λάβω υπόψη μου κατά 80%, το δείγμα ιανουαρίου κατά 60% κλπ κλπ. Με αυτόν τον τρόπο φτιάχνει ένα δείγμα που είναι αρκετά μεγαλύτερο από τα 800 άτομα που ρώτησε αυτόν τον μήνα, αλλά που στην πραγματικότητα αρχίζει και μπάζει διότι θεωρεί πως τον φλεβάρη και τον γενάρη οι άνθρωποι πίστευαν ακριβώς τα ίδια πράγματα με τον μάρτη. Κάτι που μπορεί να είναι πολύ αξιόπιστο αν η ερώτηση είναι, ποιά ποδοσφαιρική ομάδα υποστηρίζετε (διότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν κάθε μήνα ομάδα), αλλά πολύ προβληματικό αν τους ρωτάς ποιο κόμμα ψηφίζεται σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό.

Θα μπορούσε να υπάρξει μια δημοσκόπηση την οποία θα μπορούσα να εμπιστευτώ?

Ναι θεωρητικά όπως θα μπορούσε να υπάρξει ελεύθερη αγορά σε ένα άλλο σύμπαν, θα μπορούσε να υπάρξει και μια τέτοια δημοσκόπηση. Για αρχή θα πρέπει να εμπιστευόμαστε και την επιστημονική αρτιότητα, αλλά κυρίως την ειλικρίνεια του δημοσκόπου. Κατά δεύτερο θα πρέπει να εμπιστευόμαστε την ειλικρίνεια των προθέσεων των ανθρώπων που ρωτά ο δημοσκόπος. Παλιότερα πχ, πριν οι δημοσκόποι οι τηλεοράσεις και ο λοβέρδος νομιμοποιήσουν τη χρυσή αυγή, οι δημοσκόποι ήξεραν πως οι άνθρωποι θα ντρέπονταν να απαντήσουν ότι ψηφίζουν ένα ναζιστικό κόμμα και άρα τα αποτελέσματά τους δεν θα ήταν αξιόπιστα όσον αφορά τη χρυσή αυγή.

Και τέλος θα έπρεπε να πάρουμε ένα επαρκώς μεγάλο δείγμα προκειμένου να ξεπεράσουμε τα μαθηματικά προβλήματα των μικρών δειγμάτων. Διότι σ’ ένα δείγμα 20.000 ανθρώπων με 55% απάντηση στην πρόθεση ψήφου θα είχαμε 11.000 απαντήσεις κι ένα κόμμα του 2% θα είχε 220απαντήσεις (2/100*11000=220). Δεν είναι τέλειο δείγμα αλλά είναι ένα ικανό δείγμα.

Άρα τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση?

Δεν έχω κάποια μαγική απάντηση, αλλά στο επόμενο μέρος θα προσπαθήσω να αναλύσω μερικές στρατηγικές πάνω στο τι θα μπορούσαμε να κάνουμε γιατί κι εμένα είναι κάτι που με προβληματίζει πολύ.
http://www.techiechan.com/?p=1608

Από μακρυά μοιάζει για ξύπνιος.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία για την διορατικότητα του παπαδημου δείχνει ο άνθρωπος οτι είναι αϊτός, το βλέπεις στο μάτι του,στην σπιρτάδα που έχει στις κινήσεις του,στην ταχύτητα που έχει στον λόγο του και απορώ πως δεν έγινε πολιτικός νωρίτερα έχει όλα τα χαρακτηριστικά. Αυτό εδώ είναι ένα τελευταίο παράδειγμα της αξιοσύνης του:

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ: ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΞΑΓΩΓΕΑΣ ΚΑΘΑΡΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Βιώσιμη ανάπτυξη που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να γίνει ο μεγαλύτερος εξαγωγέας καθαρής ενέργειας στην ΕΕ χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός το πρόγραμμα «Ήλιος». Μιλώντας σε ειδική ημερίδα για την ενέργεια, που…  συνδιοργανώνεται από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο κ. Παπαδήμος χαρακτήρισε «εθνική προτεραιότητα» τις επενδύσεις σε έργα για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, επισημαίνοντας ότι στον ενεργειακό τομέα έχουμε τη δυνατότητα να αποτελέσουμε κομβικό σημείο για την Ευρώπη.

Και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις τα συνεταιρακια του οι Γερμανοί του την έφεραν:

Γερμανός αξιωματούχος βάζει «φρένο» στο πρόγραμμα «Ήλιος»

Εξανεμίζονται οι ελληνικές ελπίδες για πώληση ηλιακής ενέργειας στην Γερμανία, μετά τις δηλώσεις ανώτατου αξιωματούχου ότι, το Βερολίνο θα ενισχύσει την παραγωγή του σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειεας πριν εξετάσει το ενδεχόμενο εισαγωγών.

