η διάσπαση ξεκινάει.

Πιθανότατα οι Γερμανοί βλέπουν ένα νέο κούρεμα στην Ελλαδα και είναι σίγουροι για το πρώτο κούρεμα της Πορτογαλιας και της Ιρλανδιας αυτός είναι ο λόγος που άρχισαν να παίρνουν αποστάσεις, συγκεκριμένα η Bundesbank είναι εκτεθειμένη περίπου στα 550 δις στον ευρωπαϊκό νότο και το πλεόνασμα που έχουν αρμέξει απο τα PIIGS είναι κάπου στα 600 δις δηλαδή ίσα ίσα τα φέρνουν βόλτα.Το καλύτερο είναι ότι αυτά βλέπουν οι αγορές και αποφεύγουν Πορτογαλια Ισπανια και δεν είναι μακρυά και Ιταλια. Όλα για τους Γερμανούς, τώρα που είναι στα λεφτά τους θα δει ο ευρωπαϊκός νότος το πραγματικό πρόσωπο του κατακτητή αλλά και όχι μόνο, θα δει και αυτό του προδότη.

Η Bundesbank αποφάσισε να μη δέχεται ομόλογα τραπεζών τα οποία έχουν εγγυηθεί το ελληνικό, το ιρλανδικό και το πορτογαλικό κράτος.

Η απόφαση αυτή έχει προκαλέσει μια μικρή τρικυμία στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας,  καθώς πολλοί κεντρικοί τραπεζίτες κατηγορούν πλέον τον κ. Βάϊντεμαν ότι αποσταθεροποιεί το ενιαίο κεντρικό ευρωτραπεζικό σύστημα. Ορισμένοι μάλιστα τον κατηγορούν για “βαλκανοποίηση” του ευρωσυστήματος των κεντρικών τραπεζών της ΕΚΤ.

Η δυνατότητα αυτή βέβαια της Bundesbank προέκυψε από την απόφαση της διοίκησης της ΕΚΤ να αφήσει στις διοικήσεις των εθνικών κεντρικών τραπεζών το δικαίωμα απόφασης για το αν θα δέχονται ή όχι ομόλογα τα οποία εγγυούνται τα τρία κρατών που βρίσκονται σε πρόγραμμα στήριξης του EFSF.

Σε κάθε περίπτωση η κίνηση αυτή της Bundesbank αποτυπώνει και σε πρακτικό επίπεδο τις διαφορές πολιτικών στο εσωτερικό της ΕΚΤ, χωρίς ακόμα να είναι δυνατό να αξιολογηθεί η επίπτωσή της.

Ορισμένες πλευρές συσχετίζουν την κίνηση αυτή της Bundesbank με το ενδεχόμενο γενίκευσης στις προβληματικές οικονομίες της ευρωζώνης του ελληνικού πειράματος με το PSI και το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων το οποίο βέβαια προς το παρόν άφησε εκτός τα ομόλογα των κεντρικών τραπεζών.  

Ποσό 90 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν τα στελέχη της Τρόικας για τις… υπηρεσίες τους στην Αθήνα – Μέσω του ΠΔΕ το ποσό που ενέκρινε η ΕΕ – Ιδιαίτερα μαθήματα ελληνικής οικονομίας από τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου σε 3 γκρουπ της ΕΕ και του ΔΝΤ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ… Αδρά αμοιβή 90 εκατ. ευρώ πρόκειται να λάβουν τα τεχνικά στελέχη της Τρόικας για τις «δουλειές» τους στην Αθήνα.
Την ώρα που στην Ελλάδα εφαρμόζεται το χειρότερο πρόγραμμα λιτότητας με περικοπές μισθών, συντάξεων και με απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων οι ελεγκτές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ βρήκαν τρόπο για το πώς θα αυξήσουν τις αποδοχές τους εκμευταλευόμενοι τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «bankingnews» η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη εγκρίνει ένα ποσό της τάξης των 90 εκατ. ευρώ για τις υπηρεσίες που πρόκειται να προσφέρουν στην χώρα μας τα στελέχη από Βρυξέλλες, Ουάσιγκτον αλλά και αυτά που πρόκειται να έρθουν από Αυστρία, Βέλγιο, Ιταλία, Ισπανία, Βουλγαρία.
Πηγές του υπουργείου Οικονομικών με άριστη ενημέρωση επί του θέματος επισημαίνουν ότι το ποσό αυτό θα φθάσει στις «τσέπες» των τεχνικών κλιμακίων μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) τα έσοδα του οποίου πρόκειται να ενισχυθούν τους επόμενους μήνες με το προηγούμενο ποσό.
Δεν αποκλείεται το κονδύλι από την Ε.Ε. να φθάσει ακόμη και τα 100 εκατ. ευρώ σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δεδομένου η «πολυεθνική δύναμη» των τεχνοκρατών θα αυξηθεί απότομα έως το καλοκαίρι.
Να σημειωθεί ότι ο επικεφαλής της ομάδας εργασίας της ΕΕ στην Ελλάδα, Χορστ Ράιχενμπαχ σε πρόσφατη συνέντευξη του έκανε λόγο για άφιξη 160 και πλέον ελεγκτών που θα φθάσουν στην Αθήνα το αργότερο μέχρι το καλοκαίρι.
Ήδη το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας, με τη βοήθεια των διαφόρων ομόσπονδων κρατιδίων, κατάφερε να συγκροτήσει κλιμάκιο 100 εφοριακών οι οποίοι πρόκειται να συμμετάσχουν σε αποστολές στην Ελλάδα.
Μεγάλη ήταν και η ανταπόκριση από πλευράς Κρατών Μελών για παροχής βοήθειας στα προβλήματα της Ελλάδας. Συνολικά δήλωσαν πρόθυμες δώδεκα χώρες-μέλη (Αυστρία, Βέλγιο, Δανία, Γερμανία, Βουλγαρία, Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία κλπ). Και πώς να μην ήταν άλλωστε μετά την ενημέρωση που είχαν για την χρυσή αμοιβή που θα λάβουν για τις υπηρεσίες τους στην Αθήνα.
Δικαίωμα σε αυτό το κονδύλι θα έχουν και οι εμπειρογνώμονες από τη Σουηδία για την συνεισφορά τους στο θέμα της βελτίωση της είσπραξης οφειλών, όπως και οι εμπειρογνώμονες από τη Δανία και τη Γαλλία για τις συμβουλές που θα παράσχουν για τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου αλλά και για τις τεχνικές βοήθειας σε ότι αφορά στον καλύτερο φορολογικό έλεγχο.
Στην μοιρασιά θα μπουν και τα στελέχη από την Ισπανία για την τεχνική βοήθεια σχετικά με τη φορολόγηση των «σημαντικών» φορολογουμένων αλλά και για την είσπραξη των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης.
Πολλοί από αυτούς τους τεχνοκράτες έχουν αρχίσει ήδη αρχίσει να έρχονται στην Αθήνα. Χθες τρία κλιμάκια ξένων αποτελούμενα από επτά ελεγκτές «έκοβαν βόλτες» στο Γενικό Λογιστήριο χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας.
Το γεγονός αυτό ανάγκασε τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου να χάνουν πολύτιμο χρόνο για την ενημέρωση των γκρουπ της Τρόικας, η οποία τις περισσότερες φορές έπαιρνε τη μορφή σεμιναρίου…

Μ. Χριστοδούλου
http://www.bankingnews.gr

Σκάει η φούσκα της διψήφιας αύξησης των εξαγωγών .

Η «παραμυθένια» πορεία των ελληνικών εξαγωγών την τελευταία διετία αποδείχθηκε τελικά ότι έχει και «δράκο».

Είναι ο τομέας των πετρελαιοειδών αλλά ειδικότερα ο συνυπολογισμός του εφοδιασμού των κάθε είδους πλοίων και αεροσκαφών τρίτων χωρών με καύσιμα, λιπαντικά και άλλα εφόδια, που τελικά ευθύνονται σε μέγιστο βαθμό για την δημιουργία μιας ουσιαστικά μαγικής εικόνας σε σχέση με τις πραγματικές εξαγωγικές επιδόσεις των ελληνικών επιχειρήσεων.

Όχι ότι τα τελευταία χρόνια οι εξαγωγές μας δεν έχουν αναπτυχθεί. Νέες αγορές έχουν ανοίξει ακόμη και σε μακρινούς προορισμούς όπως το Περού, η Αργεντινή ή τα Νησιά Φάλκλαν, και οι πωλήσεις βιομηχανικών και αγροτικών προϊόντων είναι όντως ανεβασμένες.

Η πραγματική άνοδος όμως των εξαγωγών σε αξία και όγκο είναι τελικά πολύ μικρότερη από αυτή που η Κυβέρνηση διαφημίζει με κάθε ευκαιρία, όταν δημοσιεύονται τα στοιχεία με τις εμπορευματικές συναλλαγές (36,8% η αύξηση του 2011) και ήδη τα πρώτα στοιχεία για τον Ιανουάριο του 2012 πιστοποιούν ότι η αλματώδης άνοδος έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει αφού η βάση σύγκρισης δεν είναι πλέον ευνοϊκή.

1,348 δισ. ευρώ για εφοδιασμό πλοίων

Από μόνη της η «αγορά» του εφοδιασμού πλοίων έφτασε το 2011 σύμφωνα με τα στοιχεία του Πανελλήνιου Συνδέσμου Εξαγωγέων να απορροφά εξαγωγές ύψους 1,348 δις. ευρώ και συνιστά πλέον τον 5ο μεγαλύτερο εξαγωγικό προορισμό ελληνικών προϊόντων μετά την Ιταλία, τη Γερμανία, την Τουρκία και την Κύπρο. Η αξία των εξαγωγών σε πετρελαιοειδή ξεπερνά τα 6,6 δις. ευρώ και αντιστοιχεί στο 26% του συνόλου. Πέρυσι να θυμίσουμε ότι η κρουαζιέρα γνώρισε πιένες άρα και η τροφοδοσία των κρουαζιερόπλοιων με καύσιμα που ελλιμενίζονταν στην Ελλάδα επίσης, υπήρξε πολεμική αναταραχή στη Λιβύη.

Το 2010 αντίστοιχα η αξία των εξαγωγών καυσίμων συνολικά ήταν 1,83 δις. ευρώ. Αυξήθηκε δηλαδή κατά 259% μέσα σε ένα χρόνο. Οι δε εξαγωγές εφοδιασμού ήταν μόλις 338 εκατ. ευρώ (13η θέση) και νωρίτερα σχεδόν ανύπαρκτες αφού δεν καταγράφονταν ως εξαγωγική δραστηριότητα, αλλά ως πράξεις εφοδιασμού. Αυτό άλλαξε στις αρχές του 2011, όταν η χώρα μας «προσαρμόστηκε» με την κοινοτική νομοθεσία και με υπουργική απόφαση ενέταξε στις εξαγωγές τους εφοδιασμούς πλοίων και αεροσκαφών, αρχικά «ανεξαρτήτως προορισμού τους» δηλαδή ακόμη και εντός Ε.Ε, και στη συνέχεια διευκρινίζοντας ότι αφορά μόνο σε ελλιμενισμούς πλοίων τρίτων χωρών.

Παρελθόν τα εντυπωσιακά ποσοστά αύξησης

Επειδή πλέον το 2012, η βάση σύγκρισης δεν είναι ευνοϊκή όπως συνέβαινε τους πρώτους μήνες του 2011 σε σχέση με το 2010, η «κόπωση» στις εξαγωγικές επιδόσεις της χώρας είναι εμφανής.
Τον Ιανουάριο σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που ανακοινώθηκαν χθες οι εξαγωγές χωρίς πετρελαιοειδή μειώθηκαν εντός της ΕΕ κατά 5,9% στα 746,1 εκατ. ευρώ, όταν πέρυσι είχαν αυξηθεί κατά 26%. Παράλληλα αυξήθηκαν κατά 14% στα 450,6 εκατ.ευρώ στις χώρες εκτός ΕΕ, όταν πέρυσι είχαν αυξηθεί κατά 42%. Συνολικά οι εξαγωγές τον Ιανουάριο παρέμειναν στάσιμες όταν τον ίδιο μήνα του 2011 είχαν παρουσιαστεί αυξημένες κατά 30%.

Οι πραγματικές εξαγωγές

Σε ότι αφορά τώρα τις εξελίξεις στον πραγματικό «κόσμο» των εξαγωγών:

Σύμφωνα με την έρευνα του ΠΣΕ και του ΚΕΕΜ, στη λίστα των 100 πιο εξαγώγιμων ελληνικών προϊόντων καταγράφηκαν το 2011 περίπου 15 νέες είσοδοι, που αφορούν κυρίως προϊόντα αλουμινίου, δομικά υλικά, λιπάσματα και συσκευές μεταφορές δεδομένων. Ενισχυμένες ήταν επίσης οι εξαγωγές σε φράουλες, καπνιστά ψάρια, εμφιαλωμένο νερό και παιδικά παιχνίδια.

-Τα προϊόντα με τις μεγαλύτερες εξαγωγές πέρυσι ήταν τα ορυκτέλαια πετρελαίου με 6,36 δις. ευρώ, τα προϊόντα από αργίλιο με 562,5 εκατ. ευρώ, τα «εμπιστευτικά προϊόντα» με 530,1 εκατ.ευρώ, τα φάρμακα (475,6 εκατ.ευρώ), τα ψάρια (452,6 εκατ. ευρώ), οι ράβδοι από σίδηρο ή χάλυβα (356,8 εκατ. ευρώ), οι σωλήνες κάθε είδους (340,8 εκατ. ευρώ), τα λαχανικά (264,4 εκατ. ευρώ), τα βερίκοκα, τα κεράσια και τα ρόδια με 251,2 εκατ. ευρώ, το βαμβάκι (234,8 εκατ. ευρώ), η φέτα και το κεφαλοτύρι με 234,2 εκατ. ευρώ, τα γουνοδέρματα (215,9 εκατ. ευρώ), το ελαιόλαδο με 211,1 εκατ. ευρώ και τα κράματα αργιλίου με 204,4 εκατ. ευρώ).

Αντίθετα από τα κορυφαία μέχρι το 2010 εξαγώγιμα ελληνικά προϊόντα «χάθηκαν» τα αρτοποιήματα και ζαχαρώδη, τα μανταρίνια και πεπόνια, ορισμένοι τύποι χρωμάτων, ορμονούχα φάρμακα, τα είδη υγιεινής και τα πλοία. Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν, επίσης, και την κρίση που διέρχεται ο άλλοτε κραταιός κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας και της ένδυσης, με την απουσία των νημάτων denim και των μη πλεκτών ενδυμάτων.

-Οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων αυξήθηκαν κατά 11% (στα 10,2 δις. ευρώ έναντι 9,2 δις. ευρώ) κυρίως λόγω της μεγάλης αύξησης των εξαγωγών πρώτων υλών και των μηχανημάτων και υλικών μεταφορών. Αντίθετα στάσιμες παρέμειναν οι εξαγωγές χημικών προϊόντων (-0,8%, στα 2,346 δις. ευρώ).

– Αύξηση 4,2% κατέγραψαν οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων ( 4,096 δις. ευρώ), με τη μεγαλύτερη συνεισφορά να προέρχεται από την υποκατηγορία των τροφίμων και ζώων που απορροφούν πάνω από τα 3/4 των εξαγωγών αγροτικών προϊόντων. Οι εξαγωγές ποτών και καπνού έφτασαν τα 566 εκατ. ευρώ (+3,1%), ενώ οι εξαγωγές της υποκατηγορίας λάδια & λίπη ζωικής ή φυτικής προέλευσης στα 299 εκατ. ευρώ.,

-Αισθητή μείωση παρουσίασαν οι εξαγωγές πρώτων υλών (-6,6% στα 889 εκατ. ευρώ).

– Σημαντικές ανακατατάξεις προέκυψαν και στις κυριότερες αγορές προορισμού των ελληνικών εξαγώγιμων προϊόντων. Η Ιταλία είναι πλέον ο κορυφαίος εξαγωγικός προορισμός ελληνικών προϊόντων με 2,123 δις. ευρώ, ενώ στη δεύτερη θέση ακολουθεί η Γερμανία με 1,763 δις. ευρώ. Στην τρίτη θέση έχει αναρριχηθεί η Τουρκία με 1,752 δις. ευρώ, ενώ ακολουθούν η Βουλγαρία με 1,239 δις. ευρώ, οι ΗΠΑ με 1,191 δις. ευρώ, η Αγγλία με 890,6 εκατ. ευρώ, η Γαλλία με 651 εκατ. ευρώ , η Ρουμανία με 596,5 εκατ. ευρώ και η Σιγκαπούρη με 587,2 εκατ. ευρώ.

Πηγή:www.capital.gr

Συνθηκολογημένοι Κεϋνσιανοί (μέρος Β’)

Η ομορφιά της αρχαίας μυθολογίας οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στον τρόπο με τον οποίο οι προφητείες αποκτούν εξουσία επί των ανθρώπων. Για παράδειγμα, αν ο Βασιλιάς της Θήβας δεν είχε πιστέψει την προφητεία ότι ο αγέννητος ακόμα γιος του κάποια στιγμή θα τον σκότωνε, ο Οιδίποδας ούτε Οιδίποδας θα λεγόταν ούτε και θα σκότωνε τον πατέρα του πάνω σε έναν καυγά σε μια διασταύρωση, όπου βέβαια δεν τον αναγνώρισε ως πατέρα του εξ αιτίας της… προφητείας. Η προφητεία, την ώρα που γίνεται πιστευτή, αλλάζει τον κόσμο και «γεννά» τα γεγονότα που προφητεύει.

Το ίδιο συμβαίνει, ισχυρίζεται ο Keynes, σε μια οικονομία, ιδίως στον Καιρό της Κρίσης: Αν οι περισσότεροι επιχειρηματίες πιστέψουν ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα (η ζήτηση θα προκύψει) τότε τα πράγματα θα βελτιωθούν (καθώς η αισιοδοξία τους θα φέρει τις επενδύσεις που θα αναζωογονήσουν την οικονομική δραστηριότητα) επιβεβαιώνοντας τις αισιόδοξες προβλέψεις τους. Όμως, η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι πως αν οι περισσότεροι επιχειρηματίες πιστέψουν ότι τα πράγματα θα δυσκολέψουν (η ζήτηση θα μειωθεί κι άλλο) τότε η κατάσταση θα χειροτερεύσει (καθώς η απαισιοδοξία τους θα αναβάλει τις επενδύσεις) επιβεβαιώνοντας την απαισιοδοξία τους. Οπότε το ερώτημα τίθεται: Τι μαντάτα θα τους αναπτέρωναν το ηθικό; Μήπως τα νέα ότι οι μισθοί μειώνονται κι άλλο; Ότι η Κεντρική Τράπεζα μειώνει τα επιτόκια; Ότι το κράτος απολύει δημόσιους υπαλλήλους και προβαίνει σε δραστικές περικοπές; Σε καμία των περιπτώσεων, απαντά ο Keynes, κόντρα στις απόψεις των περισσότερων συναδέλφων του της εποχής.

Για τον Keynes, οι περισσότεροι (και εξυπνότεροι) επιχειρηματίες με το άκουσμα των «νέων» ότι μισθοί, επιτόκια και δημόσιες δαπάνες θα μειωθούν κι άλλο, πανικοβάλλονται. Γνωρίζουν πως σε περίοδο απομόχλευσης το μέγα έλλειμμα είναι αυτό της ζήτησης. Και πως η περαιτέρω μείωση των μισθών, των συντάξεων και των δημόσιων δαπανών θα δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερο έλλειμμα ζήτησης.

• Θέλουν να πληρώνουν χαμηλότερους μισθούς. Όμως και στο μηδέν να πάνε οι μισθοί δεν θα προβούν σε επενδύσεις και προσλήψεις αν προβλέπουν ότι, λόγω γενικευμένης απομόχλευσης, η ζήτηση θα χειροτερεύσει λόγω μείωσης των μισθών.

• Θέλουν χαμηλότερα επιτόκια από την Κεντρική Τράπεζα, αλλά όταν ακούν ότι η Κεντρική Τράπεζα θα τα μειώσει (ακόμα και στο μηδέν να τα πάει), πανικοβάλλονται ακόμα περισσότερο, σκεπτόμενοι σκέψεις όπως: «Για να τα μειώνουν κι άλλο, φαντάσου πόσο χάλια είναι τα πράγματα.»

• Θέλουν διαρθρωτικές αλλαγές, που να τους λύνουν τα χέρια, όμως καμία διαρθρωτική αλλαγή δεν είναι ικανή να τους πείσει να επενδύσουν όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με το Μέγα (και όλο διογκούμενο) Έλλειμμα Ζήτησης.

Περιληπτικά, ο Keynes θεωρεί πως, σε περίοδο Κρίσης, ο συνδυασμός λιτότητας (μείωση δημόσιων δαπανών, μείωσης μισθών και μείωσης επιτοκίων) όχι μόνο δεν βοηθά να μειωθούν τα ελλείμματα και να ξεπεραστεί η Κρίση αλλά συνωμοτούν στο να βαθύνει, να ενισχυθεί, να βυθίσει τα δόντια της ακόμα πιο βαθιά στο φθίνον ψαχνό της κοινωνικής οικονομίας. Το μόνο που μπορεί και πρέπει να γίνει για να ανακοπεί η Κρίση είναι η αύξηση των δημόσιων επενδύσεων. Μα, θα μου πείτε (σωστά), η Ελλάδα, ως μέλος της ευρωζώνης, δεν έχει δυνατότητες να κάνει κάτι τέτοιο, να ασκήσει Κεϋνσιανή πολιτική. Σωστά. Σε αυτή την περίπτωση έχει υποχρέωση, θα τόνιζε ο Keynes, να μην συναινέσει στην Μνημονιακή πολιτική χρησιμοποιώντας ως διαπραγματευτικό χαρτί είτε την αποχώρηση από το κοινό νόμισμα (όπως προτείνει ο Κεϋνσιανός Paul Krugman) είτε την μονομερή πτώχευση εντός του ευρώ (όπως έχουμε προκρίνει από κοινού με τον Joseph Stiglitz και τον Wolfgang Munchau των Financial Times). Το ένα πράγμα που ο Κεϋνσιανός δεν μπορεί να περιμένει είναι αυτό που λένε ότι περιμένουν οι αυτο-αποκαλούμενοι Κεϋνσιανοί που παρεπιδημούν στο ΠΑΣΟΚ και στην ΝΔ: ότι, εν μέσω Κρίσης, η μείωση μισθών, συντάξεων και δημοσίων δαπανών θα έχει θετικά αποτελέσματα ως προς τα ελλείμματα και το χρέος.

Ο Keynes και οι εγχώριοι Κεϋνσιανοί για την σημερινή Ελλάδα

Στο προηγούμενο άρθρο μου για τους «δεσμευμένους ελευθεριάζοντες» και τον Hayek, δεν σχολίασα καθόλου το κατά πόσον ο Hayek είχε δίκιο σε αυτά που έλεγε για την Κρίση του 1929. Απλά σκιαγράφησα εκείνα που νομίζω ότι θα έλεγε για την δική μας Κρίση, και τα Μνημόνια, και τα συνέκρινα με τις θέσεις των υποτιθέμενων εγχώριων οπαδών του. Έτσι κι εδώ. Δεν ασχολούμαι με το κατά πόσο είχε δίκιο ο Keynes σε αυτά που έλεγε για την Κρίση του 1929. Απλά, αναφέρομαι σε αυτά που θα ήθελε να μας πει για την δική μας Κρίση και τα αντιπαραθέτω σε εκείνα που μας λένε οι περισσότεροι των αυτοπαρουσιαζόμενων ως οπαδοί του. Βέβαια, πρέπει να πω ότι, όπως και οι οπαδοί όλων των μεγάλων στοχαστών, έτσι και οι Κεϋνσιανοί είναι διασπασμένοι σε πολλές ομάδες. Επιτρέψτε μου λοιπόν να αναφερθώ στην πλειοψηφία τους που βρίσκονται ενταγμένοι στα δύο μεγάλα κόμματα και που, αν τους ρωτήσεις, θα σου απαντήσουν ότι, ναι, είναι Κεϋνσιανοί. (*)

Ποια είναι η βασική τοποθέτηση αυτών των Κεϋνσιανών για τα τεκταινόμενα στην χώρα μας; Θεωρούν ότι η σημερινή πολιτική της κυβέρνησης Παπαδήμου είναι μονόδρομος. Προσυπέγραψαν μια νέα δανειακή συμφωνία, και ένα νέο «σταθεροποιητικό πρόγραμμα», που θεμελιώνονται σε μια απλή παραδοχή: Η έξοδος από την Κρίση θα έρθει μέσα από τον συνδυασμό (α) νέων μειώσεων μισθών και συντάξεων, (β) νέων μειώσεων δημοσίων δαπανών, και (γ) διαρθρωτικών αλλαγών. Όπως φαίνεται από τα πιο πάνω, η παραδοχή αυτή έρχεται σε απόλυτη, συντριπτική σύγκρουση με την βασικότερη των ιδεών του Keynes. Θα μου πείτε: Και τι έγινε; Σωστά. Μπορεί κάλλιστα οι διαμορφωτές της οικονομικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ (υπάρχουν άραγε;) και της Νέας Δημοκρατίας να απαντήσουν ότι, πράγματι, αποφάσισαν πως ο Keynes είτε είχε πάντα άδικο είτε ότι δεν ισχύει η σκέψη του σήμερα. Θεμιτό. Σε αυτή την περίπτωση όμως, πρέπει να απαιτήσουμε από αυτούς δυο πράγματα:

• Πρώτον, να βρουν το κουράγιο να αντιπαραθέσουν στον Keynes (και στον Hayek που απέρριπταν όταν έλεγαν ότι είναι Κεϋνσιανοί) την δική τους, καινοτόμο μακροοικονομική θεωρία, καταδεικνύοντας την εκλογίκευση που αυτή η νέα θεωρία τους προσφέρει στις Μνημονιακές πολιτικές που ακολουθούν με τόσο ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση.

• Δεύτερον, να σταματήσουν να προσποιούνται ότι οι Μνημονιακές πολιτικές στην Ευρώπη ολόκληρη μπορούν να ειδωθούν ως μια μορφή σύγχρονου Κεϋνσιανισμού (επειδή βασίζονται σε μεγάλες κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία της ευρωζώνης). Αν θέλουν άλλοθι για κινήσεις που μόνο στόχο έχουν την εξασφάλιση της Πτωχοτραπεζοκρατίας, ας δημιουργήσουν την δική τους οικονομική θεώρηση, αντί να κρύβονται πίσω από ένα κακέκτυπο όσων έλεγε ο Keynes.

Πολλοί μου λένε ότι κουράστηκαν με την θεωρητικολογία. Ότι τώρα προέχει η πράξη. Συμφωνώ. Όμως, ξέρετε, οι αντιφάσεις στις οποίες πέφτουν οι πολιτικοί μας ως προς την δική τους, υποτιθέμενη, ιδεολογία έχει πολλά να μας διδάξει για τα κίνητρα και την πολιτεία τους. Στον βαθμό που πρέπει να τους κρίνουμε, ιδίως τώρα που πλησιάζουν εκλογές, έχει πρακτική αξία το θεωρητικό τους ξεμπρόστιασμα. Έχοντας λοιπόν αναφερθεί εκτενώς στους «Δεσμευμένους Ελευθεριάζοντες» και στους «Συνθηκολογημένους Κεϋνσιανούς», ήρθε η στιγμή να στραφούμε (βλ. επόμενο άρθρο), στους «Συντηρητικούς Μαρξιστές»…

(*) Όλοι οι προηγούμενοι υπουργοί οικονομικών, με εξαίρεση τον κ. Μάνο, έχουν επιρρεαστεί από τον Keynes ή και δηλώνουν Κεϋνσιανοί. Ιδίως το ΠΑΣΟΚ, είναι αδύνατον να αρθρώσει πολιτικο-οικονομικό λόγο ξανά χωρίς να βασιστεί στα λεγόμενα του Άγγλου οικονομολόγου. Εκτός κι αν κ. Βενιζέλος κατορθώσει να ιδρύσει δική του σχολή οικονομικής σκέψης…
varoufakis

Η ΤτΕ ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΟΜΟΛΟΓΑ ΠΡΙΝ ΤΑ «ΚΟΥΡΕΨΕΙ»

Επερώτηση προς τον Λουκά Παπαδήμο κατέθεσε ο επικεφαλής της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τις καταγγελίες του ΤΕΕ, του ογκολογικού νοσοκομείου Αγιοι Ανάργυροι και πολλά πανεπιστήμια. Οπως αναφέρει στο σχετικό κείμενο, «ΝΠΠΔ, όπως το ΤΕΕ, το…
ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγιοι Ανάργυροι» και η Σύνοδος Πρυτάνεων … χωρίς τη βούλησή τους, εν αγνοία τους και πλήττοντας την ταμειακή επάρκειά τους για την κάλυψη τακτικών δαπανών, η Τράπεζα της Ελλάδος, μετέφερε, μέσα στο 2012, διαθέσιμα κεφάλαιά τους στο κοινό κεφάλαιο του νόμου 2469/14/3/1997 (ΦΕΚ 38/Α’), τα επένδυσε σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου και, στη συνέχεια, τα «κούρεψε»».
Ο κ.Τσίπρας τονίζει ότι οι ζημίες τους από αυτή την κίνηση της ΤτΕ ήταν μεγάλες: το κατατεθειμένο κεφάλαιο του ΤΕΕ, από 2,8 εκατ. ευρώ μειώθηκε σε μόλις 850 χιλιάδες ευρώ, τα διαθέσιμα του «Άγιοι Ανάργυροι» από 1,9 εκατ. ευρώ μειώθηκαν σε 575 χιλιάδες, ενώ τα κεφάλαια των Πανεπιστημίων είναι πλέον τόσο λίγα, σύμφωνα με τη Συνόδο των Πρυτάνεων, ώστε να απειλείται με αναστολή η λειτουργία τους.
Ο νόμος με τον οποίο έγινε η κίνηση αυτή από την ΤτΕ, υπενθυμίζει ο κ.Τσίπρας, (2469/14.3.1997 – ΦΕΚ 38/Α’) «με σαφήνεια προσδιορίζει ότι τα κεφάλαια που κατατίθενται σε λογαριασμούς ταμειακής διαχείρισης μπορούν να επενδύονται σε τίτλους του ελληνικού Δημοσίου, δηλαδή σε ομόλογα και έντοκα γραμμάτια, «με την προϋπόθεση ότι θα εξασφαλίζεται η εκάστοτε επάρκεια των ταμειακών διαθεσίμων για την κάλυψη των τακτικών δαπανών των ΝΠΔΔ και των ασφαλιστικών φορέων» (άρθρο 15, παρά. 11, εδάφιο ζ)».
Ετσι, ρωτά τον Λουκά Παπαδήμο γιατί «θυσιάστηκαν» τα ρευστά διαθέσιμα αυτών των φορέων, αλλά και γιατί ρευστά διαθέσιμα επενδύθηκαν σε μακροχρόνιους τίτλους, αντί να επενδυθούν σε βραχυπρόθεσμους τίτλους, όπως είναι τα έντοκα γραμμάτια τα οποία εξαιρέθηκαν από το κούρεμα μαζί με τέσσερις σειρές διεθνών ελληνικών ομολόγων που εκδόθηκαν από το ελληνικό Δημόσιο.
Τέλος, ζητά να μάθει πώς θα αποκατασταθεί η παραπάνω ζημία για τα ΝΠΔΔ που εθίγησαν.

Συνθηκολογημένοι Κεϋνσιανοί (μέρος Α’)

Καθώς οι εκλογές πλησιάζουν, το καθήκον μας είναι ένα: να βάλουμε στο μικροσκόπιο όσους θέλουν να μας κυβερνήσουν. Προφανώς πρέπει να σκύψουμε προσεκτικά πάνω από τις διακηρύξεις τους για το τι θα κάνουν την «επόμενη μέρα». Επειδή όμως έχουμε κάθε λόγο να μην βασιζόμαστε απόλυτα στις διακηρύξεις τους αυτές, καλό είναι να βρούμε καινοτόμους τρόπους να τους κρίνουμε. Μία ιδέα είναι να μελετήσουμε πόσο συνεπείς είναι οι διακηρύξεις τους με την ιδεολογία που οι ίδιοι λένε ότι τους βοηθά να κατανοήσουν τον κόσμο ώστε να τον «αλλάξουν» (για να μην πω να του «αλλάξουν τα φώτα» και θεωρηθώ κυνικός). Το λέω αυτό επειδή το πόσο συνεπείς είναι με την ιδεολογία που οι ίδιοι διάλεξαν είναι ένας καλός μπούσουλας για να καταλάβουμε πόσο συνεπείς θα είναι με τις διακηρύξεις τους.

Τρεις είναι οι βασικοί ιδεολογικοί άξονες στους οποίους στηρίζονται μια σειρά από κόμματα που ζητούν την ψήφο μας: (Α) Οι ευθεριάζοντες-νεοφιλελεύθεροι που εναποθέτουν την πίστη τους στην «επιστροφή» σε μια ανόθευτη αγοραία οικονομία όπου το κράτος συρρικνώνεται και οι μειώσεις μισθών και τιμών οδηγούν στην έξοδο από την Κρίση. (Β) Οι Κεϋνσιανοί που, παραδοσιακά, υποστήριζαν ότι έξοδος από την Κρίση δεν γίνεται χωρίς ένα κράτος το οποίο παρεμβαίνει δραστικά για να ρυθμίζει την συνολική ζήτηση προϊόντων και υπηρεσιών. Και (Γ) τους Μαρξιστές που θεωρούν ότι ούτε το Κράτος ούτε και η αγορά δύναται να εκπολιτίσει και να «ρυθμίσει» ένα εξ κατασκευής απολίτιστο, χαοτικό και αναποτελεσματικό σύστημα (τον καπιταλισμό). Όλα τα κόμματα που σε λίγο θα αρχίσουν να μας βομβαρδίζουν με προπαγανδιστικό «υλικό» εμπίπτουν σε ένα από αυτά τα τρία ιδεολογικά ρεύματα. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κινούνται λίγο-πολύ στον άξονα Β (με τις μεταξύ τους διαφωνίες να έχουν περιοριστεί στην σφαίρα των πολιτιστικών, ιστορικών και προσωπικών διαφορών). Η Αριστερά, όπως είναι λογικό, τοποθετείται στον άξονα (Γ). Τέλος, κόμματα όπως η Δράση και η Δημοκρατική Συμμαχία προσπαθούν να αρθρώσουν ιδεολογικό λόγο εκπορευόμενο από τον άξονα (Α). Έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσο συνεπείς είναι όλοι τους με τον ιδεολογικό άξονα που επέλεξαν.

Την αρχή αυτού του «ελέγχου συνέπειας» τριών πολιτικών χώρων την έκανα σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Δεσμευμένοι Ελευθεριάζοντες», αναφερόμενος σε εγχώριους πολιτικούς, αλλά και γενικότερα διαμορφωτές της κοινής γνώμης οι οποίοι δηλώνουν επηρεασμένοι από ριζοσπάστες του νεοφιλελευθερισμού, π.χ. τον αυστριακό Friedrich von Hayek [βλ. άξονα (Α) την προηγούμενη παράγραφο]. Η κριτική που τους άσκησα ήταν ότι, την στιγμή που αρχίζουν να μιλούν για Μνημόνια και Δανειακές, για κάποιον περίεργο λόγο, παύουν να είναι συνεπείς με την ιδεολογία και την θεώρηση που οι ίδιοι λένε ότι ασπάζονται. Σήμερα ήρθε η σειρά των «Συνθηκολογημένων Κεϋνσιανών» – πρόκειται για τον όρο που αποφάσισα να χρησιμοποιήσω για να αναφερθώ σε πολιτικούς, συναδέλφους και εν γένει σχολιαστές, οι οποίοι θεωρούν μεν τους εαυτούς τους οπαδούς του Keynes αλλά των οποίων οι τοποθετήσεις ως προς τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη σήμερα θα έκαναν, πιστεύω, τον φλεγματικό Βρετανό να φρίξει.

Η συνεισφορά του Keynes

Στις δύσκολες μέρες του Μεσοπολέμου, τότε που η Κρίση θέριζε και παράλληλα έσπερνε τις θύελλες που ακολούθησαν την επόμενη δεκαετία, ένας οικονομολόγος στάθηκε όρθιος, αποτίναξε από πάνω του τα ιδεολογήματα που είχε κληρονομήσει από τους δασκάλους του, και προσπάθησε να εξηγήσει κάτι που είχε ξαφνιάσει τόσο τον ίδιο όσο και τους δασκάλους του: το γεγονός ότι όσο και να έπεφταν οι μισθοί, όσο και να μειωνόταν το επιτόκιο, όσο και να συρρικνώνονταν οι δημόσιες δαπάνες, η απασχόληση, οι επενδύσεις, η οικονομική δραστηριότητα, τα ελλείμματα δεν έλεγαν να βελτιωθούν. Όσο περισσότερο ήταν διατεθειμένοι να δουλέψουν για ψίχουλα οι εργαζόμενοι, τόσο πιο έντονα διστακτικοί γίνονταν οι εργοδότες να τους προσλάβουν. Όσο πιο χαμηλό το επιτόκιο, τόσο πιο πολύ απέφευγαν οι εργοστασιάρχες να δανειστούν ώστε να επενδύσουν σε νέα προϊόντα, νέα μηχανήματα, νέους ιμάντες παραγωγής. Ο καιρός πέρναγε, οι μισθοί έπεφταν, το επίσημο επιτόκιο κατέρρεε, τα περιουσιακά στοιχεία εξανεμίζονταν, αλλά οι «αγορές» αρνιόντουσαν πεισματικά να ανακάμψουν: οι επενδύσεις που θα έλκυε η ραγδαία πτώση του εργασιακού κόστους και του κόστους δανεισμού απλά δεν ερχόντουσαν.

Επρόκειτο για πραγματικό μυστήριο. Στην λαϊκή αγορά, όταν δεν πουλιέται ένα λαχανικό ή φρούτο, ο πωλητής κάποια στιγμή ρίχνει την τιμή του, συνήθως γύρω στο μεσημέρι, κι εφόσον την ρίξει αρκετά η πραμάτεια του πουλιέται. Το ίδιο και με τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τα αεροπλάνα: η μείωση της τιμής τους προσελκύει αγοραστές. Γιατί δεν συνέβαινε στην περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης του Μεσοπολέμου κάτι ανάλογο με το αγαθό «εργασία»; Γιατί η ραγδαία πτώση της «τιμής» του δεν οδηγούσε στην αύξηση της ζητούμενης «ποσότητας» (δηλαδή των θέσεων εργασίας, της απασχόλησης); Αυτό το μυστήριο ανέλαβε να κατανοήσει, και κατόπιν να μας εξηγήσει, ο Keynes. Πως; Με μία απλή υπόθεση: ότι αυτό που ισχύει στις λαϊκές αγορές, στην αγορά αυτοκινήτων και στερεοφωνικών δεν ισχύει σε δύο «τζαναμπέτικες», «δύστροπες» αγορές – στην αγορά εργασίας και στην αγορά χρήματος. Σε όλες τις άλλες αγορές, όταν η τιμή πέφτει οι πωλήσεις αυξάνονται. Σε περίοδο Κρίσης όμως, έλεγε ο Keynes, σε αυτές τις δύο αγορές, όταν η οικονομία μπει στην δίνη της Ύφεσης, η μείωση της «τιμής» δεν συνεπάγεται αύξηση των «πωλήσεων». Στις αγορές εργασίας και χρήματος, σε περιόδους που ολόκληρη η οικονομία φθίνει, η μείωση των «τιμών», δηλαδή του μισθού και του επιτοκίου, μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε μείωση των «πωλήσεων», δηλαδή της απασχόλησης και των επενδύσεων.

Με αυτή την σκέψη, ο Keynes εισήγαγε στην οικονομική επιστήμη την ιδέα ότι αλλιώς λειτουργεί «κατ’ ιδίαν» μια αγορά προϊόντων και υπηρεσιών και αλλιώς λειτουργούν όλες οι αγορές μαζί. Ότι οι κανόνες που διέπουν το «επί μέρους» (π.χ. την αγορά υπολογιστών) δεν ισχύουν για το «όλον» (για την οικονομία στο σύνολό της). Από τότε, από την έκδοση της Γενικής Θεωρίας του (το 1936), αρχίζει ο διαχωρισμός μεταξύ μικροοικονομικής (η μελέτη των «επί μέρους») και της μακροοικονομικής (η μελέτη της οικονομίας ως ένα «οργανικό σύνολο», με έμφαση στις «προβληματικές» αγορές της εργασίας και του χρήματος). Με άλλα λόγια, ο Keynes ισχυρίστηκε,  με πολλή πειθώ, ότι στην οικονομία υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ του «μικρού» και του «μεγάλου», μεταξύ των κανόνων που διέπουν μια επιχείρηση ή έναν κλάδο κι εκείνων που διέπουν μια μακρο-οικονομία. Ήταν κάτι αντίστοιχο με εκείνο που είχε συμβεί πριν μερικά χρόνια στον χώρο της Φυσικής, όπου επιστήμονες όπως ο Neils Bohr είχαν αποδείξει πως οι κανόνες που ισχύουν στον μικρόκοσμο, στο επίπεδο των κβάντων, δεν ισχύουν επ’ ουδενί στις διαστάσεις που μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας.

Το Μέγα Έλλειμμα εν καιρώ Κρίσης, κατά Keynes

Από τα πιο πάνω κρατάμε ένα: Για τον Keynes, η αρχή της κατανόησης του τι συμβαίνει εν μέσω Κρίσης είναι το να κατανοήσουμε πως, με το που ξεσπά η Κρίση, η μείωση των μισθών δεν αυξάνει την απασχόληση αλλά, αντίθετα, ενισχύει την ανεργία. Παράλληλα, η μείωση των επιτοκίων αποτυγχάνει στο να προσελκύσει επενδυτές στην πραγματική οικονομία. Ακόμα χειρότερα, όσο ζει και βασιλεύει η Ύφεση, έλεγε ο Keynes, τόσο η απασχόληση όσο και οι επενδύσεις θα υποχωρούν με κάθε συζήτηση για περαιτέρω μείωση μισθών, συντάξεων αλλά και επιτοκίων. Πριν εξηγήσω το επιχείρημά του, να πω ότι ο Keynes ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο να τονίζει πως τα παραπάνω ισχύουν μόνο στην περίοδο της Κρίσης. Εν πολλοίς δεν πίστευε στην συμμετρία. Άλλα ίσχυαν στους καιρούς των παχιών κι άλλα στους καιρούς των ισχνών αγελάδων. Στις καλές εποχές, η μείωση των επιτοκίων πράγματι ενισχύει τις επενδύσεις και η μείωση των πραγματικών μισθών μπορεί να παίζει κι αυτή θετικό ρόλο στην αγορά εργασίας. Όχι όμως αφότου έχει ξεσπάσει η Κρίση.

Τι σημαίνει Κρίση; Σημαίνει ότι, αρχικά, κάποιοι ανακαλύπτουν ότι δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους (π.χ. τα στεγαστικά τους δάνεια, τις κάρτες τους, τα ομόλογα τους). Καθώς τα χρέη αυτά «σκάνε», αρχίζει μια καταστροφική ακολουθία καθώς σπάει σταδιακά η αλυσίδα της «πίστης». Ο Γιώργος δεν δίνει αυτά που χρωστά στην Μαρία, η Μαρία καθυστερεί τις αποπληρωμές της στον Κώστα, ο Κώστας φοράει φέσι στον Δημήτρη, εκείνος στην Κατερίνα κ.ο.κ. Εάν κάποιοι από αυτούς, π.χ. ο Γιώργος, είναι εργοδότης και αναγκαστεί να απολύσει τον Μάκη, τότε ο Μάκης μειώνει δραστικά τις δαπάνες του και αργεί να πληρώσει το νοίκι. Κάπως έτσι ξεκινά η χιονοστιβάδα της Ύφεσης. Με το που αρχίζει, όλοι μειώνουν τις δαπάνες τους με σκοπό την μείωση των χρεών τους, με τραγικό όμως αποτέλεσμα τα χρέη να αυξάνονται! Ας δούμε σε τι οφείλεται, σύμφωνα με τον Keynes, αυτό το παράδοξο.

Είτε επειδή έχουν μειωμένα εισοδήματα, είτε επειδή προβλέπουν (σωστά) πως θα έρθουν τα χειρότερα, όλοι αποφασίζουν να κάνουν οικονομίες και, όσο το δυνατόν, να μειώσουν τα χρέη που έχουν (σε τράπεζες, ο ένας στον άλλον, κλπ). Το σινάφι μου, οι οικονομολόγοι, αναφέρονται σε αυτή την «φάση» ως «φάση απομόχλευσης» (deleveraging). Προσέξτε τώρα τι πιστεύει ο Keynes ότι είναι  σημασία αυτής της «φάσης απομόχλευσης»: ο ιδιωτικός τομέας στο σύνολό του, υπό καθεστώς πανικού, προσπαθεί να καλύψει τα ελλείμματά του, να πάψει να δανείζεται, να αποπληρώνει όσο μεγαλύτερο μέρος των δανείων του μπορεί. Αν τώρα προσθέσουμε σε αυτό το σκηνικό ένα δημόσιο τομέα, ένα κράτος, είναι προφανές ότι, στην περίοδο αυτής της Κρίσης, τα ελλείμματά του θα διογκώνονται. Γιατί; Επειδή η μείωση των εισοδημάτων των ιδιωτών μειώνει τους άμεσους φόρους ενώ η μείωση της κατανάλωσης μειώνει τους έμμεσους. Όσο αποτελεσματική και να είναι (ή να μην είναι) η Εφορία, η Ύφεση μειώνει τα φορολογικά έσοδα την ώρα που αυξάνονται πολλά από τα δημόσια έξοδα (π.χ. τα επιδόματα ανεργίας του ΟΑΕΔ). Αν τώρα, όσο φουντώνει η «φάση απομόχλευσης» των ιδιωτών (νοικοκυριών και επιχειρήσεων) έρθει και η κυβέρνηση να κάνει μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες (για να μειώσει τα δικά της ελλείμματα), προσέξτε τι συμβαίνει: Οι συνολικές δαπάνες στην χώρα, το σύνολο των ιδιωτικών και των δημόσιων δαπανών, μειώνονται έντονα και απότομα. Με τι όμως, μας ρωτά ο Keynes, ισούται αυτό το σύνολο δαπανών (ιδιωτικών και δημοσίων); Μα με το εθνικό εισόδημα βέβαια, με το ΑΕΠ! Καθώς λοιπόν μειώνεται το ΑΕΠ, με ρυθμό που αντικατοπτρίζει τον ρυθμό μείωσης τόσο των ιδιωτικών όσο και των δημόσιων δαπανών, μειώνονται τα εισοδήματα όλων (ιδιωτών αλλά και του κράτους). Όμως το βουνό χρέους που τους πλακώνει (τόσο τους ιδιώτες όσο και το κράτος), δεν μειώνεται αντίστοιχα. Άρα, τα χρέη ιδιωτών και δημοσίου μεγαλώνουν, τουλάχιστον ως ποσοστό των εισοδημάτων!

Επί της ουσίας, λοιπόν, το μάθημα που ήθελε να μας διδάξει ο Keynes ήταν ότι αυτό που είναι εύλογο για μια επιχείρηση, ένα νοικοκυριό, έναν κλάδο (δηλαδή ότι στις δύσκολες εποχές σφίγγεις το ζωνάρι για να μειώσεις τα έξοδα και τα χρέη σου), όταν εφαρμοστεί γενικά, τόσο από τους ιδιώτες όσο και από το κράτος, βαθαίνει την Ύφεση και εν τέλει αυξάνει (αντί να μειώσει) το Χρέος. Ο λόγος για αυτό το απαίσιο παράδοξο, έλεγε ο Keynes, είναι ότι, όσο ανθίζει η Κρίση, το μοναδικό έλλειμμα που διέπει τις ζωές μας και συντηρεί την Κρίση είναι το έλλειμμα ζήτησης αγαθών και υπηρεσιών.  Δεν είναι ούτε το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, ούτε το έλλειμμα στον ισολογισμό των επιχειρήσεων, ούτε το θεσμικό έλλειμμα (δυσλειτουργίες του κράτους), ούτε η διαφθορά, ούτε η Μαφία. Όλα αυτά είναι προβλήματα. Μεγάλα προβλήματα. Αλλά είναι προβλήματα που δεν θα αντιμετωπιστούν αν δεν βρεθεί πρώτα απάντηση στο Μέγα Έλλειμμα Ζήτησης.

Ο ρόλος των επιχειρήσεων, κατά Keynes

Την λύση θα την δώσουν οι επιχειρήσεις αυξάνοντας τις επενδύσεις τους, προσλαμβάνοντας εργαζόμενους, προχωρώντας τα σχέδιά τους για νέα προϊόντα και υπηρεσίες. Σε αυτό ο Keynes συμφωνούσε με τους συναδέλφους του. Διαφωνούσε όμως έντονα στο πως θα επιτευχθεί η βελτίωση του ελιχειρηματικού κλίματος. Του έλεγαν ότι οι επιχειρήσεις θα πράξουν το «καθήκον» τους με το που θα δουν τους μισθούς να μειώνονται, τα επιτόκια να πέφτουν, τις διαρθρωτικές αλλαγές να καταργούν τους φραγμούς που αντιμετωπίζει η επιχειρηματικότητα, το κράτος να μειώνει τις δαπάνες του ώστε να μην χρειάζεται να τους φορολογεί βάναυσα κλπ. (Ναι, σωστά το παρατηρήσατε – τίποτα το καινούργιο υπό το φως του ηλίου! Η ίδια συζήτηση γινόταν και τότε.) Η απάντησή του; Ανοησίες!

Και βέβαια οι επιχειρηματίες, έλεγε ο Keynes, προτιμούν να πληρώνουν χαμηλότερους μισθούς και επιτόκια, χαίρονται να βλέπουν το κράτος να μειώνει τα έξοδά του (και να τους ζητά λιγότερους φόρους), ποθούν διαρθρωτικές αλλαγές που τους λύνουν τα χέρια. Όλα αυτά σωστά. Εκτός θέματος όμως στον Καιρό της Κρίσης! Στην φάση της απομόχλευσης ιδιωτικού και δημόσιου τομέα (βλ. παραπάνω για τον ορισμό της απομόχλευσης), οι μειώσεις μισθών, επιτοκίων και δημόσιων δαπανών, αντί να εμφυσήσουν αισιοδοξία και έφεση προς τις επενδύσεις, κάνουν τους επιχειρηματίες ακόμα πιο απαισιόδοξους και επιρρεπείς στις απολύσεις, στην περαιτέρω μείωση των επενδύσεων, στην αποχώρηση ακόμα κι από την χώρα. Αυτό ήταν το ριζοσπαστικό επιχείρημα του Keynes, με το οποίο έμεινε στην ιστορία. Πως το υποστηρίζει;

Μπείτε στην θέση ενός επιχειρηματία, μας προκαλεί ο Keynes, που εν μέσω Μεγάλης Ύφεσης βλέπει μια ευκαιρία να επενδύσει σε κάποια νέα παραγωγική μονάδα με στόχο την παραγωγή νέου, καινοτόμου προϊόντος. Το βράδυ, στο κρεβάτι του, είναι άγρυπνος, ανήσυχος. Δεν ξέρει αν πράγματι πρέπει να προβεί στην επένδυση αυτή ή όχι. Τον τρώει η αγωνία και η αβεβαιότητα για το αν το νέο προϊόν, όταν και εάν παραχθεί π.χ. σε έξι μήνες, θα βρει αγοραστές. Ότι θα το θέλουν οι αγοραστές, το γνωρίζει. Αυτό που δεν γνωρίζει είναι εάν οι αγοραστές αυτοί σε έξι μήνες θα έχουν χρήματα (και διάθεση να τα ξοδέψουν) για να το αγοράσουν. Από τι εξαρτάται; Από το γενικό κλίμα, σκέφτεται. Και το γενικό κλίμα, από τι εξαρτάται; Από το εάν επιχειρηματίες όπως ο ίδιος θα αποφασίσουν να πάρουν ρίσκα σαν αυτό που εκείνος πασχίζει να δει αν τελικά θα αναλάβει ή όχι. Εφόσον ένα μεγάλο ποσοστό επιχειρηματιών, όπως ο ίδιος, αποφασίσουν θετικά, τότε σίγουρα η αγορά θα κινηθεί (καθώς θα έχει αυξηθεί η απασχόληση και τα εισοδήματα θα έχουν, τουλάχιστον, σταθεροποιηθεί) και η ζήτηση θα ξαναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της. Αν, αντίθετα, μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό επιχειρηματιών πάρει το ρίσκο και επενδύσει, τότε η ζήτηση δεν θα υπάρξει σε έξι μήνες και ο ίδιος, αν είναι από εκείνους που επένδυσαν, θα χάσει τα χρήματά του.

varoufakis .sofokleous10.gr

Οι εργαζόμενοι «πληρώνουν» την εισφοροδιαφυγή…

Τι άλλο θα ακούσουμε?αν δεν μου κολλήσει τα ένσημα ο εργοδότης μου θα του κολλήσω εγώ μια εντολή πληρωμής.Αυτά είναι,και αύριο θα μείνω εκτός από ασφάλιση και από δουλειά.

Οι εργαζόμενοι θα πληρώνουν με στέρηση παροχών ή ακόμη και συντάξεων, την αδυναμία ή την άρνηση του εργοδότη τους να καταβάλλει τις ασφαλιστικές εισφορές προς τα ταμεία, τις οποίες όμως, έχει παρακρατήσει από τους μισθούς τους. 

Αυτό προβλέπει διάταξη στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης που αλλάζει άρδην τον τρόπο που θα πληρώνονται και θα βεβαιώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές. 

Με τον τρόπο αυτό, το υπουργείο Εργασίας στην πράξη, μετατρέπει τους εργαζόμενους σε βασικούς υπεύθυνους για τον έλεγχο της εισφοροδιαφυγής. Εκτός από την… καταβολή

  των μισθών τους, η οποία θα γίνεται υποχρεωτικά μέσω τράπεζας, θα «κυνηγούν» τους εργοδότες και για την καταβολή των εισφορών. 

Συγκεκριμένα, το σχέδιο νόμου προβλέπει ότι, εντός του επομένου του μήνα υποβολής των Αναλυτικών Περιοδικών Δηλώσεων (ΑΠΔ)θα διενεργείται μηχανογραφικός έλεγχος σύγκρισης δηλωθεισών και καταβληθεισών εισφορών για κάθε προηγούμενη μισθολογική περίοδο. Ο έλεγχος καθιερώνεται υποχρεωτικά ως τυπική ελεγκτική διαδικασία και ολοκληρώνεται εντός του μεθεπομένου αυτού της απασχόλησης μήνα. 

Εάν από τη διενέργεια του ελέγχου αυτού, προκύψει ότι δεν έχουν καταβληθεί στο σύνολό τους οι εισφορές που δηλώθηκαν στην ΑΠΔ τότε συντάσσεται Πράξη Επιβολής Εισφορών σε βάρος του εργοδότη. 

Στις περιπτώσεις που δεν έχουν καταβληθεί οι συνολικές εισφορές που δηλώθηκαν με την ΑΠΔ, η ασφαλιστική ιστορία των απασχολούμενων δεν ενημερώνεται. Για να υπάρξει ενημέρωση, θα πρέπει ο εργαζόμενος να προχωρήσει σε σύνταξη, σε βάρος τουεργοδότη του, Πράξης Επιβολής Εισφορών. Μέσα σε 10 εργάσιμες ημέρες από την ολοκλήρωση του Ελέγχου Δηλωθεισών – Καταβληθεισών Εισφορώνκαι εφόσον προκύπτει χρεωστικό υπόλοιπο, θα ενημερώνονται άμεσα οι υπόχρεοι εργοδότες να προσέλθουν για διακανονισμό των οφειλών που έχουν προκύψει.  Συνέχεια

Πώς θα εισπράττουν οι νέοι ελεγκτές του ΥΠΟΙΚ. Πρώτα θα εντοπίζουν περιουσιακά στοιχεία και μετά θα προχωρούν σε φορολογικό έλεγχο.

Αν αυτές τις πίπες τις έχει πει στέλεχος του υποικ δεν είναι να απορεί κάνεις πως φτάσαμε εδώ που φτάσαμε,καταρχήν αυτός πρέπει να συλληφθεί τι παραπάνω έκανε ο φανοποιός από την Κρήτη με το μειλ για την δραχμή?τίποτα.Ένα στέλεχος του υπουργείου λέει ξεφορτωθείτε ότι έχετε και δεν έχετε μην δίνεται πίστωση σε κανέναν μην ξανααγορασετε το παραμικρό μην επενδύσετε πουθενά θα είστε οι πρώτοι που θα μπείτε στο στόχαστρο της εφορίας . Εμένα τον μπατίρη ας πούμε που δεν έχω τίποτα τι να με κάνουν , γιατί να ασχοληθούν μαζί μου για να χάσουν την δουλεία τους οι ελεγκτές?Ένας από τους λόγους που οι Εβραίοι έκαναν περιουσίες από την τοκογλυφία ήταν επειδή στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν ήταν αρεστοί και με διάφορα προσχήματα τους εμπόδιζαν να αγοράσουν ακίνητη περιουσία η να επενδύσουν νόμιμα με απώτερο σκοπό να τους ξεφορτωθούν Οι ίδιοι μετά από αρκετά πογκρόμ που είχαν βιώσει έχαναν ακίνητα και μετρητά, έτσι έχοντας τα χρήματα σχεδόν πάντα επάνω τους μια από τις πράξεις που έκαναν ήταν και αυτή της τοκογλυφίας .Με μεγάλη μου έκπληξη λοιπόν για το μυαλό που κουβαλάνε οι Έλληνες πολιτικοί, θα σας καλωσορίσω σε ελάχιστα χρόνια στην Ελλάδα μας ,την Ελλάδα του καλαματιανού, του μπενυ, του μαλάκα καλαμαρά του υποικ που σκέφτηκε αυτήν την βλακεία αλλά και να σας συστήσω τον νέο περιούσιο λαό του θεού, τους πρώτους Έλληνες  τοκογλύφους που θα ακολουθούν πιστά τα βήματα των κυνηγημένων Εβραίων, καλώς ήλθατε λοιπόν.

Χρηματικό στόχο είσπραξης θα έχει κάθε ένας από τους νέους ελεγκτές-ράμπο του ΥΠΟΙΚ. Θα υπογράφει οκτάμηνο συμβόλαιο επίτευξης του στόχου και αν δεν τα καταφέρνει θα χάνει τη θέση του. Αυτό προβλέπουν τα ψιλά γράμματα της μνημονιακής δέσμευσης για τον ορισμό 1.000 νέων ελεγκτών βεβαίωσης και αναγκαστικής είσπραξης εσόδων.

To Capital.gr παρουσιάζει τον τρόπο που θα λειτουργούν οι νέοι ελεγκτές ο αριθμός των οποίων θα ανέλθει συνολικά στους 2.000, με τους 1.000 να απασχολούνται στην  Αττική και τους υπόλοιπους στην περιφέρεια. Ο τρόπος με τον οποίο θα λειτουργούν οι νέοι ελεγκτές δεν θα έχει καμιά σχέση με τον τρόπο που λειτουργούσαν έως τώρα οι ελεγκτικές υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών.

Όπως εξηγεί στέλεχος του ΥΠΟΙΚ, οι υφιστάμενοι ελεγκτές διενεργούν φορολογικούς ελέγχους, διαπιστώνουν φορολογικές παραβάσεις και στη συνέχεια βεβαιώνουν φόρους. Κατόπιν αναλαμβάνουν οι υπηρεσίες είσπραξης του υπουργείου Οικονομικών προκειμένου να εισπράξουν τους φόρους που βεβαιώθηκαν από το φορολογούμενο ή την επιχείρηση που εντοπίσθηκε να έχει υποπέσει σε φορολογικές παραβάσεις. «Το σχήμα αυτό οδήγησε στη σημερινή κατάσταση του ωκεανού των ληξιπρόθεσμων οφειλών ύψους 42 δισ. ευρώ προς το δημόσιο, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων δεν πρόκειται να εισπραχθεί ποτέ», λέει  ο ίδιος παράγοντας του ΥΠΟΙΚ.

Οι νέοι ελεγκτές θα λειτουργούν αντίστροφα. Θα κάνουν από το γραφείο έναν αρχικό έλεγχο προκειμένου να διαπιστώσουν αν μια επιχείρηση που πρόκειται να ελεγχθεί διαθέτει φοροδοτική ικανότητα, περιουσιακά στοιχεία και άλλες πηγές εισοδήματος που μπορούν να δεσμευτούν για την πληρωμή των φόρων και των προστίμων που θα βεβαιωθούν κατά το φορολογικό έλεγχο. Αν διαθέτει κάποια ή όλα από τα παραπάνω ο έλεγχος θα προχωρά. Όπου διαπιστώνονται παραβάσεις θα επιβάλλονται πρόσθετοι φόροι και πρόστιμα και εφόσον δεν τους πληρώνει ο φορολογούμενος ή η επιχείρηση τότε θα γίνεται με συνοπτικές διαδικασίες κατάσχεση εισοδημάτων, καταθέσεων και απαιτήσεων από τρίτους.

Στέλεχος του ΥΠΟΙΚ αναφέρει ενδεικτικά μερικά από τα στοιχεία που θα βάζουν μια υπό έλεγχο επιχείρηση στις πρώτες θέσεις της λίστας του φορολογικού ελέγχου: ακίνητη περιουσία, σημαντικά ποσά σε ρευστό στους τραπεζικούς της λογαριασμούς, σημαντικές και ασφαλείας απαιτήσεις σε χρήμα από τρίτους, όπως είναι οι πελάτες της. Στην περίπτωση των φυσικών προσώπων θα «μετράνε» στοιχεία όπως η αξίας της ακίνητης περιουσίας, το εισόδημα από ακίνητα, οι κινητές αξίες  (μετοχές κλπ) και οι τραπεζικές καταθέσεις.

Το μέτρο που «θα κάνει θραύση» όταν αναλάβουν δράση οι νέοι ελεγκτές θα είναι οι κατασχέσεις «εις χείρας τρίτων», δηλαδή τραπεζικών καταθέσεων, ενοικίων και απαιτήσεων από πελάτες. Οι ελεγκτές θα υπογράψουν συμβόλαιο διάρκειας οκτώ μηνών με το οποίο θα δεσμεύονται να επιτύχουν συγκεκριμένο εισπρακτικό στόχο, δηλαδή ένα συγκεκριμένο ποσό. Αν δεν επιτυγχάνουν το στόχο τότε θα χάνουν τη θέση του ελεγκτή βεβαίωσης και αναγκαστικής είσπραξης εσόδων.

Πηγή:www.capital.gr

«ΜΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΡΘΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;» ΡΩΤΗΣΕ Η ΜΕΡΚΕΛ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ.

Το θέμα δεν είναι αν μπορεί η Μερκελ να έρθει, αλλά αν θα μπορέσει να φύγει δίχως πόδια.

Ενδεικτικό του κλίματος που έχει διαμορφωθεί στις ελληνογερμανικές σχέσεις είναι το περιεχόμενο της κατ’ ιδίαν συνομιλίας που είχε η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γ.Παναγόπουλο την Πέμπτη στο Βερολίνο. Περιγράφοντας την…
συνομιλία στον ΒΗΜΑ 99,5 ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ είπε ότι η κ. Μέρκελ του επισήμανε: «Έχουμε διαφορετικές απόψεις, αλλά δεν έχω πρόβλημα να έρθω στην Αθήνα να ακούσω από κοντά την άποψη των συνδικάτων».

«Θα έρθετε;» την ρώτησε ο κ. Παναγόπουλος, για να απαντήσει η Γερμανίδα καγκελάριος: «Μα μπορώ να έρθω;», υπαινισσόμενη το άσχημο κλίμα που υπάρχει.

«Κινητοποιήσεις θα γίνουν, αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιγράφει η Bild» ήταν η απάντηση του προέδρου της ΓΣΕΕ.

Ο κ. Παναγόπουλος σημείωσε στον ΒΗΜΑ 99,5 ότι η γερμανική γνώμη είναι δηλητηριασμένη από τα δημοσιεύματα ορισμένων γερμανικών μέσων ενημέρωσης, όπως και η ελληνική κοινή γνώμη. Συνέχεια

όταν πέσει το κούρεμα θα έχουμε κλάματα

Ιταλία: Μεγάλη επιτυχία το λαϊκό ομόλογο. Οι προσφορές για την έκδοση άγγιξαν τα 7 δισ. ευρώ.

Τα ιταλικά νοικοκυριά έσπευσαν να αγοράσουν την Πέμπτη το λαϊκό ομόλογο με ρήτρα πληθωρισμού που διέθεσε με εύστοχη τιμολόγηση η ιταλική κυβέρνηση.

Οι προσφορές για την έκδοση άγγιξαν τα 7 δισ. ευρώ, ένδειξη ότι η τελική έκδοση θα υπερβεί κατά πολύ τα αρχικά σχέδια για πώληση ομολόγων αξίας 1,5 δισ. ευρώ. Η έκδοση είχε σχεδιαστεί εξαρχής για μικροεπενδυτές.

«Πρόκειται για μια εξαίρετη προσπάθεια για να αλλάξουν οι επενδυτικές συνήθειες (των ιταλικών νοικοκυριών)», δήλωσε ένας από τους διαπραγματευτές της έκδοσης.

Η θετική έκβαση της έκδοσης αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης στην πολιτική μεταρρυθμίσεων της τεχνοκρατικής κυβέρνησης του πρωθυπουργού, Μάριο Μόντι.

Aκόμα βοηθά την Ιταλία να αντλήσει κεφάλαια ενόψει της λήξεως ομολόγων συνολικού ύψους 27 δισ. ευρώ εντός του Απριλίου.

Πηγή: Reuters

Grant: Το χρέος της Ιταλίας κρύβεται επιμελώς πίσω από τα παράγωγα – Γρήγορα θα φανεί ότι ξεπερνά το 144% του ΑΕΠ παρασύροντας στο χάος όλη την Ευρώπη

Μπορεί η Ιταλία να κατάφερε να βγει από το «κάδρο» της κρίσης με την τοποθέτηση στη θέση του πρωθυπουργού του τεχνοκράτη, Mario Monti, ωστόσο τα σημάδια από τα έργα και τις ημέρες των προηγούμενων κυβερνήσεων δεν σβήνονται εύκολα.

Ο Marco Rossi Doria, το δεξί χέρι του Monti, παραδέχτηκε σήμερα ότι το ιταλικό υπουργείο οικονομικών είναι εκτεθειμένο στην αγορά παραγώγων κατά 211 δις. δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 11% του ιταλικού ΑΕΠ. 
σσ Είναι πάνω κάτω ότι κάναμε εμείς με την G S, μόνο που οι Ιταλοί έχουν στραμπουλιξει 211 δις δολάρια και όχι 5 .
Ο διάσημος αναλυτής της Wall Street, Mark Grant, αρθρογράφος της οικονομικής στήλης «Out of the Box», μάλιστα, αναφέρεται και σήμερα στις εξελίξεις της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της ευρωζώνης, επαναφέροντας προηγούμενους υπολογισμούς που έκαναν λόγο για αύξηση του ιταλικού χρέους πάνω από το 144,3% του ΑΕΠ, εξαιτίας αυτών των παραγώγων.
Υπενθυμίζεται εδώ ότι την προηγούμενη εβδομάδα, διέρρευσε ότι το ιταλικό υπουργείο οικονομικών πλήρωσε το ποσό των 3,4 δισ. δολαρίων στην Morgan Stanley για να λήξει συμβόλαια παραγώγων της δεκαετίας του ΄90. Η Ιταλία θεώρησε φθηνότερη λύση να λήξει τα συμβόλαια παρά να τα ανανεώσει, σύμφωνα με την πηγή.
Σε ενημερωτικό της σημείωμα προς την SEC στις 19 Ιανουαρίου η Morgan Stanley ενημέρωνε πως είχε μειώσει την καθαρή της έκθεση στην Ιταλία κατά 3,4 δισ. δολάρια. Δεν αποκάλυψε όμως στους επενδυτές ότι η Ιταλία πλήρωσε ολόκληρο το ποσό -που αντιστοιχεί στο 50% των εσόδων που θα αντλήσει από την αύξηση του φόρου επί των πωλήσεων φέτος- για δώσει τέλος σε συμφωνίες swap rates.
Πρόκειται ουσιαστικά για τις υψηλού ρίσκου συμφωνίες που συνάπτουν οι χώρες για να μειώσουν το κόστος δανεισμού και να προστατευτούν έναντι της μεταβλητότητας των επιτοκίων και των νομισμάτων με κίνδυνο να δημιουργήσουν ζημιές για τους φορολογούμενους. Η Ιταλία, που επιβαρύνεται με χρέος-ρεκόρ ύψους 2,5 τρισ. δολαρίων, έχει χάσει περισσότερα από 31 δισ. δολάρια από τα παράγωγά προϊόντας της στις τρέχουσες τιμές αγοράς, σύμφωνα με στοιχεία του Bloomberg.
Σύμφωνα με τον Grant, αν αναλογιστούμε την κατάσταση στην Ελλάδα, η οποία ακόμη και μετά το PSI αντιμετωπίζει ένα υπέρογκο ποσό χρέους, και συμπεριλάβουμε στους υπολογισμούς μας τα πραγματικά χρέη της Πορτογαλίας και του Βελγίου, τότε θα αντιληφθούν οι επενδυτές ότι «το κουτί της Πανδώρας για την Ευρώπη μετά βίας τηρείται μισάνοιχτο», ώστε να μην ξεσπάσει η σφοδρή κρίση που διαφαίνεται.
Αυτές οι εξελίξεις είναι μόνο η μία πλευρά του χάους που έρχεται στην ευρωπαϊκή ήπειρο.www.bankingnews.gr

ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ

Το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού της Πορτογαλίας σχεδόν τριπλασιάσθηκε στο πρώτο δίμηνο του 2012, δείχνοντας ότι το βάθεμα της ύφεσης στην οικονομία της μειώνει τα έσοδα και αυξάνει τις ανησυχίες…
ότι η χώρα μπορεί να μην επιτύχει τους δημοσιονομικούς στόχους της και να χρειασθεί και δεύτερο πρόγραμμα βοήθειας.

Συγκεκριμένα, το έλλειμμα αυξήθηκε στα 799 εκατ. ευρώ από 274 εκατ. ευρώ στο πρώτο δίμηνο του 2011, όταν είχε υποχωρήσει πάνω από 70%, ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών της Πορτογαλίας.

Οι δαπάνες, στις οποίες συμπεριλήφθηκαν και έκτακτες μεταβιβάσεις σε δημόσιες επιχειρήσεις, αυξήθηκαν κατά 3,5% σε σχεδόν 7,06 δισ. ευρώ. Τα έσοδα μειώθηκαν κατά 4,3% σε 6,26 δισ. ευρώ, εξέλιξη που οι αρχές την απέδωσαν κυρίως στην πληρωμή των μερισμάτων από τις επιχειρήσεις στο τέλος του 2011 αντί τις αρχές του 2012.

Η πορτογαλική κυβέρνηση αυξάνει τους φόρους και μειώνει τις δαπάνες, έχοντας ως στόχο τη μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού με βάση τους όρους του προγράμματος διάσωσης που συμφώνησε με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ. Η Λισαβόνα πέτυχε το στόχο για τη μείωση του ελλείμματος το 2011 στο 5,9% του ΑΕΠ από 9,8% του ΑΕΠ το 2010, αλλά αυτό έγινε σε μεγάλο βαθμό χάρη στην έκτακτη μεταφορά των αποθεματικών των συνταξιοδοτικών ταμείων των τραπεζών στον κρατικό προϋπολογισμό. Ο στόχος για το 2012 είναι να μειωθεί περαιτέρω το έλλειμμα στο 4,5% του ΑΕΠ. Συνέχεια

Οριζόντια περικοπή των δαπανών στα υπουργεία κατά 2,3 δισ. ευρώ

Την οριζόντια περικοπή των καταναλωτικών δαπανών των υπουργείων κατά 15%, ή κατά 2,3 δισ. ευρώ σε σύγκριση με τα κονδύλια που είχαν εγγραφεί στον προϋπολογισμό προβλέπουν αποφάσεις του πρώην υπουργού Οικονομικών, Ευάγγελου Βενιζέλου, λίγο πριν παραιτηθεί από τη θέση του υπουργού Οικονομικών και αναλάβει πρόεδρος τουΠΑΣΟΚ

Πρόκειται για την εφαρμογή της πρόβλεψης του νέου μνημονίου, για την περικοπή των δαπανών της κρατικής μηχανής κατά 15%, για μετακινήσεις, προμήθειες και άλλες λειτουργικές δαπάνες και τα υπουργεία κλήθηκαν να υποβάλουν νέους προϋπολογισμούς.

Η νέα προσαρμογή των δαπανών κρίθηκε αναγκαία μετά τις διαφαινόμενες αποκλίσεις του προϋπολογισμού του 2012 και τις αναπροσαρμογές των στόχων, με το συμπληρωματικό προϋπολογισμό που ψήφισε η Βουλή.

Η μείωση των δαπανών αποτελεί κεντρική επιδίωξη του νέου μνημονίου και στην περίπτωση που η κυβέρνηση αποτύχει να τις μειώσει, ελλοχεύει ο κίνδυνος επιβολής εισπρακτικών μέτρων, όπως συνέβη και σε προηγούμενες περιπτώσεις, π.χ. με το έκτακτο τέλος στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Επίσης έχει σταλεί από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών μήνυμα προς την κρατική μηχανή, πως το Δημόσιο θα πληρώνει όσο επαρκούν τα έσοδά του και αν αυτά υστερούν, αντίστοιχα θα μειώνονται και οι κρατικές δαπάνες. Αν δηλαδή δεν υπάρχουν κονδύλια, δεν θα γίνονται πληρωμές και συνδέεται για πρώτη φορά ο ρυθμός των εισπράξεων με το ρυθμό των δαπανών.

Επίσης θα ελέγχεται η διαθεσιμότητα όχι μόνο των πιστώσεων του προϋπολογισμού, αλλά και αυτή της επάρκειας ταμιακών διαθεσίμων. Η εγγραφή πίστωσης στον προϋπολογισμό, δεν σημαίνει ότι υπάρχει δυνατότητα πληρωμής, αφού η δυνατότητα αυτή εξασφαλίζεται μόνο αν υλοποιούνται οι προβλέψεις των εσόδων του προϋπολογισμού.

Για το λόγο αυτό οι προβλέψεις του προϋπολογισμού θα πρέπει να επανεκτιμώνται σε τακτά διαστήματα και να λαμβάνονται μέτρα διόρθωσης. Σε περίπτωση υστέρησης των εσόδων θα πρέπει να αναπροσαρμόζεται ανάλογα το επίπεδο των δαπανών.

Θα παρακολουθείται ακόμα η μηνιαία εξέλιξη των δεσμεύσεων ώστε να λαμβάνονται έγκαιρα μέτρα σε περίπτωση που σωρεύονται ανεξόφλητες υποχρεώσεις.

Οι νέοι στόχοι

Σύμφωνα με τους αναθεωρημένους στόχους του προϋπολογισμού του 2012:

Ο στόχος για το έλλειμμα γενικής Κυβέρνησης του 2012, από 11,43 δισ. ευρώ, ή 5,4% του ΑΕΠ αναπροσαρμόζεται σε 13,73 δισ. ευρώ, ή 6,7% του ΑΕΠ, από το 89,2% που υπολογίζεται από τον αναπλ. υπουργό Οικονομικών, Φίλ. Σαχινίδη ότι έκλεισε το 2011.

– Αντί για πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 2,42 δισ. ευρώ, ή 1,1% του ΑΕΠ, που προέβλεπε ο προϋπολογισμός, ο στόχος είναι πλέον πρωτογενές έλλειμμα (έλλειμμα μείον τόκους) ύψους 488 εκ. ευρώ, ή 0,2% του ΑΕΠ.

Οι αναπροσαρμογές αυτές προκύπτουν από την αναθεώρηση στόχων:

– Για τα έσοδα το ύψος των οποίων εκτιμάται ότι λόγω της ύφεσης θα διαμορφωθούν σε 56.159 εκ. ευρώ, από 59.184 δισ. ευρώ που ήταν η αρχική πρόβλεψη, δηλαδή μειωμένα κατά 3.025 εκατ. ευρώ, τα καθαρά έσοδα θα μειωθούν από 54.434 εκ. ευρώ, σε 51.409 εκατ. ευρώ.

– Οι δαπάνες του προϋπολογισμού από 72.558 εκατ. ευρώ συμπιέζονται ακόμα περισσότερο και ο στόχος είναι πλέον να μην ξεπεράσουν το ποσό των 70.298 εκατ. ευρώ, μειωμένες κατά 2.260 εκατ. ευρώ.

– Το κονδύλι των τόκων μετά το PSI, υπολογίζεται σε 13.050 εκατ. ευρώ, από 12.750 εκατ. ευρώ, που προέβλεπε η εκτίμηση του ΥΠΟΙΚ τον περασμένο Νοέμβριο, αύξηση 300 εκατ. ευρώ.

– Το ΠΔΕ περικόπτεται για άλλη μια φορά κατά 400 εκατ. ευρώ και το ύψος του διαμορφώνεται για το 2012, σε 7.300 εκατ. ευρώ, έναντι 7.700 εκατ. ευρώ που προέβλεπε το αρχικό σχέδιο του προϋπολογισμού.

Η πρώτη δόση του δανείου

Η πρώτη δόση του δανείου από τη νέα σύμβαση καταβλήθηκε χθες στο ελληνικό Δημόσιο, αλλά θα διατεθεί αποκλειστικά για την αποπληρωμή ομολόγων. Τη σχετική ανακοίνωση έκανε χθες ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Φίλ. Σαχινίδης, τονίζοντας ότι «το ύψος της είναι 5,9% δισ. ευρώ από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό, ενώ αναμένεται να εισπραχθούν και 1,6 δισ. ευρώ από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».

Το μεγαλύτερο τμήμα των κεφαλαίων διατέθηκε ήδη χθες για την αποπληρωμή χρεολυσίων του τριετούς ομολόγου, που έληξε χθες, 20 Μαρτίου. Πρόκειται για τίτλους αξίας 4,63 δισ. ευρώ, που κατείχαν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης, από το τριετές ομόλογο, οι οποίοι εξαιρέθηκαν από το PSI.

Η εξαίρεσή τους επιτεύχθηκε με την ανταλλαγή των ομολόγων, προ της ενεργοποίησης του PSI, γεγονός που προκάλεσε τις αντιδράσεις των θεσμικών και των φυσικών προσώπων, που υπέστησαν απώλειες της τάξης του 75%.

Οι τράπεζες

Η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες των χωρών της ευρωζώνης, συνολικά έχουν στην κατοχή τους ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας 56,6 δισ. ευρώ, που σημαίνει ότι το ελληνικό Δημόσιο θα πρέπει να εξασφαλίσει επιπλέον 50 δισ. ευρώ, για την αποπληρωμή τους σε βάθος χρόνου, ανάλογα με τις λήξεις τους.

Εντός του 2012, πάντως, η ΕΚΤ και οι εθνικές κεντρικές τράπεζες κατέχουν ποσό ύψους 3,33 δισ. ευρώ, από το δεκαετές ομόλογο που λήγει στις 18 Μαΐου 2012 και 3,1 δισ. ευρώ και από το πενταετές ομόλογο ύψους 7,7 δισ. ευρώ, που λήγει στις 20 Αυγούστου του 2012.

Μείωση επιτοκίου στα έντοκα

Σημαντική μείωση του επιτοκίου των εντόκων γραμματίων τρίμηνης διάρκειας σημειώθηκε στη χθεσινή δημοπρασία, που ήταν η πρώτη μετά το PSI και το Δημόσιο άντλησε ποσό ύψους 1,3 δισ. ευρώ.

Το επιτόκιο υποχώρησε στο 4,25%, από 4,61% που ήταν στην αντίστοιχη δημοπρασία της 14ης Φεβρουαρίου.

Ωστόσο, και αυτή η δημοπρασία ήταν «εσωτερική υπόθεση», δεδομένου ότι συμμετείχαν μόνο ελληνικές τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία, με τους ξένους θεσμικούς να απέχουν, όπως άλλωστε παρατήρησε και η Κομισιόν στην έκθεσή της.

Αναλυτικότερα, το ποσό που ζητούσε ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους ήταν 1 δισ. ευρώ, και οι προσφορές των θεσμικών επενδυτών ανήλθαν σε 2,688 δισ. ευρώ, που υπερκάλυψαν το ζητούμενο ποσό κατά 2,69 φορές. Ο βαθμός κάλυψης διαμορφώθηκε στο 2,69, από 2,70 που ήταν στην προηγούμενη δημοπρασία.

Έγιναν δεκτές προσφορές μέχρι του ύψους του δημοπρατηθέντος ποσού, καθώς και μη ανταγωνιστικές προσφορές ύψους 300 εκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με τον Κανονισμό Λειτουργίας των Βασικών Διαπραγματευτών Αγοράς, μπορούν να υποβληθούν επιπλέον μη ανταγωνιστικές προσφορές ύψους 30% επί του δημοπρατούμενου ποσού έως και αύριο, Πέμπτη 22 Μαρτίου, με αποτέλεσμα το συνολικό ύψος να φτάσει στο ποσό των 1,6 δισ. ευρώ.

Με το ποσό που θα αντληθεί θα αποπληρωθούν τα τρίμηνα έντοκα που εκδόθηκαν τον περασμένο Δεκέμβριο και λήγουν εντός των ημερών.

Πάντως, η Κομισιόν στην έκθεσή της αναφέρει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να περιορίσει την εξάρτησή της από τα έντοκα γραμμάτια, μειώνοντας τον όγκο των νέων εκδόσεων, πλην όμως, για να υλοποιηθεί αυτό, θα πρέπει να εξασφαλιστούν κεφάλαια προκειμένου να αποπληρωθούν έντοκα που λήγουν, ώστε να μην ανανεώνεται ολόκληρο το ποσό.

Οι λήξεις πάντως είναι υψηλές και στο επόμενο δίμηνο, καθώς φτάνουν στο ποσό των 3,6 δισ. ευρώ και σε 3,2 δισ. ευρώ αντιστοίχως.

ΠΑΝΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ – pkak@naftemporiki.gr

«Οι Ευρωπαίοι σκοπίμως καθυστέρησαν την αναδιάρθρωση στην Ελλάδα»

ΟΙ ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επέδειξαν «ηθική παρακμή» με το να καθυστερήσουν τη συμφωνία για το κούρεμα του ελληνικού χρέους προκειμένου να περιορίσουν την επίδραση στις τράπεζες της περιοχής, σύμφωνα με τον ιδρυτή και οικονομολόγο της High Frequency Economics, Carl Weinberg.

Σε report του το Μάρτιο για την παγκόσμια οικονομία, ο Weinberg επισημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες σκοπίμως καθυστέρησαν την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας, εις βάρος της οικονομίας της, προκειμένου να δώσουν στις τράπεζες περισσότερο χρόνο για να προετοιμαστούν από το πλήγμα που θα υφίσταντο οι συμμετοχές τους σε ομόλογα.

«Γιατί δεν είχε επιτραπεί στην Ελλάδα να αναδιαρθρώσει το χρέος της πριν από δύο χρόνια, προτού η οικονομία της συρρικνωθεί 15% και προτού υποχρεωθεί να επιβάλει haircut στους ιδιώτες πιστωτές, αποσταθεροποιώντας την κυβέρνηση και την κοινωνία, ενεργοποιώντας παρανόμως τις CACs και προκαλώντας την ενεργοποίηση των CDS», ρωτά στο report του.

«Διότι θα ήταν άβολο για τις τράπεζες, για αυτό», πρόσθεσε.

Ο Weinberg πρόσθεσε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες υποχρέωσαν την Ελλάδα να επιβάλει αυστηρά μέτρα λιτότητας προκειμένου να δώσει χρόνο στις τράπεζες για να διαχειριστούν το χρέος.

«Οι πολιτικοί προτίμησαν να βάλουν σε ασφυκτικό κλοιό μερικά εκατομμύρια Ελλήνων πολιτών από το να ζητήσουν από τις τράπεζες να δεχθούν ζημιές στα ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους, πριν να έχουν το χρόνο να προετοιμαστούν κατάλληλα».

Μάλιστα, ως αντιπρόσωπος των πιστωτών στο κύμα αναδιαρθρώσεων του κρατικού χρέους Λατινοαμερικανών χωρών στη δεκαετία του ’80, ο Weinberg δήλωσε στο CNBC.com ότι αυτές οι συμφωνίες αποδεικνύουν πως εάν διεξαχθούν σωστά, η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ούτε θα προκαλούσε την ενεργοποίηση των CDS ούτε θα αποσταθεροποιούσε την οικονομία της και την κυβέρνηση.

Πρόσθεσε ακόμη ότι η Ελλάδα έχει περισσότερο ανάγκη από επενδύσεις για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα παρά από «έξυπνη» αναδιάρθρωση.

Πηγή:www.capital.gr

Οι Γάλλοι δεν θέλουν πια την ΕΕ

Από το «Έθνος» 14/3/2012
 

Απαρηγόρητη είναι η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ», κατεξοχήν φιλοευρωπαϊκή, με τα αποτελέσματα δημοσκόπησης με θέμα «Η στάση των Γάλλων απέναντι στην Ευρώπη» που παράγγειλε η ίδια σε μια από τις μεγαλύτερες δημοσκοπικές εταιρείες της Γαλλίας, την Ιψός. Ο τίτλος του πρωτοσέλιδου κύριου άρθρου της εφημερίδας συμπυκνώνει τα συμπεράσματα: «Η θλιβερή αποσάθρωση της ευρωπαϊκής ιδέας».

Οι αριθμοί ομολογουμένως δικαιολογούν αυτή την εκτίμηση. Το 56% των ερωτηθέντων Γάλλων τάχθηκε υπέρ της «ενίσχυσης των εξουσιών αποφάσεων του γαλλικού κράτους, ακόμη και αν αυτή πρέπει να περιορίσει τη δικαιοδοσία αποφάσεων της Ευρώπης». Μόνο το 38% υποστήριξε ότι πρέπει να ενισχυθούν οι αρμοδιότητες αποφάσεων των ευρωπαϊκών θεσμών και οργάνων.

Ούτε καν στο κόμμα του προέδρου Νικολά Σαρκοζί δεν είναι κυρίαρχη η άποψη της περαιτέρω ενίσχυσης των ευρωπαϊκών θεσμών εις βάρος των εθνικών. Από αυτούς που στη δημοσκόπηση δήλωσαν ψηφοφόροι του Σαρκοζί, το 54% θέλει ενίσχυση των εξουσιών αποφάσεων του γαλλικού κράτους και μόνο το 40% θέλει ενίσχυση των ευρωπαϊκών οργάνων αποφάσεων. Στην Αριστερά τα ποσοστά αυτά είναι 60%-65% και στην Ακροδεξιά γίνονται… 82% υπέρ των κρατικών οργάνων και 13% υπέρ των ευρωπαϊκών.

Πολύ μεγαλύτερης πολιτικής σημασίας ακόμη και από τα ανωτέρω ήταν η ψυχρολουσία που επιφύλαξαν οι Γάλλοι στον Σαρκοζί σε ένα καίριο, καθοριστικό στοιχείο της πολιτικής του: τη στενή συνεργασία του με τη Γερμανία, την προβολή της ως μοντέλου που πρέπει να ακολουθήσει η Γαλλία και την κραυγαλέα έμπρακτη ανάδειξη του άξονα Παρισιού – Βερολίνου ως της κινητήριας δύναμης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Στην ερώτηση αν ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας πρέπει να ρίξει το κύριο βάρος της δραστηριότητάς του στην προώθηση του γαλλογερμανικού άξονα, η απάντηση ήταν καταπέλτης: μόνο το… 10% των ερωτηθέντων υποστήριξε αυτή την άποψη!

Μέγιστο σοκ βεβαίως για τον Νικολά Σαρκοζί, αλλά και τρομερά δυσάρεστη έκπληξη και για τους Γερμανούς – μόλις ένας Γάλλος στους δέκα υπέρ του τόσο διαφημισμένου γαλλογερμανικού άξονα! Είναι προφανές ότι κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης και εξαιτίας των χειρισμών του Βερολίνου σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή διαχείρισή της, ο αντιγερμανισμός εξαπλώνεται ραγδαία σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνο σε χώρες σαν την Ελλάδα που έχουν τεθεί σε καθεστώς οικονομικής υποτέλειας και περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας.

Ούτε καν τους οπαδούς του δεν πείθει η θέρμη του Σαρκοζί υπέρ της Γερμανίας και της γαλλογερμανικής στενής συνεργασίας ως ηγεμονικού ντουέτου της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Μόλις το 23% των ψηφοφόρων του κόμματος του Σαρκοζί, του UMP, συμμερίζεται την άποψη περί προτεραιότητας του γαλλογερμανικού άξονα. Ποσοστό εντυπωσιακά χαμηλό.

Το όντως εκπληκτικό όμως είναι ότι μεταξύ εκείνων που δήλωσαν οπαδοί του Σοσιαλιστικού Κόμματος, το ποσοστό όσων πιστεύουν ότι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας πρέπει να ρίξει πρωτίστως το βάρος του στον γαλλογερμανικό άξονα καταβυθίζεται στο απίστευτα μηδαμινό… 3%!!!

Αυτό από πολιτική σκοπιά σημαίνει ότι η υποψηφιότητα του σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ συσπειρώνει εκείνο το τμήμα του γαλλικού πληθυσμού και των γαλλικών ελίτ που απαιτούν κατ΄ ουσίαν επαναδιαπραγμάτευση και επαναπροσδιορισμό όχι μόνο του Δημοσιονομικού Συμφώνου, όπως διακηρύσσεται επισήμως, αλλά πρωτίστως και κυρίως των γαλλογερμανικών σχέσεων που θεωρούν ότι έχουν καταστεί ετεροβαρείς προς ζημία της Γαλλίας.

Εχοντας τέτοιο συσχετισμό δυνάμεων μέσα στη γαλλική κοινωνία, ο Ολάντ είναι υποχρεωμένος να αποπειραθεί να θέσει τις γαλλογερμανικές σχέσεις σε νέα βάση, ανεξαρτήτως βεβαίως του αν θα μπορέσει να πετύχει κάποιες παραχωρήσεις από το Βερολίνο, ή αν θα υποχρεωθεί σε άτακτη υποχώρηση και παράδοση στην ισχύ της Γερμανίας.

«ΜΟΝΤ»
Λιγότερη Ευρώπη, περισσότερο έθνος

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ είναι στο πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η «Μοντ»: «Οι Γάλλοι θέλουν λιγότερη Ευρώπη. Η πλειοψηφία τους δηλώνει αδιαφορία για την ευρωπαϊκή ιδέα. Οταν δεν είναι εχθρική προς αυτήν» υπογραμμίζει ευθύς εξαρχής. «Η διάθεση της χώρας απέναντι στην Ευρώπη είναι αρνητική» τονίζει. «Αυτό εξηγεί χωρίς αμφιβολία γιατί κανένας από τους υποψηφίους στον αγώνα των προεδρικών εκλογών δεν δείχνει τον παραμικρό ευρωπαϊκό ενθουσιασμό» επισημαίνει. «Η σχολή της εθνικής κυριαρχίας έχει νικήσει. Σήμερα είναι πλειοψηφούσα στην κοινή γνώμη, αν πιστέψουμε τη δημοσκόπηση… Οι τελευταίοι οπαδοί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προειδοποιούνται: πολύ σύντομα θα χρειαστούν μεγάλη δόση αντικαταθλιπτικών» προειδοποιεί η «Μοντ».

ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ:PSI: στο φως της επόμενης μέρας

Αν έπρεπε να έχουμε μάθει ένα πράγμα όλοι μας τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό είναι το εξής απλό μάθημα: Όλες οι ως τώρα επίσημες εκτιμήσεις, οι θριαμβευτικές ανακοινώσεις, οι προβλέψεις ανάκαμψης, όλη η συζήτηση που εκπορεύεται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης εδώ και δύο χρόνια, τελικά προσκρούουν στον κυματοθραύστη της πραγματικότητας, ακυρώνονται εκ των πραγμάτων, ξεπερνιόνται από την ιστορία. Μαζί με όλους, θέλω να ελπίζω ότι, αν όχι τώρα, σύντομα, αυτός ο θλιβερός κύκλος θα κλείσει και μαντάτα που διαφημίζονται ως καλά να αποδειχθούν ότι είναι όντως καλά. Έως τότε, όσο και να διαφωνούμε ως προς το τι πρέπει να γίνει, τι προκρίνει το συμφέρον της πατρίδας, σε ένα πρέπει να συμφωνήσουμε: Δεν δικαιολογείται πλέον σε κανέναν μας η άκριτη αποδοχή της «επίσημης εκδοχής» των πραγμάτων.

Στις γραμμές που ακολουθούν προτείνω μια οπτική γωνία από την οποία μπορούμε, και πρέπει, να ερμηνεύσουμε τις τελευταίες εξελίξεις για το PSI και την νέα δανειακή συμφωνία ανεξάρτητα του αν συμφωνούμε με την πολιτική που ακολουθεί ή πρέπει να ακολουθεί η κυβέρνηση (ή ακόμα και η Ευρώπη στο σύνολό της). Δεν θα  συμφωνήσουμε για το τι πρέπει να γίνει. Τουλάχιστον ας συμφωνήσουμε για το τι «παίζεται».

Σύντομο βιογραφικό του κουρέματος

Από τον Μάρτιο του 2010 και για ενάμιση χρόνο, σε αυτές τις σελίδες και αλλού, επιχειρηματολογούσα ότι, εφόσον η Ευρώπη δεν επανασχεδιάζει το ευρωσύστημα, το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αναδιαρθρωθεί, θα «κουρευτεί», θα διαγραφεί μερικώς. Δεν ήταν θέμα επιθυμίας ή επιλογής. Απλά, το «κούρεμα» δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθεί. Εκείνη την εποχή η οποιαδήποτε συζήτηση περί «κουρέματος» αντιμετωπιζόταν από κυβέρνηση, Τράπεζα της Ελλάδας, ΕΚΤ, ΕΕ και τα «σοβαρά» μέσα ενημέρωσης ως αιρετική, επικίνδυνη, δημαγωγική.

Όταν η μακρά άρνηση της πραγματικότητας κάποια στιγμή υποχώρησε υπό το βάρος της αλήθειας, η αναδιάρθρωση (ή, επί το λαϊκότερον, το «κούρεμα») έγινε αποδεκτή από τους ισχυρούς της Ελλάδας και της Ευρώπης σε δύο δόσεις. Τον περασμένο Ιούλιο την αποδέχθηκαν επί της αρχής, με την πρώτη πρόταση μιας πολύ μικρής αναδιάρθρωσης που δεν θα άγγιζε την ονομαστική αξία των ομολόγων (αλλά που θα επιμήκυνε τις αποπληρωμές και για μείωνε το επιτόκιο). Κατόπιν ήρθε το κυρίως πιάτο, τον Οκτώβριο του 2011, με την ιδέα ενός «κουρέματος» τουλάχιστον 50% επί της ονομαστικής αξίας του χρέους (που δεν είχε ήδη περάσει στην τρόικα). Από τότε, η πάλαι ποτέ «απαγορευμένη» αναδιάρθρωση, το «κούρεμα»-ταμπού, έχει αναχθεί σε  εθνική και ευρωπαϊκή υπόθεση και η κοινή γνώμη ταλαιπωρείται με τη φιλολογία περί ποσοστών «εθελοντικής» συμμετοχής, ενεργοποίηση CAC, πυροδότηση CDS κλπ.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Πλην ενός: Κατά πόσον την «επόμενη μέρα» το ελληνικό χρέος θα είναι βιώσιμο. Επειδή τις τελευταίες μέρες η συζήτηση τείνει να γίνει γελοιωδώς περιπεπλεγμένη, επιτρέψτε μου να προσπαθήσω μια απλοποίηση (χωρίς καμία υπεραπλούστευση).

Η διαφορά ενός «καλού» κι ενός «αποτυχημένου» κουρέματος

Έστω ένα «κούρεμα» της τάξης του Χ% ενός συγκεκριμένου χρέους το οποίο το αποδέχεται ο δανειστής επειδή συνειδητοποιεί ότι ο υπόχρεος αδυνατεί να  αποπληρώσει το συνολικό ποσό όχι μόνο σήμερα αλλά διαχρονικά. Πότε λέμε ότι το «κούρεμα» πέτυχε τον στόχο του; Όταν το εναπομείναν χρέος (100-Χ)% μπορεί να εξυπηρετηθεί από τον πτωχευμένο. Δηλαδή, το Χ πρέπει να είναι παράλληλα (α) το ελάχιστο δυνατόν (από την πλευρά του δανειστή) και (β) αρκετά μεγάλο για να είναι βιώσιμο το χρέος που απομένει μετά το «κούρεμα». (*)

Ας εξετάσουμε την σημερινή συγκυρία μέσω μιας αλληγορίας: Έστω ότι ο Λουκάς χρωστά €100 χιλιάδες στην τράπεζα. Το χρέος αυτός συσσωρεύεται χρόνια τώρα και πρόσφατα, λόγω μείωσης των εισοδημάτων του, όλοι κατανοούν ότι δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Έρχεται λοιπόν το «κούρεμα» στο οποίο η τράπεζα συναινεί επειδή προτιμά να εισπράξει κάποιο μέρος των εκατό χιλιάρικων παρά τίποτα. Έτσι Λουκάς και τράπεζα συμφωνούν ότι:

 

– ο Λουκάς θα καταβάλει στην τράπεζα €15 χιλιάδες μετρητά,
– ο Λουκάς θα δώσει στην τράπεζα έντοκα γραμμάτια (με επιτόκιο μεταξύ 3% και 4,5%) των €32 χιλιάδων (τα οποία δεσμεύεται να αποπληρώσει σε βάθος χρόνου)
– η τράπεζα δέχεται να διαγράψει τα υπόλοιπα €53 χιλιάδες χρέους.

 

Για να γίνουν τα παραπάνω, ο Λουκάς θα πάρει νέο μεγάλο δάνειο από δεύτερη τράπεζα για να μπορεί: (α) να δώσει τις €15 χιλιάδες στην πρώτη τράπεζα, (β) να εξυπηρετεί τα νέα γραμμάτια των €32 χιλιάδων και (γ) να καλύπτει όπως-όπως κάποια από τα λειτουργικά του έξοδα τα οποία δεν μπορεί, προς το παρόν, να καλύψει μέσα από τα πενιχρά του εισοδήματα.

– Ερώτημα: Κατέστη το χρέος του Λουκά βιώσιμο μετά από αυτό το κούρεμα;

– Απάντηση: Εξαρτάται από το εάν τα επόμενα χρόνια το εισόδημά του επαρκεί για να επιβιώνει ώστε να εργάζεται ώστε να έχει εισοδήματα ώστε και να επιβιώνει και να αποπληρώνει τα δανεικά του (στην πρώτη και στην δεύτερη τράπεζα).

Ως εδώ νομίζω ότι όλοι μας μπορούμε να συμφωνήσουμε, ανεξάρτητα του αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με την σύναψη της εν λόγω δανειακής συμφωνίας. Η διαφωνία μας έγκειται στο εάν η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι εν δυνάμει καταφατική ή αρνητική. Ας μην αφεθούμε όμως ακόμα στην διαφωνία. Ας προσπαθήσουμε για λίγο ακόμα να παραμείνουμε στο πλαίσιο του «κοινού τόπου», της κοινής ανάλυσης της κατάστασης.

Στην υποθετική περίπτωση του Λουκά, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ένδειξη για το κατά πόσον το χρέος τους κατέστη βιώσιμο ή όχι από την συμφωνία κουρέματος. Είναι η εξής: Η αξία των νέων γραμματίων των €32 χιλιάδων (που ανέλαβε ο Λουκάς ως μέρος της συμφωνίας του με την αρχική τράπεζα)!  Αυτά τα γραμμάτια αποτελούν, μην ξεχνάμε, περιουσιακό στοιχείο για την τράπεζα που τα κατέχει. Έχουν αξία καθώς ο κάτοχος ενός τέτοιου γραμματίου έχει «λαμβάνειν» από τον Λουκά. Εφόσον η «αγορά» πιστεύει πως το χρέος του Λουκά έχει καταστεί βιώσιμο, η τράπεζα θα μπορούσε να τα πουλήσει σε ιδιώτες επενδυτές άμεσα σε τιμή πολύ κοντά στην ονομαστική τους αξία. Γιατί να τα αγοράσουν οι επενδυτές; Επειδή δίνουν, σε μια εποχή ελάχιστων επιτοκίων, επιτόκιο πάνω από 3%. Αν οι επενδυτές πίστευαν ότι το χρέος του Λουκά είναι πλέον βιώσιμο, κάθε ένα από αυτά τα γραμμάτια ονομαστικής αξίας π.χ. €100 θα έπρεπε να πωλείται προς €100 (ίσως και περισσότερο αν οι επενδυτές δεν μπορούν να βρουν επιτόκια πάνω από 3% σε άλλες μορφές «σίγουρων» επενδύσεων). Με άλλα λόγια, κι εδώ δεν χωρά η μεταξύ μας διαφωνία, μια ένδειξη του πόσο βιώσιμο είναι πλέον το χρέος του Λουκά δεν είναι άλλη από την απόκλιση της τιμής που είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν οι ιδιώτες για ένα από αυτά τα γραμμάτια των €100 από τα… €100. Όταν αυτή η απόκλιση είναι μηδενική τότε συμπεραίνουμε ότι η «αγορά», οι ιδιώτες, κρίνουν συλλογικά πως ο Λουκάς μπορεί να εξυπηρετήσει το μετά το «κούρεμα» χρέος του. Αν όμως τα γραμμάτια των €100 δεν μπορούν να πωληθούν για πάνω από €50, τότε έχουμε ένα δεύτερο ντε φάκτο «κούρεμα» που προκύπτει, ουσιαστικά, από την εκτίμηση των ιδιωτών ότι η πιθανότητα μη αποπληρωμής των νέων γραμματίων του Λουκά φτάνει το 50%. Συνέχεια

Η Γερμανία «κράζει» την Ελλάδα αλλά η γερμανική διαφθορά φτάνει τα 250 δισεκατομμύρια

– Αυτό το ποσό είναι μειωμένο σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά
– Η Γερμανία κατατάσσεται στη 14η θέση στην παγκόσμια κατάταξη της διαφθοράς
– 7,7 εκατομμύρια υπάλληλοι εργάζονται σε καθεστώς μαύρης εργασίας
– Πρώτη χώρα σε διαφθορά είναι η Νέα Ζηλανδία

Η διαφθορά αναμένεται να στοιχίσει φέτος στη γερμανική οικονομία 250 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που είναι μειωμένο σε σχέση με παλαιότερα έτη, σύμφωνα με μια πανεπιστημιακή έρευνα που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα. Συνέχεια

ΤΟ ΠΑΝΘΕΟΝ ΤΩΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΩΝ.

Του ΣΤΑΘΗ*

Συνεχίζουν να λένε ψέματα. Σχεδόν για όλα. Έξις δευτέρα φύσις – αλλά όχι μόνον, διότι

αν πουν και μιαν αλήθεια
θα καταρρεύσει πάνω στο κεφάλι τους όλο αυτό το βερμπαλιστικό μπουρδιστάν της αυτοπροστασίας τους.

«Δεν υπήρξε πιστωτικό γεγονός» δήλωνε ο κ. Βενιζέλος και τα CDs ήδη πληρώνονται.
Πανηγύριζε (αδιάντροπα, σημειώνω) για το PSI, αφήνοντας τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τους μικροομολογιούχους απροστάτευτους, ενώ

τρεις μέρες μετά (τόσο κρατούν τα ψέματα)
άρχισαν πάλι να προετοιμάζουν το έδαφος για νέα μέτρα τον Ιούνιο. (Διάβαζε: Απρίλιο)
Ποιο έδαφος όμως; απ’ όπου περνούσε, λέει, ο Τζέκινς Χαν, δεν ξαναφύτρωνε χορτάρι – το ίδιο και με τα μέτρα που περνούν συνεχώς κι ανηλεώς απ’ τη λαμπρά υπατεία Παπακωνσταντίνου έως σήμερα.
Έχουν γκρεμιστεί έκτοτε όλοι οι φούρνοι της επικράτειας κι όμως συνεχίζουν τα ψέματα σαν να μην τρέχει τίποτα
εξασφαλίζοντας μια περίοπτη θέση στο Πάνθεον των Καραγκιόζηδων.
«Αν χρειασθεί να παρθούν κι άλλα μέτρα, εγώ θα έχω αποτύχει ως υπουργός», δήλωνε ο κ Παπακωνσταντίνου όταν η Καταστροφή (που οι ίδιοι προκάλεσαν) δεν είχε δείξει ακόμα τα δόντια της, αλλά μόνον τα απαλά της νυχάκια. Συνέχεια

Πετρέλαιο: Οι κερδοσκόποι έχουν προεξοφλήσει τον πόλεμο με το Ιράν

Του Matthew Philips

Η τελευταία φορά που η τιμή του αργού πετρελαίου, τύπου brent έκλεισε κάτω από τα 100 δολάρια το βαρέλι ήταν στις 6 Οκτωβρίου του 2011. Έκτοτε έχει ενισχυθεί σχεδόν 30%, φτάνοντας στο υψηλό των 126,20 δολαρίων την 1η Μαρτίου. Οι εντάσεις γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν έχουν εγείρει φόβους πως ενδεχόμενη επίθεση θα διέκοπτε την ημερήσια εξαγωγή 2,2 εκατ. βαρελιών της χώρας. Έτσι, πληθώρα κεφαλαίων εισρέει στην αγορά των προθεσμιακών συμβολαίων του αργού, δίνοντας ώθηση στην τιμή χωρίς αυτή να δικαιολογείται από κάποια αλλαγή στα θεμελιώδη προσφοράς και ζήτησης. Και μόνο η απειλή ότι θα συντελεστεί αλλαγή είναι αρκετή.

Ποιος όμως αγοράζει;

Μιλήστε σε αναλυτές της αγοράς πετρελαίου αυτές τις μέρες και το πιθανότερο είναι ότι θα σας πουν πως περισσότερη από τη μισή αύξηση της τιμής του πετρελαίου αποδίδεται σε κερδοσκόπους –συγκεκριμένα σε μη εμπορικούς traders. Είναι ο τεχνικός όρος που χρησιμοποιείται για τους επενδυτές που αγοράζουν συμβόλαια πετρελαίου, όχι επειδή σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν το πετρέλαιο, αλλά γιατί το θεωρούν καλή επένδυση. Δεν πρόκειται για αεροπορικές ή εταιρείες διύλισης, αλλά για διαχειριστές κεφαλαίων που ποντάρουν στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Και μέχρι στιγμής επιβεβαιώνονται χάρη στα ίδια τους τα πονταρίσματα.

Από τον Οκτώβριο, οι money managers έχουν αγοράσει το αντίστοιχο της αξίας 372 εκατ. βαρελιών πετρελαίου μέσω μιας σειράς προθεσμιακών συμβολαίων, διπλασιάζοντας έτσι την έκθεσή τους στο εμπόρευμα. Οι επιλογές τους περιλαμβάνουν συμβόλαια αργού, τύπου light sweet των προθεσμιακών αγορών CME και ICE. Επίσηςμ αγοράζουν συμβόλαια αργού, τύπου brent, βενζίνης και πετρελαίου θέρμανσης, καθώς και της λεγόμενης βενζίνης RBOB.

Σύμφωνα με τον Tim Evans, αναλυτή της αγοράς πετρελαίου της Citigroup, η καθαρή έκθεση των money managers βρίσκεται σε επίπεδα-ρεκόρ μέσω 638,774 συμβολαίων, τα οποία, με αναλογία 1.000 βαρελιών ανά συμβόλαιο, αντιστοιχούν σε περίπου 638,8 εκατ. βαρέλια πετρελαίου. «Το μέγεθος ισούται με την ποσότητα που εξάγει το Ιράν σε δάστημα 290 ημερών», λέει ο Evans. «Πράγμα που σημαίνει πως έχει ήδη προξοφληθεί στην αγορά αποχή εννέα μηνών του Ιράν από την εξαγωγή πετρελαίου». Συνέχεια

«Η Ελλάδα θα χρειαστεί νέες τακτικές εκβιασμού»

Με τον ποιο πάνω τίτλο κυκλοφορεί σημερινό δημοσίευμα της σοβαρής αμερικανικής εφημερίδας New York Times.
Τελικά για οτι συμβαίνει στο χρηματοπιστωτικό γίγνεσθαι της Ευρώπης φταίει η Ελλάδα και μόνο αυτή.
Ήθελα πραγματικά να ήξερα από που συμπεραίνει ο συντάκτης οτι υπέκυψαν σε εκβιασμό οι δανειστές μας η ότι εμείς τους εξαναγκάσαμε σε κούρεμα?Ποιοι εμείς που ούτε καν ερωτηθήκαμε,για την ακρίβεια δεν μας κάλεσαν ούτε όταν πήραν την απόφαση και απλά μας το ανακοίνωσαν.Όσο για την επόμενη φορά που θα χρειαστεί κούρεμα να είναι σίγουροι τόσο ο συντάκτης όσο και οι πιστωτές μας ότι δεν θα χρειαστεί να διαπραγματευτούμε ξανά και θα μάθουν τα νέα της χρεωκοπίας μάλλον από κάποιο κλητήρα του υπουργείου οικονομικών γιατί τους άμεσα υπευθύνους θα τους κυνηγά το πόπολο απο χωρίου εις χωρίον.

Την επόμενη φορά η διάσωση της χώρας δεν θα είναι τόσο εύκολη

«Η Ελλάδα μπορεί να έπεισε τους ιδιώτες πιστωτές χρησιμοποιώντας μέσα εκβιασμού να συμμετέχουν στη συμφωνία για το κούρεμα του χρέους που ολοκληρώθηκε την Παρασκευή, έτσι ώστε να σωθεί από τη χρεοκοπία, αλλά η επόμενη φορά δεν θα είναι η ίδια», γράφει σε σημερινό της δημοσίευμα η εφημερίδα New York Times.«Η υπερχρεωμένη χώρα θα κληθεί να αντιμετωπίσει ξανά μία κρίση μέσα στα επόμενα χρόνια, όπως πιστεύουν οι ειδικοί των αγορών, αλλά αυτή τη φορά η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να βασιστεί σε νομικά τρικς και να εξαναγκάσει σε απώλειες εύκολους στόχους όπως είναι οι τράπεζες και τα hedge funds».«Από τώρα και στο εξής οι ξένοι φορολογούμενοι θα κληθούν να πληρώσουν ακόμη μεγαλύτερο μέρος της ζημίας, αλλά την επόμενη φορά που η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει μία κρίση, δεν θα είναι τόσο επιεικής». Συνέχεια

γι αυτό το swap δεν θα πάει κανείς φυλακή;

Η χειρότερη κίνηση μετά την εισδοχή της χώρας στην ζώνη του ευρώ ήταν το swap της GS που επέλεξαν να κάνουν η κοντή μαϊμού όπως αποκαλούσε η μαλβινα τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδος και ο παπαδημιος.
Θα διαβάσετε λοιπόν παρακάτω από το πρώτο θέμα μια αναδημοσίευση από το Bloomberg που αναφέρετε στην καταστροφική αυτή κίνηση,αλλά παρόλα αυτά σε μια μπακάλικη προσέγγιση και για να μην χαθούμε στα νούμερα θα προσπαθήσω να εξηγήσω πολύ πρόχειρα τι συνέβη.
Ας πούμε πχ πως για ένα δάνειο που είχε η Ελλάδα 10 δις και 3% επιτόκιο για 5 χρόνια προσφέρθηκε να το ξεπληρώσει η GS και να εμφανίσει ένα νέο δάνειο 7 δις με τόκους 17% και 20 χρόνια διάρκεια έτσι στραμπουλιξαν άμεσα τρία δις που μας επέτρεψαν να καλύψουμε το χρέος μας μετά την εισδοχή μας στην ΟΝΕ αλλά που τα πληρώνουμε χρυσά.

Για δάνειο 2,8 δισ. ευρώ, βρεθήκαμε να χρωστάμε 5,1…

Το πρακτορείο Bloomberg επαναφέρει στην επικαιρότητα την υπόθεση της «μυστικής συμφωνίας» μεταξύ του κορυφαίου αμερικανικού χρηματοπιστωτικού οίκου και της ελληνικής κυβέρνησης, προκειμένου να «καμουφλαριστούν» τα χρέη της Ελλάδας και να επιτύχει να παρουσιάσει στοιχεία συμβατά με τις απαιτήσεις της εισαγωγής ενός κράτους στη ζώνη του ευρώ.

Το δημοσίευμα επικαλείται τις δηλώσεις του κυρίου Σπύρου Παπανικολάου, που ανέλαβε τα ηνία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους το 2005, σύμφωνα με τον οποίο την ημέρα που «κλείδωσε» η συμφωνία Ελλάδας – Goldman Sachs το 2001, η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε να χρωστάει στην τράπεζα 600 εκατομμύρια ευρώ περισσότερα από τα συνολικά 2,8 δισεκατομμύρια που «δανείστηκε».

Και μέχρι το 2005, το κόστος αυτής της «μεταφοράς χρέους» που είχε συμφωνηθεί το 2001 για να «καμουφλάρει» το δάνειο που έλαβε η Ελλάδα, είχε εκτιναχθεί στα 5,1 δισεκατομμύρια ευρώ.

Με δυο λόγια, το Bloomberg ουσιαστικά επικαλείται τις δηλώσεις του κυρίου Παπανικολάου και του προκατόχου του, Χριστόφορου Σαρδέλη, για να αποδείξει πως το περιβόητο συμβόλαιο που επέτρεψε στην Ελλάδα να μπει στην Ευρωζώνη ήταν τόσο περίπλοκο, ώστε στην ουσία η Ελλάδα ΟΥΔΕΠΟΤΕ κατάλαβε τι «αγόρασε» από την Goldman Sachs, ούτε είχε τόσο εξειδικευμένο πολιτικό και οικονομικό προσωπικό για να αξιολογήσει το μέγεθος του ρίσκου και τις επιπτώσεις μιας τέτοιας επιλογής!

Κι όπως χαρακτηριστικά δηλώνει ο κύριος Σαρδέλης, επικεφαλής του ΟΔΔΗΧ από το 1999 έως το 2004 και ο άνθρωπος που για λογαριασμό του ελληνικού Δημοσίου επέβλεψε το περιβόητο swap, «η συμφωνία με την Goldman Sachs είναι μια ‘σέξι’ ιστορία με πρωταγωνιστές δύο … αμαρτωλούς»!

Επί της ουσίας, η Goldman Sachs κατάφερε να κερδίσει άμεσα, με την υπογραφή της συμφωνίας, μεταφέροντας το ρίσκο και τους κινδύνους της συμφωνίας στους πελάτες της (εν προκειμένω στην ελληνική πλευρά), έχοντας καταφέρει να φτιάξει ένα συμβόλαιο στα μέτρα της, με όρους που δεν ήταν ευθύς εξαρχής ξεκάθαροι και σε κάθε περίπτωση ήταν μακράν … υποδεέστεροι της αγοράς.

Μάλιστα, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που η GS δοκίμαζε μια τέτοια συμφωνία, καθώς είχαν προηγηθεί ανάλογα deals με το Πανεπιστήμιο Harvard University, με την Κοινότητα Jefferson στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ και με την γερμανική πόλη Pforzheim!

Μάλιστα, αρκετοί αναλυτές δηλώνουν πως τέτοιου είδους συμφωνίες είναι ενδεικτικές της φιλοσοφίας και του τρόπου λειτουργίας της τράπεζας, είναι στο Goldman Sachs DNA, όπως λένε χαρακτηριστικά.

Και προϋποθέτουν πως ο συμβαλλόμενος, είτε πρόκειται για πόλη, εταιρεία, ή ακόμα και για κράτος, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν θα έχει τόσο ικανό διοικητικό προσωπικό ώστε να μπορεί να «διαγνώσει» ότι οι όροι της συμφωνίας οδηγούν αποκλειστικά σε κέρδος της τράπεζας σε κάθε περίπτωση.

Για του λόγου το αληθές τα 600 εκατομμύρια ευρώ που αποτέλεσαν το κέρδος της τράπεζας ΜΟΝΟ από την υπογραφή της συμφωνίας με την Ελλάδα αντιστοιχούσαν σε 12% των συνολικών κερδών (6,35 δισ.)  που ανακοίνωσε η Goldman Sachs το 2001!

Το δημοσίευμα «θυμίζει» τους όρους της συμφωνίας της Goldman Sachs με την Ελλάδα λέγοντας πως αυτή πρακτικά αφορούσε σε ένα swap του ελληνικού δημόσιου χρέους από δολάρια και γιεν σε ευρώ με την χρησιμοποίηση των τότε συναλλαγματικών ισοτιμιών, ένας μηχανισμός που επέτρεψε στην ελληνική κυβέρνηση να εμφανίσει μικρότερο ποσοστό χρέους, συμβατό με τις τότε απαιτήσεις εισαγωγής στην Ευρωζώνη.

Ήταν επί της ουσίας μια «εξαφάνιση» του χρέους της χώρας, με κόστος εξαιρετικά υψηλό για την Ελλάδα και εξαιρετικά προσοδοφόρο για την τράπεζα… Το κέρδος για την Ελλάδα ήταν ότι «κέρδισε» περί το 2% επί της ονομαστικής αξίας του χρέους της, ενώ για την τράπεζα μια συμφωνία σε βάθος χρόνου που της εξασφάλισε κέρδη 5 φορές των αρχικώς προβλεπόμενων. Συνέχεια

Το Δημόσιο θα κουρέψει και τα χρέη του σε ιδιώτες…

Τελικά το κούρεμα είναι μάλλον αμφίδρομο, αν και στην προκειμένη περίπτωση ισχύει περισσότερο το «βρήκαμε παπά, να θάψουμε 5-6″. Συγκεκριμένα, το δημόσιο φέρεται να εξετάζει κούρεμα κατά 20% στις οφειλές του προς τους ιδιώτες, αν φυσικά αυτοί 

αποδεχθούν να πληρωθούν έπειτα από τη μείωση, τα οφειλόμενα τοις μετρητοίς.

Και αν δεν το δεχθούν θα υπάρξουν ρήτρες συλλογικής δράσης; Θα επιβληθεί αναγκαστικά το κούρεμα σε όλους όσους χρωστά το δημόσιο; Θα έχει ενδιαφέρον η νομική πτυχή του εγχειρήματος πάντως…

http://nonews-news.blogspot.com

Σχέδιο για τη νομιμοποίηση καταπατημένων δημόσιων εκτάσεων

Οι δημοσιονομικές δυσχέρειες που οδηγούν αναπόφευκτα στη λήψη μέτρων για την αντιμετώπισή τους και τη μείωση του ελλείμματος, στρέφουν το οικονομικό επιτελείο στην αναζήτηση μόνιμων «πηγών» εσόδων που θα είναι σε πρώτη τουλάχιστον φάση εκτός προϋπολογισμού, προκειμένου να μην επιβαρυνθούν άμεσα οι φορολογούμενοι.

Με δεδομένο μάλιστα ότι οι ρυθμίσεις για τα χρέη του παρελθόντος εξαντλούνται, είτε αφορούν ληξιπρόθεσμες οφειλές είτε εκκρεμείς φοροϋποθέσεις, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών ανασύρει από τα συρτάρια της σχέδια που μπορούν να αποφέρουν κάθε χρόνο μη φορολογικά έσοδα, ελπίζοντας ότι θα καταφέρει να αποφύγει, ή στη χειρότερη περίπτωση να μεταθέσει χρονικά, τη λήψη φοροεισπρακτικών μέτρων.

Sale and lease back

Για το λόγο άλλωστε αυτό προχωρά ήδη στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου (sale and lease back) η οποία, σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς, μπορεί να αποφέρει σε ετήσια βάση περισσότερα από 2 δισ. ευρώ, ενώ στο πλαίσιο αυτό κερδίζουν έδαφος και οι εισηγήσεις για τη νομιμοποίηση των καταπατημένων δημοσίων εκτάσεων του Δημοσίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τη νομιμοποίηση των καταπατημένων τα στελέχη του υπουργείου εκτιμούν ότι μπορούν άμεσα, εντός του έτους, να εισπράξουν ποσό που προσεγγίζει το 1 δισ. ευρώ.

Συγκεκριμένα, με βάση την πρόταση των υπηρεσιών, χιλιάδες καταπατητές δημόσιας γης θα μπορούν να αποκτήσουν τίτλους κυριότητας με την καταβολή ενός συμβολικού τιμήματος, που σε αρκετές περιπτώσεις θα είναι (λόγω διαφόρων συντελεστών όπως παλαιότητας κ.λπ.) ιδιαίτερα χαμηλό, της τάξεως των 400 έως 600 ευρώ ανά στρέμμα, ούτως ώστε να γίνουν νόμιμοι κύριοι των ακινήτων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι με βάση την εισήγηση που έχει το οικονομικό επιτελείο, η νομιμοποίηση των καταπατημένων εκτάσεων του Δημοσίου θα προβλέπει την εξαγορά των καταπατημένων εκτάσεων από τους καταπατητές με τίμημα που θα προκύπτει (για τα αστικά και περιαστικά ακίνητα) βάσει των αντικειμενικών αξιών που ισχύουν και το οποίο φυσικά θα μειώνεται ανάλογα με το χρονικό διάστημα που έχει καταπατηθεί η έκταση. Όπου δεν ισχύουν αντικειμενικές αξίες η εξαγορά γίνεται με βάση την αγοραία αξία και το συγκριτικό σύστημα.

Ειδικά ειδοποιητήρια

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι καταπατητές, αφού έχει ολοκληρωθεί η καταγραφή της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου (είτε καταπατημένη είτε ελεύθερη), θα λάβουν ειδικά ειδοποιητήρια με τα οποία θα καλούνται να νομιμοποιήσουν την κατοχή των συγκεκριμένων ακινήτων.

Η σχετική διαδικασία θα λαμβάνει πάντως σε κάθε περίπτωση υπόψη και κοινωνικά κριτήρια, όπως η οικογενειακή κατάσταση και διάρκεια καταπάτησης ή χρήσης του ακινήτου.

Έτσι, αν ο αιτών δεν διαθέτει πρώτη κατοικία ή είναι πολύτεκνος το τίμημα της εξαγοράς θα μειώνεται περισσότερο και θα φτάνει μέχρι και το 20% επί της αξίας (αντικειμενικής ή αγοραίας). Για την επιπλέον έκταση θα καταβάλλεται ολόκληρο το τίμημα. Διευκρινίζεται ότι για τον υπολογισμό της αντικειμενικής ή της αγοραίας αξίας δεν θα λαμβάνεται υπόψη η αξία των κτισμάτων επί των κτημάτων.

Αναλυτικότερα, η εν λόγω ρύθμιση θα προβλέπει ότι όποιος κατέχει αυθαίρετα δημόσιο κτήμα μέχρι κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία που θα ορίζεται (υπάρχει πρόταση για το 1988) είτε έχει τίτλους είτε όχι, θα δικαιούται να ζητήσει από την οικεία Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου, να το εξαγοράσει, σε προθεσμία που θα ορίζεται με σχετικό νόμο.

Διαφορετική αντιμετώπιση

Επισημαίνεται ότι η αντιμετώπιση των ακινήτων θα διαφέρει ανάλογα με τη χρήση τους, ενώ στην περίπτωση που επί του κτήματος, έχει ανεγερθεί κτίσμα στο οποίο αποδεδειγμένα κατοικεί ο αιτών ή η οικογένειά του, έστω και κατά τη θερινή περίοδο, ή το χρησιμοποιεί ο ίδιος για επαγγελματικούς σκοπούς, το τίμημα της εξαγοράς θα ορίζεται στο 50% – 60% της αξίας (αντικειμενικής ή αγοραίας). Το τίμημα για την επιπλέον καταπατημένη έκταση (εκτός του κτίσματος) θα υπολογίζεται επί της συνολικής αντικειμενικής ή αγοραίας αξίας.

Με βάση την πρόταση των στελεχών του υπουργείου, το τίμημα για όλες τις περιπτώσεις των καταπατημένων κτημάτων θα πρέπει να μειώνεται επιπλέον κατά 15% – 20% για τα ακίνητα που κατέχονται αυθαίρετα πριν από την 1-1-1945 και κατά 25% – 35% για όσα κατέχονται πριν από την 1-1-1925.
Συνέχεια

Ολλανδία: Τα μέτρα λιτότητας απειλούν τον κυβερνητικό συνασπισμό

Η Ολλανδία είναι αναγκασμένη να προχωρήσει σε ένα νέο γύρο περικοπών στον προϋπολογισμό της, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει σε πτώση της κυβέρνησης συνασπισμού, αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times.

Η πίεση για τη λήψη νέων μέτρων λιτότητας στην Ολλανδία προέκυψε μετά τις εκτιμήσεις ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας θα φθάσει το 4,5% του ΑΕΠ το 2013, αρκετά πάνω από το όριο του 3% του ΑΕΠ που προβλέπεται από το δημοσιονομικό σύμφωνο της Ευρωζώνης. Το έλλειμμα επιδεινώθηκε μετά από τη γρήγορη συρρίκνωση της ολλανδικής οικονομίας στο δεύτερο εξάμηνο του 2011 (εκτιμάται ότι ανήλθε σε 0,9%).

Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, «οι διαπραγματεύσεις για τη μείωση του ελλείμματος μεταξύ των κομμάτων του κυβερνητικού συνασπισμού θα δοκιμάσουν τη διάθεση της χώρας – μίας από τις λίγες εναπομείνασες χώρες στην Ευρώπη με την υψηλότερη πιστοληπτική αξιολόγηση (ΑΑΑ) – για την εφαρμογή πολιτικής λιτότητας, μίας πολιτικής της οποίας ήταν η ίδια διαπρύσιος κήρυκας για τις χώρες που συμμετείχαν σε προγράμματα διάσωσης, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, αλλά η οποία μπορεί να απειλήσει τώρα τον εύθραυστο κυβερνητικό συνασπισμό της».

Το δημοσίευμα σημειώνει επίσης ότι η πολιτική λιτότητας μπορεί να ενισχύσει την Αριστερά στην Ολλανδία, όπου οι Σοσιαλιστές έχουν ήδη περάσει – όπως και στη Γαλλία – μπροστά στις δημοσκοπήσεις τους τελευταίους μήνες.

Τα κυβερνητικά κόμματα των Φιλελευθέρων, των Χριστιανοδημοκρατών και του ακροδεξιού της Ελευθερίας του Γκερτ Βίλντερς θα ξεκινήσουν τη Δευτέρα τρεις εβδομάδες διαπραγματεύσεων για το νέο γύρο των περικοπών. Ο Βίλντερς, που είναι απρόθυμος να δει μειώσεις δαπανών ή αυξήσεις φόρων, τοποθετεί στο 50% την πιθανότητα της διατήρησης του κυβερνητικού συνασπισμού, ενώ ένας Ολλανδός αξιωματούχος χαρακτήρισε την κατάσταση «πολύ απρόβλεπτη». Ενδεχόμενη κατάρρευση της κυβέρνησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκλογές, οι οποίες θα είχαν για πρώτη φορά ως θέμα σε μία χώρα τη λιτότητα που επιβάλλεται από την ΕΕ, μετά τις νέες αρμοδιότητες των εθνικών προϋπολογισμών που απέκτησαν οι Βρυξέλλες από τον περασμένο Ιανουάριο.

Ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε σημείωσε με έμφαση ότι, ανεξάρτητα από τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της χώρας, το όριο του 3% για το έλλειμμα αποτελεί μέρος της συμφωνίας που έκαναν τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού το 2010.

Οι διαπραγματεύσεις για τις περικοπές θα γίνουν εν μέσω της περιόδου για την εκλογή νέου προέδρου του κεντροαριστερού εργατικού κόμματος. Ο Ντίντερικ Σάμσομ, ο προπορευόμενος υποψήφιος για τη θέση του προέδρου με βάση τις δημοσκοπήσεις, δήλωσε στους Financial Times ότι οι περικοπές στον προϋπολογισμό πρέπει να είναι περιορισμένες.

«Δεν πρέπει να τρέξουμε για να φτάσουμε το όριο του 3% για το έλλειμμα. Αν το κάνουμε, θα καταστρέψουμε μακροπρόθεσμα την οικονομία μας», δήλωσε χαρακτηριστικά. Αλλά και ο Μπέρναρντ Βίντγες, επικεφαλής της ισχυρής εργοδοτικής οργάνωσης της χώρας, δήλωσε ότι η Κυβέρνηση πρέπει «να συγκεντρωθεί στον μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα», αντί να προσπαθήσει να μειώσει αμέσως το έλλειμμα. Συνέχεια

Για το ενιαίο νόμισμα, η δημοκρατία είναι επικίνδυνη

Του 

Ως πολιτικός, γνωρίζεις ότι η θέση σου είναι δύσκολη, όταν αυτό που φοβάσαι περισσότερο είναι η κοινή γνώμη. Η πολιτική και η οικονομική ελίτ της Ευρώπης παραμένουν αφοσιωμένες στο ευρώ. Ωστόσο, οι λαοί της Ευρώπης είναι πολύ λιγότερο ενθουσιώδεις για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που απαιτείται προκειμένου να διαφυλαχθεί το ενιαίο νόμισμα των 17 κρατών. Οι πιστωτές, όπως οι Γερμανοί, δεν θέλουν να ανοίγουν τα πορτοφόλια τους, ενώ οι οφειλέτες, όπως οι Έλληνες, δεν θέλουν να υποτάσσονται.

Η τελευταία δημοκρατική απειλή για το ευρώ προέρχεται από τους Iρλανδούς, που έχουν μια παράδοση στις δημοκρατικές διαδικασίες. Ο πρωθυπουργός Enda Kenny ανακοίνωσε στις 28 Φεβρουαρίου ότι η κυβέρνηση θα ορίσει μια ημερομηνία για τη διενέργεια δημοψηφίσματος με αντικείμενο την έγκριση του νέου δημοσιονομικού συμφώνουν της Ε.Ε. Εμφανίστηκε αισιόδοξος, λεγόντας πως το δημοψήφισμα θα δώσει ευκαιρία στον ιρλανδικό λαό να επιβεβαιώσει τη δέσμευσή της χώρας στο ευρώ. Φυσικά, είναι πιθανό το ενδεχόμενο η απάντηση στην ψηφοφορία να είναι αρνητική. Ο Thomas Costerg, οικονομολόγος της Standard Chartered στο Λονδίνο σχολίασε: «Αυτό το δημοψήφισμα ενέχει τεράστιους κινδύνους… μπορεί να εντείνει τη νευρικότητα για το μέλλον της περιμέτρου της ζώνης του ευρώ. «
Υπάρχει ένα φωτεινό σημείο για τον Kenny. Προκειμένου να διασφαλίσουν το ιρλανδικό «ναι», οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ενδέχεται να χαλαρώσουν τους όρους του ιρλανδικού προγράμματος στήριξης. «Το δημοψήφισμα παρέχει στην κυβέρνηση μικρή δυνατότητα επιρροής», λέει ο Liam Dunne, αναλυτής της Bloxham στο Δουβλίνο.
Το δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι αξιωματούχοι που αγωνίζονται να κρατήσουν ενωμένη τη ζώνη του ευρώ είναι ότι όσες περισσότερες παραχωρήσεις κάνουν για χάρη της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας, τόσο περισσότερο εξοργίζουν τους ψηφοφόρους στη Γερμανία, την Ολλανδία και την Φινλανδία. Και, φυσικά, συμβαίνει και το αντίστροφο. Ούτε μια στιγμή ησυχίας για τους ευρωκράτες.
Ο Coy είναι συντάκτης Οικονομικών του Bloomberg Businessweek.

αυτά τα βλέπει κανείς?

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ ΟΙ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ!
Το ακροδεξιό κόμμα Jobbik της Ουγγαρίας έγινε το Φεβρουάριο το δεύτερο δημοφιλέστερο κόμμα στη χώρα μετά το κυβερνών Fidesz, περνώντας τους Σοσιαλιστές, έδειξε δημοσκόπηση του ινστιτούτου Median. Το Jobbik κέρδισε τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες και έφτασε το 14%, ενώ…οι Σοσιαλιστές έπεσαν στο 13%, αφού έχασαν δύο μονάδες, αναφέρεται στον ιστότοπο median.hu.
Η υποστήριξη προς το κεντροδεξιό Fidesz μειώθηκε κατά μία μονάδα, στο 25%. Η δημοτικότητα του προέδρου του Jobbik Γκάμπορ Βόνα σημείωσε άνοδο τεσσάρων ποσοστιαίων μονάδων, φτάνοντας στο 27%. Τρεις στους τέσσερις ερωτηθέντες κατά τη δημοσκόπηση απάντησαν ότι τα πράγματα στη χώρα πηγαίνουν προς λάθος κατεύθυνση. Η ανεργία στην Ουγγαρία βρίσκεται στο 11% και η χώρα είναι στο χείλος της ύφεσης.
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το κυβερνών Fidesz έχει χάσει σχεδόν τη μισή υποστήριξη που είχε το 2010, όταν οι ψηφοφόροι του έδωσαν μια άνευ προηγουμένου κοινοβουλευτική πλειοψηφία δύο τρίτων. Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές είναι προγραμματισμένες για το 2014.

ΣΑΜΑΡΑΣ: «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ»!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Τι «αντιμνημονιακός» ηγέτης θα ήταν ο κ. Σαμαράς αν δεν έβαζε τα πράγματα στη θέση τους;

Και τα έβαλε μια χαρά. Ανέβηκε στο βήμα της Βουλής προχτές, κοίταξε στα αριστερά έδρανα και τα είπε «τσεκουράτα».

Τόσο «τσεκουράτα» μίλησε ο πρόεδρος της ΝΔ, όπως ακριβώς «τσεκουράτα» …διαπραγματεύτηκε με την τρόικα και «έσωσε» τους μισθούς και τις συντάξεις.

Πρόκειται γι’ αυτούς τους μισθούς και αυτές τις συντάξεις που (μετά τις ολονύχτιες …διαπραγματεύσεις του Σαμαρά) καταβυθίστηκαν στα Τάρταρα. Με τις ψήφους και του Σαμαρά!

*

Ενώ λοιπόν ο Σαμαράς αλά μπρατσέτα με τον Βενιζέλο μετέτρεπαν

με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου

τον εργαζόμενο σε σύγχρονο είλωτα των 400 ευρώ, είχε το …ανάστημα, την ίδια εκείνη στιγμή, να κατηγορήσει την «Αριστερά» και το εργατικό κίνημα, το ΚΚΕ δηλαδή, ότι έχει την ευθύνη για την κατάντια της χώρας!

Ουδέν αληθέστερον τούτου!

 

Αλλωστε:

Είναι πασίγνωστο ότι εδώ και σαράντα χρόνια την έρμη την Ελλάδα δεν την κυβερνά η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, δεν την έχει κάνει μπαλάκι ο δικομματισμός. Το… ΚΚΕ την έχει κάνει.

Είναι πασίγνωστο ότι εδώ και δυο χρόνια το 70% των νόμων του πρώτου Μνημονίου και το 100% των ρυθμίσεων του δεύτερου Μνημονίου δεν τα έχει ψηφίσει η ΝΔ. Το… ΚΚΕ τα έχει ψηφίσει.

Είναι πασίγνωστο ότι οι επιχορηγήσεις, οι επιδοτήσεις, οι χαριστικές ρυθμίσεις, οι φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο, τα δάνεια για την πλουτοκρατία, ο πακτωλός για εξοπλιστικές δαπάνες, οι συνέπειες από την ένταξη στην ΕΕ, τα ελλείμματα των Ολυμπιακών Αγώνων, όλα όσα μετατράπηκαν σε δημόσια χρέη που τα πληρώνει ο λαός δεν έγιναν από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Από το… ΚΚΕ έγιναν.

Είναι πασίγνωστο ότι τα κόμματα της «ελεύθερης οικονομίας των αγορών», αυτών των αγορών των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων που πίνουν ελευθέρως το αίμα του ελληνικού λαού, δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.

Είναι πασίγνωστο ότι κόμματα του τάχα «λαϊκού καπιταλισμού» και του Χρηματιστηρίου, εκεί που συντελέστηκε το «ριφιφί» το 1999, δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.

Είναι πασίγνωστο ότι τα κόμματα των τραπεζιτών, εκείνων στους οποίους ο Καραμανλής έδωσε τα πρώτα 28 δισ. ευρώ και οι Παπανδρέου, Βενιζέλος, Σαμαράς έδωσαν τα υπόλοιπα 150 δισ. ευρώ μέσα σε δυο χρόνια, δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.

Είναι πασίγνωστο ότι κόμματα του ΣΕΒ και των μονοπωλίων που θησαυρίζουν στη χώρα των αστέγων και των εκατομμυρίων ανέργων δε είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.

Είναι πασίγνωστο ότι ο «δημόσιος» τομέας της ρουσφετοκρατίας, της αναξιοκρατίας, της κομματοκρατίας, ο πάντα αποτελεσματικός όταν υπηρετεί κεφαλαιοκράτες και εξίσου «αποτελεσματικός» όταν βασανίζει εργαζόμενους, δεν είναι ο «δημόσιος» τομέας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Του… ΚΚΕ είναι.

Είναι πασίγνωστο ότι κόμματα της μίζας, της αρπαγής, της αρπαχτής, των «κουμπάρων», των Βατοπεδίων, των «Ζήμενς» και των «αναψυκτηρίων» δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι.

Είναι πασίγνωστο ότι κόμματα της ΕΟΚ και των συμμαχικών σχέσεων με την Μέρκελ, τον Σαρκοζί, τον Γιούνκερ και με τον «κουράγιο Ελληνες» Ολι Ρεν δεν είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το… ΚΚΕ είναι. Συνέχεια

ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ;

Βασίλης Βιλιαρδος

Δεν είναι απίθανο να οδηγείται «διατεταγμένα», υποθηκευμένη πια η Ελλάδα, μετά τη διεθνή τρομοκρατία και τη συνθηκολόγηση κάποιων κομμάτων, στη λεηλασία του δημοσίου και του ιδιωτικού πλούτου της – ερήμην των Πολιτών της δε, στη χρεοκοπία και στη δραχμή

 

Κοινοβουλευτική δικτατορία θεωρείται εκείνο το πολίτευμα στο οποίο, τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση, η συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής δηλαδή, συνεργάζονται μεταξύ τους, συναποφασίζουν και ψηφίζουν μαζί νόμους, ενάντια στην κοινή Βούληση

Η Ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται – όχι φυσικά γραμμικά, αλλά ούτε και με την ίδια μορφή. Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα είναι ξανά αντιμέτωπη με τη Γερμανία – ενώ η κυρία Merkelφαίνεται πως εγκυμονεί το νέο Hitler, εφαρμόζοντας τις μεθόδους του 3ου Ράιχ”, κατά τις κατηγορίες του πρίγκιπα του Λιχτενστάιν (άρθρο).

 

Τα «μέσα» δε που έχει σήμερα στη διάθεση της, στη θέση των παλαιοτέρων (SS, Gestapo κλπ.), δεν είναι άλλα από την πανίσχυρη οικονομική της αστυνομία (ΣΔΟΕ), καθώς επίσης την ομοσπονδιακή μυστική υπηρεσία (άρθρο) –«όπλα» με τα οποία επεκτείνεται στο εξωτερικό, εγκαθιστώντας κάποιες βασικές δομές τους στις χώρες που καταλαμβάνει”.

 

Ανάλυση

 

Προφανώς διακρίνουμε σε όλα τα παραπάνω μία σχετικά μεγάλη υπερβολή, καθώς επίσης τη γνωστή «προκατάληψη» εναντίον της Γερμανίας – σαν αποτέλεσμα των ναζιστικών εγκλημάτων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Επομένως, είναι καλύτερα να αποφεύγει κανείς τέτοιες αναφορές, παραμένοντας ψύχραιμος στην ανάλυση των γεγονότων.

Εν τούτοις θεωρούμε ότι, δεν είναι απίθανο να οδηγείται «διατεταγμένα», υποθηκευμένη πλέον η Ελλάδα, μετά την ενδεχόμενη προδοσία, τη διεθνή τρομοκρατία και τη συνθηκολόγηση κάποιων κομμάτων, στη λεηλασία τόσο τουδημοσίου, όσο και του ιδιωτικού πλούτου της – ερήμην των Πολιτών της δε στη χρεοκοπία και στη δραχμή, με πενιχρά ανταλλάγματα.

Ανεξάρτητα από αυτές τις υποθέσεις μας, εξαιρώντας τις πέντε μεγάλες βόμβες στα θεμέλια της Ευρωζώνης, τις οποίες έχουμε περιγράψει στο παρελθόν (Ελλάδα-Ιρλανδία-Πορτογαλία-Βέλγιο, Ιταλία-Ισπανία-Γαλλία, Τραπεζικό Σύστημα, ΕΚΤ, Απομόχλευση), οφείλουμε να ασχοληθούμε με κάποια από τα βαθύτερα αίτια της κρίσης – έχοντας την άποψη ότι η Ελλάδα, ευρισκόμενη από το 2009 στο μάτι του κυκλώνα, χρησιμοποιείται τόσο από τη Γερμανία, όσο και από τις Η.Π.Α., σαν ασπίδα για την «απόκρυψη» των μεγάλων προβλημάτων τους, καθώς επίσης σαν πειραματόζωο της σχεδιαζόμενης «παγκόσμιας διακυβέρνησης» της ελίτ:

(α)  Κρίση εμπιστοσύνης

 

Υποθέτουμε ότι είσαστε ο ιδιοκτήτης μίας εταιρείας, η οποία έχει μεγάλα οικονομικά προβλήματα και διορίσατε έναν διευθυντή. Ο κύριος αυτός τώρα, αντί να λύσει τα προβλήματα της επιχείρησης που του εμπιστευθήκατε ή, έστω, να την οδηγήσει έγκαιρα στο άρθρο 99 (προστασία απέναντι στους πιστωτές), αποφάσισε να μετατρέψει τα μη εγγυημένα δάνεια της σε ενυπόθηκα, στη βάση του αποικιοκρατικού αγγλικού δικαίου, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι είναι αδύνατον να τα αποπληρώσει εν μέσω ύφεσης και ανεργίας. Τι θα σκεφτόσαστε; Θα τον εμπιστευόσαστε αλήθεια;

Από την άλλη πλευρά, εάν είσαστε ο βασικός πιστωτής της εταιρείας αυτής και βλέπατε ότι, ο διευθυντής της σας ζητάει και άλλα χρήματα, ενώ υπογράφει όλα όσα του ζητάτε, χωρίς καν να τα διαβάζει, να τα αναλύει ή να πιστεύει ότι μπορεί να ανταπεξέλθει με όλα όσα ανταλλάγματα απαιτείτε, πως θα αντιδρούσατε; Εάν παράλληλα με αυτόν υπέγραφε και ο υποδιευθυντής, θα τον εμπιστευόσαστε περισσότερο ή απλά θα ζητούσατε ακόμη πιο πολλές παραχωρήσεις, καθώς επίσης τις υπογραφές όλου του προσωπικού, αλλά και του ίδιου του ιδιοκτήτη, έτσι ώστε να αποφύγετε να δώσετε νέα δάνεια;

Τέλος εάν εσείς, ο δανειστής δηλαδή, υποψιαζόσαστε ότι, τόσο ο διευθυντής, όσο και ο υποδιευθυντής που σας ζητούν βοήθεια και νέα δάνεια, έχουν τοποθετηθεί μυστικά από την ανταγωνίστρια (στη δική σας) επιχείρηση, με στόχο να σας πάρει εκείνη την πελατεία και να σας οδηγήσει στη χρεοκοπία (ή στη διάλυση, όσον αφορά την Ευρωζώνη, με σκοπό φυσικά την ενδυνάμωση ή/και την απόλυτη κυριαρχία του δολαρίου), θα είσαστε αλήθεια πρόθυμος να τους βοηθήσετε, δανείζοντας τους;

Ανεξάρτητα τώρα από τις παραπάνω υποθετικές ερωτήσεις εάν διαπιστώνατε ότι, όλοι ανεξαιρέτως οι Αμερικανοί οικονομολόγοι, καθώς επίσης τα περισσότερα αγγλοσαξονικά έντυπα, ήταν υπέρ της επιστροφής της χώρας σας στηδραχμή, θα συμπεράνατε ότι είναι για το καλό σας;

Εκτός αυτού, εάν παρατηρούσατε πως αρκετοί Ελληνοαμερικανοί οικονομολόγοι έχουν επισκεφτεί ξαφνικά την Ελλάδα, συστήνοντας την υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος, την εγκατάλειψη δηλαδή της Ευρωζώνης και της ΕΕ ως την καλύτερη μέθοδο εξόδου από την κρίση χρέους, θα τους πιστεύατε χωρίς καμία επιφύλαξη;

Δεν θα φοβόσαστε ένα τέτοιο «γεγονός», γνωρίζοντας την ενδεχόμενη υποτίμηση της τάξης του 50%, τις συνεχείς συναλλαγματικές επιθέσεις των κερδοσκόπων, την αυξημένη πιθανότητα χρεοκοπίας, λόγω υπερχρέωσης σε συνδυασμό με την έλλειψη συναλλάγματος και τόσους άλλους ύπουλους κινδύνους; Δεν θα σας προβλημάτιζαν όλες αυτές οι «συμπεριφορές» και οι καλές προθέσεις τόσων ανθρώπων, οι οποίοι δεν ζουν και δεν πρόκειται να ζήσουν στη χώρα, την οποία θέλουν τόσο πολύ να διασώσουν;

Με κριτήριο όλα τα παραπάνω, δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι, είμαστε αντιμέτωποι με μία συνεχώς αυξανόμενη κρίση εμπιστοσύνης – εντός της Ελλάδας και διεθνώς. Πόσο μάλλον όταν τα κράτη της Ευρωζώνης αντιμετωπίζουν φιλύποπτα το ένα το άλλο, μεταξύ τους οι τράπεζες επίσης, το ΔΝΤ την ΕΕ, το ευρώ το δολάριο, η Ευρωζώνη τις Η.Π.Α., οι Η.Π.Α. την Κίνα, τα κράτη τις αγορές κοκ.

Κανένας λοιπόν δεν εμπιστεύεται πια κανέναν, μέσα σε ένα σύστημα που ουσιαστικά στηρίζεται στην εμπιστοσύνη(άρθρο μας), με αποτελέσματα που δεν είναι δύσκολο να προβλεφθούν – πόσο μάλλον όταν ακόμη και ο Γερμανός πρόεδρος, ο οποίος κατηγορούσε εύλογα τους Έλληνες πολιτικούς, αναγκάσθηκε να παραιτηθεί (συλλαμβανόμενος και ο ίδιος για «διαφθορά κατ’ εξακολούθηση»).

(β)  Κρίση πολιτευμάτων

 

Όπως είναι γνωστό, η πατρίδα της Δημοκρατίας είναι η Ελλάδα – αν και δυστυχώς εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια σε «ασυδοσία», με κύριους υπαίτιους (όχι μοναδικούς) ορισμένα πολιτικά κόμματα. Από την άλλη πλευρά, η πατρίδα τουΕθνικοσοσιαλισμού είναι η Γερμανία, στην οποία επικράτησε μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, από το γερμανικό κόμμα των εργατών – το NSDAP, του οποίου ηγήθηκε αργότερα ο Hitler. Η βάση των δύο παραπάνω «πολιτικών συστημάτων» είναι η ανθρωπιστική θεωρία της δικαιοσύνης (K.Popper).

Ειδικότερα, στην περίπτωση της Δημοκρατίας, ισχύουν οι παρακάτω τρεις «αρχές»: (α) η αρχή της ισότητας των δικαιωμάτων – δηλαδή, η πρόταση να εξαλειφθούν τα προνόμια ορισμένων (ελίτ), με «αίτημα» να αντιμετωπίζονται όλοι οι Πολίτες του κράτους εξ ίσου δίκαια (β) η γενική αρχή του ατομικισμού, όπου το όλο υφίσταται για χάρη του μέρους – οπότε το σύνολο για το άτομο και (γ) η αρχή ότι, έργο και σκοπός του κράτους θα έπρεπε να είναι η προστασία της ελευθερίας των Πολιτών του.

Στην περίπτωση του Εθνικοσοσιαλισμού τώρα, ισχύουν τα εντελώς αντίθετα: (α) η αρχή των «φυσικών» προνομίων, όπου επιτρέπεται στους «εκλεκτούς» (ελίτ) να έχουν περισσότερα πλεονεκτήματα, από τους υπολοίπους θνητούς, (β)  η αρχή του ολισμού ή κολεκτιβισμού, όπου το μέρος (άτομο) υφίσταται για χάρη του όλου και (γ)  η αρχή ότι, έργο και σκοπός του ατόμου θα έπρεπε να είναι η διατήρηση και η ενίσχυση της σταθερότητας του κράτους.

Η «χειραφέτηση» του ατόμου, στη βάση της αρχής της ισότητας, ήταν πραγματικά η μεγάλη πνευματική επανάσταση, η οποία είχε οδηγήσει στην κατάρρευση του φυλετισμού (αναπόσπαστο μέρος του εθνικοσοσιαλισμού) και στην άνοδο της Δημοκρατίας. Ο συγκεκριμένος ατομικισμός λοιπόν, σε συνάρτηση με την ανθρώπινη αλληλεγγύη (αλτρουϊσμό), έχει αποβεί το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού μας.

Συνιστά την κεντρική διδασκαλία του Χριστιανισμού («αγάπα τον πλησίον σου» και όχι αγάπα τη φυλή σου), ενώ αποτελεί τον πυρήνα όλων των ηθικών «πιστεύω» που πήγασαν από τον πολιτισμό μας και τον κινητοποίησαν περαιτέρω. Συνιστά επίσης κεντρική διδασκαλία της πρακτικής φιλοσοφίας του Kantνα αναγνωρίζεις πάντα ότι, τα ανθρώπινα άτομα είναι αυτοσκοποί και να μην τους χρησιμοποιείς ως απλά μέσα για τους δικούς σου σκοπούς») – την οποία προφανώς δεν συμμερίζεται ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός, στον οποίο προέχει το συλλογικό, από το ατομικό.

Στα πλαίσια αυτά, όταν αναφερόμαστε στο ότι, η αρχαία Ελλάδα είναι η κοιτίδα του Πολιτισμού και της Δημοκρατίας, στα θεμέλια των οποίων στηρίχθηκε η ανάπτυξη της Δύσης εννοούμε ουσιαστικά ότι, ήταν η χώρα, οι Πολίτες της οποίας πέτυχαν πρώτοι τη «μετάβαση» από τη φυλή (αγέλη στα ζώα) στο άτομο – με αποτέλεσμα να απελευθερωθούν εκείνες οι τεράστιες δυνάμεις δημιουργικότητας, οι οποίες οδήγησαν στην οικονομική και λοιπή κυριαρχία της Δύσης, σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Σήμερα όμως, διαπιστώνοντας τη συνεχώς αυξανόμενη δύναμη της ελίτ (αγορές, πολυεθνικές τράπεζες, ισχυρά κράτη, λέσχες «τύπου» Bilderberg κλπ.), η Δημοκρατία φαίνεται συνεχώς να υποχωρεί – ενώ ο Εθνικοσοσιαλισμός, στις διάφορες μορφές του και ειδικά στον Ευρωπαϊκό Βορά, ανακάμπτει ταχύτατα και συχνά υπερισχύει. Βιώνουμε λοιπόν μία βαθύτερη κρίση πολιτευμάτων, ενώ παρακολουθούμε μία θεατρική παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστούν η Ελλάδα και η Γερμανία – ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι ουσιαστικά θεατές.

(γ)  Μερκαντιλιστική κρίση

Όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, “Ο μερκαντιλισμός είναι μία κεντρική, συστηματική οικονομική πολιτική, όπου τα δημόσια έσοδα είναι απαραίτητα για τη συντήρηση της πολυέξοδης κρατικής εξουσίας, καθώς επίσης της επεκτατικής πολιτικής. Τα «μερκαντιλιστικά μέτρα» είναι τα εξής:

 

(α) η αύξηση της εξαγωγής προϊόντων (β) η μείωση των εισαγωγών (γ) η δημιουργία «ισχυρού στόλου» για τη μεταφορά των προϊόντων και την αποφυγή τυχόν πολεμικών συγκρούσεων (δ) η δημιουργία οδικού δικτύου και (ε) η ίδρυση αποικιών, σε συνεργασία με τις ισχυρές επιχειρήσεις εμπορίου κλπ. της «επιτιθέμενης» χώρας – όπου οι αποικίες θα έπρεπε να μένουν σε απόλυτη εξάρτηση από τη μητρόπολη.

Χωρίς να επεκταθούμε περαιτέρω, αντιλαμβανόμαστε πως ένα από τα σημαντικότερα αίτια της υφιστάμενης ευρωπαϊκής κρίσης είναι οι οικονομικές ανισότητες «μερκαντιλιστικής μορφής» των διαφόρων χωρών της ΕΕ – όπου κάποια κράτη (η Γερμανία και η Ολλανδία κυρίως), εμφανίζουν τεράστια πλεονάσματα του εξωτερικού ισοζυγίου τους, παράγοντας περισσότερα εμπορεύματα και υπηρεσίες από όσα χρειάζονται ή καταναλώνουν, ενώ κάποια άλλα εμφανίζουν αντίστοιχα σχεδόν ελλείμματα, παράγοντας λιγότερα από όσα απαιτούνται (ή καταναλώνοντας περισσότερα, όπως δυστυχώς στο παράδειγμα της Ελλάδας).

Σήμερα κάποια «νεομερκαντιλιστικά» κράτη, εξάγοντας σκόπιμα περισσότερα από όσα εισάγουν και αναπτυσσόμενα εις βάρος τόσο των εργαζομένων τους, όσο και των εμπορικών τους «εταίρων», επεκτείνονται με οικονομικά μέσα – επιβάλλοντας την πολιτική και τις κυβερνήσεις της αρεσκείας τους.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

 

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω βαθύτερα αίτια της κρίσης της Ευρωζώνης, πολύ φοβόμαστε ότι, η Ελλάδα οδηγείται δυστυχώς στα ίχνη της Αργεντινής – αφού οι ομοιότητες με εκείνη την εποχή είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.

Ειδικότερα, τον Αύγουστο του 2001 η Αργεντινή απευθύνθηκε για μία ακόμη φορά στο ΔΝΤ, ζητώντας ένα καινούργιο δάνειο – με στόχο να αποφύγει τη χρεοκοπία. Η κυβέρνηση της ήταν πρόθυμη να αποδεχθεί ακόμη πιο πολλές παραχωρήσεις, αναλαμβάνοντας νέες υποχρεώσεις – παρά το ότι γνώριζε ότι, υποσχόταν συνεχώς πολύ περισσότερα, από όσα μπορούσε να επιτύχει. Η χώρα δεν είχε καταφέρει να ξεφύγει από την έντονη ύφεση, ούτε να ανακτήσει τη χαμένη ανταγωνιστικότητα της, με αποτέλεσμα να αυξάνεται διαρκώς η σχέση του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ της.

Οι πιστωτές της Αργεντινής, υπό την «αιγίδα» του ΔΝΤ, κατηγορούσαν την κυβέρνηση της για επαναλαμβανόμενες πολιτικές καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μέτρων που είχαν συμφωνηθεί. Αντίθετα, η πολιτική ηγεσία της χώρας ισχυριζόταν ότι η λιτότητα, την οποία είχαν επιβάλλει οι δανειστές, οδηγούσε στην καταστροφή – αντί να της εξασφαλίσει εκείνη τη χρηματοδότηση, η οποία θα ήταν απαραίτητη για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην οικονομία της, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις και να επανέλθει η ανάπτυξη.

Δυστυχώς, κανένα από τα δύο μέτωπα δεν κατανοούσε το αυτονόητο: το ότι δηλαδή τα μέσα που είχε η χώρα στη διάθεση της ήταν ελάχιστα, για να μπορέσει να καταπολεμήσει με επιτυχία τη διπλή κρίση δημοσίου χρέους και ύφεσης της οικονομίας της.

Με την πάροδο του χρόνου και κάτω από το βάρος των συνεχών περικοπών στα εισοδήματα τους, οι Πολίτες της Αργεντινής αντιμετώπιζαν πλέον τόσο την κυβέρνηση τους, όσο και τους δανειστές, με τον ίδιο τρόπο. Έχασαν πλέον την εμπιστοσύνη τους και στους δύο αφού έβλεπαν ότι, παρά τις συνεχείς παραχωρήσεις εκ μέρους τους, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε ραγδαία πτώση τα εισοδήματα τους, τόσο οι οικονομικοί δείκτες, όσο και οι μελλοντικές προοπτικές συνέχιζαν να επιδεινώνονται.

Παράλληλα οι γειτονικές χώρες, ιδίως αυτές που συμμετείχαν στην οικονομική και πολιτική ζώνη Mercosur μαζί με την Αργεντινή, άρχισαν να φοβούνται τη «μετάσταση» της κρίσης στα δικά τους κράτη. Με στόχο λοιπόν να αποφύγουν τη δική τους στοχοποίηση εκ μέρους των αγορών, πίεζαν την Αργεντινή να τα καταφέρει – λαμβάνοντας ταυτόχρονα τα μέτρα τους και απομονώνοντας την, για την περίπτωση που θα αποτύγχανε. Φυσικά η στάση τους αυτή επιδείνωνε ακόμη περισσότερο τα προβλήματα της Αργεντινής.

Αφού λοιπόν το Κοινοβούλιο της χώρας είχε ψηφίσει ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας, το ΔΝΤ ενέκρινε μία ακόμη δόση. Ήταν όμως πολύ αργά πια για να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη – με αποτέλεσμα να μειώνονται συνεχώς οι καταθέσεις στις τράπεζες, καθώς επίσης να εντείνεται η φυγή κεφαλαίων προς το εξωτερικό. Φυσικά η κυβέρνηση δεν κατάφερε ούτε αυτή τη φορά να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει – ενώ οι πολιτικές (λαϊκές) πιέσεις αυξάνονταν, έως τοσημείο χωρίς επιστροφή.

Το Δεκέμβριο του 2001 η Αργεντινή ανακοίνωσε ότι αδυνατούσε να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της, έκλεισε για κάποιο διάστημα τις τράπεζες της και βίωσε την μητέρα όλων των κρίσεων – την ολοκληρωτική κατάρρευση του οικονομικού της συστήματος. Η χώρα υποχρεώθηκε σε μία άτακτη χρεοκοπία, καθώς επίσης σε μία χαοτική, απρογραμμάτιστη μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα – με διασυνοριακούς ελέγχους κεφαλαίων, με καταστροφικές υποτιμήσεις κλπ. (άρθρο μας).

Ολοκληρώνοντας, εάν συγκρίνει κανείς τα παραπάνω με την Ελλάδα στη θέση της Αργεντινής και την Ευρωζώνη στη θέση της Mercosur, θα οδηγηθεί σε δυσοίωνα συμπεράσματα. Παρά το ότι η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, ενώ η Ευρωζώνη μία πολύ ισχυρότερη ένωση, οι ομοιότητες παραμένουν αρκετά μεγάλες – πόσο μάλλον όταν πολλές χώρες μαζί της Ευρωζώνης φαίνεται να αντιμετωπίζουν αντίστοιχα μεγάλα προβλήματα, ενώ το ευρώ είναι στο στόχο τόσο των αγορών, όσο και των Η.Π.Α.

ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

Όπως έχουμε διαπιστώσει, τόσο η ίδια η Ευρωζώνη, όσο η Δύση και η Ελλάδα, πλήττονται από πολλές διαφορετικές κρίσεις – κάποιες από τις οποίες ευρίσκονται στην επιφάνεια και είναι εύκολο να επιλυθούν, ενώ κάποιες άλλες έχουν πολύ βαθύτερα αίτια, όντας αρκετά δυσκολότερες στην καταπολέμηση τους.

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε σκόπιμη την παράθεση ορισμένων απλών ερωτημάτων, με τις ανάλογες, «ουδέτερες» εκ μέρους μας απαντήσεις τους, έτσι ώστε να συμμετέχουμε όσο μπορούμε στην αντιμετώπιση του σημαντικότερου όλων των προβλημάτων: της έλλειψης σαφήνειας και εμπιστοσύνης, στην αποκατάσταση των οποίων συμβάλλει η αναλυτική ενημέρωση.

(α)  Μετά την ψήφιση της συμφωνίας της 12ης Φεβρουαρίου, η οποία απαιτεί νέα προγράμματα λιτότητας, έχει διασωθεί πλέον η Ελλάδα;

Κατά τη συνάντηση των υπουργών οικονομικών τη Δευτέρα, θα αποφασισθεί η νέα χρηματοδότηση της Ελλάδας, ύψους 130 ή 145 δις € – η οποία όμως θα τεθεί σε ισχύ, μετά τη διαγραφή χρέους 100 δις € (PSI), εκ μέρους των ιδιωτών πιστωτών.Τα χρήματα αυτά μάλλον δεν θα οδηγηθούν στην Ελλάδα, αλλά θα τοποθετηθούν σε ένα ειδικό ταμείο στο εξωτερικό, από το οποίο θα πληρώνονται οι διεθνείς πιστωτές – επειδή προφανώς κανένας δεν εμπιστεύεται τη δημόσια διοίκηση της χώρας.

Πιθανότατα θα συμμετέχει και η ΕΚΤ, η οποία θα διαγράψει το κέρδος της από την αγορά ελληνικών ομολόγων (υπολογίζεται μεταξύ 10-15 δις €), έτσι ώστε να μειωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στο 120% του ΑΕΠ της το 2020 (όσο περίπου ήταν το 2008!) – αν και το ΔΝΤ το προβλέπει στο 128% του ΑΕΠ, ενώ θέλει να περιορίσει τη συμμετοχή του στα 10-13 δις €.

Ακόμη όμως και να συμβούν όλα αυτά, τόσο η διάρκεια, όσο και το βάθος της ύφεσης, του στασιμοπληθωρισμού ουσιαστικά, δεν εγγυώνται σε καμία περίπτωση ότι, η Ελλάδα θα καταφέρει να περιορίσει το δημόσιο χρέος της στο 120% – γεγονός με το οποίο μάλλον συμφωνεί και το ΔΝΤ, το οποίο τοποθετεί νέα εμπόδια (έντονα αρνητική αξιολόγηση της εφαρμογής των μέτρων κλπ.). Φυσικά, ακόμη και αν περιοριζόταν το χρέος στο 120% του ΑΕΠ, δεν θα ήταν βιώσιμο χωρίς επιτόκια χαμηλότερα του ρυθμού ανάπτυξης – ενώ πολύ δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί βιώσιμο ένα χρέος, το οποίο υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ.

Εκτός αυτού θα πρέπει να συμφωνήσουν οι ιδιώτες πιστωτές με τη διαγραφή των 100 δις € – γεγονός που δεν είναι καθόλου σίγουρο. Περαιτέρω, η συμφωνία θα πρέπει να ψηφισθεί από τα Κοινοβούλια των υπολοίπων χωρών – με το γερμανικό να συνεδριάζει επ’ αυτού στις 27 Φεβρουαρίου. Τέλος, όσο αργεί η έξοδος της Ελλάδας από την ύφεση (-6,7% το τέταρτο τρίμηνο του 2011), τόσο πιο δύσκολη θα γίνεται η αντιμετώπιση των προβλημάτων της – ειδικά επειδή λόγω του στασιμοπληθωρισμού τα έσοδα του δημοσίου καταρρέουν, η ανεργία αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες (επιδόματα κλπ.), ενώ χωρίς ανάπτυξη είναι αδύνατον να υπάρξει μέλλον.

(β)  Θα ήταν ίσως καλύτερη η μονομερής έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, με την υιοθέτηση ενός εθνικού νομίσματος;

Η δραχμή θα υποτιμούταν αμέσως έναντι του ευρώ, τουλάχιστον κατά 50% (αν και στην Τουρκία έφτασε στο 90% – άρθρο μας). Στην περίπτωση αυτή, τα ελληνικά προϊόντα θα γινόταν φθηνότερα, όπως επίσης οι διακοπές στην Ελλάδα – χωρίς να απαιτηθούν μειώσεις των ονομαστικών αμοιβών, επειδή θα περιορίζονταν λόγω πληθωρισμού οι πραγματικοί μισθοί.

Η έλλειψη όμως συναλλάγματος, οι αυξημένες τιμές των εισαγομένων εμπορευμάτων (πετρέλαιο κλπ.), καθώς επίσης πολλά άλλα «παρεπόμενα», θα οδηγούσαν σε τρομακτικές καταστάσεις – επί πλέον επειδή δεν θα μπορούσε πια η χώρα να μετατρέψει το δημόσιο χρέος της σε δραχμές, ιδίως μετά την πρόσφατη ψηφοφορία της Βουλής. Το ιδιωτικό χρέος τώρα, επίσης σε ευρώ, θα οδηγούσε πολλές τράπεζες, επιχειρήσεις και νοικοκυριά στη στάση πληρωμών – γεγονός που σημαίνει ότι,σε τελική ανάλυση, η έξοδος από το Ευρώ θα συνοδευόταν από μία «άτακτη» χρεοκοπία, η οποία θα κατάστρεφε ολόκληρη τη χώρα.

(γ)  Θα μπορούσε η Ευρωζώνη να υποχρεώσει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το Ευρώ – άρα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού έτσι υπαγορεύουν οι συνθήκες;

Με τη χρήση νομικών μέσων δεν είναι δυνατόν να υποχρεωθεί καμία χώρα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη – ακόμη και αν το επιθυμούν όλες οι άλλες μαζί. Υπάρχουν όμως ειδικές «μεθοδεύσεις», όπως για παράδειγμα η υποχρέωση της Ελλάδας να εφοδιάζεται με χρήματα από την ΕΚΤ. Εάν λοιπόν η ΕΚΤ σταματούσε να της παρέχει ρευστότητα, τότε τα χρήματα της χώρας θα τελείωναν – οπότε θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψει μόνη της την Ευρωζώνη, υιοθετώντας τη δραχμή.

Εν τούτοις, αφενός μεν θα ήταν «παράνομη» μία τέτοια πρωτοβουλία της ΕΚΤ, αφετέρου θα μπορούσε πιθανότατα η Ελλάδα να εκδώσει ένα παράλληλο νόμισμα – ενδεχομένως για τις συναλλαγές του δημοσίου με τους ιδιώτες. Επομένως, είναι μάλλον αδύνατος ο εκβιασμός της να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη.

(δ)  Γιατί παραπονιέται και τι θα κόστιζε στη Γερμανία η εθελούσια (προδοτική προφανώς, εκ μέρους κάποιας «δοτής» κυβέρνησης) έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη;

Κατ’ αρχήν είμαστε σίγουροι ότι, η Γερμανία δεν θέλει την Ελλάδα στην Ευρώπη – αφενός μεν λόγω των πολεμικών επανορθώσεων που της οφείλει (είναι η μοναδική χώρα, η οποία δεν έχει εξοφληθεί, επειδή καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν το απαίτησε), αφετέρου λόγω της Δημοκρατικής «ιδιοσυγκρασίας» της και της «επαναστατικότητας» της – γεγονότα που θα μπορούσαν να υποκινήσουν τόσο τις υπόλοιπες χώρες εναντίον της Γερμανίας, όσο και τους ίδιους τους Γερμανούς Πολίτες εναντίον της πρωσικής κυβέρνησης τους (απαίτηση για Δημοκρατία, για μείωση του αστυνομικού κράτους κοκ.).

Συνεχίζοντας, η Γερμανία έχει δανείσει μέχρι σήμερα στην Ελλάδα 14,7 δις € (μέσω της Kfw, αφού δεν μπορεί σαν κράτος), με ένα τοκογλυφικό επιτόκιο της τάξης του 5%. Η ΕΚΤ έχει αγοράσει ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου αξίας 47 δις €, ενώ έχει δανείσει στις ελληνικές τράπεζες περί τα 80 δις € – γεγονός που σημαίνει ότι, στην  κεντρική τράπεζα της Γερμανίας αντιστοιχεί περίπου το 30% αυτού του ποσού (περί τα 38 δις €).

Οι κρατικές τράπεζες της Γερμανίας, όπως για παράδειγμα η HRE, έχουν Ελληνικά ομόλογα, αξίας 8,3 δις € στα βιβλία τους. Συνολικά λοιπόν η Γερμανία είναι εκτεθειμένη με 61 δις €, τα οποία θα έχανε εάν η Ελλάδα χρεοκοπούσε – επί πλέον, αυτά που έχουν δανείσει οι ιδιωτικές τράπεζες και οι επιχειρήσεις της στην Ελλάδα. Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι η ΕΚΤ οφείλει στηνBundesbank περίπου 500 δις € (από το σύστημα Target II), εκ των οποίων τα 101 δις € της οφείλονται από την Τράπεζα της Ελλάδας – ενώ τα υπόλοιπα από τις χώρες του νότου.

Το βασικό πρόβλημα όμως της Γερμανίας δεν είναι τόσο αυτό το ποσόν, όσο το ενδεχόμενο να συμπαρασύρει η Ελλάδα τις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες – ειδικά την Ισπανία και την Ιταλία. Κάτι τέτοιο θα της δημιουργούσε τεράστια προβλήματα – πιθανότατα δε πολύ δύσκολα στην επίλυση τους, αφού η Ευρωζώνη είναι έτσι κατασκευασμένη, ώστε να πληρώνει αυτός που στο τέλος έχει χρήματα (άρθρο μας).

(ε)  Ποιες είναι οι επόμενες εξελίξεις και κατά πόσον είναι υπέρ (ή κατά) της Ελλάδας η πάροδος του χρόνου; Μήπως οι συνεχείς αναβολές και οι «παλινδρομήσεις» της Γερμανίας είναι ένα «παιχνίδι καθυστερήσεων»;

Εάν όλα λειτουργήσουν όπως έχει προγραμματισθεί, η Ελλάδα θα λάβει εντός των επομένων εβδομάδων την πρώτη δόση από το νέο πακέτο στήριξης – κάτι που θεωρείται απαραίτητο να συμβεί πριν από τις 20 Μαρτίου, όπου λήγει το ομόλογο των 14,5 δις €. Μέχρι τότε, η Ελλάδα δεν μπορεί να χρεοκοπήσει – εκτός απροόπτου φυσικά, όπως μίας πιθανής επίθεσης εναντίον των τραπεζών της (Bank-run). Οι υπόλοιπες δόσεις θα κριθούν από την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα – οι οποίες πιθανότατα δεν θα έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα, κρίνοντας από την εμπειρία της Αργεντινής.

Εν τούτοις, ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος της Ελλάδας, επειδή την επόμενη εβδομάδα η Ευρωζώνη θα επεκτείνει την προστατευτική ομπρέλα για τις υπόλοιπες χώρες. Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης θα ενισχυθεί με νέα κεφάλαια, το ΔΝΤ επίσης, ενώ η ΕΚΤ προγραμματίζει μία ακόμη μεγάλη αύξηση της ρευστότητας των τραπεζών.

Επομένως, οι πιθανότητες «μετάστασης» της κρίσης στις άλλες προβληματικές οικονομίες (Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία κλπ.) περιορίζονται διαρκώς – με αποτέλεσμα οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, πιεζόμενοι από τους ψηφοφόρους τους, να είναι πολύ λιγότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν περαιτέρω την Ελλάδα. Πιθανότατα τότε να δρομολογήσουν οι Ευρωπαίοι την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ, «προικίζοντας» την με μία γενναιόδορη διαγραφή χρεών – έτσι ώστε να το αποδεχθεί με τη θέληση της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Όπως έχουμε αναφέρει πολλές φορές ο Ισολογισμός της Ελλάδας, όπου στη μία πλευρά του (Παθητικό) είναι το δημόσιο χρέος, ενώ στην άλλη (Ενεργητικό) η τεράστια ακίνητη περιουσία του δημοσίου, οι κρατικές επιχειρήσεις, ο υπόγειος πλούτος και οι γερμανικές επανορθώσεις (άρθρο μας), είναι πολύ περισσότερο «πλεονασματικός», από όλες τις άλλες χώρες – αρκεί φυσικά να υπάρξει μία υπερήφανη πολιτική ηγεσία, η οποία να έχει την ικανότητα/επάρκεια να τον απεικονίσει σωστά, διαπραγματευόμενη ορθολογικά με τους δανειστές μας.

 

Από την άλλη πλευρά, έχοντας ένα από τα μικρότερα συνολικά χρέη (δημόσιο και ιδιωτικό) στην Ευρωζώνη, είμαστε σε θέση να ανταπεξέλθουμε με όλες τις υποχρεώσεις μας – αφού το δημόσιο χρέος, αντίθετα με το ιδιωτικό, είναι πολύ εύκολα διαχειρίσιμο, όπως έχουμε συχνά τεκμηριώσει. Η λύση μας είναι προφανώς η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δημοσίων χρεών μας, με το εκάστοτε βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ, σε συνδυασμό με ένα σχέδιο ανάπτυξης της οικονομίας μας (Marshall plan) – έτσι ώστε να κατανεμηθεί σωστά το συνολικό χρέος της Ελλάδας, μεταξύ του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (άρθρο μας), καθώς επίσης να υπάρξει «κάθαρση» της όποιας διεφθαρμένης κομματικοκρατίας.

Στα πλαίσια αυτά, οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη στους Έλληνες, στην Κοινή, Διακομματική Βούληση, στη Δημοκρατία και στους Ευρωπαίους Πολίτες, οι οποίοι διαδηλώνουν και εξεγείρονται υπέρ της Ελλάδας – καμία εμπιστοσύνη όμως στην κομματική ιδιοτέλεια, στη Βούληση της ελίτ, στον Εθνικοσοσιαλισμό, στο μερκαντιλισμό και στιςκυβερνήσεις των τραπεζώνΗ Κοινή Βούληση λέει όχι στη δραχμή (κατά 75%), όχι στα υφεσιακά μνημόνια, όχι στην υποτέλεια, όχι στη λεηλασία και όχι στην υποδούλωση, με αντάλλαγμα την επιβίωση. Είμαστε υποχρεωμένοι λοιπόν να τη σεβαστούμε – πριν από όλους φυσικά πρέπει να τη σεβαστεί η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 19. Φεβρουαρίου 2012