Σύμφωνα με το Reuters, η Ελλάδα πέρσι δημοσίευσε το πρόγραμμα «Ήλιος» με σκοπό την προσέλκυση επενδύσεων ύψους 20 δισ. ευρώ στον τομέα της ηλιακής ενέργειας, ώστε να δώσει ώθηση στην οικονομία της.

Η χώρα ήλπιζε να μπορέσει να εκμεταλλευτεί το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής ενέργειας πουλώντας την σε ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως στην Γερμανία, η οποία σχεδίαζε να αντικαταστήσει την πυρηνική ενέργεια με ΑΠΕ.

Ωστόσο, η Γερμανία φαίνεται πως επιθυμεί να αναπτύξει πρώτα την δική της παραγωγή πριν εξετάσει το ενδεχόμενο εισαγωγών, σύμφωνα με δηλώσεις του Αναπληρωτή Υπουργού Ενέργειας Juergen Becker.

Οι εισαγωγές ηλιακής ενέργειας μπορεί να αποτελέσουν επιλογή για την Γερμανία μακροπρόθεσμα, αλλά το Βερολίνο δεν θέλει το «Ήλιος» να επηρεάσει τα σχέδια της χώρας, ανέφερε ο Becker μετά από συνάντηση που είχε στην Αθήνα με τον Έλληνα Υπουργό Ενέργειας, Γ. Παπακωνσταντίνου και τον Επίτροπο Ενέργειας Guenther Oettinger. 

Σύμφωνα με τον Γερμανό αξιωματούχο, πριν προβεί σε πώληση ηλεκτρικής ενέργειας, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει δραστικά τις εγγυημένες τιμές που πληρώνει στους παραγωγούς ηλιακής ενέργειας, ώστε να φτάσουν κοντά στα γερμανικά επίπεδα (που είναι σχεδόν τα μισά από τα ισχύοντα στην Ελλάδα).

Σημειώνεται ότι, πρόσφατα η Γερμανία μείωσε τις εγγυημένες τιμές στους παραγωγούς ηλιακής ενέργειας, για να ανακόψει τα ηλιακά projects, τα οποία ήταν αποτέλεσμα των γενναιόδωρων επιδοτήσεων.

Αξίζει να αναφερθεί ότι, η ηλιακή ενέργεια αντιπροσωπεύει μόνο το ελάχιστο μέρος της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα. Οι ΑΠΕ, κυρίως από την αιολική ενέργεια, καλύπτουν σήμερα περίπου το 8% της συνολικής ζήτησης στην Ελλάδα. Συνέχεια

ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΡΑΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΝΑΥΠΗΓΕΙΩΝ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ.

Με επιστολή της πρός το σωματείο εργαζομένων «ΤΡΙΑΙΝΑ» η διοίκηση των ναυπηγείων γνωστοποίησε την Παρασκευή 30/3/2012 την πρόθεσή της να εφαρμόση εργάσιμη βδομάδα μιας μέραςαπό 18/4/2012. Κάλεσε γι αυτό το θέμα σε διαβούλευση το σωματείο στις 4/4/2012.

τώρα είναι αργά η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Ότι θα συνεχίσει να αποδέχεται κρατικά ομόλογα χωρών της ευρωζώνης ως εγγύηση στις δανειοδοτικές της πράξεις, ανακοίνωσε τη Δευτέρα η γερμανική Bundesbank διαψεύδοντας δημοσιεύματα του Τύπου που έκαναν λόγο για απόφαση της Τράπεζας να μην δέχεται ομόλογα που φέρουν τις εγγυήσεις των χωρών που βρίσκονται σε πρόγραμμα διάσωσης (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία). 

«Συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε κρατικά ομόλογα αυτών των χωρών στο πλαίσιο των κανονισμών της ΕΚΤ», δήλωσε χαρακτηριστικά εκπρόσωπος της Bundesbank, όπως μεταδίδει το Reuters. 

Η μετά τριημέρου αντίδραση της Bundesbank έρχεται μετά από πολλά δημοσιεύματα τα οποία έφεραν στελέχη των κεντρικών τραπεζών να δηλώνουν ότι η Bundesbank με την άρνησή της (να μην δέχεται δηλαδή, ομόλογα τραπεζών τα οποία έχουν εγγυηθεί το ελληνικό, το ιρλανδικό και το πορτογαλικό κράτος) διασπά την ενότητα του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών.