Δημοψήφισμα στην Ιρλανδία για το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο.

Αυτό συμβαίνει όταν κυρίαρχα κράτη πρόκειται να προχωρήσουν σε μεγάλες αλλαγές,τόσο μεγάλες που θα αλλάξουν εξ ολοκλήρου την ζωή των πολιτών τους,κάνουν δημοψήφισμα.Αντίθετα στις μπανανιες που δεν υπάρχει ο απαιτούμενος σεβασμός,γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τους κοινωνικούς εταίρους και τις αποφάσεις τους και προχωρούν με σχέδιο νόμου. Αυτό βέβαια που μου κάνει τεράστια εντύπωση είναι το 30% που δίνεται όλοι εσείς στους βιαστές της ελληνικής δημοκρατίας στα δυο μεγάλα κόμματα στις δημοσκοπήσεις,να υποθέσω είστε κάποιοι εξ αυτών αλλιώς δεν εξηγείται.

Σε δημοψήφισμα για την επικύρωση του νέου δημοσιονομικού συμφώνου προχωρά η Ιρλανδία. «Ο ιρλανδικός λαός θα κληθεί να δώσει την εξουσιοδότησή του για την επικύρωση της συνθήκης», δήλωσε στη Βουλή ο πρωθυπουργός Έντα Κέννυ.

Η κυβέρνηση της Ιρλανδίας αποδέχθηκε τον περασμένο μήνα στη διάρκεια συνόδου κορυφής το σύμφωνο που επιβάλλει αυστηρότερη δημοσιονομική πειθαρχία. Ακολούθησαν πιέσεις από την αντιπολίτευση για δημοψηφίσμα και στη συνέχεια ο πρωθυπουργός ζήτησε κρατική νομική γνωμοδότηση για το αν η διεξαγωγή του είναι απαραίτητη.

Ο γενικός εισαγγελέας έκρινε ότι ένα δημοψήφισμα είναι απαραίτητο για την επικύρωση του συμφώνου «επειδή αυτό αποτελεί ένα ειδικό εργαλείο εκτός της αρχιτεκτονικής της συνθήκης της ΕΕ».

Η στήριξη στις πολιτικές της ΕΕ έχει «παγώσει» στην Ιρλανδία μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, γεγονός που σημαίνει ότι το δημοψήφισμα δεν θα έχει εγγυημένα θετικό αποτέλεσμα.

«Πιστεύω ακράδαντα ότι η έγκριση του συμφώνου είναι πολύ σημαντική για τα συμφέροντα της Ιρλανδίας», είπε ο Κέννυ, συμπληρώνοντας ότι τα διαδικαστικά επί του δημοψηφίσματος θα γνωστοποιηθούν τις επόμενες εβδομάδες.

Ενδεχόμενη άρνηση επικύρωσης του δημοσιονομικού συμφώνου σημαίνει μεταξύ άλλων ότι η χώρα δεν θα μπορεί να έχει πρόσβαση στον Μόνιμο Μηχανισμό Διάσωσης (ESM) της ΕΕ και ότι θα τεθεί υπό αμφισβήτηση η δέσμευσή της για στήριξη του ενιαίου νομίσματος.

Οι Ιρλανδοί έχουν απορρίψει δύο φορές στο παρελθόν ευρωπαϊκές συνθήκες (της Νίκαιας το 2001 και της Λισαβόνας το 2008), οι οποίες χρειάστηκε να υποβληθούν για δεύτερη φορά σε δημοψήφισμα προκειμένου να εγκριθούν.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΡΑΧΜΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΤΗΝ ΞΟΡΚΙΖΟΥΜΕ

του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ isotimia.gr

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι από τις πρώτες φωνές που ακούστηκαν για χρεοκοπία και επιστροφή στην δραχμή, όταν και τα δύο θέματα αποτελούσαν ταμπού, μετά το ξέσπασμα της ελληνικής δημοσιονομικής κρίσης. Ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, μαζί με την ομάδα του RMF (Research on Money and Finance), έχουν προχωρήσει σε έρευνες και μελέτες για τις επιπτώσεις του ευρώ στις περιφερειακές οικονομίες και τα δομικά προβλήματα του κοινού νομίσματος.

Υποστηρίζουν δυναμικά και κόντρα στο ρεύμα, την λύση της επιστροφής στη δραχμή, για την ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Στην συνέντευξή του στην «Ι» μας περιγράφει τις απαραίτητες διεργασίες, τους κινδύνους που θα αντιμετωπίσουμε, αλλά και τις λύσεις που θα πρέπει να δοθούν. Και προειδοποιεί πως το νέο Μνημόνιο, όχι μόνο μας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια σε ασύντακτη χρεωκοπία ή πολυετή δραματική ύφεση, αλλά και η λεγόμενη «ανασυγκρότηση» του κράτους με απολύσεις θα οδηγήσει σε διάλυση του. Και θα αποτελέσει το πρόσφορο έδαφος για την δημιουργία άνομων παρακρατικών θυλάκων μέσα στους κρατικούς θεσμούς, που θα νέμονται την εξουσία του. Σήμερα, που ξαναμπαίνουν στο τραπέζι –σταδιακά- όλα τα ζητήματα ταμπού, οι ενδελεχείς μελέτες του RMF και του Κώστα Λαπαβίτσα, όσο και αν διαφωνεί κανείς μαζί τους για τις πολιτικές επιλογές, μπορούν να αποτελέσουν την άκρη του νήματος για να δούμε τι μας περιμένει στο μέλλον και να προετοιμαστούμε.

 

Το τελευταίο Μνημόνιο δεν φαίνεται να έχει πείσει τις αγορές, τους επενδυτές, ούτε καν αυτούς που το υπέγραψαν. Πιστεύετε ότι το νέο σχέδιο διάσωσης μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την τροχιά της κατάρρευσης;

‘Οχι. Δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Θα δούμε στην πράξη πού θα καταλήξει τo PSI, κι αν θα κατορθώσει η χώρα να αποφύγει και την τεχνική αθέτηση πληρωμών. Δεν είναι διόλου σίγουρο ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Αλλά, και με τις καλύτερες προοπτικές, το Μνημόνιο θα οδηγήσει το χρέος στο 120% το 2020. Οι υποθέσεις που έχουν γίνει για να φτάσει εκεί, είναι τόσο ακραίες, και είναι τόσο πολλές οι αστάθμητες μεταβλητές, ώστε είναι πολύ πιθανό το χρέος να εκτραπεί, και να φτάσει στο 160% το 2020.

Αλλά, ακόμα και στο 120% να είναι το χρέος, παραμένει μη βιώσιμο. Διότι, πρώτον, μια οικονομία του μεγέθους της ελληνικής δεν μπορεί να αντέξει χρέος τέτοιου ύψους. Και, δεύτερον, το χρέοςστο 120% κατά το 2020, θα το κατέχει ο επίσημος δανειστής, ο οποίος θα έχει και προτεραιότητα στην αποπληρωμή του. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να επιστρέψει στις αγορές, γιατί ποιος ιδιώτης δανειστής θα αγοράσει κρατικά χαρτιά, όταν ξέρει ότι θα έχει προτεραιότητα κάποιος άλλος; Όταν μάλιστα το χρέος θα προσεγγίζει τα 250 δισ.;

Άρα, θα χρειαστεί και πάλι αναδιάρθρωση, η οποία θα είναι πιο δύσκολη, καθώς θα είναι ο επίσημος δανειστής μέσα. Επίσης, εξίσου σημαντικό είναι ότι τα μέτρα που συνοδεύουν το PSI είναι εντελώς απίθανο να φέρουν αποτέλεσμα. Πρώτον, διότι όσον αφορά τη σταθεροποίηση, επιβάλλουν λιτότητα πάνω στη λιτότητα, οπότε οι συνθήκες θα γίνουν ακόμη δυσκολότερες για την οικονομία. Η συρρίκνωση φέτος θα είναι επίσης πολύ μεγάλη, κάτι που θα συνεχιστεί. Πρόκειται λοιπόν για μέτρα παράλογα.

Πέραν αυτού, τα αναπτυξιακά μέτρα που περιλαμβάνονται, όπως η απελευθέρωση των επαγγελμάτων και η συντριβή του εργατικού εισοδήματος, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ταχύρρυθμη ανάπτυξη.

Όλες αυτές οι απιθανολογίες είναι πρωτόλεια επιχειρήματα σπουδαστών προπτυχιακών στα Οικονομικά. Είναι αδύνατον να οδηγήσουν σε συστηματική ανάπτυξη. Οι υποθέσεις εργασίας, που γίνονται από όσους κατάρτισαν το Μνημόνιο, φαίνεται να δείχνουν ότι, με τις ευνοϊκότερες προοπτικές, η ανάπτυξη που θα πετύχει η Ελλάδα θα είναι, μέχρι το 2020, της τάξεως του 2,5%. Αυτό το ποσοστό δεν μεταφράζεται σε ανάπτυξη που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα.

Πολλοί πιστεύουν ότι, παρά την κοινωνική αγριότητα του σημερινού Μνημονίου, οι εκλογές στη Γαλλία θα φέρουν ανατροπές στη διεθνή σκηνή, και θα επιτρέψουν στο μέλλον άμβλυνση των σκληρών μέτρων. Η έλευση του Ολάντ στην εξουσία μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, αλλά και το μέλλον της Ελλάδας;

Είναι βέβαιο ότι, αν αλλάξει το πολιτικό προσωπικό, θα αλλάξουν και επιμέρους πολιτικές και αποφάσεις. Δεν θα είναι ίδιος ο Ολάντ με τον Σαρκοζί. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά δεν πιστεύω ότι ο Ολάντ, ο ίδιος, είναι κάποια σοβαρή ριζοσπαστική προσωπικότητα. Όσοι γνωρίζουν τη γαλλική πολιτική, το βεβαιώνουν σε όλους τους τόνους. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι δεν φέρουν πρωτίστως τα πρόσωπα την ευθύνη για ό,τι γίνεται σήμερα. Δεν είναι δηλαδή οι πολιτικές πεποιθήσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί, αλλά οι δομικές σχέσεις του ίδιου του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το πρόβλημα.Οι οποίες δεν πρόκειται να αλλάξουν, επειδή θα εκλεγεί ο Ολάντ πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Οι Γερμανοί κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην τραπεζική κρίση, που προκλήθηκε από ανεύθυνους τραπεζίτες, οι οποίοι άφησαν ανεξέλεγκτη την κερδοσκοπία, και στην κρίση χρέους που προκλήθηκε από ανεύθυνες μεσογειακές κυβερνήσεις που άφησαν ανεξέλεγκτα τα χρέη. Είναι ορθός ο διαχωρισμός αυτός;

Είναι λάθος μια τέτοια διάγνωση. Βεβαίως, η κρίση δεν έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά σε όλες τις χώρες της περιφέρειας. Για παράδειγμα, το ισπανικό κράτος ήταν συντηρητικότερο του γερμανικού και όσον αφορά στα ελλείμματα του προϋπολογισμού, και όσον αφορά στη συσσώρευση δημοσίου χρέους. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για σπάταλο και «άμυαλο» κράτος. Το ίδιο ισχύει και για την Πορτογαλία. Και τα δύο αυτά κράτη ανήκουν στην ευρωπαϊκή περιφέρεια. Και τα δύο βρίσκονται στη δίνη της κρίσης. Η κρίση έχει κοινά αίτια, που έχουν να κάνουν με την παγκόσμια κρίση που ξέσπασε το 2007-2008, η οποία πέρασε στην Ευρώπη, με χαρακτηριστικό τρόπο, λόγω των ιδιαίτερων δομών του ευρώ. Γιαλόγους δομικούς του ευρώ, προϋπήρχε η συσσώρευση ιδιωτικού και δημόσιου χρέους σε πολλά κράτη της περιφέρειας. Η κρίση, που ενέσκηψε το 2008, κατάφερε το καίριο πλήγμα,εμφανίστηκε δε με διαφορετικό τρόπο σε κάθε κράτος, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του. Τα αίτια, όπως και η βασική διαδικασία, είναι παρόμοια. Δεν είναι τυχαίο ότι η κρίση εμφανίζεται σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Και οφείλεται στη δομή του ευρώ.

Ποιο είναι, λοιπόν, αυτό το δομικό πρόβλημα του ευρώ;

Καταρχήν, το ευρώ διαμεσολάβησε την παγκόσμια κρίση στην ΕυρώπηΤο ευρώ είναι ένας μηχανισμός, που φτιάχτηκε για να δημιουργήσει ένα χρήμα παγκόσμιας εμβέλειας. Ένα χρήμα, που θα είναι παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Το χρήμα αυτό υπήρχαν τρεις προϋποθέσεις για να γίνει: η κοινή νομισματική πολιτική, το κοινό τραπεζικό πεδίο (αν και οι τράπεζες παρέμειναν υπό εθνικό καθεστώς) και, φυσικά, η δημοσιονομική πειθαρχία, η οποία επιβλήθηκε μέσω του Συμφώνου Σταθερότητας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η οικονομική ευλυγισία προήλθε από την αγορά εργασίας, δηλαδή από τις πιέσεις που ασκήθηκαν σ’ αυτήν. Σ’ αυτό το σημείο οι χώρες της περιφέρειας έπεσαν σε παγίδα: από τη στιγμή που η Γερμανία επέβαλε για δύο δεκαετίες πάγωμα του εργατικού κόστους, με μεθόδους πολύ αυστηρές, οι χώρες της περιφέρειας σταδιακά έχασαν σε ανταγωνιστικότητα. Έχουμε, δηλαδή, δομικά αίτια στα οποία οφείλεται η απώλεια της ανταγωνιστικότηταςΑυτό είναι η αφετηρία του προβλήματος. Διότι η απώλεια της ανταγωνιστικότητας έφερε τα μεγάλα ελλείμματα που χρηματοδοτήθηκαν με χαμηλές πιστώσεις. Και οδηγηθήκαμε στη μεγάλη συσσώρευση χρέους. Όταν, λοιπόν, έφτασε η κρίση του 2007-2008, αποκαλύφθηκαν οι δομικές αδυναμίες και άρχισε να ξεδιπλώνεται το πρόβλημα.

Για σας αποτελεί μονόδρομο η επιστροφή στη δραχμή; Αν οι πλούσιες χώρες δέχονταν την ανακύκλωση των πλεονασμάτων τους, μέσω επενδύσεων και όχι μέσω δανεισμού, θα άλλαζαν οι ευρωπαϊκές προοπτικές της χώρας;

Αν αυτή τη στιγμή γινόταν κάποιο θαύμα και οι χώρες του πυρήνα αποδέχονταν την ουσιαστική διαγραφή του ελληνικού χρέους, δηλαδή να διαγραφούν 150 με 200 δισ. ευρώ, για παράδειγμα, και ταυτόχρονα υπήρχε ένα είδος σχεδίου Μάρσαλ, με ροή κεφαλαίων στην Ελλάδα και γινόταν μεταβίβαση τεχνολογίας και δεξιοτήτων, τότε θα μπορούσε όντως η χώρα μας να βρει μια καινούργια ισορροπία μέσα στο σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και να επιβιώσει. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχει να κάνει με τις δομές. Είναι το πρώτο πράγμα, που δεν θα μπορούσε να γίνει. Η ιδέα ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σχέδιο Μάρσαλ και από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης, συναινετικά, πηγάζει από τις αρχές του ευρωπαϊσμού, οι οποίες πλαισίωσαν το ευρωπαϊκό νόμισμα. Οι οποίες όμως αποδείχτηκε ότι αποτελούν γράμμα κενό. Αποτελούν ιδεολόγημα. Άλλος είναι ο πυρήνας του ευρώ, όπως σαφώς αποκαλύπτουν αυτά που γίνονται. Με βάση λοιπόν την πολιτική που περιγράψαμε στην αρχή, η Ελλάδα μέσα στο ευρώ δεν μπορεί να επιβιώσει. Θα έχει μπροστά τηςχρόνια μαρασμού και κατάπτωσης, αν συνεχίσει να παραμένει στο ευρώ. Κάποια στιγμή η συρρίκνωση θα σταματήσει. Αλλά δεν θα ακολουθήσει η ανάπτυξη.

Σύμφωνα με μελέτη της Bank of America Merrill Lynch, οι παλαιότερες υποτιμήσεις της δραχμής είχαν κατά μέσο όρο αρνητική –και όχι θετική- επίπτωση στην ανάπτυξη, της τάξης του 0,6% σε ορίζοντα πενταετίας. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά;

Καταρχήν, δεν εμπιστεύομαι τις εκτιμήσεις που γίνονται από τις τράπεζες. Ας μην υπολογίσουμε τις μεγάλες υποτιμήσεις της δραχμής. Και μόνο η σταδιακή της διολίσθηση, για πολλές δεκαετίες, ήταν ο ουσιαστικότερος λόγος, για τον οποίο δεν εκτοξεύθηκε στα ύψη το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών στο παρελθόν. Λειτούργησε σαν βαλβίδα εκτόνωσης για το σύστημα. Τώρα, με νομισματικά γεγονότα τέτοιου μεγέθους, όπως η αλλαγή του νομισματικού κανόνα, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η ανάκαμψη ακολουθεί, κατά κανόνα, γρήγορα. Στην Αργεντινή, για παράδειγμα, ήρθε η ανάκαμψη σε τρεις μήνες. Από χαμηλή βάση, βέβαια. Δεν βλέπω τον λόγο, να μην γίνει το ίδιο και στην Ελλάδα.

Με την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα χρεοκοπήσουν χιλιάδες επιχειρήσεις, αλλά και όλες οι τράπεζές μας. Πόσα χρόνια πιστεύετε ότι θα χρειαστεί η χώρα για να ξεπεράσει αυτό το σοκ, και να δημιουργήσει από την αρχή τις βασικές οικονομικές δομές, ώστε να είναι σε θέση να απολαύσει αυτές τις ευεργετικές επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα;

Το πρόβλημα των τραπεζών τίθεται με διαφορετικό τρόπο, απ’ ό,τι εκείνο των επιχειρήσεων.Αλλά και διαφορετικά αυτό των επιχειρήσεων, που έχουν ανοίγματα στο εσωτερικό, σε σχέση με εκείνο όσων έχουν διεθνή ανοίγματα. Πρέπει λοιπόν να γίνει μια ιεράρχηση. Το πρόβλημα αναχρηματοδότησης των τραπεζών θα προκύψει με αφορμή όχι την έξοδο από το ευρώ, αλλά τοδημόσιο χρέος. Οι τράπεζες έχουν κεφαλαιακό πρόβλημα, επειδή έχουν μεγάλο ποσό δημοσίου χρέους. Και επίσης έχουν σημαντικές επισφάλειες, λόγω της ύφεσης. Η αντιμετώπιση του ζητήματος αυτού σήμερα γίνεται τελείως εσφαλμένα, διότι θα δανειστεί ο ελληνικός λαός 30 ως 50 δισ. ευρώ, τα οποία θα διατεθούν στις τράπεζες, χωρίς να υπάρχει κανένας δημόσιος έλεγχος για τα χρήματα αυτά.

Η απάντηση, σχετικά με το πρόβλημα των τραπεζών, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, είναι: να αποκτήσουν δημόσιο περιεχόμενο. Δηλαδή να μην παρέχεται μόνο δημόσιο χρήμα, αλλά να ασκείται και δημόσιος έλεγχος. Μπορεί να μην χρειαστεί να χορηγηθεί δημόσιο χρήμα, γιατί δεν θα είναι εύκολο, αλλά να γίνει επιμήκυνση των δημοσίων χρεών, να μην χρεοκοπήσει το Δημόσιο ως προς τις τράπεζες. Και να παραταθεί ο δανεισμός τους, ώστε να επιβιώσουν υπό κρατική ιδιοκτησία.

Το πρόβλημα των τραπεζών θα αφορά, επίσης, σε μεγάλο βαθμό τη ρευστότητα. Θα πρέπει να ανασυνταχθεί η Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να μπορεί να τους παρέχει ρευστότητα. Όσον αφορά στα πιστωτικά ιδρύματα, επομένως, απαιτείται άμεση παρέμβαση. Και υπάρχει η δυνατότητα το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί, εφόσον το Κράτος παρέμβει άμεσα και τις ανασυντάξει.

Το ζήτημα των επιχειρήσεων τίθεται διαφορετικά. Όσες έχουν πιστωτικό άνοιγμα στην εγχώρια αγορά, θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, επειδή τα χρέη θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα, και θα μπορούν να λαμβάνουν ρευστότητα από τις τράπεζες. Το πρόβλημα, που θα έχουν οι επιχειρήσεις αυτές, θα έχει να κάνει με τις πληρωμές στην αγορά. Στο θέμα αυτό θα απαιτηθεί παρέμβαση των τραπεζών, που θα βρίσκονται υπό κρατική εποπτεία, ώστε να δοθεί παράταση στις πιστώσεις. Να παραταθεί ο χρόνος των πληρωμών, ώστε οι υγιείς επιχειρήσεις να μην καταρρεύσουν, για λόγους για τους οποίους δεν θα ευθύνονται.

Για τις επιχειρήσεις, που έχουν άνοιγμα στο εξωτερικό, τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα. Γιατί ο δανεισμός σε ευρώ, δεν θα μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί. Εκεί θα χρειαστεί συντονισμένη παρέμβαση. Καταρχήν, οι επιχειρήσεις αυτές γνωρίζουν ήδη τον κίνδυνο που υπάρχει, και έχουν αρχίσει να λαμβάνουν μέτρα αμυντικά, στο ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ. Δεν το κάνουν αυτό μόνο οι ελληνικές, αλλά και άλλες επιχειρήσεις. Αν επέλθει μεταβολή του νομισματικού κανόνα, θα πρέπει οι επιχειρήσεις που είναι εκτεθειμένες σε ευρώ, να εισέλθουν σε μια διαδικασίααναδιαπραγμάτευσης των χρεών τους με τις ξένες τράπεζες. Ίσως απαιτηθούν ως προς αυτό νέες κρατικές εγγυήσεις. Θα σημειωθούν ασφαλώς και απώλειες. Λυπάμαι που το λέω, αλλά είναι ένα τίμημα που θα καταβάλλει η χώρα, για να βγει από την παγίδα, στην οποία βρίσκεται. Το πρόβλημα όμως αυτό είναι αντιμετωπίσιμο. Γιατί, ταυτόχρονα, θα δημιουργηθούν νέες συνθήκες, ευνοϊκότερες για τη δραστηριότητα των επιχειρήσεων και τη λειτουργία τους στη νέα κατάσταση, που θα δημιουργήσει η αποχώρησή μας από το ευρώ. Συνέχεια

Μυστική έκθεση για κούρεμα όλων των δανείων

πρέπει να σας πω οτι μια τέτοια είδηση απο μόνη της μπορεί να καταστρέψει τις ελληνικές τράπεζες,δεν θα ηταν παράξενο για μένα αν απο εδώ και πέρα δεν πλήρωνε κανένας δόσεις περιμένοντας το κούρεμα.Μυστικό σχέδιο «κουρέματος» των δανείων που έχουν χορηγήσει οι τράπεζες στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά, έχει στα χέρια της η κυβέρνηση και οι εποπτικές Αρχές της χώρας, σε μια προσπάθεια να προετοιμαστούν για το… μεγάλο κραχ που αναμένεται να επιφέρει στα δάνεια η τεράστια ύφεση.

Το σχέδιο παρουσιάστηκε τις προηγούμενες εβδομάδες από την αμερικανική εταιρεία Bain στο υπουργείο Οικονομικών αλλά και στη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος, στο πλαίσιο της εξέτασης τρόπων και σχεδίων για το πώς θα αντιμετωπίσουν τα πιστωτικά ιδρύματα την ανακεφαλαιοποίησή τους και τις επισφάλειες που θα προκύψουν.

Βασική παράμετρος είναι η εμβάθυνση της ύφεσης και για το 2012, η οποία θα είναι πολύ μεγαλύτερη από τις αρχικές εκτιμήσεις, βάσει των οποίων έγιναν και τα σενάρια της Black Rock που προβλέπουν ότι οι πρόσθετες επισφάλειες των τραπεζών θα είναι της τάξης των 10 δισ. ευρώ.

Το σενάριο

Τώρα το σενάριο αυτό είναι ήδη ξεπερασμένο, γιατί όσο μεγαλύτερη είναι η ύφεση (4,4% του ΑΕΠ αντί 2,8% της αρχικής εκτίμησης) τόσο μεγαλύτερες και οι αναμενόμενες επισφάλειες, αφού όλο και περισσότερες επιχειρήσεις αλλά και νοικοκυριά θα αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις δόσεις των δανείων τους. Οπως σημειώνεται χαρακτηριστικά, στο μυστικό report των ξένων οίκων που προτείνουν το σχέδιο, «την ανακεφαλαιοποίηση οι τράπεζες και η κυβέρνηση θα πρέπει να τη δουν και υπό ένα αναπτυξιακό πρίσμα, το οποίο σημαίνει μια συντεταγμένη απομόχλευση των επιχειρηματικών δανείων με διαγραφή χρεών στη βάση βιωσιμότητας των επιχειρηματικών σχεδίων, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις, απαλλαγμένες από τα βάρη των χρεών τους να μπορέσουν να αναλάβουν νέα επενδυτικά σχέδια και να ενισχύσουν την κερδοφορία τους».

Υπενθυμίζεται ότι στην Ισλανδία προχώρησε σε «κούρεμα» των δανειακών υποχρεώσεων των νοικοκυριών σε ύψος ρεκόρ που ανέρχεται στο 16% του ΑΕΠ της χώρας. Συνέχεια

«Εχθρός» θεωρείται η Γερμανία

Ακρως ενδιαφέροντα τα αποτελέσματα της πρώτης δημοσκόπησης που έγινε στη χώρα μας για το περιοδικό «Επίκαιρα» από τη VPRC και επιχειρεί να ανιχνεύσει τα αισθήματα των Ελλήνων απέναντι στη Γερμανία, υπό το κράτος της ασκούμενης από την κυβέρνηση Μέρκελ πολιτικής προς την Ελλάδα. Οσο και αν τα δημοσκοπικά ευρήματα ήταν αναμενόμενα για όποιον διατηρεί στοιχειώδη επαφή με τις διαθέσεις της ελληνικής κοινής γνώμης, εντυπωσιάζουν τα υψηλότατα ποσοστά απόρριψης της πολιτικής του Βερολίνου, τα οποία θα έπρεπε να απασχολήσουν τους Γερμανούς ιθύνοντες.

«Εχθρική ή φιλική χώρα προς την Ελλάδα θεωρείτε τη Γερμανία;», ήταν μία από τις ερωτήσεις της δημοσκόπησης. «Εχθρική» απάντησε το 76% των ερωτηθέντων! Μόλις το 8% τη θεωρεί «φιλική» χώρα, ενώ το 11% δεν τη θεωρεί ούτε φιλική ούτε εχθρική και το 5% δεν εξέφρασε γνώμη. Τρεις στους τέσσερις Ελληνες, δηλαδή, θεωρούν τη Γερμανία εχθρική χώρα και μόνο ένας στους… δώδεκα (!) τη θεωρεί φιλική.

Υπάρχουν και χειρότερα. Το 81% των ερωτηθέντων απάντησε ότι θεωρεί πως η Γερμανία, με την πολιτική που ακολουθεί σήμερα, προσπαθεί να κυριαρχήσει στην Ευρώπη με οικονομικά μέσα, άποψη στην οποία αντιτίθεται μόλις το 15% όσων ερωτήθηκαν.

Μάλιστα το 77% των ερωτηθέντων συμφωνεί με τον χαρακτηρισμό «Τέταρτο Ράιχ» της ασκούμενης σήμερα γερμανικής πολιτικής, με το 15% και πάλι να αντιτίθεται.

Υπό το πρίσμα αυτών των απαντήσεων δεν εκπλήσσει βεβαίως το ότι το 79% εκτιμά ως αρνητικό τον ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη έναντι του 12% που τον βρίσκει θετικό. Αναμενόμενο, φυσικά, και το υπέρμετρα υψηλό ποσοστό των Ελλήνων που έχουν αρνητική γνώμη για την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ, το οποίο ανέρχεται στο 81%, ενώ θετική γνώμη για τη Γερμανίδα καγκελάριο έχει μόνο το 10%.

Είναι εξόφθαλμο ότι η ασκούμενη γερμανική πολιτική απέναντι στη χώρα μας ενεργοποιεί αντιγερμανικά αντανακλαστικά στον ελληνικό πληθυσμό (όπως άλλωστε αναβιώνει και ανθελληνικά στερεότυπα στη γερμανική κοινή γνώμη). Περίπου το 80% των ερωτηθέντων εξέφρασαν αρνητικά συναισθήματα για τη Γερμανία. Το 41% εξ αυτών οργή, το 10% απογοήτευση, το 6,4% φόβο και ούτω καθεξής. Λιγότερο από το 10% εκδήλωσε θετικά συναισθήματα – από αυτούς το 3,7% θαυμασμό, το 2,2% σεβασμό, το 1,5% συμπάθεια…

Παρά τη σοβαρή ζημιά που έχει γίνει στις ελληνογερμανικές σχέσεις, εξαιτίας της πολιτικής του Βερολίνου, η κατάσταση είναι ακόμη διορθώσιμη. Αν αλλάξει η γερμανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα -ιδίως από μια κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών και των Πράσινων, ώστε να αποσυρθούν από τις ηγετικές θέσεις η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, που προσωποποιούν στις συνειδήσεις των Ελλήνων τη γερμανική εχθρότητα κατά της χώρας μας- είναι βέβαιο ότι θα αλλάξουν και τα αισθήματα των Ελλήνων απέναντι στη Γερμανία, έστω και αν για να γίνει αυτό θα απαιτηθούν κόπος και χρόνος.

Μέσα στο πλαίσιο των πιέσεων του Βερολίνου προς την Ελλάδα και της επιβολής σκληρότατων όρων για τη χορήγηση δανείων, έχουν αναβιώσει σε έκταση που προκαλεί κατάπληξη σε ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό οι απαιτήσεις για την καταβολή στη χώρα μας από τη Γερμανία πολεμικών αποζημιώσεων.

Το εκπληκτικό ποσοστό του 91% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει με όλους τους δυνατούς τρόπους την καταβολή πολεμικών επανορθώσεων για τα δεινά που προκάλεσε η γερμανική ναζιστική κατοχή. Μόνο το 4% έχει αντίθετη άποψη.

Το επίσης εντυπωσιακά υψηλό ποσοστό του 87% έχει την άποψη ότι η Αθήνα πρέπει να διεκδικήσει με κάθε τρόπο την αποπληρωμή του κατοχικού αναγκαστικού δανείου που είχαν επιβάλει στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατά την περίοδο του 1941-44 και το οποίο συνέτεινε στο να πεθάνουν από την πείνα εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες. Ιδίως στην Αθήνα. Συνέχεια

Ρυθμίζονται με νόμο στεγαστικά και καταναλωτικά.

Σύμφωνα με το Πρώτο Θέμα της Κυριακής σε συζητήσεις βρίσκεται η κυβέρνηση με τις τράπεζες προκειμένου να ολοκληρωθεί το νομοθετικό πλαίσιο που θα ρυθμίσει τα στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια προς τις τράπεζες, σύμφωνα με αναφορές της εφημερίδας το σύνολο των δόσεων δεν θα υπερβαίνει το 30% του συνολικού οικογενειακού εισοδήματος

Ή εμείς ή αυτοί

 

του Methexis

Στην αρχή ήρθε χαμογελαστό, μας πλησίασε γεμάτο σκέρτσο και κομπλιμέντα. Το αφήσαμε χαρούμενοι, θαμπωμένοι από την ομορφιά της υπόσχεσης του. Σε λίγο το συνηθίσαμε, το δεχτήκαμε και τέλος το ξεχάσαμε. Γίναμε κι εμείς εικόνα του, φορέσαμε πλουμιστές προβιές και μάθαμε υπερήφανα να βελάζουμε στις προσταγές του.

Όταν άρχισε σιγά σιγά να κρέμεται από πάνω μας σαν αλυσίδα, σαν κατάρα, καταλάβαμε. Δεν ήταν πλέον όμορφο, ούτε καλοσυνάτο. Φωνάξαμε τότε δυνατά, πίσω να τρέξουμε, να βρούμε λύση, ξανά το χτεσινό κουστούμι του να βάλει. Εκείνο που μας άρεσε, εκείνο που μας βόλεψε.

Μα ήταν αργά, με ψέμα και αγριάδα μας ανάγκασε έτσι να το δεχτούμε, γιατί ήταν λέει καλύτερα για μας, για το καλό μας. Και τότε μαζευτήκαμε πολλοί, και θάρρος πήραμε ο ένας απ’ τον άλλο, και πάλι βάλαμε φωνές, κατάρες ρίξαμε και αφορισμούς, και παρακάλια ενίοτε.

Και πάλι μας αγνόησε και ορθώνοντας την τρομερή του φύση, μας έριξε κατάχαμα βάζοντας όλο του το μένος, και καταπρόσωπο μας έγρουξε πως όλα τέλειωσαν πια, να το δεχτούμε. Αλλιώς θα μας αφάνιζε. Και το πιστέψαμε. Από φόβο, από ντροπή;

Και τώρα;

Οι μάσκες έπεσαν, οι δικαιολογίες τέλος. Κάθε ενδοιασμός ξεπεράστηκε, κάθε αμφιβολία διαλύθηκε. Το ωμό πρόσωπο του Συστήματος έπαψε να μας γρυλίζει δείχνοντας μας τα αποτρόπαια κοφτερά του δόντια. Τώρα πια τα έχει μπήξει βαθιά μέσα στη σάρκα μας, διψώντας για το αίμα μας, για το μεδούλι της ραχοκοκαλιάς μας.

Δεν παίρνει πια από παρακάλια, μήτε από φοβέρες και κατάρες. Τώρα ήρθε η ώρα να παλέψουμε το φόβο μας, τις ίδιες τις συνήθειες μας. Ώρα να ορθώσουμε το είναι μας στη πρόκληση, να πάρουμε στα χέρια σίδερο, φωτιά και να χιμήξουμε πάνω του με λύσσα και αυταπάρνηση, μέχρι να ξεψυχήσει.

Ακόμα κι αν δεν βγούμε ζωντανοί, θα ζήσουν τα παιδιά μας.

Αλλιώς…

Η κουβέντα για την ειρηνική αντίσταση άρχισε να με κουράζει. Τα θρησκευτικά και αστικά παραμύθια για τον «έντιμο» και «σωστό» τρόπο διεκδίκησης των δικαιωμάτων μου, δεν πιάνουν τόπο. Έμαθα αργά ίσως και επίπονα, πως τον αντίπαλο τον πολεμάς με τα ίδια μέσα, με την ίδια λύσσα, με την ίδια πονηριά. Το παιχνίδι του είναι στημένο και ο μόνος τρόπος να τον κερδίσεις είναι να ανατρέψεις τους κανόνες του. Στον αντίπαλο δεν χαρίζεσαι, δεν τον λυπάσαι και πάνω απ’ όλα δεν τον εμπιστεύεσαι.

Κάθε έκφανση του Συστήματος πρέπει να τσακιστεί, να εξαφανιστεί, αν θέλουμε να επιβιώσουμε σε τούτον τον άνισο πόλεμο. Καμιά θυσία δεν υπερτερεί της επιβίωσης, κανένας φόβος μεγαλύτερος από εκείνον για τη ζωή μας. Και ναι, το Σύστημα βάλθηκε να μας εξοντώσει, ψυχολογικά και σωματικά. Απαιτεί την απόλυτη υποταγή μας στην ένδεια, στο πόνο και τη δυστυχία, χωρίς να του καίγεται καρφί αν πεινάμε, αρρωσταίνουμε ή αν πεθαίνουμε σαν τα κοτόπουλα στον καύσωνα.

Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, παπάδες, τραπεζίτες, βιομήχανοι, δικαστικοί όλοι συνένοχοι στο πλάνο. Όλοι βαλμένοι να μας πιούν το αίμα, και το αίμα όλων των Λαών. Και μείς;

Πόσο θα πάρει να καταλάβουμε πως άρχισε πόλεμος αμείλικτος, ταξικός με μόνο στόχο τον πλουτισμό των λίγων στις πλάτες των πολλών; Δεν θέλουν τα νησιά μας, τα μνημεία μας, τον ορυκτό μας πλούτο. Τα θέλουν όλα. Όλα τα νησιά και τα μνημεία και τα ορυκτά και το πλούτο όλων των Λαών, όλου του Κόσμου. Το έχουν ξανακάνει, εκατοντάδες χρόνια τώρα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Μέχρι κι ανθρώπους εμπορεύονται. Μόνο που όσο το έκαναν αλλού δεν μας ένοιαζε, δεν θέλαμε να ξέρουμε, νομίζαμε πως δεν μας αφορούσε.

Τώρα είναι εδώ, και δίπλα μας, στους γείτονες, και λίγο παραπέρα, παντού. Τι θα κάνουμε;

Θα προτιμήσουμε να γλύφουμε απ’ το πάτωμα τα ψίχουλα που ρίχνουν; Θα συνεχίσουμε να σκύβουμε το σβέρκο, τη ραχοκοκαλιά; Θα βλέπουμε καρτερικά το διπλανό μας ν’ αργοπεθαίνει;

Πόσους άστεγους ακόμα θέλουμε να δούμε, πόσους συνανθρώπους μας να ψάχνουν στα σκουπίδια, πόσους νέους άνεργους με σμπαραλιασμένα όνειρα, πόσους να ξενιτεύονται; Πόσοι αθώοι «διαφορετικοί» από μας θα γίνουν εξιλαστήρια θύματα; Τι περιμένουμε λοιπόν; Να φτάσουμε κι εμείς στη θέση τους;

Ήρθε η ώρα να διαλέξουμε. Ή εμείς ή αυτοί. Βία στη βία της εξουσίας.

«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

διαβάστε αλήθεια πόσο είναι το ιδιωτικό χρέος στην Ευρώπη

Με το ελληνικό PSI να παίρνει το δρόμο του, πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, από τη Γαλλία και τη Γερμανία ως το Βέλγιο και τη Βρετανία, αρχίζουν να ανακοινώνουν μεγάλες ζημιές. Όμως οι Βρυξέλλες ανησυχούν πλέον πολύ περισσότερο για κάτι άλλο: το πρόβλημα του υψηλού χρέους των ευρωπαϊκών εταιριών και νοικοκυριών.

Με τις πολιτικές λιτότητας να οδηγούν τις οικονομίες του ευρωπαϊκού Βορρά σε ασθενή ανάπτυξη και του Νότου σε καθαρή ύφεση, εγείρονται σοβαροί κίνδυνοι όχι μόνο να αυξηθεί  το κόστος εξυπηρέτησης αυτού του χρέους αλλά να αυξηθούν και τα επισφαλή δάνεια. Τυχόν αύξηση των επισφαλών δανείων θα περιορίσει τις δυνατότητες των ήδη ευάλωτων ευρωπαϊκών τραπεζών να αναλάβουν νέες ζημιές οι οποίες μπορεί να υποχρεωθούν να ζητήσουν βοήθεια από τα κράτη.

Η Γερμανία μπορεί να μιλά συνεχώς για την υπερχρέωση της ευρωπαϊκής περιφέρειας, όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Η Δανία, η Σουηδία και η Ολλανδία έχουν στον ιδιωτικό τομέα τους χρέος που ξεπερνά το κατώφλι ασφαλείας του 160% του ΑΕΠ το οποίο έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Στην περίπτωση της Ολλανδίας το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα στεγαστικά δάνεια που λόγω των φοροαπαλλαγών των τόκων τους που έδωσε η κυβέρνηση αυξάνονταν από το 2000 κατά 7% ετησίως. Τα υψηλά επίπεδα στεγαστικών δανείων αποτελούν σήμερα το πιο ευάλωτο σημείο της ολλανδικής οικονομίας – κατά τον κ. Κνοτ, μέλος του ΔΣ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – μιας οικονομίας που στο τελευταίο τρίμηνο του 2011 κατέγραψε μικρή κάμψη.

Μέχρι ένα επίπεδο το χρέος όχι μόνο ωφελεί την ανάπτυξη αλλά είναι και ζωτικής σημασίας. Αν ξεπεράσει ένα σημείο, δημιουργεί προβλήματα.

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής, τα 15 από τα 27 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης έχουν ξεπεράσει το κατώφλι ασφαλείας του 160%, με επικεφαλής την Ιρλανδία που βρίσκεται στο 341%.

Μια πρόσφατη μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών υποστηρίζει ότι η κίνηση του  δημόσιου χρέους από το 85% στο 95% του ΑΕΠ τείνει να περιορίσει την βασική ανάπτυξη κατά το ένα δέκατο για κάθε ποσοστιαία μονάδα ανόδου. Για το εταιρικό χρέος το κατώφλι βρίσκεται κοντά στο 90% αλλά το πλήγμα είναι μικρότερο, ενώ για το χρέος των νοικοκυριών εκτιμάται γύρω στο 85%. «Ένα σαφές συμπέρασμα αυτών των αποτελεσμάτων είναι ότι το πρόβλημα χρέους που αντιμετωπίζουν οι προηγμένες οικονομίες είναι πολύ χειρότερο από ό,τι νομίζουμε», αναφέρουν οι συγγραφείς της μελέτης, που έγινε υπό τη διεύθυνση του επικεφαλής οικονομολόγου της Τράπεζας Στίβεν Κετσέτι.

Τι πρέπει να γίνει; «Οι προσπάθειες εστιάζουν σήμερα στην αύξηση του κόστους δανεισμού και στον περιορισμό της διαθεσιμότητας πιστώσεων προς τους υποψήφιους δανειολήπτες. Ίσως όμως πρέπει να πάμε πιο μακριά και να περιορίσουμε τόσο τις άμεσες κρατικές επιδοτήσεις του δανεισμού όσο και τη διαχείριση της πίστωσης με προνομιακούς όρους. Σε τελική ανάλυση, η μόνη διέξοδος είναι να αυξήσουμε τις αποταμιεύσεις», καταλήγει η έκθεση.

Αν και το χρέος του ιδιωτικού τομέα είναι ανησυχητικά υψηλό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες του Βορρά, οι αγορές εστιάζουν – για ευνόητους λόγους – κυρίως στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, είτε την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία που βρίσκονται σε  ευρωπαϊκά προγράμματα, είτε την Ιταλία και την Ισπανία που απειλούνται με τιμωρητικά επιτόκια για το δημόσιο δανεισμό τους.

Αν δούμε την περίπτωση της Ισπανίας. Η χώρα έχει στο δημόσιο τομέα χρέος μόλις 61% του ΑΕΠ το οποίο έχει διπλασιαστεί από την έναρξη της κρίσης αλλά το χρέος του ιδιωτικού της τομέα βρίσκεται στο 227% του ΑΕΠ. Οι ισπανικές επιχειρήσεις έχουν 6 φορές περισσότερο χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ τους από τις γερμανικές. Η ανάγκη του ιδιωτικού τομέα της Ισπανίας να μειώσει το χρέος του μπορεί να επιβαρύνει την ανάπτυξη της χώρας στα επόμενα χρόνια. Η σύνθεση του ισπανικού χρέους δείχνει ότι κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την κυβέρνηση για υπερχρέωση ή δημοσιονομική σπατάλη. Οι επενδυτές ζητούν υψηλές αποδόσεις σήμερα από τη Μαδρίτη επειδή φοβούνται τις επιπτώσεις της ύφεσης από τις πολιτικές που επιβάλλει η Ευρωζώνη στις ισπανικές εταιρίες και κατ’ επέκταση στις ισπανικές τράπεζες. Μόνο η ανάπτυξη μπορεί να καταστήσει το χρέος του ισπανικού ιδιωτικού τομέα βιώσιμο αλλά δυστυχώς οι αγορές κρίνουν – σωστά – ότι οι πολιτικές που επιβάλλονται θα πιέσουν βραχυπρόθεσμα το ΑΕΠ της. Και ναι μεν οι ισπανικές τράπεζες έχουν σχηματίσει κάποιες προβλέψεις για τα επισφαλή χρέη τους αλλά αυτές δεν αρκούν καθώς το ιδιωτικό χρέος της Ισπανίας είναι τεράστιο. «Οι αγορές ανησυχούν για τις τράπεζες επειδή στο τέλος τα κράτη θα υποχρεωθούν να στηρίξουν τις τράπεζες και για αυτό ανησυχούν και για τις κυβερνήσεις», σημειώνει ο Τζάμι Ντανχάουζερ της συμβουλευτικής Lombard Street Research.

Η ύφεση στην Ισπανία θα έχει ισχυρές επιπτώσεις στην Πορτογαλία που είναι περισσότερο χρεωμένη και λιγότερο ανταγωνιστική από την μεγάλη γείτονά της. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το δημόσιο χρέος της Πορτογαλίας είναι στο 93% και το χρέος του ιδιωτικού της τομέα βρίσκεται στο 249% του ΑΕΠ. Ακόμα χειρότερα, το χρέος των πορτογαλικών εταιρειών βρίσκεται τόσο ψηλά όσο ήταν και στην κορύφωση της κρίσης, με αποτέλεσμα να έχουν σοβαρές δυσκολίες στην εξυπηρέτηση του. Κατά τα νούμερα της Lombard Street Research, το χρέος των μη χρηματοπιστωτικών εταιριών είναι 16 φορές οι ταμειακές ροές προ τόκων για την Πορτογαλία σε σχέση με 12 για την Ισπανία. Γι’  αυτό και το τραπεζικό σύστημα της Πορτογαλίας είναι άκρως εκτεθειμένο στην εμβάθυνση της ύφεσης, λέει ο Ντανχάουζερ.

Στο σύνολο της Ευρωζώνης η εικόνα είναι αρκετά καλύτερη, καθώς οι μεγάλες εταιρείες των κρατών του πυρήνα έχουν αρχίσει την απομόχλευση. Ο λόγος του χρέους προς το συνολικό ενεργητικό έχει μειωθεί από την κορύφωση του το 2009, σύμφωνα με μια μελέτη του Ινστιτούτου Μπρύγκελ, που υπογράφουν οι Γκούντραμ Γουλφ και Έρικ Ράσερ. Παρομοίως και το εταιρικό χρέος προς το ΑΕΠ έχει περάσει από το 81% του 2009 σε 79% σήμερα. Αλλά μόλις το 2000, το χρέος των εταιριών ήταν μόλις στο 60% κι αυτό σημαίνει πως εγκυμονούν ακόμη πολλοί κίνδυνοι.

«Το υψηλό επίπεδο υπερχρέωσης σε όλες τις μη χρηματοπιστωτικές εταιρείες της Ευρώπης με βάση τα ιστορικά πρότυπα δείχνει ότι υπάρχουν πολλά ευάλωτα σημεία στην Ευρώπη σήμερα, ιδίως σε σενάρια με υψηλό κόστος αναχρηματοδότησης του χρέους», καταλήγει η μελέτη του Ινστιτούτου Μπρύγκελ.

«Αυτή η συμφωνία δεν έπρεπε να υπογραφεί…»…

«Ναι είναι ιστορική συμφωνία. Μόνο που οι ευρωπαίοι ηγέτες απλά αγόρασαν χρόνο για να ενισχυθεί η κρίση και να γίνει ακόμη πιο απειλητική» λέει στον realfm 97.8 ο Γιάννης Βαρουφάκης για την απόφαση του Eurogroup.

«Ο … χρόνος δεν μας δίνει ευκαιρία να ανατρέψουμε τα αδιέξοδα, λειτουργεί καταστροφικά για την ελληνική οικονομία και δυναμιτίζει την κρίση στην Ευρώπη» είπε στον Νίκο Χατζηνικολάου ο καθηγητής οικονομικής θεωρίας του Πανεπιστημίου Αθηνών εκφράζοντας και πάλι την άποψη ότι αυτή η συμφωνία δεν έπρεπε να υπογραφεί»…

Ο κ. Βαρουφάκης τόνισε ότι πλέον δεν υπάρχουν «βαθμοί ελευθερίας» ώστε μία ελληνική κυβέρνηση να πράξει κάτι προκειμένου να βγει η χώρα από τα αδιέξοδα. Και επανέλαβε ότι εάν δεν είχε υπογραφεί αυτή η συμφωνία θα ενεργοποιούνταν τα cds, θα υπήρξε στάση πληρωμών και μία μείωση των δαπανών στο δημόσιο «πολύ μικρότερη από αυτή που γίνεται σήμερα για να πάρουμε το δάνειο».

«Τότε η Ευρώπη θα ερχόταν αντιμέτωπη με την πραγματική κρίση. Τώρα ο παραγωγικός ιστός της χώρας οδηγείται σε θανάτωση και αυτό θα μεταφερθεί σε Ισπανία, Ιταλία και υπόλοιπη ευρωζώνη» σημείωσε ο κ. Βαρουφάκης.

H μέρα ξημέρωσε χτες με μια νέα συμφωνία για την Ελλάδα που είναι γεμάτη απάτες και ψέματα. Πρόκειται βεβαίως για μια συμφωνία που καιρό αναμένονταν από τη στιγμή που η Ευρώπη υποχρεώνεται να δει επιτέλους κατάματα την πραγματικότητα. Επομένως η Ευρώπη προχώρησε σε μια συμφωνία, το ευρώ ενισχύθηκε, τα χρηματιστήρια έπεσαν και οι επόμενες εβδομάδες μας επιφυλάσσουν πολλές απογοητεύσεις.  Γυρίζουμε σελίδα πλέον γιατί ετοιμαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε όχι αυτό που μας λένε αλλά την πραγματικότητα αυτού που μας παρουσιάζεται και αυτού που θα έρθει ως το τελικό αποτέλεσμά του.

Πόσοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα; Κανένας. Δεν υπάρχει πρόβλημα με τη λάμπα, η κατάστασή της βελτιώνεται καθημερινά. Κάθε πληροφορία που αναφέρει ότι η λάμπα δεν εμφανίζει καμιά ένδειξη πυράκτωσης είναι απατηλές φλυαρίες διαφόρων ύποπτων τύπων που δυστυχώς γνωρίζουν πρόσθεση και αφαίρεση.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν ανέφερε ποια θα είναι η συμβολή του στη Ελλάδα και δεν θα το κάνει ως τα μέσα Μαρτίου. Επομένως, μέχρι τότε δεν θα ξέρουμε το πραγματικό μέγεθος της ελληνικής διάσωσης. Άρα τα 135 δις ευρώ που αναφέρονται σήμερα μπορεί να μην είναι το ακριβές νούμερο αν το ΔΝΤ αποφασίσει να μη χρηματοδοτήσει την ελληνική διάσωση.

Οι προβλέψεις για τη μελλοντική ανάπτυξη στην Ελλάδα, ακόμα και στο έγγραφο που διέρρευσε στο πρακτορείο Ρόιτερ, βασίζονται σε υποθέσεις που δεν θα υλοποιηθούν, όπως γινόταν πάντα, κάθε φορά, τα τελευταία δύο χρόνια. Τα ίδια απατηλά μαθηματικά της Ευρώπης μας πλασάρονται και τώρα και οι νέες προβλέψεις θα απέχουν από την αλήθεια τόσο όσο κι οι προηγούμενες.

Το Ινστιτούτο Διεθνούς Χρηματοοικονομικής (IIF) αποδέχτηκε τη νύχτα της Δευτέρας περαιτέρω περικοπές για τους ιδιώτες επενδυτές στις οποίες κανείς, εκτός των ιδίων, δεν έχει συμφωνήσει. Πολύ σύντομα θα δούμε πόσα ιδρύματα είναι έτοιμα να αποδεχτούν αυτό το σχέδιο και πόσοι θα προτιμήσουν τη διαδικασία των αγωγών από τη στιγμή που τους ζητείται να αναλάβουν ζημιές 74% επί της καθαρής παρούσας αξίας του ελληνικού χρέους.

Αναμένεται επίσης να δούμε αγωγές στο Λονδίνο από τους κατόχους των ελληνικών ομολόγων ύψους 18 δις δολαρίων που έχουν εκδοθεί στο βρετανικό δίκαιο.

Οι προβλέψεις της τρόικας βασίζονται σε συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα κατά 95% και όνειρο ζουν, μην τους ξυπνάμε… Χτες το πρωί ένα άρθρο του Ρόιτερ έγραφε: «Τα 32 μέλη των μεγάλων πιστωτών της επιτροπής του IIF έχουν ελληνικό χρέος τουλάχιστον 44 δις ευρώ”. Αν αυτό είναι σωστό, τότε η συμφωνία του IIF αντιπροσωπεύει μόλις το 12,2% των ομολογιούχων της Ελλάδας.

Εν τω μεταξύ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντάλλαξε τα ομόλογά της με την Ελλάδα και έλαβε θέση senior πιστωτή έναντι των ιδιωτών ομολογιούχων και θα δούμε σύντομα κάποιες αγωγές ενάντια σε αυτή την κίνηση, που μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί και με τα ομόλογα άλλων χωρών της Ευρωζώνης. Μπορεί επίσης να δούμε πωλήσεις τίτλων από κατηγορίες  πιστωτών που δεν υπόκεινται στη χειραγώγηση των ευρωπαϊκών αρχών και δεν θέλουν να υπόκεινται στις ιδιοτροπίες της ΕΚΤ. Κάτι άλλο που μπορεί επίσης να δούμε είναι τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης να λαμβάνουν υπόψη τους αυτή την κίνηση και να υποβαθμίζουν όλα τα κράτη της Ευρωζώνης ως συνέπειά της. Στην αποτίμηση ενός κράτους έχουμε πιστωτικό κίνδυνο και πολιτικό κίνδυνο και ο πολιτικός κίνδυνος πλέον αυξάνεται δραματικά.

Η ΕΚΤ μας λέει ότι θα δώσει τα κέρδη από τους ελληνικούς τίτλους της στις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες, όμως προς το παρόν δεν υπάρχουν κέρδη, υπάρχουν μόνο σοβαρές ζημιές. Επομένως, όλη αυτή η συζήτηση περί κερδών αφορά μόνο προσδοκίες ότι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους στη λήξη των ελληνικών ομολόγων που απέχει πολλά χρόνια ακόμη. Ο ισχυρισμός της ΕΚΤ δεν είναι απλά παραπλανητικός αλλά και σε εντελώς λάθος κατεύθυνση.

Αναμένεται επίσης ότι πολύ σύντομα οι οίκοι Fitch και S & P θα υποβιβάσουν την Ελλάδα σε  καθεστώς ‘default’, κι αυτό θα ενεργοποιήσει τη γλώσσα της χρεοκοπίας σε όλες τις κατηγορίες τιτλοποιήσεων που περιλαμβάνουν ελληνικά παράγωγα ύψους 90 δις δολαρίων και μπορεί να προκαλέσει ένα μεγάλο ξεφόρτωμα από λογαριασμούς που απαγορεύεται να διακρατούν χρεοκοπημένους τίτλους.

Συνέχεια

Δεν… πείστηκαν οι ξένοι οίκοι από το ελληνικό deal

Αρκετά επιφυλακτικοί (έως και απαισιόδοξοι) εμφανίζονται οι ξένοι οίκοι για το αποτέλεσμα και τον αντίκτυπο που θα έχει η συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup για το νέο, δεύτερο πακέτο δανεισμού της Ελλάδας.

Υπάρχουν ακόμη εμπόδια έως ότου ολοκληρωθεί το PSI και εκταμιευθεί η επόμενη δόση του δανείου στήριξης της Ελλάδας, υποστηρίζει σε έκθεσή της με ημερομηνία 21 Φεβρουαρίου 2012 η Deutsche Bank, σημειώνοντας ωστόσο ότι μια ελληνική χρεοκοπία δείχνει προς το παρόν να έχει αποφευχθεί. Καθώς η Ελλάδα παραμένει μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, δεν υπάρχουν βεβαιότητες, σημειώνουν μεταξύ άλλων οι αναλυτές της DB και τονίζουν ότι οι προσπάθειες της ΕΕ να «θωρακίσει» και να διαχωρίσει τα άλλα ευάλωτα μέλη της είναι σημαντικές. «Είτε από αλληλεγγύη είτε από συμφέρον, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης κατέληξαν σε συμφωνία με την Ελλάδα και τους ιδιώτες πιστωτές» αναφέρει η DB. «Αν και αυτό αποτελεί μία βραχυπρόθεσμη επιτυχία, το ερώτημα της μεσο-μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους παραμένει αναπάντητο», ενώ ως παράγων αβεβαιότητας εκλαμβάνονται από την DB και οι επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα.

Η χθεσινοβραδινή συμφωνία που δίνει στην Ελλάδα επιπλέον κεφάλαια, χρειάζεται ακόμη να υπογραφεί από τα κοινοβούλια των χωρών της ευρωζώνης, επισημαίνει η Nomura. «Δεν είναι done deal και υπάρχει σημαντικό ρίσκο σχετικά με τις ψηφοφορίες στο φινλανδικό και στο ολλανδικό κοινοβούλιο. Επιπλέον, περισσότερο γενναιόδωροι όροι για την Ελλάδα σημαίνει ότι το κίνητρο για τη διακράτηση και τη μη συμμετοχή στο PSI, είναι ακόμη μεγαλύτερο από πριν». Σημειώνει δε πως αυτό σημαίνει πως η εισαγωγή των CAC’s θα προσπαθήσει να οδηγήσει σε συμμετοχή 100%, και αυτόματα εγείρει ζήτημα πληρωμών των CDSs.

Από την πλευρά της η Goldman Sachs εμφανίζεται αβέβαιη σχετικά με την ελληνική συμφωνία, βλέπει ενεργοποίηση των CDSs καθώς υπάρχουν ρίσκα στους επόμενους μήνες, που συνδέονται με την εφαρμογή του PSI και τις ελληνικές εκλογές. «Η αργή πρόοδος μέχρι στιγμής στην εφαρμογή μη δημοφιλών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα, δεν είναι κάτι που μπορεί να μας καθησυχάσει. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω αντεγκλήσεις μεταξύ των εταίρων στην ευρωζώνη, με το ρίσκο για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ να παραμένει», δηλώνει οικονομολόγος της Goldman Sachs. Επιπρόσθετα, τονίζει, οι υψηλότερες ζημιές που επιβλήθηκαν στον ιδιωτικό τομέα, περιλαμβάνοντας και πιθανή ενεργοποίηση των CACs και την πληρωμή των CDSs, αποτελούν πηγές βραχυπρόθεσμης μεταβλητότητας.
Συνέχεια

ζηλευουνε δεν θέλουνε.

Έχει οργώσει τις φυλακές ο πρώην γενικός διευθυντής του ΔΝΤ  Στρος Καν περιμένοντας  πότε θα καταλαγιάσει ο φθόνος του κάθε κομπλεξικού Αμερικανού και ανοργασμικου Γάλλου Φρανσουά για να τον αφήσει ήσυχο.Τι σας έκανε ο ανθρωπάκος καθίκια και του φέρεστε σαν εγκληματία; Ουτε εσάς να είχε πηδήξει δεν θα τον κυνηγούσατε τόσο,μέχρι και το ότι πλήρωσε την λεζα του την ζημιά του, πως να το πω; στα κορίτσια σας ενοχλεί,γιατί δεν είναι τσαμπατζής σαν εσάς, μυξοπαρθενες αδερφές.

Νέο χουνέρι και αυτή την φορά από Γαλλους για τον άρχοντα.Το πουλί του πρώην διευθυντή δείχνει πάλι την φυλακή.

Ξανά στη φυλακή ο Στρος-Καν!

Yπό κράτηση ετέθη ο πρώην γενικός διευθυντής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν με τις κατηγορίες της «συνέργειας σε μαστροπεία» και «κατάχρησης δημοσίων αγαθών» για την υπόθεση του ξενοδοχείου «Carlton».

Ο Ντομινίκ Στρος-Καν έφθασε νωρίς το πρωί της Τρίτης στο τμήμα της γαλλικής χωροφυλακής όπου είχε κληθεί και του ανακοινώθηκε από τους ανακριτές της δικαστικής αστυνομίας της Λιλ ότι τίθεται υπό κράτηση.

Η υπόθεση αφορά σε ένα δίκτυο πορνείας το οποίο λέγεται ότι προμήθευε με γυναίκες τους πελάτες του πολυτελούς ξενοδοχείου «Carlton» της πόλης. Ανάμεσα στους πολλούς συλληφθέντες μέχρι στιγμής είναι τοπικοί επιχειρηματίες και ένας αξιωματικός της αστυνομίας

Ο πρώην ισχυρός άντρας του ΔΝΤ φέρεται να είχε σεξουαλικές επαφές με κάποιες από αυτές τις γυναίκες και -σύμφωνα με δημοσιεύματα στον γαλλικό τύπο- γνώριζε ότι ήταν επαγγελματίες.

Από την πλευρά του ο συνήγορος του Στρος-Καν, Ανρί Λεκλέρ, έχει τονίσει ότι «ο πελάτης του δεν γνώριζε ότι ήταν εκδιδόμενες γυναίκες αυτές, με τις οποίες έκανε παρέα στα δωμάτια πολυτελών ξενοδοχείων».

Πάντως, οι δικαστές ζητούν να μάθουν με πιο τρόπο πλήρωνε -αν κάτι τέτοιο ισχύει- ο Στρος-Καν αυτές τις γυναίκες. Εάν αποδειχθεί ότι υπήρχε σεξουαλική επαφή και ο Ντομινίκ πλήρωνε με χρήματα του ΔΝΤ, τότε πρέπει να μιλάμε για κατάχρηση, σύμφωνα με τις αρχές.

Επιστολή Σόιμπλε σε Σνάιντερ αποκαλύπτει ότι ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ μπλόφαρε με την πτώχευση της Ελλάδας

Πριν λίγες μόλις ημέρες ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωνε πως πλέον το κόστος διάσωσης της Ελλάδας είναι ανάλογο με το κόστος κατάρρευσης της και πως η Γερμανία ήταν έτοιμη να αναλάβει αυτό το ρίσκο. Τότε, χαρακτηρίσαμε τους ισχυρούς του Σόιμπλε ως παντελώς ανακριβείς και λανθασμένους και υποστηρίξαμε ότι απλά μπλοφάρει ελπίζοντας στην υποχώρηση της Ελλάδας στις απαιτήσεις της Γερμανίας.

Σήμερα, η γερμανική εφημερίδα Leipsiger Volkszeitung αποκαλύπτει επιστολή του Σόιμπλε προς τον εκπρόσωπο για θέματα προϋπολογισμού του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Κάρστεν Σνάιντερ, όπου οι εκτιμήσεις για τις συνέπειες μίας ελληνικής πτώχευσης είναι πολύ διαφορετικές από αυτές που υποστήριζε στις δηλώσεις του πριν λίγες ημέρες.
Συγκεκριμένα, ο Σόιμπλε γράφει πως μία ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα αναγκάσει τους πιστωτές της να δεχθούν μεγαλύτερες απώλειες από τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν, σημειώνοντας πως το πρόσθετο κόστος συνεπάγεται στήριξη με δισεκατομμύρια ευρώ διαφόρων τραπεζών, κάτι που για να γίνει θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν κονδύλια που δεν έχουν υπολογιστεί στον προϋπολογισμό της γερμανικής κυβέρνησης.
Επιπλέον, εκθέσεις διεθνών χρηματοοικονομικών ινστιτούτων για τις συνέπειες από μία πιθανή πτώχευση της Ελλάδας παρέχουν διαφορετικές εκτιμήσεις από αυτές του Σόιμπλε ακόμη και στο πιο απαισιόδοξο σενάριο που παραδέχεται ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ. Για παράδειγμα, έκθεση της SocGen αναφέρει πως πιθανή πτώχευση της Ελλάδας θα τινάξει στον αέρα το τραπεζικό σύστημα στα βαλκάνια και θα μολύνει και την Τουρκία προκαλώντας χάος και την ανάγκη για στήριξη τραπεζών από κράτη που δεν έχουν την οικονομική δυνατότηα να το πράξουν.
Και αυτό είναι μόνο η αρχή
XrimaNews.gr

ούτε μια μέρα δίχως μικρόφωνο, από την θωδη στον σοιμπλε.

Αυτό το πράγμα πάλι με τον σοιμπλε που θα καταλήξει; πέρασε ακριβώς μια μέρα δίχως δηλώσεις και σήμερα ξανάρχισε.
Αυτός και η εφη θωδη στο παρελθόν έχουν την ίδια μανία με το μικρόφωνο,και αν για τον σοιμπλε δεν έχει επιλέξει ακόμη η μοίρα την κατάληξη της πολύπαθης ζωής του όπως καλά θυμάστε στην θωδη προειδοποίησε ηχηρά,ώσπου αποφάσισε να αποσυρθεί και να επανέλθει στα φυσιολογικά της.Ελπίζω βέβαια να μην δεχθεί ανάλογη προειδοποίηση και ο σοιμπλε και αρχίσει να τραγουδάει το Γιορ Τζαστ του γκουντ του μπι τρου αν και δεν σας κρύβω ότι θα μου έκανε μεγάλο κέφι.
Καινούργιος σοιμπλε λοιπόν από το ράδιο κάτω isernhagen στα βάθη της σαξονιας:

Η Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει στο βαθμό που το έχει κάνει η Ιταλία, τόνισε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, επικρίνοντας τη στάση των ελλήνων πολιτικών σε σχέση με το δεύτερο πακέτο βοήθειας άνω των 130 δισ. ευρώ, για το οποίο οι υπουργοί οικονομικών του Eurogroup αναμένεται να δώσουν το πράσινο φως τη Δευτέρα. «Οι καθυστερήσεις οφείλονται αποκλειστικά στην Αθήνα», είπε.

Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών εξέφρασε την κατανόησή του για τις διαμαρτυρίες του λαού κατά των αυστηρών περικοπών. «Φυσικά και υποφέρει ο μέσος πολίτης στην Ελλάδα» παραδέχθηκε.

Ο κ. Σόιμπλε προειδοποίησε ότι θα γίνεται αυστηρός έλεγχος για την εκπλήρωση των όρων της ΕΕ. Επίσης, έκανε λόγο για ανάγκη άμεσων ιδιωτικοποιήσεων. «Η συμμετοχή του κράτους στην ελληνική οικονομία είναι υπερβολικά υψηλή», είπε.

Ο κ. Σόιμπλε υπογράμμισε τον ιδιαίτερο ρόλο που διαδραματίζει η Γερμανία στην αντιμετώπιση της κρίσης στην ευρωζώνη. Οι χρηματαγορές πρακτικά προσβλέπουν μόνο στη Γερμανία, είπε.

σσ ναι προσβλέπουν αλλά μαζί με τους πελάτες της τα piigs γιατί δίχως αυτούς δεν είναι η ίδια Γερμανία,
πόσο μάλλον αν της έχουν αφησει  και τα χρεη τους .

Φωτογραφίζοντας τον Κάρολο Παπούλια προειδοποίησε εκείνους που ανεβάζουν τους τόνους στην παρούσα συζήτηση, λέγοντας ότι κανείς δεν πρέπει να ρίχνει λάδι στη φωτιά!

Πέντε σεντς το ευρώ, και πολύ σας είναι!

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Προφανώς η Ελλάδα είναι μια χώρα αναξιόπιστη, όταν οι άνθρωποι που κρατούν τα ηνία της ομολογούν προς τους κοινοτικούς μας εταίρους ότι «οι προηγούμενοι» τους είπαν ψέματα, ξεχνώντας ότι το «ταμπελάκι» μπροστά από τη θέση όπου κάθονται, είτε στα συμβούλια υπουργών Οικονομικών, είτε στις συνόδους κορυφής, γράφει «Ελλάδα» και όχι ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ.

Προφανώς η χώρα μας είναι αναξιόπιστη διότι έτσι την κατάντησαν οι άνθρωποι που εκλέξαμε και οι οποίοι στάθηκαν ανίκανοι να τιμήσουν την υπογραφή τους, κρατώντας επτασφράγιστα τα επαγγέλματα, τις αγορές και την οικονομία ολόκληρη, αν και έχουν περάσει δύο χρόνια από την υπόσχεσή τους ότι θα τα απελευθερώσουν.

Όμως, πέραν των «αμαρτημάτων» της ελληνικής πολιτικής τάξης, που ζούμε, βιώνουμε και υποφέρουμε καθημερινά, καθώς έχουν οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε μια πρωτοφανή ύφεση, υπάρχουν και τα εξίσου προφανή ατοπήματα εκείνων που κρατούν σήμερα τα ηνία της ευρωζώνης και της Ευρώπης ολόκληρης.

Πόσο αξιόπιστη και σοβαρή είναι η ευρωζώνη όταν θέτει ζήτημα βιωσιμότητας του ελληνικού κρατικού χρέους στο επίπεδο του 120% του ΑΕΠ και εξαρτά τη χορήγηση του νέου πακέτου βοήθειας προς τη χώρα μας από τη -θεωρητική- επίτευξη αυτού του στόχου το μακρινό 2020, την ίδια ώρα που οι προβλέψεις της σχετικά με την πορεία της ελληνικής οικονομίας αλλά και της βιωσιμότητας ή μη του χρέους έχουν πέσει έξω επανειλημμένως;Τον Ιούλιο του 2011, με «κούρεμα» 21%, το χρέος ήταν βιώσιμο και σήμερα με ονομαστικό κούρεμα 50% και πραγματικό άνω του 70% δεν είναι;

Οι προβλέψεις τους για το μέγεθος της ύφεσης ήταν της τάξης του 7% ή ήθελαν η ελληνική οικονομία να συρρικνώνεται με πολύ μικρότερο ποσοστό, όπως προέβλεπε το «πρόγραμμα» και ο προϋπολογισμός που οι ίδιοι ενέκριναν;

Αν οι κύριοι της τρόικας, από το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την ΕΚΤ, δούλευαν για τον ιδιωτικό τομέα και έκαναν προβλέψεις όπως αυτές που διατύπωσαν επανειλημμένως για την ελληνική οικονομία, θα είχαν χάσει τις θέσεις τους καιρό τώρα.

Αντίστοιχα, πόσο σοβαρή και αξιόπιστη είναι η ευρωζώνη όταν υποτίθεται ότι χορηγεί ένα δάνειο ύψους 130 δισ. ευρώ με ορίζοντα τριακονταετίας, αλλά θέτει κώλυμα για 325 εκατ. ευρώ και για το αμφίβολο του αποτελέσματος της επόμενης κάλπης;

Ό,τι θέλει θα βγάλει η κάλπη τα επόμενα 30 χρόνια και αυτοί δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτε για να το επηρεάσουν…

Δεν μπορείς να μιλάς για αξιοπιστία και για εμπιστοσύνη σε ό,τι αφορά την Ελλάδα και την ίδια ώρα το νόμισμά σου να κατρακυλάει από το 1,330 στο 1,306 έναντι του δολαρίου, καταδεικνύοντας ότι στα μάτια των αγορών είσαι αναξιόπιστος και ότι δεν εμπιστεύονται τις αποφάσεις σου και τις πράξεις σου.

Ας μην ξεχνάμε, δε, ούτε για ένα λεπτό, ότι δεν υπάρχει «ολίγον έγκυος»…

Είτε εμπιστεύεσαι μια χώρα και τη δανείζεις, είτε δεν την εμπιστεύεσαι και δεν τη δανείζεις.

Σχέση μερικής εμπιστοσύνης δεν υπάρχει.

Τέλος, οι φίλοι και εταίροι μας στην Ευρώπη και στην ευρωζώνη θα πρέπει να διαλέξουν και να αποφασίσουν πού κάθονται και πού πατούν.

Δεν είναι δυνατόν να τραβούν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, στη Γερμανία ή αλλού, διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα όποτε τους συμφέρει, καλώντας από τη μία τον ιδιωτικό τομέα να τραβήξει το βάρος, και στη συνέχεια να τραβούν άλλη μία διαχωριστική γραμμή μεταξύ Βορρά και Νότου, κάνοντας πίσω από τις δεσμεύσεις που οι ίδιοι έχουν αναλάβει.

Ας αποφασίσουν: θέλουν ευρωζώνη και Ευρώπη χωρισμένη μεταξύ ιδιωτών και κρατών ή μεταξύ Βορείων με αξιολογήσεις «ΑΑΑ» και των υπολοίπων;

Διότι αν είναι να υπάρχουν διαχωρισμοί με γεωγραφική βάση, τότε υπάρχει πάντα και η άλλη οδός για μία χώρα όπως η Ελλάδα: πέντε σεντς το ευρώ, και πολύ σας είναι!

Τιμούμε το χρέος μας κατά 95% στο εσωτερικό, προς τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους λοιπούς κατόχους ελληνικών ομολόγων και κατά 5% στο εξωτερικό.

Έτσι, όχι 120% έως το 2020, αλλά 40% θα πάει η σχέση χρέους προς ΑΕΠ….

Συνέχεια

Ο Fitch αναβαθμίζει την Ισλανδία

Μια μικρή χώρα που κατάφερε σε τέσσερα χρόνια να επιστρέψει στην ανάπτυξη.Γκρεμίζουν με πράξεις οι Ισλανδοι τις ψευτιές που ακούτε καθημερινά από τα αστικά μέσα παραπληροφόρησης,αφού αυτό που προέχει για αυτούς είναι το συμφέρων τους και το κομπόδεμα των αφεντικών τους.Αυτά είναι καλά νέα για έναν ταλαιπωρημένο λαό σαν τους Ισλανδούς,αυτά είναι καλά νέα για πολίτες που εκβιάστηκαν σκληρότερα από όσο εμείς.
Τέσσερα χρόνια λοιπόν μετά την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ισλανδίας, που είχε ως αποτέλεσμα να κηρυχθεί η χώρα ολόκληρη σε κατάταση πτώχευσης, το θαύμα έγινε. Ο οίκος αξιολογήσεων Fitch αναβάθμισε σήμερα την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας που μπορεί πλέον να βγει και να δανειστεί στις αγορές.Ο οίκος Fitch Ratings αναβάθμισε κατά μία βαθμίδα την πιστοληπτική ικανότητα της Ισλανδίας στην κατηγορία ΒΒΒ- για τον μακροπρόθεσμο δανεισμό της, εξέλιξη που επιτρέπει στη χώρα να θεωρείται πλέον ως αξιόπιστος δανειολήπτης.
«Η επιστροφή της μακροπρόθεσμης αξιολόγησης σε ξένο συνάλλαγμα της Ισλανδίας στην κατηγορία «επενδύσεις» μεταφράζει την πρόοδο που έχει επιτευχθεί προκειμένου να αποκατασταθεί η μακροοικονομική σταθερότητα στη χώρα, η οποία έφερε επιτυχώς εις πέρας τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και για την ανοικοδόμηση της χρηματοοικονομικής αξιοπιστίας», αναφέρει στην ανακοίνωσή του, ο αμερικανικός οίκος. Συνέχεια

Φραγκφούρτη – Βερολίνο: 1Χ2

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό, υπερχρεωμένο κράτος. Επειδή όμως το χρήμα έρρεε παντού ως ασταμάτητη οικουμενική παλίρροια (παραγόμενη από ανόητες τράπεζες στην Wall Street, στο City, στην Βόρεια Ευρώπη), το κόστος δανεισμού ήταν παντού μηδαμινό κι έτσι κανείς δεν έδινε σημασία. Ξάφνου, το φθινόπωρο του 2008, η παλίρροια έδωσε την θέση της στην άμπωτη. Με την άμπωτη να «στεγνώνει» τον τραπεζικό τομέα από ρευστό χρήμα, σιγά-σιγά ήρθε και η στασιμότητα στην πραγματική οικονομία. Αναπόφευκτα, το εθνικό εισόδημα του μικρού, υπερχρεωμένου κράτους άρχισε να μειώνεται την ώρα που ο ρυθμός αύξησης του χρέους (δηλαδή το επιτόκιο) μεγάλωνε (ελέω διεθνούς έλλειψης ρευστότητας που ωθούσε τα επιτόκια προς τα πάνω). Κάποια στιγμή, κανείς δεν δάνειζε στο μικρό αυτό κράτος ώστε να εξυπηρετεί (δηλαδή να επανακυλύει) το χρέος που, το 2008, ανερχόταν στα €260 δις.

Κάπου εκεί, κατέφθασε η καλή τρόικα για να βοηθήσει να μην πτωχεύσει το μικρό κράτος. Για δύο χρόνια πλήρωνε για να αποτρέψει την πτώχευση. Αρχικά έδωσε €110 δις θέτοντας κάποιους όρους στο μικρό κράτος, όπως είναι λογικό να κάνει ο κάθε δανειστής. Ενάμιση χρόνο μετά, υποσχέθηκε άλλα €130 δις. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, προσέθεσε στα «δώρα» που κόμιζε κι ένα «κούρεμα» προηγούμενων χρεών της τάξης (υποτίθεται) των €100 δις.

Όποιος δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από τα παραπάνω (σωστά) δεδομένα, θα πρέπει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή η κυρία τρόικα είναι και φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη: Συνολικά έδωσε €240 δις από την «τσέπη» της και μεσολάβησε με τους παλαιούς δανειστές του μικρού κράτους να «σβήσουν», να διαγράψουν δηλαδή, άλλα €100 δις. Δηλαδή, κόμισε €340 δις ως δώρα στο μικρό, υπερχρεωμένο κράτος.

Ας τα δεχθούμε όλα αυτά. Έστω λοιπόν ότι η κυρία τρόικα είναι, πράγματι, φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη. Αυτό όμως σημαίνει ότι είναι και απελπιστικά ηλίθια. Ξέρω ότι είναι βαριά η λέξη αλλά, αλίμονο φίλες και φίλοι, πως μπορούμε να καταλήξουμε σε διαφορετικό χαρακτηρισμό (από το ότι η τρόικα αξίζει το Νόμπελ Βλακείας) όταν, με στόχο να καταπολεμήσει ένα χρέος της τάξης των €260 δις, άντε €298 δις το 2010, αφιέρωσε €340 δις αλλά το μικρό, υπερχρεωμένο κράτος, παρόλο αυτόν τον πακτωλό χρημάτων της κυρίας τρόικας, κατέληξε και πάλι να χρωστά πάνω από €345 δις!

Θα το πω άλλη μια φορά για να το συλλάβω κι ο ίδιος: Ένα μικρό κράτος της ευρωζώνης πριν δύο χρόνια είχε ένα δυσβάστακτο χρέος της τάξης των περίπου €300 δις. Η τρόικα προσέφερε στο μικρό αυτό κράτος, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, €340 δις για να το βοηθήσει. Και που φτάσαμε σήμερα; Φτάσαμε το μικρό μας κράτος να χρωστά €340 δις και βάλε. Μα αν το 2010 η κα Μέρκελ και ο κ. Strauss-Kahn (αλήθεια τον θυμάστε αυτόν;) είχαν πει στον κ. Παπανδρέου «Γιώργο μας, παιδί μας, μην σκας, θα αποπληρώσουμε εμείς όλο το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα», θα γλύτωναν €40 δις και η Ελλάδα δεν θα χρώσταγε δεκάρα!

Υπεραμυνόμενοι βέβαια του εαυτού τους (δηλαδή της μεγαλειώδους κουταμάρας τους) θα έλεγαν ότι δεν φταίνε εκείνοι αλλά το ελληνικό κράτος που δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε. Ορθόν αλλά εκτός θέματος. Μπορεί, πράγματι, να είναι αναμφισβήτητο ότι το ελληνικό κράτος δεν κατάφερε να κάνει σε δύο χρόνια, όπως είχε υποσχεθεί, όλες τις μεταρρυθμίσεις που χρόνιζαν για δεκαετίες. Είναι, όμως, ή δεν είναι αλήθεια ότι το ελληνικό δημόσιο μείωσε το πρωτογενές του έλλειμμα τα τελευταία δύο χρόνια (με μισανθρωπικές περικοπές, βεβαίως-βεβαίως, των εισοδημάτων των πιο αδύναμων) κατά περίπου 9%; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τέτοια μείωση δεν έχει ξαναγίνει πουθενά και ποτέ, σε καιρό ειρήνης και σε περίοδο ύφεσης, στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας; Και στα δύο ερωτήματα η απάντηση είναι απολύτως θετική. Άρα, όσο ανεπρόκοπο κι αν είναι το ελληνικό κράτος (που σίγουρα είναι), η αλήθεια παραμένει αμείλικτη για την τρόικα: Παρέλαβαν τον Μάη του 2010 ένα χρέος λιγότερο των €300 δις, έβαλαν το ελληνικό δημόσιο να σφίξει βάναυσα το ζωνάρι του, βρήκαν €340 δις υπέρ του ελληνικού δημοσίου και κατέληξαν, παρά τις θυσίες του έλληνα μικρομεσαίου και των υπόλοιπων ευρωπαίων φορολογούμενων, να αυξήσουν (!!!) το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά €40 δις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια εποχή κατάφεραν να συρρικνώσουν (όπως τους προειδοποιούσαμε ότι θα κάνουν) το εθνικό εισόδημα, από το οποίο θα πρέπει να αποπληρωθεί το χρέος, κατά 15%. Εύγε τρόικα!

Και τώρα;

Τώρα κατάλαβαν, πολύ αργά βέβαια, την κορυφαία κουταμάρα τους. Πήραν ένα πρόβλημα το οποίο μπορούσε να έχει διευθετηθεί με ένα ποσό των €40 ή €50 δις (π.χ. ένα άτοκο δάνειο τον Ιανουάριο του 2010) και το μετέτρεψαν σε μια μαύρη τρύπα του ενός τρις και βάλε – αν λάβουμε υπ’ όψη μας τα μνημόνια της πεσούσης Ιρλανδο-Πορτογαλίας, τα κρυφά μνημόνια της αποτελματωμένης Ιταλο-ισπανίας, και πάει λέγοντας. Συνέχεια

ας ξυπνήσει κάποιος τον χοντρό

Την ώρα που η ΕΚΤ μαζί με τις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες των κρατών της ευρωζωνης απο την παρασκευή ανταλλάσσουν τα παλαιά ομόλογα του ελληνικού δημοσίου [βγάζοντας μάλιστα κέρδος για λογαριασμό των κυβερνήσεων τους]με νέα που σημαίνει ότι το PSI ξεκίνησε αυτός ο μαλάκας ζει στον κόσμο του, δέστε το αυριανό άρθρο απο την Die Welt,και ποιο κάτω ο χοντρός:

Οι Κεντρικές Τράπεζες των χωρών της Ευρωζώνης ανταλλάσσουν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που διακρατούν με νέαελληνικά ομόλογα σε μια κίνηση που θα τους αποφέρει κέρδη, σύμφωνα με άρθρο της γερμανικής εφημερίδας Die Welt που θα δημοσιευτεί αύριο.

Η ανταλλαγή χρέους θα παράγει κέρδη καθώς η ΕΚΤ και οι Κεντρικές Τράπεζες θα λάβουν ομόλογα με ονομαστική αξία περίπου 50 δισ. ευρώ παρότι πλήρωσαν λιγότερα για τους υφιστάμενους τίτλους που έχουν στα χέρια τους, αναφέρει το δημοσίευμα, επικαλούμενο ανώνυμες πηγές προσκείμενες στη συμφωνία.Η ανταλλαγή αναμένεται να ολοκληρωθεί τη Δευτέρα -σύμφωνα με την Die Welt- και τα κέρδη να διανεμηθούν στις κυβερνήσεις μέσω των Κεντρικών Τραπεζών.Η συμφωνηθείσα -με τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας- ανταλλαγή χρέους, μπορεί μετά να ακολουθήσει.Η ΕΚΤ και η Bundesbank αρνήθηκαν να σχολιάσουν.


Και αυτός είναι ο χοντρός που δεν του έχει πει κανείς ακόμη τι παίζετε, ούτε ο κεντρικός του τραπεζίτης.

Την προειδοποίηση ότι οι εταίροι της Ελλάδας ενδεχομένως να επιλέξουν την καθυστέρηση του νέου πακέτου βοήθειας ώς τη διεξαγωγή των εκλογών τον Απρίλιο απευθύνει ο ολλανδός υπουργός…Οικονομικών Γιαν Κις ντε Γιάγκερ.

Η δήλωση αυτή γίνεται την ίδια ημέρα που δημοσίευμα των Financial Times αναφέρει ότι σε συνάντηση των υπουργών Οικονομικών των χωρών – μελών της ευρωζώνης με πιστοληπτική αξιολόγηση ΑΑΑ (μεταξύ αυτών και η Ολλανδία), αποφασίστηκε αλλαγή στάσης στο θέμα της διάσωσης της Ελλάδας.

«Το ιδανικό θα είναι, μετά τις εκλογές, να μπορείς να συζητήσεις με ηγέτες που θα ξέρεις ότι θα στηρίξουν πλήρως το πακέτο βοήθειας» δηλώνει ο υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας σε συνέντευξή του στην ολλανδική οικονομική εφημερίδα Financieele Dagblad που δημοσιεύεται την Πέμπτη.

Ο Γιαν Κις ντε Γιάγκερ επιμένει δε, ότι η Ελλάδα δεν έχει λάβει όλα τα μέτρα που έχουν ζητηθεί σε αντάλλαγμα αυτής της οικονομικής βοήθειας. «Πολλά κράτη – μέλη της ΕΕ, μεταξύ αυτών και η Ολλανδία, δεν είναι ικανοποιημένα από τις υποσχέσεις που έδωσε η Αθήνα την περασμένη εβδομάδα» υποστηρίζει ο ολλανδός υπουργός Οικονομικών.

«Η εμπιστοσύνη βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο» δηλώνει χαρακτηριστικά.

Ποιοι ορθώνουν ανάστημα απέναντι στη «γραμμή Schaeuble»

Αλλάζει το κλίμα έναντι της Ελλάδας στην Ευρώπη; Ναι, αλλά προς δύο αντιδιαμετρικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Διότι, αν από τη μία η απογοήτευση του Wolfgang Schaeuble με το «πηγάδι δίχως πάτο», στο οποίο διοχετεύονται τα αλλεπάλληλα σχέδια διάσωσης, απηχεί την όλο και μεγαλύτερη ετοιμότητα της γερμανικής (και όχι μόνο) επιχειρηματικής ελίτ για έναν «ακρωτηριασμό του γαγγραινιασμένου μέλους», σε άλλους ευρωπαϊκούς κύκλους, πάλι, η «μεμονωμένη ελληνική περίπτωση» ανακαλεί όλο και εντονότερα τη λατινική φράση «de te fabula narratur» [για σένα μιλά ο μύθος]. Και πολύ ορθά, διότι σε αυτούς στην πραγματικότητα απευθύνεται η παραδειγματική μεταχείριση της Ελλάδας.

Στις αντιδράσεις που πλέον διατυπώνονται περισσότερο ηχηρά απ’ ό,τι μέχρι πρότινος διασταυρώνονται δύο ειδών αντιθέσεις: η πολιτική (της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς απέναντι στην πολιτική οικογένεια των Merkel, Barroso, Sarkozy κτλ.) και η γεωπολιτική (που αντιπαραθέτει τις τέσσερις πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης προς τις υπόλοιπες). Εξέλιξη αναμενόμενη, στον βαθμό που η κρίση έχει προχωρήσει πέραν της ευρωπαϊκής «περιφέρειας», και που το τίμημα των προτεινόμενων έως τώρα λύσεων σε εθνική κυριαρχία έχει αμφισβητήσιμα ανταλλάγματα.

Έτσι, λ.χ. ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο Χάνες Σβόμποντα προειδοποιεί για τις «καταστροφικές» για όλη την ευρωζώνη επιπτώσεις μιας ελληνικής χρεωκοπίας και κατηγορεί τους εκπροσώπους της τρόικας οι οποίοι «δεν λογοδοτούν πολιτικά σε κανέναν» ότι «εκβιάζουν την Ελλάδα» προτείνοντας μέτρα «αναποτελεσματικά και αντιπαραγωγικά, που ενισχύουν την ύφεση και οξύνουν τις κοινωνικές εντάσεις». Το ότι ο Αυστριακός Σβόμποντα προέρχεται από μία χώρα η οποία παρά τη σύμπλευσή της με το Βερολίνο μόλις αποχώρησε από το «κλαμπ του ΑΑΑ», κυρίως λόγω της έκθεσης των τραπεζών της στην ουγγρική κρίση ασφαλώς αποτελεί ένα επιπλέον ερμηνευτικό κλειδί.

Αλλά και ο Γερμανός νέος πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Σοσιαλδημοκράτης Μάρτιν Σουλτς δηλώνει (με μία παρρησία που το κόμμα του δεν επιδεικνύει συχνά εντός των συνόρων) ότι ο λόγος για τον οποίο εξανεμίζονται τα πακέτα βοήθειας προς την Ελλάδα είναι η «αδιέξοδη ύφεση» στην οποία οδηγούν οι ευρωπαϊκές επιλογές. Ο δε ηγέτης των Πρασίνων Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, πάντοτε γλαφυρός, χαρακτήρισε «Ταλιμπάν νεοφιλελεύθερους» τους αξιωματούχους που ζητούν περικοπή των συντάξεων ώστε να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό των 325 εκατομμυρίων, ενώ έφθασε μέχρι του σημείου να σημείο το αναγκαστικό δάνειο της Κατοχής(σημερινής αξίας 81 δισ.) ως έναν «εναλλακτικό τρόπο να δει κανείς την ευρωπαϊκή Ιστορία».  Συνέχεια

Κανε μας την χάρη να μην ψηφίσετε.

Χωρίς τον Σόιμπλε η Ελλάδα θα είχε πτωχεύσει από καιρό
Εντονη δυσφορία εκφράζεται στους κόλπους του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος της Αγκελα Μέρκελ στη Γερμανία μετά τις δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια σχετικά με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Γερμανός βουλευτής προειδοποιεί μάλιστα ότι το Βερολίνο θα επανεξετάσει τη στάση του προς την Ελλάδα μετά τις «περιφρονητικές» δηλώσεις του κ .Παπούλια από τον οποίο ζητά «να αποσαφηνίσει» τη θέση του.

«Ο Σόιμπλε εχει φτάσει στα ψυχολογικά και σωματικά όριά του» στην προσπάθεια να βοηθήσει την Ελλάδα δηλώνει σήμερα στην εφημερίδα Die Welt ο βουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών Κρίστιαν φον Στέτεν. «Είναι αδιανόητο το γεγονός ότι ο έλληνας πρόεδρος δεν το σέβεται αυτό. Η Ελλάδα θα είχε πτωχεύσει από καιρό» χωρίς τις παρεμβάσεις του γερμανού υπουργού Οικονομικών, ισχυρίζεται ο ίδιος προσθέτοντας ότι οι Γερμανοί έχουν συνηθίσει στους παραλληλισμούς με τους Ναζί και το κάψιμο της γερμανικής σημαίας στο πλαίσιο των λαϊκών αντιδράσεων αλλά δεν περίμεναν ότι ο έλληνας ηγέτης θα προέβαινε σε «προσβλητικούς χαρακτηρισμούς».

«Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να παραβλεφθεί και θα έχει οπωσδήποτε επιπτώσεις στην ψηφοφορία της 27ης Φεβρουαρίου» που θα διεξαχθεί στο γερμανικό Κοινοβούλιο για το δεύτερο πακέτο βοήθειας στην Ελλάδα, προειδοποιεί ο γερμανός βουλευτής. «Πολλοί βουλευτές που θα ήθελαν μέχρι σήμερα να υπερψηφίσουν, θα το ξανασκεφτούν αν θα πρέπει να παρατεθεί η βοήθεια στην Ελλάδα» λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος.

http://www.tovima.gr

Juncker: Στις 20 Φεβρουαρίου η απόφαση για την Ελλάδα

Μαζί με αυτήν διαβάστε και τις δυο τελευταίες μου αναρτήσεις και θα έχετε μια ολοκληρωμένη άποψη για το τι κατά σειρά συνέβη σήμερα από την ώρα που άνοιξε η Αμερική και μετά.

Στο Eurogroup της Δευτέρας θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις για το νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, σύμφωνα με τον Jean-Claude Juncker.

Μετά τη λήξη της σημερινής τηλεδιάσκεψης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, ο πρόεδρος του Eurogroup εξέφρασε την πεποίθηση ότι όλες οι απαιτούμενες αποφάσεις που αφορούν το δεύτερο πακέτο στήριξης της Ελλάδας αλλά και το PSI θα έχουν ληφθεί έως τη Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου ώστε να επικυρωθούν την ίδια μέρα από τους υπουργούς.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Juncker, η Ελλάδα και η τρόικα έχουν οριστικοποιήσει τα νέα μέτρα που θα καλύψουν την «τρύπα» των 325 εκατ. ευρώ, η τρόικα παρουσίασε την τελευταία της έκθεση για

  το ελληνικό χρέος και οι εταίροι μας έλαβαν τις ισχυρές δεσμεύσεις των Ελλήνων πολιτικών αρχηγών.

«Η Αθήνα έχει κάνει τα απαραίτητα βήματα για να ανοίξει ο δρόμος προς την οριστικοποίηση της συμφωνίας, τα οποία περιλαμβάνουν τα νέα μέτρα των 325 εκατ. ευρώ στον προϋπολογισμό του 2012 και την παραχώρηση γραπτών δεσμεύσεων από τους δύο βασικούς πολιτικούς ηγέτες», ανέφερε ο Juncker.

Και πρόσθεσε: «Με βάση τα στοιχεία που έχουμε ήδη στο τραπέζι και τις νέες προσθήκες, είμαι αισιόδοξος πως το Eurogroup θα είναι σε θέση να λάβει όλες τις απαραίτητες αποφάσεις τη Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου».

Goldman προς επενδυτές: Μακριά από το ευρώ! Αμερικανικά χαστούκια προς Γερμανούς.

Η Ελλάδα αποτελεί λόγο αποφυγής επενδύσεων στο ευρώ, σύμφωνα με την Goldman Sachs.
Μην στοιχηματίζετε υπέρ του ευρώ, συστήνει στους πελάτες της η Goldman Sachs επικαλούμενη «σημαντική αβεβαιότητα» σχετικά με την επιχειρούμενη διάσωση της Ελλάδας.

Με αυτή τη σύσταση που έκανε την Τετάρτη ο αναλυτής του αμερικανικού επενδυτικού γίγαντα, Τόμας Στόλπερ, κατ’ ουσίαν ανατρέπει πρόσφατη (στις 25 Ιανουαρίου) προτροπή της Goldman Sachs προς τους πελάτες της να ποντάρουν στην ενίσχυση του ευρώ έναντι του αμερικανικού νομίσματος.

Η Goldman Sachs είχε προβλέψει ενίσχυση του κοινού νομίσματος στα επίπεδα των 1,38 δολ./ευρώ, όμως, φαίνεται ότι μετά τις πρόσφατες «επιπλοκές» γύρω από την νέα δανειοδότηση της Ελλάδας, κάνει στροφή στις εκτιμήσεις της.

Πηγή: Bloomberg

Paulson & Co: Το ευρώ θα καταρρεύσει.

Αυτός ο Paulson είναι η πραγματική αγορά όταν χρησιμοποιείτε τον όρο αγορά αυτόν ακριβώς τον τύπο εννοείτε.
Η εταιρία Paulson & Co., το hedge fund ύψους 23 δισ. δολ. του δισεκατομμυριούχου John Paulson, εκτιμά ότι «το ευρώ είναι δομικά ελαττωματικό και κάποια στιγμή θα διαλυθεί,» σύμφωνα με επιστολή προς τους επενδυτές.

Την κατάρρευση του ευρώ θα πυροδοτήσει η ελληνική χρεοκοπία, που στην συνέχεια θα ρίξει τον πλανήτη σε ύφεση και χρηματοοικονομική αναταραχή, αναφέρει η Paulson & Co. στην επιστολή, που μεταφέρει το πρακτορείο Bloomberg.

«Πιστεύουμε ότι μια στάση πληρωμών της Ελλάδας θα προκαλέσει χειρότερο σοκ στο σύστημα από την κατάρρευση της Lehman, προκαλώντας άμεση συρρίκνωση στις διεθνείς οικονομίες και διολισθήσεις στις αγορές.»

Reuters: Εξετάζεται αναβολή της βοήθειας χωρίς χρεοκοπία,με απώτερο σκοπό να επηρεάσουν το αποτέλεσμα των εκλογών.

Στελέχη της ευρωζώνης εξετάζουν τρόπους προκειμένου να καθυστερήσει μέρος ή ακόμη και όλο το δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης για την Ελλάδα, κατορθώνοντας παρόλα αυτά να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία, δηλώνουν πηγές της ΕΕ.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, η αναβολή μπορεί να διαρκέσει μέχρι η χώρα να διεξάγει εκλογές, που αναμένονται τον Απρίλιο, αναφέρουν οι πηγές της ΕΕ.

Ενώ τα βασικά στοιχεία του πακέτου, το οποίο ανέρχεται στα 130 δισ. ευρώ, υπάρχουν, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης δεν είναι ικανοποιημένοι για το ότι οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες έχουν δεσμευτεί επαρκώς στη συμφωνία.

Επίσης, αναφέρει το Reuters, δεν είναι ξεκάθαρο ότι το επίπεδο χρέους/ΑΕΠ της χώρας, το οποίο βρίσκεται τώρα στο 160%, θα διαμορφωθεί στο 120% μέχρι το 2020 μέσω της συμφωνίας, όπως απαιτείται από την Τρόικα.

«Υπάρχουν προτάσεις για καθυστέρηση του ελληνικού προγράμματος ή και για διάσπασή του, έτσι ώστε να αποφευχθεί μια χρεοκοπία, αλλά δεν είναι όλοι σύμφωνοι με αυτό», τόνισε Ευρωπαίος αξιωματούχος στο Reuters.

«Θα εξετάσουν όλες τις επιλογές. Υπάρχουν πιέσεις από διάφορες χώρες για να «παγώσει» η βοήθεια μέχρι να υπάρξει πλήρης δέσμευση από την Ελλάδα, η οποία ίσως να μην έλθει μέχρι να διεξαχθούν εκλογές», αναφέρει το Reuters επικαλούμενο πηγές.

Οι Γερμανία, Φινλανδία και Ολλανδία είναι οι χώρες που πιέζουν για την αναβολή του προγράμματος, ενώ η Γερμανία είναι η πιο «σκληρή», καθώς υποστηρίζει ότι η τελική έγκριση θα πρέπει να δοθεί μόνο μετά από τις εκλογές.

Ένα μεγάλο πρόβλημα για το διαχωρισμό του πακέτου βοήθειας είναι το εάν οι ιδιώτες ομολογιούχοι θα είναι πρόθυμοι να υπογράψουν μια ανταλλαγή ομολόγων εάν η χρηματοδότηση της Ελλάδας δεν βρίσκεται στο τραπέζι, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι το κράτος ίσως δεν θα μπορέσει να πληρώσει τις μελλοντικές λήξεις ομολόγων.

Ως αποτέλεσμα, σχολιάζει πηγή της ΕΕ, είναι πιθανό να καθυστερήσει ολόκληρο το δεύτερο πακέτο βοήθειας μέχρι τις ελληνικές εκλογές, «όταν και όλοι ελπίζουν για μεγαλύτερη δέσμευση και διευκρινίσεις».

«Αυτό θα σήμαινε ότι θα πρέπει να πληρώσουμε το ομόλογο των 14,5 δισ. ευρώ στις 20 Μαρτίου, το οποίο θα ήταν σκέτη σπατάλη», τονίζει πηγή της ευρωζώνης.

Προσθέτει ωστόσο πως έχουν μείνει ακόμη χρήματα από το πρώτο πρόγραμμα, οπότε «θα μπορούσαμε να το κάνουμε», αναφερόμενος στο πρώτο πακέτο των 110 δισ. ευρώ. «Αυτό θα σήμαινε ότι οι συζητήσεις για το β΄ πρόγραμμα (συμπεριλαμβανομένου και του PSI), το οποίο είναι μέρος του πακέτου, θα μπορούσαν να αναβληθούν μέχρι να υπάρξει νέα κυβέρνηση».

Η πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ

Η χθεσινή μέρα ήταν μια ήττα της αστικής δημοκρατίας από πολλές πλευρές. Δεν θα σταθώ στο γεγονός πως μία κυβέρνηση έχει διορίσει έναν τραπεζίτη πρωθυπουργό χωρίς να τον έχει εκλέξει ο λαός. Ούτε πως το κόμμα που έχει διορίσει αυτόν τον πρωθυπουργό έχει χάσει ήδη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (αρχή της δεδηλωμένης) και παρόλα αυτά κυβερνά.

Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο γεγονός πως από την αρχή της πάνδημης διαμαρτυρίας τον περασμένο Μάιο, χθες, οι πολίτες επέλεξαν ως προστάτες τους όχι αυτούς που πληρώνουν για να το κάνουν και είναι θεσμικά κατοχυρωμένος ο ρόλος τους, αλλά τους αναρχικούς. Ούτε να μην ανοιγοκλείνω έκπληκτος τα μάτια όταν βλέπω και διαβάζω πως αυτό που έμεινε από τη χθεσινή μεγαλειώδη συγκέντρωση του πλήθους είναι οι στάχτες κτηρίων και τραπεζών.

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Χθες το μεσημέρι, σε αντίθεση με όλες τις δεκάδες συγκεντρώσεις που έγιναν τους τελευταίους 10 μήνες, ο κόσμος δεν μαζεύτηκε στο Σύνταγμα δυο ώρες μετά το κάλεσμα. Ενώ άλλες φορές το κάλεσμα ήταν στις 5 κι οι περισσότεροι έρχονταν από τις 6μισι και μετά, είχε συμβεί το μοναδικό να είναι γεμάτο κόσμο ήδη από τις 5 παρά. Στις 5μισι δεν έπεφτε καρφίτσα ούτε στο Σύνταγμα, ούτε στους γύρω δρόμους ενώ ήδη υπήρχαν και κάποιες χιλιάδες κόσμου του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια και στην Ακρόπολη και συνεχώς κατέφθανε κόσμος τόσο από την Ομόνοια, όσο και από τους σταθμούς του Μετρό Μοναστηράκι και Ακρόπολη (ένα ακόμα πεντακάθαρο σημάδι πως η κυβέρνηση φοβόταν την λαϊκή αντίδραση και ήθελε απεγνωσμένα να δυσκολέψει την πρόσβαση του κόσμου ήταν πως ενώ είχε ήδη κλείσει τους σταθμούς Μετρό Σύνταγμα, Πανεπιστήμιο και Ευαγγελισμός, μετά από εντολές έκλεισε αδικαιολόγητα και το Μετρό Ακρόπολη ώστε η πρόσβαση να γίνει ακόμα δυσκολότερη!).

Μέχρι τις 5μισι λοιπόν τα πράγματα ήταν όμορφα, ειρηνικά και θα μπορούσε να πει κάποιος πως η δημοκρατία γιόρταζε σε όλο της το μεγαλείο. Όμως, εντελώς απρόκλητα και απροκάλυπτα, οι δυνάμεις καταστολής άρχισαν να ρίχνουν χημικά στο πλήθος, αδιακρίτως, για να προκαλέσουν την διάλυσή του προτού ακόμα φτάσει η συγκέντρωση στο ζενίθ της. Δεν είναι τυχαίο πως τα παπαγαλάκια του Σκάι ανέφεραν πως ο κόσμος φεύγει από το Σύνταγμα κι η ώρα δεν ήταν ούτε 6 ακόμα. Η προσπάθεια τρομοκράτησης τόσο από τα ηλεκτρονικά μέσα όσο και από τις εφημερίδες είχε ξεκινήσει δυο μέρες πριν και αρκούσε να παρακολουθήσει κάποιος τηλεόραση ή να δει τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα. Οι Γλέζος και Θεοδωράκης ήταν μόνο τα επώνυμα παραδείγματα αυτών που δέχθηκαν τα χημικά, αλλά οι χιλιάδες του κόσμου ξέρουν να μιλήσουν για το αίσθημα ασφυξίας καλύτερα από όλους.

Και τότε, συνέβη το αναπάντεχο. Μια ομάδα μαυροντυμένων από την Πανεπιστημίου ξεκίνησε να φωνάζει συνθήματα και να κατευθύνεται προς τα εκεί όπου τα ΜΑΤ έδιωχναν με το έτσι θέλω τον κόσμο. Ο κόσμος παραμέρισε, άρχισε να τους χειροκροτεί και να τους φωνάζει «μπράβο», «γαμήστε τους», «επάνω τους» και άλλα τέτοια ενώ με τη σειρά τους οι αναρχικοί τους έλεγαν «ελάτε μαζί μας». Πραγματικά, όταν όλος ο κόσμος σε χειροκροτεί, και σου συμπαραστέκεται δεν μπορείς παρά να ακολουθήσεις με μεγαλύτερη ορμή αυτό που ήθελες εξαρχής να κάνεις. Το ίδιο συνέβηκε κι όταν μετά από νέα χημική επίθεση των ΜΑΤ ο κόσμος κατέβαινε έντρομος την Πανεπιστημίου και άνθρωποι έπεφταν κάτω (μάρτυρες και ο κόσμος και τα ασθενοφόρα ή τα μηχανάκια του ΕΚΑΒ που μάζευαν όσους δεν άντεξαν την επίθεση). Και το απόγειο αυτής της κατάστασης συνέβηκε όταν άρχισε η πυρπόληση των Starbucks στην Κοραή. Ένα χειροκρότημα και ζητωκραυγές από την Κλαυθμώνος, την Σταδίου και την Πανεπιστημίου γέμισε τον χώρο. Στις καταστροφές στις τράπεζες ο κόσμος, που δεν συμμετείχε ενεργά στις μάχες, χτυπούσε ρυθμικά τα κάγκελα της Σταδίου κάνοντας θόρυβο και αρκετοί 40άρηδες και 50άρηδες οικογενειάρχες μάζευαν μάρμαρα και τα έδιναν στους αναρχικούς που είχαν αναλάβει την κατά μέτωπο επίθεση.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Από τη στιγμή που άρχισε η επίθεση των δυνάμεων καταστολής στις 5μισι ώρα, μέχρι και αργότερα το σύνθημα που μονοπωλούσε τα χείλη των χιλιάδων διαδηλωτών ήταν το γνωστό «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» και όχι συνθήματα για το μνημόνιο ή την οικονομική πολιτική. Η οργή του κόσμου για την αντιμετώπιση που είχε από όσους, υποτίθεται, τον προστατεύουν είχε ξεχειλίσει. Στο Μοναστηράκι χτυπούσαν τις καμπάνες, όλοι οι δρόμοι που ορίζονται από την Ακρόπολη, την Αθηνάς, την Ομόνοια, την Ακαδημίας και το Σύνταγμα ήταν γεμάτοι κόσμο που αρνούνταν να φύγει. Από όπου και να προσπαθούσες να ανέβεις από το Μοναστηράκι προς το Σύνταγμα, έβρισκες μπροστά σου ομάδες ΜΑΤ να σε εμποδίζουν και με την πρώτη κίνηση να ψεκάζουν αδιακρίτως και να ρίχνουν δακρυγόνα και κρότου λάμψης. Κατά τακτά χρονικά διαστήματα, οι αστυνομικοί έκαναν επιθέσεις προς τους πολίτες και τότε άρχιζε ξανά ο πετροπόλεμος.

Μέχρι τις 11μισι το βράδυ πολλές χιλιάδες κόσμου ήταν ακόμα στον δρόμο. Στην Αμαλίας τουλάχιστον 10 χιλιάδες κόσμου αποχώρησαν με πορεία προς τη Συγγρού όταν αναγκάστηκε πάλι με εκτεταμένη ρίψη χημικών να αποχωρήσει για να αντέξει. Στην πλατεία υπήρχε ακόμα κόσμος. Στο Μοναστηράκι οι Δίας-Δέλτα έσπαζαν τζαμαρίες και χτυπούσαν κόσμο. Υπάρχουν βίντεο που το βεβαιώνουν και δείχνουν πώς προσπάθησαν (για άλλη μια φορά) να χτυπήσουν με τις μηχανές τους τον κόσμο.

Η απίστευτη εκτροπή όμως της δημοκρατίας, δεν είναι πως ο λαός πλέον στρέφεται στους αναρχικούς για να τον προστατεύσουν. Είναι γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν θέλει και δεν συμμετέχει σε πράξεις βίας, αλλά το ότι αποδέχονται αυτή τη βία εφόσον τους προστατεύει δείχνει την πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και της στάσης τους. Βασικό τους επιχείρημα ήταν πως με ειρηνικά μέσα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι και πως πρέπει να επιδιώξουμε μετωπική σύγκρουση. Και το σύνθημα «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» δεν ανήκει στους αναρχικούς. Μετά από δεκάδες ειρηνικές διαδηλώσεις, μετά από τη στάση μη βίας και παρόλο που ήξερε ο κόσμος ότι θα δεχθεί χημικά και ξύλο, συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους, αλλά δεν νιώθει ότι μπορεί να κερδίσει στα πλαίσια της δημοκρατίας. Η γνώμη του είναι αδιάφορη στις μεθοδεύσεις των οικονομικών και πολιτικών ελίτ της χώρας η οποία τον γράφει στα παλιά της τα παπούτσια. Κανένας πολιτικός δεν τιμωρείται, κανένα περιστατικό αστυνομικής βίας δεν τιμωρείται και ακόμη και ο συνεργός του δολοφόνου του Γρηγορόπουλου είναι εκτός φυλακής ήδη. Η μήνυση που κατέθεσαν πάνω από 100 πολίτες για το χημικό τριήμερο του Ιουνίου δεν έχει βρει ακόμα το δρόμο προς την αίθουσα του δικαστηρίου και κανείς δεν δίνει ποτέ λογαριασμό για τους τραυματισμούς αθώων και ειρηνικά διαμαρτυρόμενων πολιτών. Ο κόσμος πλέον δεν έχει πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς γιατί αισθάνεται ότι τον εμπαίζουν. Ζητά εκλογές και κάνουν συγκυβέρνηση, ζητά να μην ψηφιστεί το Μνημόνιο και το ψηφίζουν με αυξημένη πλειοψηφία ενός σώματος της Βουλής που δεν υπάρχει περίπτωση να επανεκλεγεί και δεν εκφράζει κανέναν (εκτός ίσως από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ και της Αριστεράς).

Κι εδώ ερχόμαστε στην ευθύνη και τον βρώμικο ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ από την αρχή αυτής της ιστορίας των Μνημονίων εδώ και δυομισι χρόνια. (κάτι που σύμφωνα με τους αναρχικούς, που κι εδώ επιβεβαιώνονται, συμβαίνει συνεχώς). Όλη την νύχτα χθες εστίαζαν στους βανδαλισμούς και στις φωτιές. Αποπροσανατόλιζαν τον κόσμο από το κύριο θέμα που είναι η ψήφιση ενός αντισυνταγματικού εκτρώματος (δεν το λέω εγώ, 5 καθηγητές πανεπιστημίου το λένε). Έχουν αναλάβει τον ρόλο της τρομοκράτησης για την «τελευταία» ευκαιρία διάσωσης για άλλη μια φορά. Συγχέουν επίτηδες την στάση πληρωμών, που μπορεί να κάνει η Ελλάδα, με τη χρεοκοπία. Συνδέουν τη στάση πληρωμών με την έξοδο από την Ευρωζώνη, πράγματα που ακόμα κι ο Βαρουφάκης (κι όχι κάποιος αριστερός οικονομολόγος) καταγγέλλει ως ανεδαφικά και ψευδή. Και στην χθεσινή μεγαλειώδη διαμαρτυρία έστησαν τις κάμερες όχι ανάμεσα στον κόσμο που κατά χιλιάδες είχε απλωθεί στην πόλη, αλλά απέναντι στα καμένα κτήρια.

Έγινε τόση συζήτηση για τα κτήρια του Τσίλερ που κάθε κυράτσα φωνάζει για τον Τσίλερ λες και τον ήξερε κι από χθες. Τα ίδια κανάλια που κατηγορούν τους πολίτες ως λαμόγια και ως μέλη της κοινωνίας του μαζί τα φάγαμε, και ξέρουν πολύ καλά πως από τον πρώτο ως τον τελευταίο δεν δίνουν δεκάρα για την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία της πόλης τους (μάρτυρας η εκτρωματική δόμηση της Αθήνας, τα αυθαίρετα και το κλείσιμο των ημιυπαιθρίων), καλούν τον κόσμο να πει όχι στους βανδαλισμούς ιστορικών κτηρίων. Τα ίδια κανάλια με τους αμόρφωτους δημοσιογράφους της πλάκας ή με τους ημιμαθείς κατευθυνόμενους δημοσιογραφίσκους ανακαλύπτουν την εγκατάλειψη ιστορικών κτηρίων μόνο όταν αυτά κατοικούνται από μετανάστες και «αποτελούν εστία μόλυνσης», ενώ όλον τον υπόλοιπο καιρό κάνουν μόκο για να κάνουν τις δουλειές τους τα λαμόγια του real estate. Στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, χιλιάδες κτήρια που ανήκουν στο Δημόσιο, σε Τράπεζες και στην Εκκλησία ρημάζουν και πολλά από αυτά είναι ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας. Είναι δεκάδες οι φορές που οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους τα καταστρέφουν σιγά σιγά ώστε να μην καταστούν διατηρητέα και να μπορέσουν να χτίσουν πολυκατοικία. Τα απαξιώνουν με υπόγειους τρόπους και μόλις φτάσουν στο σημείο να είναι μισογκρεμισμένα (σιγά σιγά και νύχτα), τα χαρακτηρίζουν επικίνδυνα και κατεδαφιστέα και μετά σηκώνουν πολυκατοικίες.

Ολόκληρες πόλεις όπως η Πάτρα και άλλες, γκρέμισαν εν μία νυκτί επί χούντας και Καραμανλή, διάφορα νεοκλασικά κι έχτισαν πολυόροφα εκτρώματα. Δημόσια κτήρια κατασκευάζονται με ελλιπείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και άλλα βουλιάζουν με την πρώτη βροχή στο βούρκο που χτίστηκαν (όπως πρόσφατα το Νοσοκομείο Πύργου) γιατί κάποιος κονόμησε χοντρά από την πώληση του οικοπέδου ή γιατί δεν έγιναν οι κατάλληλες ενέργειες στήριξης. Δρόμοι καινούργιοι γίνονται θρύψαλα και δεν κουνιέται φύλλο. Ολυμπιακά έργα που στοίχισαν μια περιουσία συνεχίζουν να απαξιώνονται για να πωληθούν για ένα κομμάτι ψωμί στους δικούς τους. Μια κοινωνία που αδιαφορεί ολοκληρωτικά για το δομημένο χώρο σήμερα ανακάλυψε ότι οι αναρχικοί καταστρέφουν «ιστορικά κτήρια». Και όλο αυτό βύθισε στην αφάνεια το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βροντοφώναξαν το ΟΧΙ στην εξαθλίωση που επιφυλάσσουν οι καλοαναθρεμμένοι κυβερνήτες του.

Αγαπητοί μου, ακόμα και οι μισοί αναρχικοί να είναι προβοκάτορες το θέμα δεν είναι αυτό. Οι μεγαλύτεροι προβοκάτορες είναι τα ΜΜΕ και ο παραμορφωτικός φακός τους. Αν ήθελαν να εστιάσουν στην ουσία θα το έκαναν, θα ανέβαζαν πλάνα αμέσως από τις επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής. Ο Σκάι θα είχε σηκώσει το ελικοπτεράκι του και θα έδειχνε τις ορδές των ανθρώπων που αγωνίζονταν για να μην φτωχοποιηθούν για να ικανοποιηθούν τα θέλω των μεγαλοεπιχειρηματιών οι οποίοι θα είναι και οι μόνοι κερδισμένοι από την βύθιση των μισθών.

Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, ο φωτισμός μόνο στα καμένα κτήρια, τα παραπολιτικά σχόλια της πλάκας και η διαπόμπευση της κοινής λογικής στα τηλεπαράθυρα είναι ο κανόνας. Υπάρχει αυτή τη στιγμή κατάληψη των ΜΜΕ από αδίστακτους επιχειρηματίες και πολιτικούς, ή αντίστροφα, οι οποίοι κάνουν τη δουλίτσα τους. Η επίθεση στους μισθούς των φτωχών αποτελεί γι’ αυτούς την ευκαιρία για τρελά κέρδη. Και θα παίξουν όλα τους τα χαρτιά για να μην τα χάσουν. Και οι ευαίσθητοι πολίτες για τα ιστορικά κτήρια, θα κάθονται στον καναπέ τους και στον υπολογιστή τους και θα βρίζουν τους αναρχικούς και όσους ακόμα έχουν ψυχή και αντιστέκονται.

Η διαφορά είναι πως όποιος βλέπει τα γεγονότα από την τηλεόραση, πλέον δεν ξέρει τα γεγονότα. Ζει σε μια εικονική πραγματικότητα. Όποιος δεν κυνηγήθηκε από μπάτσο και δεν τον έσωσε ένας αναρχικός που του έριξε μια πέτρα, δεν ξέρει τι είναι ο μπάτσος. Όποιος δεν έπεσε κάτω ημιλιπόθυμος από τα χημικά και δεν του έδωσε μαλόξ ο μαυροφορεμένος επαναστάτης (ακόμα και πλανεμένος ή και ανόητος αν θέλετε) δεν ξέρει τι σημαίνει αλληλεγγύη. Οι αναρχικοί στήνουν δίκτυα αλληλεγγύης και υποστήριξης και ετοιμάζονται για τις ημέρες της πτώχευσης που θα γίνει όταν οι έχοντες αποφασίσουν ότι τους συμφέρει. Φτιάχνουν κολεκτίβες αυτοοργάνωσης και δίκτυα υποστήριξης. Εσείς, απλά θα κοιτάζετε την οθόνη και θα κουνάτε το δάχτυλο και μόλις πεινάσετε θα πιστεύετε την Όλγα που τρέμει όταν θα λέει ότι φταίνε οι αναρχικοί, οι αριστεροί, ο σύριζα, οι «αγανακτισμένοι», ο γάιδαρος που πετάει κι όχι όλοι αυτοί που σας κλέβουν εδώ και τέσσερις δεκαετίες τις ζωές.

Αγαπητοί μου, βγείτε στον δρόμο να δείτε την πραγματικότητα, κλείστε τις τηλεοράσεις και σκίστε τις κωλοφυλλάδες. Αναζητήστε εναλλακτική ενημέρωση σε ανεξάρτητα έντυπα και ιντερνετικά μέσα και σκεφτείτε λίγο πέρα από τα τόσο «προφανή». Τότε ίσως καταφέρετε να πιέσετε τους κυβερνώντες να φτιάξουν ένα υπουργείο προστασίας του πολίτη κι όχι το κακέκτυπο μιας παραπαίουσας δημοκρατίας και να είναι πραγματικοί εκπρόσωποί σας.

Τότε ίσως και να έχετε δίκιο να τα βάλετε με τους αναρχικούς, αλλά τώρα όχι.

ΥΓ1: Δεν είμαι ούτε αναρχικός, ούτε «αναρχικός», δεν έχω πετάξει ποτέ πέτρα, ούτε θα έβαζα φωτιά. Όμως οι άνθρωποι που τα βάζουν στα ίσια με τους εχθρούς μου -αυτούς που προστατεύουν όσους θέλουν να δουλεύω σαν σκλάβος και να πληρώνομαι σαν σκλάβος και παραπληροφορούν τους ανθρώπους που αγαπώ μετατρέποντάς τους σε τηλεοπτικά κουτορνίθια- και δεν είναι ρατσιστές, σε αυτόν τον αγώνα, έστω και προσωρινά, είναι πιο κοντινοί μου από κάθε βολεμένο κι από κάθε ελληναρά. Και ναι, λυπάμαι κι εγώ για τα κτήρια που χάθηκαν, έτρεχα στα συνέδρια αρχιτεκτονικής πολύ πριν ανακαλύψει το όνομα του Τσίλερ η Τρέμη, αλλά δεν θυσιάζω τη ζωή κανενός ανθρώπου και την αξιοπρέπεια του ούτε για την Ακρόπολη. Τα κτήρια με λεφτά σε έξι μήνες το πολύ ξαναφτιάχνονται. Οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων θα χρειαστούν χρόνια και χρόνια.

ΥΓ2: Το ΠΑΜΕ, και το ΚΚΕ επακολούθως, έχασε χθες μια μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να ηγηθεί της μάχης ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία της πλουτοκρατίας που συνεχώς καταγγέλλει. Ενώ δήλωσε ότι θα φτάσει στη Βουλή με κάθε τρόπο, μόλις είδε τα δύσκολα και τα δακρυγόνα έκανε όπισθεν (παρόλο που ο κόσμος είχε πάει στο πλάι της Πανεπιστημίου για να περάσει) και μάλιστα στο παράγγελμα «γυρίζουμε πίσω ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ» έκαναν μια πιρουέτα που ο ελληνικός στρατός θα ζήλευε. Τα γιουχαΐσματα από όσους ήταν στην πρώτη γραμμή έδιναν κι έπαιρναν ενώ τους καλούσαν να έρθουν μαζί μπροστά στον αγώνα.

ΥΓ3: Όσοι ξαφνικά θυμήθηκαν ότι χάνονται θέσεις εργασίας από κάποια καμένα καταστήματα, μήπως ξέχασαν ότι κάθε μήνα χάνονται δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και η ανεργία έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εδώ και μήνες; Τι έκαναν γι’ αυτό τόσο καιρό; Σε πόσες πορείες κατέβηκαν; Άναψαν κεράκια για τους απολυμένους της Χαλυβουργίας και τους απλήρωτους στην Ελευθεροτυπία και το ALTER ή μόνο στο Αττικόν ξέρουν να ανάβουν γιατί δεν είναι μπανάλ;
http://molisxypnisa.wordpress.com/2012/02/13/166/

πολιτικά ρετάλια.

Η χαρά μου είναι απερίγραπτη καταρχήν για την αναβολή του ευρογκρουπ γιατί όσο δεν παίρνουν απόφαση έχω μια ελπίδα ότι θα γλυτώσουμε τα χειρότερα και μετά για τις δεσμευτικές υπογραφές που ζηταει επιτακτικά η τρόικα από τα δυο ρετάλια της ελληνικής πολιτικής ζωής.Δεν θα μου δώσει τίποτα άλλο περισσότερη χαρά από το να τους εξεφτελισουν σε βαθμό που να γελά μαζί τους η υφήλιος,τελευταίο κατόρθωμα της τρόικας είναι να αναγκάσει τον Σαμαρα να δεχθεί περικοπές στις επικουρικές συντάξεις προκειμένου να συγκεντρώσουν τα 300 εκατ που επέβαλαν οι δανειστές, είναι αυτές οι συντάξεις που αν θυμάστε καλά είχε σώσει στα λόγια πριν πέντε βράδια βγαίνοντας από το Μαξίμου

Λήξεις ομολόγων 219,3 δισ. έως τα τέλη του 2016 καθιστούν μη βιώσιμο το χρέος

Αυτό είναι ανά έτος το ύψος των ομολόγων που λήγουν ως το 2016

 

Στο αστρονομικό ύψος των 204,5 δισ. ευρώ ανέρχονται οι λήξεις ομολόγων τις οποίες θα πρέπει να καλύψει το Δημόσιο την ερχόμενη πενταετία, μέγεθος το οποίο καθιστά μη διαχειρίσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος και υποδεικνύει το “κούρεμα” ως μοναδική λύση, όταν μάλιστα αυτό έχει σκαρφαλώσει στις 30 Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, στα 360,379 δισ. ευρώ ή το 165,3% του ΑΕΠ. Το ποσό των λήξεων επιμερίζεται ανά έτος ως εξής: για το 2012 λήγουν σε ομόλογα ύψους 35,1 δισ. ευρώ και έντοκα 4,6 δισ. ευρώ, για το 2013 σε λήξεις ομολόγων 37,6 δισ. ευρώ, για το 2014 σε 60,2 δισ. ευρώ, το 2015 σε 45,3 δισ. ευρώ και το 2016 σε 21,7 δισ. ευρώ. Από ‘κει και πέρα, τα ποσά φθάνουν το 2017 σε 23,5 δισ. ευρώ, το 2018 σε 11 δισ. ευρώ, το 2019 σε 25,6 δισ. ευρώ και το 2020 σε 6,2 δισ. ευρώ (σημειώνεται ότι για το 2011 οι λήξεις είναι 11,7 δισ. ευρώ σε ομόλογα και 3,1 δισ. ευρώ σε έντοκα γραμμάτια αυξάνοντας τα 204,5 δισ. ευρώ της πενταετίας 2012-2016 σε 219,3 δισ. ευρώ).

Από το συνολικό ποσό του χρέους, το οποίο αυξήθηκε κατά 6,7 δισ. ευρώ συγκριτικά με τα 353.693 εκατ. ευρώ τρεις μήνες νωρίτερα, στο τέλος Ιουνίου, τα 276.308 εκατ. ευρώ συντίθεται από ομόλογα και έντοκα γραμμάτια, ενώ το υπόλοιπο είναι δάνεια: 65.166 εκατ. ευρώ από τον μηχανισμό στήριξης, 5.685 εκατ. ευρώ από δάνεια της ΤτΕ, 19,40 εκατ. ευρώ από δάνεια εσωτερικού, δάνεια ειδικά και διακρατικά 7.333 εκατ. ευρώ, ενώ από τα δάνεια εξωτερικού είναι ύψους 5.865 εκατ. ευρώ.

Αναφορικά με τις εγγυήσεις του ελληνικού Δημοσίου, αυτές στο τέλος Σεπτεμβρίου ήταν 22.968 εκατ. ευρώ (από 22.181 εκατ. ευρώ τον Ιούνιο), ενώ τα ταμειακά διαθέσιμα ανήλθαν σε 3.558 εκατ. ευρώ από 2.090 εκατ. ευρώ.

Ο νέος δανεισμός από την αρχή του 2011 αποτελείται κατά 49,6% από τον μηχανισμό στήριξης, 42,4% από έντοκα γραμμάτια, από ειδικές εκδόσεις 6,2% και το υπόλοιπο 1,8% δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και έχει χρονική διάρκεια έως 1 έτος σε ποσοστό 37%, έως 3 έτη 28,6% και μέχρι 5 χρόνια 34,4%.

Η μέση σταθμική διάρκεια του νέου δανεισμού είναι μόλις 2,40 έτη εφέτος, από 3,68 πέρυσι, 5,66 το 2009, 10,96 το 2008 και 13,25 το 2007.

Η υπολειπόμενη φυσική διάρκεια του δημοσίου χρέους είναι μέχρι 1 έτος τα 52.041 εκατ. ευρώ, 166.535 εκατ. ευρώ μέχρι 5 έτη και 141.802 εκατ. ευρώ πάνω από 5 χρόνια. Η μέση διάρκεια είναι 6,54 έτη. Στο α’ εξάμηνο, τα αντίστοιχα ποσά ήταν 49.976 εκατ. ευρώ, 154.558 εκατ. ευρώ και 149.158 εκατ. ευρώ αντίστοιχα.

Όσον αφορά στις υποχρεώσεις που καλείται να εξοφλήσει το ελληνικό Δημόσιο τα επόμενα μετά το 2020 χρόνια, συγκριτικά υψηλά ποσά συγκεντρώνονται το 2022 (9,9 δισ. ευρώ) το 2024 (11,3 δισ. ευρώ) το 2025 (9,5 δισ. ευρώ), το 2026 (7,7 δισ. ευρώ), το 2030 (8,5 δισ. ευρώ), το 2037 (9,3 δισ. ευρώ) και το 2040 (7,9 δισ. ευρώ).

 

Σωθήκαμε!

Τραβάνε κι άλλο το σχοινί οι Βόρειοι

Πάλη μέχρι αυτήν την ώρα διεξάγεται στις Βρυξέλλες και στο Λουξεμβούργο για το εάν θα πραγματοποιηθεί τελικά το αυριανό eurogroup.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες του euro2day, η Γερμανία, με τη στήριξη της Ολλανδίας και της Φινλανδίας, ζητά την αναβολή του συμβουλίου με την αιτιολογία ότι ακόμα και να σταλούν τα μέτρα των 325 εκατ. ευρώ που υπολείπονταν από την προηγούμενη εβδομάδα δεν θα υπάρχει αρκετός χρόνος για την αξιολόγησή τους.

Σήμερα συνεδριάζει η ομάδα του EWG, που προετοιμάζει την ατζέντα του eurogroup, έχοντας ως μοναδικό αντικείμενο το εάν η Ελλάδα πληροί τις προϋποθέσεις για να δοθεί από τους 17 υπουργούς οικονομικών της ευρωζώνης το πράσινο φως για την εκταμίευση των 30 δισ. ευρώ, ώστε να προκηρυχτεί η επίσημη πρόταση για το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων προς τους ιδιώτες επενδυτές.

Υπενθυμίζεται ότι ο Γερμανός υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επέμενε μέχρι την τελευταία στιγμή στην ακύρωση και του eurogroup της περασμένης εβδομάδας με την αιτιολογία ότι η Ελλάδα δεν είχε καταθέσει όλα τα στοιχεία.

Ο πρόεδρος του eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ επιμένει πως αυτό πρέπει να διεξαχθεί κανονικά αύριο καθώς η βουλή των Ελλήνων ενέκρινε το νομοσχέδιο όπως της είχε ζητηθεί.Όμως, όπως μας ανέφερε Ευρωπαίος αξιωματούχος, και έχουμε ήδη γράψει από την περασμένη εβδομάδα, η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία δεν δείχνουν διατεθειμένες να προχωρήσουν στην εκταμίευση του νέου δανείου πριν από τον Μάιο και εγείρουν συνεχώς νέες αξιώσεις.

Η τελευταία πληροφορία που έρχεται από το Βερολίνο αναφέρει ότι ο Γερμανός υπουργός οικονομικών έχει πλέον έρθει σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ για το θέμα της Ελλάδας γιατί επιθυμεί η νέα δανειοδότηση να γίνει με όρους που σηματοδοτούν άρση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας και πλήρη εποπτεία σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Επιθυμεί, επίσης, να τεθεί ως όρος στη νέα δανειακή σύμβαση η προοπτική συντεταγμένης χρεοκοπίας σε περίπτωση όπου το PSI δεν πιάσει τους στόχους.

Η πρόκληση όμως δεν σταματά εδώ. Η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία επιδιώκουν να καταθέσουν όρο στη νέα δανειακή σύμβαση ότι, εάν η Ελλάδα δεν πετύχει τους δημοσιονομικούς στόχους σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, θα μπορεί να έρθει αντιμέτωπη με την έξοδο από την ευρωζώνη.

Προς το παρόν, η πρόταση αυτή συναντά τη σθεναρή αντίσταση του Ζ.Κλ. Γιούνκερ, όμως ο σκληρός πυρήνας το Βορρά φαίνεται πως τραβάει το σχοινί καθώς διαπιστώνει ότι η ατμόσφαιρα στο συμβούλιο του eurogroup έχει βαρύνει επικίνδυνα και οι ισορροπίες έχουν σαφώς αλλάξει προς το χειρότερο για την Ελλάδα.

Ήδη η πρόταση για αυστηρή εποπτεία πέρασε κατά τη διάρκεια του eurogroup της περασμένης εβδομάδας. Παρά τις δηλώσεις του αρμόδιου επιτρόπου Όλι Ρεν για στήριξη σε επίπεδο τεχνογνωσίας, επίβλεψης των εισπρακτικών μηχανισμών κ.λπ., η αλήθεια είναι πως το eurogroup (και αυτό είναι υπόψη του Ευάγγ. Βενιζέλου, ο οποίος ήταν παρών) αποφάσισε τον διορισμό επιτρόπων σε όλα τα υπουργεία, με δικαίωμα παρέμβασης στις αποφάσεις και με δικαιολογία την πιστή εφαρμογή των δημοσιονομικών στόχων.

Με άλλα λόγια, ο κάθε υπουργός θα έχει να λογοδοτήσει σε Ευρωπαίο αξιωματούχο για τα έσοδα – έξοδα της αρμοδιότητάς του. Το ίδιο θα συμβεί και με τα προγράμματα του ΕΣΠΑ και βεβαίως με τις ιδιωτικοποιήσεις, που ουσιαστικά θα περάσουν σε ευρωπαϊκό έλεγχο.

ΕΛΣΤΑΤ: Ύφεση 6,8 το 2011

Βαθύτερη ύφεση βλέπει για το 2011 η ΕΛΣΤΑΤ, αλλά τα στοιχεία της συνεχίζουν να μην είναι συγκρίσιμα με τα επίσημα στοιχεία που παρακολουθεί η κυβέρνηση και η τρόικα.

Πτώση του ΑΕΠ 7% κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2011 και κατά μέσο όρο ύφεση 6,8% στο σύνολο του προηγούμενου έτους καταγράφουν τα στοιχεία για τους τριμηνιαίους εθνικούς λογαριασμούς που ανακοίνωσε σήμερα η ΕΛΣΤΑΤ.

Η πτώση είναι μεγαλύτερη από αυτή που ανέμενε η κυβέρνηση, με την επίσημη πρόβλεψη για το ΑΕΠ του 2011 να διαμορφώνεται στο -5,5% και τις τελευταίες πληροφορίες να έκαναν λόγο για ύφεση περί το 6%.

Ωστόσο, για ένα ακόμα τρίμηνο η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει στοιχεία τα οποία δεν είναι συγκρίσιμα. Και τούτο διότι είναι «μη εποχικά διορθωμένα», (δηλαδή δεν έχουν γίνει οι διορθώσεις με βάση τις διαφορές στον οικονομικό κύκλο που συμβαίνουν στην διάρκεια του έτους).

Η ΕΛΣΤΑΤ αναφέρει ότι αιτία είναι η διακοπή της χρονολογικής σειράς των τριμηνιαίων στοιχείων της Γενικής Κυβέρνησης και η διαθεσιμότητα στοιχείων για μια πολύ μικρή χρονική περίοδο(1ο τρίμηνο 2009 – 4ο τρίμηνο 2011) όπου πρέπει να εφαρμοστεί η εποχική διόρθωση, σε συνδυασμό με τις σημαντικές μεταβολές που σημειώνονται στους οικονομικούς δείκτες βάσει των οποίων εκτιμάται το τριμηνιαίο ΑΕΠ, η εφαρμογή της εποχικής διόρθωσης δεν παρέχει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Για το λόγο αυτό τα στοιχεία που δημοσιεύονται είναι μόνο τα μη εποχικά διορθωμένα.

Αρμόδια στελέχη όμως αναφέρουν ότι δημιουργείται πλέον μεγάλο πρόβλημα, καθώς η Ελλάδα δεν ξέρει πόσο έχει πληγεί η οικονομία της από τα εφαρμοζόμενα μέτρα. Υπενθυμίζουν ότι αν αποδεικνυόταν ισχυρότερο πλήγμα στην οικονομία λόγω της εφαρμογής των μέτρων θα υπήρχαν περισσότερα επιχειρήματα αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Άλλα στελέχη παντός εκφράζουν και αντίλογο, λένε πως αν αποδεικνυόταν πως η κρίση ήταν πιο βαθιά τότε η τρόικα μπορεί να αμφισβητούσε την απόδοση των μέτρων και να ζητούσε κι άλλα ώστε να διασφαλιστεί η μείωση του ελλείμματος.

Σε ανακοίνωσή της η ΕΛΣΤΑΤ αναφέρει:

Με βάση τα διαθέσιμα μη εποχικά διορθωμένα στοιχεία, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) σε σταθερές τιμές 2005, κατά το 4ο τρίμηνο του 2011 παρουσίασε μείωση κατά 7,0% σε σχέση με το 4ο τρίμηνο του 2010.

Το ΑΕΠ για τα τρία πρώτα τρίμηνα του 2011 έχει αναθεωρηθεί με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία των λογαριασμών της Γενικής Κυβέρνησης (που καταρτίστηκαν στο τέλος Δεκεμβρίου), καθώς και αναθεωρημένες εκτιμήσεις για τους βραχυχρόνιους δείκτες.

Πηγή:www.capital.gr

τι θα συμβεί;

Αναρωτιέμαι ποια θα είναι η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας αν
οδηγηθεί σε μια άτακτη χρεωκοπία κάτω από την πίεση
της Γερμανίας και του υπολοίπου σκληρού πυρήνα της ευρωζωνης που έχει αρχίσει και χάνει την υπομονή του με την Ελλάδα
και τους Ελληνες πολιτικούς.
Ένας  Ελληνικός λαός που έχει υποστεί τα πάνδεινα εδώ και δυο χρόνια και σαν να μην φτάνει αυτό έχει και τις επαναλαμβανόμενες αναγνώσεις του δεκαλογου Βενιζέλου και Παπαδημα για το τι πρόκειται να μας συμβεί από την έλλειψη πετρελαίου φαρμάκων κλπ
αγαθών.Τι θα γίνει λοιπόν αν το χειρότερο σενάριο αυτό της χρεοκοπίας επαληθευθεί και πως θα αποτρέψουν μια εσωτερική αναταραχή υπό τον φόβο της πεινάς και των ελλείψεων που έχουν οι ίδιοι σπείρει? προφανώς η πρώτη τους σκέψη θα είναι το κουμπούρι,δεν αμφιβάλω και έμενα άλλωστε αυτό πέρασε πρώτα από το μυαλό μου. Ένα σενάριο που όπως θα δείτε παρακάτω δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς.

Η Γερμανία αναζητά οδό διαφυγής

«Θα εκπληρώσει η Ελλάδα τις δεσμεύσεις της;». Η απάντηση που δίνεται πλέον στη Γερμανία είναι προκαταβολικά αρνητική, εξ’ ού και οι προειδοποιήσεις του Wolfgang Schaeuble, στη συνέντευξή του στην Welt am Sonntag ότι δεν μπορεί κανείς να συνεργάζεται με ένα «απύθμενο πηγάδι».

Στον αγγλοσαξωνικό Τύπο όμως πληθαίνουν οι φωνές όσων αντιστρέφουν το ερώτημα, διερωτώμενοι, κατά πόσον η Γερμανία θα τηρήσει τις δικές της δεσμεύσεις ή, όπως μας προϊδεάζει η εμπειρία των τελευταίων δύο ετών θα αναζητήσει με την πρώτη ευκαιρία «οδό διαφυγής».
Το πώς οραματίζεται αυτή την «οδό» το περιέγραψε, έστω και με αποσιωπήσεις ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών στην ίδια συνέντευξη τονίζοντας: «η Ελλάδα πρέπει να κάνει όσα απαιτούνται για να γίνει ανταγωνιστική, ακόμα και αν αυτό συμβαίνει σε συνδυασμό με ένα νέο πρόγραμμα διάσωσης ή μέσω άλλης οδού, που δεν επιθυμούμε να πάρει….».
Η διαβεβαίωση του Γερμανού κυβερνητικού εκπροσώπου Steffen Seibert ότι «δεν υπάρχει διαφωνία μεταξύ της Καγκελαρίου και του υπουργού Οικονομικών σχετικά με το ζήτημα της Ελλάδας» έπεισε και τους πλέον δύσπιστους: όπως αναφέρει το δημοσίευμα της Welt το οποίο προκάλεσε την επίσημη διάψευση, σε αντίθεση με την Merkel η οποία είναι… αρκούντως απορροφημένη από την προεκλογική της εκστρατεία στη Γαλλία υπέρ της επανεκλογής του Nicholas Sarkozy, οι περί τον Schaeuble κύκλοι της γερμανικής ελίτ προσανατολίζονται ολοένα και περισσότερο σε ένα σενάριο αποβολής της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Το γεγονός ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών στρέφει επίμονα τη συζήτηση στο ελληνικό έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, την ίδια στιγμή που αμφισβητεί τη βιωσιμότητα του χρέους (εν αναμονή της νέας αξιολόγησής της από την τρόικα), συνιστά την κατάλληλη προεργασία από την άποψη της επιχειρηματολογίας. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει ο ελληνικός πληθυσμός, ο οποίος μέχρι τούδε επιδεικνύει μιαν… απογοητευτική για τους εκπροσώπους των πλεονασματικών χωρών επιμονή στην ανάληψη δεσμεύσεων όλο και λιγότερο ρεαλιστικών. Συνέχεια

Μπάτσοι με ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ

του Γαλαξιάρχη

Χθες, η “ενσωματωμένη” δημοσιογραφία της μιντιακής βιομηχανίας υπέστη ένα ακόμη πλήγμα, χάρη στα ανακλαστικά των κοινωνικών δικτύων, όπου η εν λόγω ομάδα διαμόρφωσης συνειδήσεων δυσκολεύεται εμφανώς να προσαρμοστεί. Αρνούμαι να χαρακτηρίζω τους φορείς αυτής της βιομηχανίας, ως Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, για λόγους που θα φανούν στη συνέχεια.

Για την κατάντια της ελληνικής μιντιακής βιομηχανίας δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Νομίζω ότι όλοι έχουμε και γνώση και σχετική άποψη. Τα δύο τελευταία χρόνια άλλωστε θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση για τη συγγραφή δεκάδων διδακτορικών εργασιών με θέμα την παραπληροφόρηση, την προπαγάνδα, την τροκρατία, τη διαπλοκή εξουσίας-μέσων και γενικότερα την επιβολή της κυρίαρχης άποψης.

Το θέμα μας είναι το επίπεδο διάβρωσης των ίδιων των αυτοαποκαλούμενων λειτουργών της δημοσιογραφίας (στην πράξη απλών υπαλλήλων της μιντιακής βιομηχανίας). Υπαίτια για τη διάβρωση, ακριβώς αυτή η υπαλληλική σχέση που διατηρούν με το μέσο όπου εργάζονται. Είναι όμως εμπεδωμένη τόσο πολύ η στρεβλή δημοσιογραφική ιδιότητα στην καθημερινότητά τους, ώστε να θεωρούν το βιασμό της πραγματικότητας, της αντικειμενικότητας και ευρύτερα του κώδικα δεοντολογίας τον οποίο οφείλουν να ακολουθούν, ως απολύτως φυσιολογικές συνθήκες.

Το γεγονός Συνέχεια

ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΣΥΝΙΣΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ!

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Tων καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ, ΑΝΔΡΕΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ, ΗΛΙΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΩΣΤΑ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΥ*

Αισθανόμαστε την υποχρέωση να επισημάνουμε προς τη Βουλή και τον ελληνικό λαό ότι το κείμενο, το οποίο καλείται σήμερα να ψηφίσει η λαϊκή αντιπροσωπεία, παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου για τους λόγους που ακολουθούν:

 

  1. Η παρούσα Βουλή εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 κάτω από εντελώς διαφορετικές πολιτικές προϋποθέσεις και η λαϊκή εντολή προς αυτή, κατά την έννοια του άρθρου 41 του Συντάγματος, ήταν διαμετρικά αντίθετη από όσα προβλέπει τώρα το κατατεθειμένο κείμενο. Λείπει, συνεπώς, η δημοκρατική νομιμοποίηση για την ψήφισή του.
  2. Το περιεχόμενο του κειμένου, που καλείται να ψηφίσει η Βουλή είναι προϊόν οικονομικού και πολιτικού εκβιασμού, εκ μέρους των εκπροσώπων των δανειστών, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου (άρθρο 52 της Διεθνούς Σύμβασης της Βιέννης του 1969).
  3. Το κείμενο που κατατέθηκε για ψήφιση δεν αποτελεί κατά το Σύνταγμα ούτε σχέδιο νόμου, δεδομένου ότι δεν περιλαμβάνει διατάξεις νομοθετικού περιεχομένου ούτε σχέδιο νόμου κυρωτικού διεθνούς σύμβασης, δεδομένου ότι δεν περιέχει το υπογεγραμμένο κείμενο της διεθνούς σύμβασης. Πρόκειται για κείμενο προγράμματος, που επιχειρείται να δεσμεύσει ανεπίτρεπτα επί δεκαετίες το μέλλον της χώρας. Παρουσιαζόμενο, συνεπώς, ως δεσμευτικό κείμενο νόμου, παραβιάζει την αντιπροσωπευτική αρχή και την κατά το Σύνταγμα άσκηση της νομοθετικής λειτουργίας (άρθρο 26 Σ).
  4. Το κείμενο επιχειρείται να υπερψηφιστεί κατά παράβαση του άρθρου 29 του Συντάγματος, στο βαθμό που επιβάλλεται κομματική πειθαρχία χωρίς προηγούμενη εσωτερική ψηφοφορία και απόφαση συλλογικών κομματικών οργάνων.
  5. Η πρόβλεψη ότι οι νέες δανειακές συμβάσεις θα ισχύουν από την υπογραφή τους, χωρίς κύρωση από την Βουλή, παραβιάζει τα άρθρα 28 παρ. 2 και 36 παρ. 2 του Συντάγματος, καθώς και το διεθνές δίκαιο.
  6. Οι συνταγματικές και οι διεθνούς δικαίου εγγυήσεις σεβασμού και προστασίας της εθνικής κυριαρχίας προσβάλλονται επιπλέον:
    1. με την επανάληψη –όπως και στη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 10.5.2010- της ρήτρας παραίτησης από τις ασυλίες της εθνικής κυριαρχίας
    2. με τον υπερδανεισμό της χώρας και την άμεση στέρηση της δυνατότητας ικανοποίησης των βασικών αναγκών του ελληνικού λαού και της αξιοπρεπούς διαβίωσης των ελλήνων πολιτών
    3. με τη σώρευση «επαχθούς» δανεισμού και
    4. με την εφαρμογή του αγγλικού δικαίου και όχι του δημοσίου διεθνούς δικαίου που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις των κρατών. Συνεπώς, το κείμενο που καλείται η Βουλή να ψηφίσει παραβιάζει στον πυρήνα τους τις συνταγματικές εγγυήσεις της εθνικής κυριαρχίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατικής αρχής (άρθρο 1 του Συντάγματος).
  7. Τα μέτρα που προβλέπει το προς ψήφιση κείμενο ότι θα επιβληθούν στον ελληνικό λαό παραβιάζουν τις αρχές της ισότητας των βαρών, του κοινωνικού κράτους δικαίου (άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος) και τις εγγυήσεις των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων (άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος). Παραβιάζουν επίσης θεμελιώδεις εγγυήσεις της Συνθήκης της Λισαβόνας (του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων) και του διεθνούς δικαίου, καθώς και εγγυήσεις του διεθνούς εργατικού δικαίου

Η ψήφιση του νομοσχεδίου συνιστά, συνεπώς, εκτροπή από τη συνταγματική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομιμότητα.

 

* Ο Γιώργος Κασιμάτης είναι Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Ανδρέας Δημητρόπουλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Γιώργος Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θράκης, ο Ηλίας Νικολόπουλος είναι Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και ο Κώστας Χρυσόγονος είναι Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

http://www.iskra.gr

PSI++

Όταν ο παπαδήμος εμφανίστηκε ως πρωθυπουργός σωτήρας πριν από μόλις 2 μήνες, είχαμε λίγα πραγματικά στοιχεία γιαυτόν. Και παραδέχομαι πως τα υποτιμητικά μου σχόλια βασίζονταν περισσότερο στην ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να παράγει “λύσεις”, παρά σε κάποιο σκληρό δεδομένο (πέρα από το γεγονός πως το PSI+ δεν ήταν αρκετό για να λύσει το ελληνικό πρόβλημα και ο ίδιος ήταν τραπεζικός). Έτσι στην ουσία πόνταρα το άλογό μου πως ένα ανίκανο πολιτικό σύστημα θα πρότεινε έναν ανίκανο πρωθυπουργό και όπως συμβαίνει συχνά με την ελληνική υπόθεση, δεν με απογοήτευσε καθόλου. Στους 2 μήνες που ακολούθησαν η κυβέρνηση παπαδήμου και ο ίδιος ο πρωθυπουργός προσωπικά ασχολήθηκαν αποκλειστικά με 2 ζητήματα. Με το πως θα πάρουν φτου ξελευθερία οι διάφοροι γνωστοί τους που κατηγορούνται (ή θα κατηγορηθούν) για βαριά οικονομικά εγκλήματα και με το πως οι ελληνικές τράπεζες θα πάρουν μετοχές (δηλαδή χρήματα) χωρίς δικαίωμα ψήφου, προκειμένου και οι υπόλοιποι γνωστοί τους να μην χάσουν τις τράπεζες και τα μπόνους τους.

Το πρώτο ζήτημα ήταν θέμα εσωτερικής πολιτικής και κανείς δεν ασχολήθηκε. Το δεύτερο όμως ήταν ένα θέμα που θα έπρεπε να διαπραγματευτεί με τους γαλλογερμανούς. Οι γάλλοι ήταν θετικοί εξαρχής διότι και ο σαρκοζύς κάτι τέτοιο θα ήθελε για τις δικές του χρεοκοπημένες τράπεζες στις οποίες άλλωστε χρωστά πολλά για την εκλογή του. Οι γερμανοί όμως ήταν αρκετά ξεκάθαροι στο ζήτημα. Όποια τράπεζα θέλει επιπλέον βοήθεια θα πρέπει να παραχωρήσει κοινές μετοχές με δικαίωμα ψήφου. Τελικά 2 μήνες αργότερα το μόνο το οποίο άλλαξε στο όλο ζήτημα του PSI ήταν το θέμα με το δικαίωμα ψήφου των μετοχών που θα πάρουν οι τράπεζες. Οι γερμανοί προφανώς υποχώρησαν και έτσι το έργο του παπαδήμου μπορεί να κριθεί θετικά. Οι ελληνικές τράπεζες θα πάρουν ακόμα 30-35δις ευρω σε ρευστό και θα παραμείνουν στα χέρια των τωρινών διοικήσεών τους, παρά το γεγονός πως όλες μαζί δεν αξίζουν ούτε 4δις ευρώ.

Η νέα δανειακή σύμβαση.
Το περίφημο πακέτο των 130δις ευρώ που προβλέπει η νέα δανειακή σύμβαση είναι μία ακόμα απάτη που χωρίζεται χοντρικά ως εξής: 70δις θα πάρουν οι ομολογιούχοι ως νέα ομόλογα για τα παλιά που θα προσφέρουν. 30δις θα πάρουν οι ομολογιούχοι ως βραχυχρόνια ομόλογα EFSF αντί για ρευστό (διότι ο EFSF έχει αποδειχθεί μια μεγάλη αποτυχία και ρευστό δεν διαθέτει). Και 30δις ευρώ θα πάρουν οι ελληνικές τράπεζες σε δωρεάν χρήμα (μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου) προκειμένου να φανούν λιγότερο χρεοκοπημένες. Μεταξύ μας δεν θα τα καταφέρουν, αλλά μέχρι να συμβεί αυτό τα 35δις θα έχουν κάνει φτερά και ποιος καλός απατεώνας αφήνει 35δις να πάνε χαμένα όταν του τα δίνουν τσάμπα?*

* τα 5δις που λείπουν είναι χρήματα που θα δοθούν πιθανότατα από το ΤΧΣ που τόσο καιρό χτίζαμε με προσοχή για τις αγαπημένες μας τράπεζες.

Το ελληνικό χρέος
Το ελληνικό κρατικό χρέος έκλεισε το 2011 στα 380δις ευρώ περίπου (δεν έχουν βγεί ακόμα ακριβή στοιχεία)
Το PSI+ αφορά ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που βρίσκονται ακόμα σε κυκλοφορία, πλην αυτών που κατέχει η ΕΚΤ, οπότε μιλάμε για ομόλογα αξίας περί τα 200δις ευρώ. Το περίφημο κούρεμα αφορούσε 50% της ονομαστικής αξίας του ομολόγου, δηλαδή θεωρητικό κέρδος για το ελληνικό κράτος ύψους 100δις ευρώ. Ακόμα λοιπόν κι αν όλα γίνονταν με μη λαμόγικους τρόπους το ελληνικό κράτος θα είχε χρέος 380-100=280δις ευρώ , όσα δηλαδή χρωστούσε και στο τέλος του 2009 που το πασόκ ανέλαβε τη διακυβέρνηση και μιλούσε για τιτανικούς. Αν λοιπόν το χρέος του τέλους του 2009 δεν ήταν βιώσιμο, από που κι ως που η ίδια ποσότητα χρέους σήμερα να είναι βιώσιμη με το ελληνικό αεπ να βρίσκεται αρκετά χαμηλότερα από αυτό του 2009?

Όμως τα παραπάνω είναι μόλις το διαφημιστικό τυράκι του τι θα κέρδιζε το ελληνικό κράτος. Θυμάστε και τον ιούλη όταν ανακοινώθηκε το πρώτο PSI ποιο ήταν το διαφημιστικό τυράκι? 20% κέρδος έλεγαν τότε. Η αφεντομουτσουνάρα μου το υπολόγισε περίπου στο 10% αν οι τράπεζες επέλεγαν ισομερώς και τα 4 πακέτα που τους πρόσφεραν. Αλλά ακόμα και οι υπολογισμοί μου ήταν υπερβολικά αισιόδοξοι, διότι μόλις 2 μήνες αργότερα ανακοινώθηκε πως όλες οι τράπεζες επέλεξαν μόλις 1 από τα 4 πακέτα, κάτι που τους εξασφάλιζε το καταπληκτικό κούρεμα του 0%. Πιστεύετε λοιπόν πως μετά από την κοροϊδία του ιουλίου, το PSI+ που συμφωνήθηκε προχθές θα είναι λιγότερο απάτη?

Ιδού λοιπόν τι προβλέπει το καινούργιο PSI με τόσο απλά νούμερα που ακόμα και παιδάκι του δημοτικού μπορεί να αποφασίσει πόσο συμφέρει.

Ξεκινώντας έχουμε ομόλογα αξίας 200δις ευρώ και κούρεμα ονομαστικής αξίας 50%, άρα κέρδος όπως είπαμε και πριν 100δις ευρώ. Όμως το ελληνικό κράτος θα δώσει στις ελληνικές χρεοκοπημένες τράπεζες (και χρεοκοπημένες όχι λόγω των ελληνικών ομολόγων μην αφήνετε κανένα τραπεζικό τσουτσέκι να σας ξεγελάσει, τα ομόλογα που διαθέτουν είναι πολύ λιγότερα από τα χρήματα που θα πάρουν), περίπου 30-35δις με διάφορες λαμογιές που θα έκαναν κάθε σοβαρό κράτος να στείλει στη φυλακή οποιονδήποτε υπογράψει μια τέτοια μεγέθους απάτη. Που θα τα βρει αυτά τα 30-35δις? Θα τα δανειστεί φυσικά από το νέο μνημόνιο που είπαμε παραπάνω. Άρα από τα 100δις δυνητικό κέρδος που μας είχαν μείνει, φτάνουμε στα 65δις κέρδος. Και το χρέος πηγαίνει από τα 280δις ευρώ στα 315δις με το καλημέρα. Και αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Και οι μεταβλητές που δεν μας λένε.

Σταθερά 1
Το ελληνικό κράτος τα τελευταία 2 χρόνια που “σώζεται” έχει ταμειακά ελλείμματα ύψους 14-15% του ΑΕΠ κάθε χρόνο. Διότι το 10% έλλειμμα που εμφανίζει η eurostat είναι μόνο το στατιστικό έλλειμμα που καταγράφεται από αυτή. Το πραγματικό έλλειμμα όπως καταγράφεται από το ταμειακό έλλειμμα είναι πολύ μεγαλύτερο και μπορείτε να το βρείτε κάθε φορά στο ΥΠΟΙΚ (εδώ είχα κάνει έναν υπολογισμό για το 2010, το 2011 δεν είναι καθόλου διαφορετικό). Τι σημαίνει αυτό. Πως η κυβέρνηση ΓρΑΠ κάθε χρόνο πρόσθετε περίπου 40δις στο ελληνικό χρέος τη στιγμή που μας έλεγε πως οι θυσίες μας γίνονταν προκειμένου αυτό το χρέος να μειωθεί :)

Για όσους δεν με πιστεύουν, είναι όλα γραμμένα στο πρώτο μνημόνιο και τους απολογισμούς των ετών που έχουν παρέλθει. Κοιτάξτε τον προυπολογισμό του 2011 του 2012, τα δελτία δημοσίου χρέους, και τα ραπόρτα εκτέλεσης του προυπολογισμού :)

Από τη στιγμή που η κυβέρνηση παπαδήμου δεν έχει κάνει τίποτα άλλο από τα δύο πράγματα που ανέφερα παραπάνω, είναι πολύ λογικό να δεχθούμε πως και για το 2012 το ελληνικό έλλειμμα θα τρέξει σε ανάλογα ποσοστά. Οι γαλλογερμανοί σκίζουν τα ιμάτιά τους πως το ελληνικό κράτος θα ισοσκελίσει φέτος τον προϋπολογισμό του, αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και το χρέος θα συνεχίσει να ανεβαίνει. Που θα βρούν τα χρήματα από τη στιγμή που η νέα δανειακή σύμβαση δεν προβλέπει κάτι για τους ίδιους? 2 μέρη μπορώ να σκεφτώ. Ή θα αυξήσουν τα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου προκειμένου οι ελληνικές τράπεζες να τα αγοράσουν με τα χρήματα που θα τους έχουμε δώσει πριν λίγο, ή θα τσιμπήσουν και τις τελευταίες δόσεις του 1ου μνημονίου προκειμένου να ελπίσουν να βγάλουν και το 2012. Όποια λύση κι αν επιλεγεί το ελληνικό χρέος θα αυξηθεί κι άλλο και δεν είναι απίθανο να κλείσει για το 2012 πιο ψηλά απότι έκλεισε το 2010 (δηλαδή πάνω από 330-340δις ευρώ).

Τι μας λέει αυτό? Πως όλοι αυτοί οι δραματικοί τόνοι υπάρχουν μόνο και μόνο για να τσιμπήσουν οι τράπεζες τα 35δις και πολύ γρήγορα θα βρεθούμε ξανά στην ίδια κρίσιμη εθνική κατάσταση που είμαστε και πέρσι. Διότι σε περίπτωση που δεν σας το έχει πει κανείς, το ελληνικό κράτος το χρεοκόπησε αμετάκλητα η κυβέρνηση ΓρΑΠ τον απρίλη του 2010 με την αμέριστη βοήθεια της κυβέρνησης καραμανλή και του κ. Καθηγητή αλογοσκούφη ;)

Μεταβλητή 2
Όλα τα παραπάνω που αναφέρω είναι το αισιόδοξο σενάριο όπως το περιγράφουν λίγο πολύ οι κυβερνητικοί παράγοντες. Το μόνο που προσθέτω εγώ είναι τα κενά που επιλέγουν να αποσιωπήσουν όταν λένε τις μαγικές λέξεις 130δις νέο δάνειο, ή 100δις ελάφρυνση του χρέους.
Επειδή όμως τα σενάρια των κυβερνήσεων είναι βγαλμένα από τον μαγικό ροζ κόσμο της μπάρμπι, ας δούμε και μερικές μικρές ύποπτες κινήσεις από εδώ κι από κει.
Ένα βασικό μοτίβο της σωτηρίας της ελλάδος από τον απρίλη του 2010 και το 1ο μνημόνιο, ήταν το πως η κρίση του ελληνικού χρέους δεν θα ακουμπήσει τις τράπεζες τις ευρωζώνης. Τα χρήματα του πρώτου μνημονίου ήταν μοιρασμένα ανάμεσα σε αυτό και στο δωράκι προς την κυβέρνηση να ξοδεύει με το πάσο της. Οι αγορές ελληνικών ομολόγων από την εκτ (αφού η ελλάδα είχε βγει εκτός αγορών) είχαν στόχο μόνο να ελαφρύνουν περαιτέρω τις γαλλικές (κυρίως) και τις γερμανικές (δευτερευόντως) τράπεζες από το ελληνικό κρατικό χρέος. Το δεύτερο μνημόνιο έχει μέριμνα μόνο για τους ομολογιούχους :)
Η θεωρία πίσω από αυτό ήταν πως η ελλάδα είναι ένα μοναδικό φαινόμενο κακοδιαχείρησης, κι αν φτιάξουμε ένα τείχος προστασίας γύρω της, η κρίση δεν θα επηρεάσει καμία άλλη χώρα της ευρωζώνης. Το πόσο πετυχημένη ήταν αυτή η θεωρία νομίζω το έχουμε δει πια με την ιρλανδία, την πορτογαλλία, την κύπρο, την ιταλία, την ισπανία, την γαλλία και το βέλγιο ή εκτός αγορών ή στο καναβάτσο.

Παρόλαυτά οι ελληνικές και ευρωπαϊκές τράπεζες συνέχιζαν να ξεφορτώνουν τα ελληνικά ομόλογα όταν τους δινόταν η ευκαιρία. Και όταν δεν υπήρχαν πρόθυμα κράτη και κεντρικές τράπεζες να το κάνουν, τα ξεφορτώνονταν σε διάφορες θυγατρικές τους ή θυγατρικές φίλων τους με εξωτικές έδρες σε τιμές πολύ πολύ χαμηλές (20-30σεντς για κάθε ευρώ ονομαστικής αξίας). Αυτές οι θυγατρικές με διάθεση για ανάληψη υψηλού ρίσκου όταν είδαν το PSI+ με το κούρεμα το 50% έτριψαν τα χέρια τους. Διότι το PSI+ αρχικά πρόσφερε 15% σε ρευστό, ένα κουπόνι υψηλών τόκων 6% και κάτι ομολόγων που δεν τους ενδιέφεραν πολύ, διότι όλοι ήξεραν ότι μετά από 1-2χρόνια θα ξανακουρεύονταν. Έτσι ήλπιζαν πως θα βγάλουν αρκετό ρευστό για να πατσίσουν τις απώλειες και να βγάλουν ένα μικρό κέρδος για τους ίδους. Καθόλου άσχημα δηλαδή. Όμως καθώς ο EFSF δεν είχε να δώσει ρευστό και καθώς το επιτόκιο μετά από τις πιέσεις των γαλλογερμανών μειώθηκε κοντά στο 4%, το πιθανό κέρδος των θυγατρικών μειώθηκε δραματικά. Με αποτέλεσμα να μην τους συμφέρει να παίξουν το παιχνίδι.

Είναι εξαιρετικά πιθανό λοιπόν η ανταλλαγή ομολόγων να μην πάει όπως την προβλέπει το σενάριο, κι αρκετοί ομολογιούχοι να θελήσουν να πάνε την όλη διαδικασία στα δικαστήρια. Κάτι που φυσικά ρίχνει εκτός σχεδίου όλα αυτά που λέγαμε παραπάνω. Η μείωση του χρέους δεν θα είναι η αναμενόμενη, τα προβλήματα θα αυξηθούν και το μόνο που θα μείνει σταθερό θα είναι τα 35δις που θα τσιμπήσουν οι ελληνικές τράπεζες. Γιαυτό και βλέπετε τους δραματικούς τόνους παπαδήμου και ΓρΑΠ για τη σωτηρία της χώρας. Το PSI+ δεν θα προσφέρει τίποτα στην ελληνική οικονομία και το ελληνικό κράτος, αλλά είναι απαραίτητο για τις ελληνικές τράπεζες.

Και ο εκβιασμός της τσακιστής δεκάρας
Προκειμένου λοιπόν να ψηφιστεί νύχτα ένα ακόμη σχέδιο σωτηρίας από μια βουλή που δεν διαθέτει καμία νομιμοποίηση, εκφράζεται σε όλους τους τόνους το σενάριο της χρεοκοπίας που είναι ανεπίτρεπτο. Και σαν κερασάκι στην τούρτα εκφέρεται πως χρεοκοπία=δραχμή. Βλέποντας το τι έχει συμβεί στην ευρώπη τα τελευταία 2 χρόνια, τίποτα από τα δύο δεν είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Άλλωστε και η ίδια η λέξη χρεοκοπία, είναι τόσο λάθος όταν αφορά κράτη που η εκφορά της από έναν γλωσσολάγνο σαν τον βενιζέλο θα έπρεπε να μας βάλει σε υποψίες.
Για αρχή, όπως λέγαμε προηγουμένως, το ελληνικό κράτος είναι ήδη χρεοκοπημένο από τον απρίλη του 2010. Και ακόμα κι αν το PSI++ ολοκληρωθεί με επιτυχία, μέχρι τον ιούνη θα αντιμετωπίζουμε παρόμοια ή και χειρότερα προβλήματα και τότε θα πρέπει να ανακαληφθεί ένα καινούργιο σχέδιο σωτηρίας. Άσε δε που οι γαλλογερμανοί μπορεί να μη δώσουν άλλα δανεικά στην κυβέρνηση και έτσι να μην μπορέσουν ούτε για τα μάτια του κόσμου να δείξουν πως η σωτηρία προχωρά.

Κατά δεύτερο, κανείς δεν μπορεί να μας διώξει από το ευρώ αν δεν το θέλουμε εμείς οι ίδιοι. Μπορώ να σκεφτώ διάφορα σενάρια στα οποία τα ευρωπαϊκά κράτη θα τσαμπουκαλευτούν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μας ωθήσουν στην έξοδο, αλλά με τη μιση ευρώπη να είναι έτοιμη να πάθει το ίδιο, οι τσαμπουκάδες δεν θα είναι ακριβώς το πιο αποτελεσματικό πολιτικό μέτρο. Άρα εδώ που φτάσαμε, αν είναι να καταστραφεί το ευρώ, θα συμβεί συνολικά κι όχι πετώντας την ελλάδα απέξω με την υπόλοιπη ευρώπη να συμπεριφέρεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ο μόνος λόγος που η έξοδος από το ευρώ αναφέρεται από τα κυβερνητικά χείλη (αν θυμάστε πριν από 1 χρόνο μια τέτοια λέξη ήταν ανάθεμα), είναι προκειμένου να δημιουργήσει τον αναμενόμενο τρόμο στην κοινή γνώμη και ως ελάχιστος φερετζές για τους βουλευτές/πρόβατα. Ψηφίστε τα 35δις στις τράπεζες γιατί θα βγούμε από το ευρώ. Ψηφίστε την πτώση του κατώτατου μισθού γιατί θα βγούμε από το ευρώ. Ψηφίστε την αποφυλάκιση διαφόρων μεγαλοκαρχαριών γιατί θα βγούμε από το ευρώ. Ψηφίστε να πάρει το πρωτάθλημα ο ολυμπιακός γιατί θα βγούμε από το ευρώ.
Συνέχεια

Τελευταία ευκαιρία

Άλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.

Το ότι θα αποτύχει είναι δεδομένο. Με την ήδη αποτελματωμένη (εδώ και πολλούς μήνες) βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται κατά 11,3% σε έναν μόνο μήνα (Δεκέμβριο), τα δημόσια έσοδα να κατρακυλούν κατά 18% τον επόμενο μήνα (Ιανουάριο), και την ανεργία να πετάει στο 20,9% (από 18.2% τον αμέσως προηγούμενο μήνα), το «πλάνο» του Μνημονίου Νο.2 βρίσκεται ήδη νοκ άουτ στο καναβάτσο της ζωής.

 

Μόνο η ελληνική κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι όρθιο. (Μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα «πλάνο» που βασίστηκε στην υπόθεση ότι εντός του πρώτου τριμήνου του 2012 η οικονομία θα έχει ήδη σταθεροποιηθεί.)…

 

Οπότε, ας περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στο ερώτημα που δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε: Τι θα γίνει όταν η αποτυχία της νέας σύμβασης γίνει το ίδιο ξεκάθαρη με εκείνη της πρώτης (του Μνημονίου Νο.1);

 

Ας πάρουμε τα τρία σενάρια που θέτουν υποψηφιότητα αυτές τις μέρες στον διεθνή Τύπο: Το πρώτο είναι να υπάρξει νέο κούρεμα (αυτή την φορά των δανείων που έχουμε πάρει από την τρόικα) συν νέα δάνεια από την… τρόικα. Το δεύτερο είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να εξέλθει από το ευρώ. Το τρίτο είναι να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο να πτωχεύσει εντός του ευρώ. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

 

Σενάριο 1: Τρίτο Μνημόνιο

 

Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της νέας δανειακής συμφωνία, του Μνημονίου Νο.2,  που μου λένε: «Ας πάρουμε αυτά που μας δίνουν τώρα, κι όταν έρθει η στιγμή που θα αποδειχθεί ότι Μνημόνιο Νο.2 δεν περπατάει, θα μας κουρέψουν κι άλλα από αυτά που χρωστάμε.»

 

Προφανώς αναφέρονται σε κούρεμα των δανείων από την τρόικα, καθώς αυτά που θα χρωστάμε στους ιδιώτες (μετά το όποιο PSI τώρα) θα διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, οπότε ένα κούρεμα θα οδηγήσει στην καταδίκη της χώρας στα αγγλικά δικαστήρια – μια εξέλιξη που καμία χώρα δεν θέλει. Πόσο πιθανό είναι όμως να μας «συγχωρήσει» ένα μέρος του χρέους η τρόικα;

 

Κατ΄αρχάς, τα δάνεια της τρόικας αποτελούνται από τρία μέρη: (1) δάνειο από την ΕΚΤ, (2) δάνειο από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και (3) δάνειο από το ΔΝΤ (το 1/3 του συνόλου).

 

Από αυτά τα τρία μέρη, το κομμάτι του ΔΝΤ δεν «αγγίζεται», καθώς το ΔΝΤ σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να υπάρξει τέτοιο παγκόσμιο προηγούμενο. Το ίδιο και με το (1), καθώς η ΕΚΤ είναι αποφασισμένη να ισχύει για τα δάνειά της ότι και με τα δάνεια του ΔΝΤ.

 

Μένει λοιπόν το (2). Το (2) απαιτεί την εξής απόφαση από τα κοινοβούλια 16 χωρών (συμπεριλαμβανομένων και ήδη πτωχευμένων, όπως η Πορτογαλία, που είχαν εγγυηθεί ένα μέρος των δανείων του Μνημονίου Νο.1): Να βάλουν το χέρι στην τσέπη για πρώτη φορά προς όφελος της Ελλάδας!

 

Πράγματι, έως τώρα, τα υπουργεία οικονομικών των 16 δεν μας έστελναν χρήματα. Απλά εγγυόντουσαν τα δάνεια αυτά για το ελληνικό δημόσιο. Χέρι στην τσέπη θα βάλουν μόνο όταν το ελληνικό δημόσιο δεν τα αποπληρώνει στο ακέραιο (δηλαδή αν κουρευτούν και αυτά τα δάνεια).

 

Πιστεύετε εσείς ότι μετά την αποτυχία και του δεύτερου Μνημονίου, οι 16 εταίροι μας της ευρωζώνης θα δεχθούν να βάλουν για πρώτη φορά το χέρι στην τσέπη για πάρτη του ελληνικού δημοσίου; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν.

 

Το μόνο που είναι πιθανόν να γίνει, και μάλιστα αρκετά σύντομα, είναι η ΕΚΤ να αποφασίσει όχι να μην χάσει αλλά να μην… κερδίσει από την δυστυχία του ελληνικού δημοσίου.

 

Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει πάνω από €50 δις ελληνικών ομολόγων στο 80% της αξίας τους. Λέγεται ότι σχεδιάζουν την ανταλλαγή αυτών των ελληνικών ομολόγων με ομόλογα του EFSF αξίας ίσης με τα χρήματα που έδωσε η ΕΚΤ για να αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή το 80% της αξίας τους).

 

Κατόπιν, το EFSF θα πουλήσει στην Ελλάδα τα ελληνικά ομόλογα σε μια αξία ίση με εκείνη των δικών της ομολόγων που έδωσε στην ΕΚΤ. Έτσι, το ελληνικό δημόσιο θα έχει επαναγοράσει στο 80% της αξίας τους τα ομόλογά του που έχει αυτή την στιγμή η ΕΚΤ στα βιβλία της.

 

Με τι χρήματα θα τα αγοράσει όμως; Με χρήματα που θα της δανείσει η τρόικα ή το EFSF! Καθώς όμως αυτά τα χρήματα δανείζονται έντοκα, η ελάφρυνση του 20% μειώνεται. Με απλά λόγια, πολύ κακό για το τίποτα.

 

[Προσέξτε ότι όλα αυτά δεν είναι παρά παιδιαρίσματα. Αν η ΕΚΤ ήθελε, μπορούσε να πει στην Ελλάδα ότι θα δεχθεί να πληρωθεί, όταν έρθει η ώρα, μόνο το 80% της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει. Δηλαδή αυτά που πλήρωσε για να τα αγοράσει. Όμως αυτό θα ήταν «απαράδεκτο» καθώς, στο νοσηρό μυαλό τους, το να μην κερδίσουν από την αγοραπωλησία ελληνικών ομολόγων συνιστά… χρηματοδότηση της Ελλάδας. Για να μην συνιστά κάτι τέτοιο, σκέφτονται να παίξουν τις κουμπάρες, με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Τέτοια βλέπουν οι Αμερικάνοι κι οι Κινέζοι και βγαίνουν από τα ρούχα τους.]

 

Περιληπτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μετά την αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, το όποιο επιπρόσθετο κούρεμα γίνει θα είναι πολύ μικρό. Τι θα σημάνει αυτό για το δημόσιο χρέος; Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι μαζί με τα όποια οφέλη από το PSI, θα σταθεροποιηθεί;

 

Όχι, δεν μπορούμε. Δεδομένου ότι η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση (ελέω επιθετικών περικοπών), πολύ, πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος θα βρεθεί και πάλι σε τροχιά προς το 150%.

 

Γιατί; Επειδή μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος είναι αρκετά πάνω από το 100% για να το σταθεροποιήσει πρέπει να έχει ένα ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας που να μην διαφέρει πολύ από το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε πρόσφατα. Ακόμα και στο 3% να ρίξει η τρόικα το επιτόκιο, με ρυθμό μεγέθυνσης στο -6% και -7%, το χρέος παραμένει εκρηκτικό.

 

Συνεπώς, η αποτυχία της σύμβασης του Μνημονίου Νο.2, που μεθαύριο καλούνται να υπερψηφίσουν οι βουλευτές μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει τους ευρωπαίους «εταίρους» μας να μας δώσουν και τρίτο Μνημόνιο.

 

Μένουν λοιπόν τα εξής δύο σενάρια:

 

Σενάριο 2: Εξοβελισμός από το ευρώ

 

Κάθε μέρα που περνά, ακούγονται εντός της γερμανικής ελίτ όλο και πιο δυνατά οι φωνές που ζητούν να χρησιμοποιηθεί ο χρόνος που «κερδίζουν» με το Μνημόνιο Νο.2 ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πως θα το κάνουν αυτό;

 

Με δύο τρόπους: (α) Καθιστώντας την ζωή τόσο αφόρητη στην Ελλάδα που ο λαός της να επιλέξει να φύγει τόσο από την ευρωζώνη όσο και από την ΕΕ, και (β) αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα στηρίζονταν από την ΕΚΤ σε μια περίπτωση πανικού των αποταμιευτών, κάτι που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει τον πανικό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

 

Οι φωνές αυτές (που παραμένουν μειοψηφικές στο Βερολίνο, αλλά οι οποίες δυναμώνουν) θεωρούν ότι, με τις τονωτικές ενέσεις του τρισεκατομμυρίου ευρώ που θα έχει κάνει στο τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ του κ. Draghi, οι κλυδωνισμοί από τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρωσύστημα θα είναι διαχειρίσιμοι. Όσοι το πιστεύουν αυτό είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, επικίνδυνα ανόητοι.

 

Πράττουν λάθος πανομοιότυπο με εκείνο του Hank Paulson, του υπουργού οικονομικών του Προέδρου Bush, όταν θεώρησε πως μπορεί να αφήσει την Lehman να καταρρεύσει απορροφώντας τους κραδασμούς μέσα από την παροχή ρευστότητας στις υπόλοιπες τράπεζες.

 

Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται έτσι είναι βαθειά νυχτωμένοι: Οι διασυνδέσεις τόσο μεταξύ των ιδιωτικών τραπεζών όσο και μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης είναι τόσο περίπλοκες που ο εξοβελισμός μίας χώρας θα οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης.

 

Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα επικρατήσουν οι επικίνδυνα ανόητοι στο Βερολίνο (δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε). Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιταχυνόμενης Κρίσης που γρήγορα θα δει το ευρώ να εξαφανίζεται.

 

Αν όντως έτσι συμβούν τα πράγματα (και ανεξάρτητα του πόσο καιρό θα πάρει στο ευρώ να διαλυθεί μετά από μία ελληνική έξοδο), σκεφτείτε τι κακό θα μας έχει κάνει το να έχουμε ήδη δεσμευτεί στο Μνημόνιο Νο.2.

 

Πρώτον, θα έχουμε ένα χρέος στους παλαιούς δανειστές μας (λόγω PSI) εκπεφρασμένο σε ευρώ και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο. Αυτό το χρέος, θα παραμείνει σε ευρώ όσο υπάρχει ευρώ.

 

Κι όταν το ευρώ θα διαλυθεί (αν έχω δίκιο στην πρόβλεψή μου αυτή) η αξία του θα διαμορφωθεί, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, στην βάση μιας λογιστικής μονάδας (σαν το παλιό ECU που ήταν ο πρόδρομος του ευρώ) η οποία θα αντανακλά πιο πολύ την αξία του νέου γερμανικού νομίσματος!

 

Δεύτερον, τα χρέη μας τόσο του Μνημονίου Νο.1 όσο και του Μνημονίου Νο.2 (προς το ΔΝΤ και τους υπόλοιπους ευρωπαίους τέως εταίρους μας) θα τρέχουν σε σκληρό νόμισμα.

 

Τρίτον, τα έσοδα από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις κάνουμε (π.χ. του ΟΠΑΠ) θα έχουν χαθεί, καθώς θα τα έχουμε χρησιμοποιήσει για αποπληρωμή ενός μικρού μέρους των υπέρογκων δανείων μας και, βέβαια, δεν θα μπορεί το κράτος να τα χρησιμοποιεί στην πιο δύσκολη στιγμή του  –  τότε που θα βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκτός αγορών και δεν θα έχει ξένο συνάλλαγμα για να επιτρέπει στον ιδιωτικό τομέα να εισάγει βασικά αγαθά (κάτι που όσο είμαστε στο ευρώ δεν υφίσταται ως πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις διαθέτουν άμεση πρόσβαση στο «ξένο» νόμισμα, στο ευρώ).

 

Τέταρτον, το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ) θα είναι σημαντικά χαμηλότερο την ώρα που θα έρθει ο εξοβελισμός λόγω αποδοχής των μέτρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο Νο.2.

 

Σενάριο 3: Μελλοντική πτώχευση εντός της ευρωζώνης

 

Αν τελικά οι φωνές που θέλουν τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρώ, μετά την σίγουρη αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, δεν υπερισχύσουν, και κυριαρχήσει ο ορθολογικός φόβος πως μία έξοδος ενός μέλους θα φέρει την κατάρρευση όλου του ευρω-οικοδομήματος, τι άλλο μπορεί να συμβεί (δεδομένου ότι ένα Μνημόνιο Νο.3 είναι αδύνατον);

 

Μα να αφεθεί η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνουν πολιτείες των ΗΠΑ εντός της μεγάλης ζώνης του δολαρίου: στάση πληρωμών μέχρις νεοτέρας!

 

Το κράτος μας θα συνεχίσει να ζει εντός των ορίων που του επιβάλουν τα φορολογικά του έσοδα (κάτι που πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς υπό το Μνημόνιο Νο.2) και η ΕΕ θα τρέχει και δεν θα φτάνει να καταλαγιάσει τον μεγάλο αναβρασμό που θα επικρατεί στις αγορές καθώς οι μαύρες τρύπες των τραπεζών θα έχουν μεγαλώσει κι άλλο και τα CDS θα έχουν πυροδοτηθεί ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση πολλών μεγατόνων.

 

Κάπου εκεί η Ευρώπη θα κληθεί να αποφασίσει αν θέλει να σώσει το ευρώ ή όχι, κι αν ναι με ποιόν τρόπο. Αν όχι, γυρνάμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα ή δημιουργούνται και κάποια περιφερειακά (π.χ. ζώνη του μάρκου, λατινική ένωση, συν κάποια σκόρπια νομίσματα όπως δραχμή, ιρλανδικό πουντ κλπ).

Συνέχεια

Χωματερή τοξικού χρέους…

Ο γνωστός και αγαπητός στους Έλληνες οικονομικός αναλυτής Max Keiser εμφανίστηκε χθες στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του δορυφορικού τηλεοπτικού σταθμού Russia Today, όπου απάντησε σε κάποια ερωτήματα που… αφορούν στις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα.
“Το απίστευτα δυσανάλογο χρέος της Ελλάδας έχει, στην πραγματικότητα, συσσωρευθεί σε διάφορες τράπεζες ανά τον κόσμο και φορτώθηκε στον ισολογισμό της Ελλάδας”, δήλωσε ο οικονομικός αναλυτής, και περιέγραψε στην κατάσταση ως “οικονομικό ολοκαύτωμα”.
“Το χρέος της Ελλάδας δεν προέρχεται από την Ελλάδα”, είπε ο Keiser. “Προέρχεται από αυτές τις άλλες χώρες, που έχουν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως χωματερή τοξικού χρέους. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί να αποπληρώσει αυτό το τοξικό χρέος ο ελληνικός λαός. Αλλά εξυπακούεται ότι οι Έλληνες δεν θα είναι σε θέση να πληρώσουν αυτό το χρέος. Επομένως, σύντομα θα γίνουμε όλοι μάρτυρες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος”.
Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο θα διεξαχθεί τις επόμενες ώρες ψηφοφορία για ένα νέο Μνημόνιο, του οποίου την επικύρωση απαιτούν οι δανειστές, προτού χορηγήσουν στη χώρα ένα νέο δάνειο, ύψους 130 δισ. ευρώ. Το νέο Μνημόνιο προβλέπει περαιτέρω περικοπές και μια συμφωνία με τους ιδιώτες κατόχους του ελληνικούς χρέους.
Κατά τη γνώμη του Max Keiser: “Το όλο εγχείρημα του ευρώ ήταν ιδέα της Γερμανίας. Ήταν ένα εγχείρημα ύπουλο, που αποσκοπούσε στο να γίνει δυνατή η επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Τώρα που η Γερμανία επανενώθηκε, τριγυρνάει στην Ευρώπη σαν το πεινασμένο θηρίο και λεηλατεί τη δημόσια περιουσία χωρών όπως η Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι σήμερα αυτό που ήταν κάποτε οι Εβραίοι της Ευρώπης. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός οικονομικού ολοκαυτώματος που οργάνωσε η Γερμανία”.

Ο παρουσιαστής του δελτίου έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα στον Keiser, που αφορά στα πιθανά κίνητρα που βρίσκονται πίσω από τη χορήγηση δανείων με τρομακτικά υψηλό επιτόκιο στην Ελλάδα από την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τους “ευρωκράτες” των Βρυξελλών, και παρομοίωσε αυτό που γίνεται εις βάρος της Ελλάδας σαν μια θηλειά γύρω από το λαιμό της που δένεται όλο και πιο σφιχτά.
Στο ερώτημα αυτό, ο Max Keiser, απάντησε: “Τα τελευταία δέκα χρόνια, από το ξεκίνημα αυτής της νομισματικής ένωσης, όλοι οι προαναφερθέντες ταΐζουν τους Έλληνες τοξικό χρέος με το ζόρι. Όλοι γνωρίζουμε τον ρόλο της Goldman Sachs σε αυτή την υπόθεση, και πώς η τράπεζα αυτή, με το τεράστιο τοξικό χρέος που είχε, φρόντισε ώστε η Ελλάδα να συμεριληληφθεί στη ζώνη του ευρώ. Ήταν όλα προσχεδιασμένα. Η Γερμανία γνώριζε πολύ καλά ότι μια μέρα το οικοδόμημα του ευρώ θα κατέρρεε και όλο αυτό το διάστημα ανυπομονούσε να γίνει η έκρηξη για να τρέξει και να μαζέψει τα πολύτιμα λάφυρα. Η Γερμανία αυτή τη στιγμή έχει εισβάλει στην Ελλάδα και είναι έτοιμη να εισβάλει και στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Έχουμε να κάνουμε με ένα 4ο Ράιχ. Η Γερμανία έχει όλα τα χαρτιά της τράπουλας στα χέρια της και παίζει την παρτίδα πανέξυπνα”. Συνέχεια

Αφήστε ήσυχους τους Έλληνες…

Ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού για το αν θα ψηφιστεί η νέα μνημονιακή σύμβαση, η Γερμανική ηλεκτρονική εφημερίδα Zeit ζητά να αφήσουν ήσυχους τους Έλληνες και εκτιμά ως…. την καλύτερη λύση για την κρίση στην ελληνική οικονομία την αλληλεγγύη, το κούρεμα του χρέους αλλά και ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης.

«Ειδήσεις από μια διχασμένη Ευρώπη: Η Γερμανία αυξάνει για πρώτη φορά τις εξαγωγές της στο ένα τρις. ευρώ. Η οικονομία ανθεί, τα φορολογικά έσοδα αυξάνονται, η ανεργία μειώνεται…Γερμανία: μία νήσος των μακάρων. Αντίθετα η Ελλάδα: μια χώρα στο χείλος του γκρεμού και σε αναταραχή. Η μεταβατική κυβέρνηση αποφασίζει ένα νέο πακέτο δραστικών μέτρων υπό την πίεση της τρόικας. Οι μισθοί πρέπει να μειωθούν κατά 20 με 30%. Μέχρι το 2015 πρέπει να απολυθούν από το Δημόσιο 150.000 άτομα. Η οικονομία συρρικνώνεται, φέτος μάλιστα ίσως και κατά 8% και πλέον. Η χώρα παραμένει αμετάβλητα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας» γράφει στην αρχή του άρθρου και συνεχίζει: «Κι όμως, το δεύτερο πακέτο βοήθειας της ΕΕ συνολικού ύψους 130 δις. ευρώ, παρακρατείται. Οι Υπ. Οικονομικών της Ευρωζώνης αμφιβάλλουν ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου και τα κόμματα που τη στηρίζουν θα εφαρμόσουν πράγματι τα εξαγγελθέντα μέτρα λιτότητας. Και δικαίως. Γιατί οι ήδη αποφασισθείσες περικοπές δεν αποδίδουν, επειδή απλώς καθιστούν τα προβλήματα οξύτερα. Και επειδή οι αντιδράσεις των Ελλήνων για το πρόγραμμα φτωχοποίησής τους, αλλά και την κηδεμονία της χώρας τους είναι ευνόητα μεγάλες.

Είναι αυτή προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης; Μια χώρα κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού και της δημοκρατίας, που πρακτικά μεταβάλλεται σε προτεκτοράτο των Βρυξελλών, χωρίς ελπίδα βελτίωσης. Μια ήπειρος, που διχάζεται όλο και περισσότερο ανάμεσα σε έναν ευημερούντα Βορρά και σε έναν Νότο σε έσχατη ανάγκη, όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν καν πώς θα πληρώσουν το ψωμί της ημέρας. Ενώ στη Γερμανία ο κυβερνητικός συνασπισμός σκέπτεται σοβαρά να μειώσει τους φόρους εν μέσω της πλέον σοβαρής οικονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών.
Συνέχεια

αφού ο κ Παπαδημος εγγυάται εγώ τον πιστεύω,το 2012 θα υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα 4,5%

Ναι συμφωνώ απόλυτα να σταματήσουν όλες οι αντιδράσεις τώρα, αφού ο παπαδημος πιστεύει ότι θα τα καταφέρει.
Άλλωστε 10 μήνες έμειναν ας φέρει τα αποτελέσματα που λέει.
Απλά να σας πω ότι το έλλειμμα της χώρας πραγματικά έκλεισε το 11 περίπου 9,5%  συν και η ζημιά 2,5 δις στα ταμεία που είναι τα νέα μέτρα,δηλαδή ο ιησους παπαδημος θα γυρίσει μια χώρα που να μην πω τι, σε 14% ανάπτυξη περίπου, για να καταλάβετε η κίνα στα φόρτε της είχε ανάπτυξη 4% και 5% αν δεν είναι αυτό θαύμα τι είναι;

άντε για ύπνο ρε λουκα και διαβάστε να γελάσετε

Πράγματι, ο Λουκάς Παπαδήμος επεσήμανε ότι βάσει του νέου μνημονιακού προγράμματος, το μεν 2012 θα υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα 4,5%, το 2013 η ανάπτυξη θα επιστρέψει σε θετικό πρόσημο και το 2014 ο ρυθμός της θα κυμαίνεται μεταξύ 2.5% και 3% του ΑΕΠ.

Ομως το πιο δραματικό σημείο της εισήγησής του, ήταν αυτό με το οποίο περιέγραψε την πιθανή εκδοχή μιας χρεοκοπημένης Ελλάδας. Το παραθέτουμε αυτούσιο. Συνέχεια

Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα!

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε. Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

 

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η ‘γενναιοδωρία’ μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

 

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

 

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

 

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

 

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Συνέχεια

«Η ελληνική συμφωνία θα έχει κακό τέλος»

Το σχέδιο θα καταρρεύσει, εκτιμά διευθύνων σύμβουλος της Pimco

Μπορεί να χαρακτηρίζει «θαραλλέο και φιλόδοξο» το νέο πρόγραμμα λιτότητας που αποφάσισε ο Λουκάς Παπαδήμος από κοινού με τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων που μετέχουν στην αντιπολίτευση, ο επικεφαλής της Pimco, Mohamed El- Erian ωστόσο δεν είναι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον της συμφωνίας.

Όπως επισημαίνει, ο επικεφαλής του μεγαλύτερου επενδυτικού fund, «η πορεία που οδήγησε μέχρι το πρόγραμμα αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητική, που υπονοεί μια εξαιρετικά υψηλή πιθανότητα αυτή η νέα συμφωνία να έχει τη μοίρα των προηγούμενων, να καταρρεύσει μέσα σε λίγους μήνες για λόγους νομιμότητας». Συνέχεια

βρέχει

Άρχισαν τα χαστούκια στην παραπαίουσα συμμορία του 8%,αρχής γενομένης από τον χώρο της δικαιοσύνης,
στην θέση τους θα ανησυχούσα πολύ.

  ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΟΙ 2 ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ

Με ψήφους επτά έναντι τεσσάρων το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο αποφάσισε ότι πρέπει να μείνουν στις θέσεις τους οι δύο οικονομικοί Εισαγγελείς Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης. Οι ανώτατοι δικαστές απέρριψαν το ερώτημα του…
υπουργείου Δικαιοσύνης για την αντικατάσταση των δύο εισαγγελικών λειτουργών.

Νυχτερινό θρίλερ στο Μέγαρο Μαξίμου και σαν να μην έφτανε αυτό έγινε Λουης και ο τηλε αστυς

Τους την κοπάνησε ο χοντρός του ΛΑΟΣ και όχι μόνο,αλλά αρνείται και επιπλέον να υπογράψει,μετά βέβαια και το 5αρακι που κατέγραψε το κόμμα από το βαρόμετρο στην τελευταία δημοσκόπηση άφησε τους άλλους δυο να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά,απαγγέλοντας μάλιστα Καβάφη κατά την έξοδο του από το Μαξίμου,αν και πιστεύω θα ήταν προτιμότερο να τραγουδήσει το ζούλα σε μια βάρκα μπήκα.Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα ολοκληρώθηκε η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, για την έγκριση του νέου οικονομικού προγράμματος, που ξεκίνησε στις 5 το απόγευμα. Εμπλοκή στο ζήτημα με τις μειώσεις που ζητούνται στις συντάξεις προέκυψε στη μαραθώνια σύσκεψη. Οι αρχηγοί εξουσιοδότησαν τον κ. Παπαδήμο να διαπραγματευθεί τα εναλλακτικά σενάρια για τις επικουρικές συντάξεις με την τρόικα.

Μετά τη σύσκεψη, το Γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία σημειώνει απλώς πως οι πολιτικοί αρχηγοί διαφώνησαν μόνο σε ένα σημείο, ενώ σε όλα τα άλλα σημεία του προγράμματος συμφώνησαν.
Συνέχεια

Ιρλανδία: Περιμένουμε να δούμε αν η ΕΚΤ θα βοηθήσει την Ελλάδα.

Image

Η Ιρλανδία παρακολουθεί προσεκτικά τα δημοσιεύματα που αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να βοηθήσει την Ελλάδα μέσω των ελληνικών ομολόγων που διακρατά, σύμφωνα με εκπρόσωπο του υπουργείου Οικονομικών της Ιρλανδίας.

«Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις και θα διεκδικήσουμε ανάλογο διακανονισμό για την Ιρλανδία εάν οι φήμες επαληθευτούν», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργού Οικονομικών Michael Noonan.

Ο ίδιος πρόσθεσε ωστόσο πως βασική επιδίωξη της Ιρλανδίας παραμένει η εξασφάλιση από την ΕΚΤ κάποιας μορφής διακανονισμού για τους υποσχετικούς τίτλους (IOUs), αξίας 31 δισ. ευρώ, ποσό που η κυβέρνηση διοχέτευσε σε τράπεζες που κατέρρευσαν, όπως η Anglo Irish Bank που μετονομάστηκε σε Irish Bank Resolution Corp.

Ο υπουργός Οικονομικών εκτιμά πως τυχόν συμφωνία της ΕΚΤ με την Ελλάδα για τα ομόλογα, ενδέχεται να ενισχύσει την διαπραγματευτική ικανότητα της Ιρλανδίας στο θέμα των IOUs.

Πηγή:www.capital.gr

Eurostat: Στα όρια της φτώχειας το 27,7% των Ελλήνων

Στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού ζει το 27,7% των Ελλήνων πολιτών, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) για το 2010, που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα. Το ποσοστό αυτό κατατάσσει την Ελλάδα έβδομη, σε ποσοστά φτώχειας, μεταξύ των 27 χωρών της ΕΕ.

Στην «ΕΕ των 27», το 23% του πληθυσμού ζει κοντά στο όριο της φτώχειας.

Τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας καταγράφονται στη Ρουμανία και στη Βουλγαρία (41%), στη Λετονία (38%), στη Λιθουανία (33%), στην Ουγγαρία (30%), στην Πολωνία (27,8%) και στην Ελλάδα (27,7%).

Ειδικότερα, στην Ελλάδα ζουν κοντά στο όριο της φτώχειας το 28,7% των παιδιών ως 17 ετών, το 27,7% του πληθυσμού ηλικίας από 18 ως 64 ετών και το 26,7% των Ελλήνων άνω των 65 ετών. Τα αντίστοιχα ποσοστά στην «ΕΕ των 27» είναι 27%, 23,3% και 19,8%.

Τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας στα παιδιά κάτω των 18 ετών, καταγράφονται στη Ρουμανία (48,7%), στη Βουλγαρία (44,6%), στη Λετονία (42%), στην Ουγγαρία (38,7%), στη Λιθουανία (34,3%), στην Πολωνία (30,8%), στην Ισπανία (29,8%), στη Μ. Βρετανία (29,7%), στην Ιταλία (28,9%) και στην Ελλάδα και την Πορτογαλία (28,7%).

Αυτός είναι ο δήμαρχος Αθηναίων θαυμάστε τον

Με αφορμή ένα άρθρο από την Γνώμη της Σαλαμίνας που αφορά την κοινωνική αναλγησία του περιβόητου Καμινη,συμπλήρωσα στα σχόλια κάποια στοιχεία που γνώριζα και εγώ για τον εν λόγω κύριο, συγκεκριμένα έγραψα

Αυτό το καλοζωισμένο αστικό ζώο που βλέπετε στην φώτο για να μην τον χαρακτηρίσω όπως ο Βουλγαρακης [άλλος από κει που φρόντισε με τα καμώματα του να βρεθούν αυτοί οι δύστυχοι άνθρωποι στην συγκεκριμένη θέση] επικαλέστηκε την δικαιολογία ότι είχε ανοιχτό κάποιο κωλοσταδιο στην Αθηνα δεν θα ψάξω τώρα ποιο, αλλά που ήταν αρκετά μακριά από το κέντρο που ως γνωστόν ζουν περιφέρονται και προσπαθούν να επιβιώσουν αυτοί οι άνθρωποι,το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούν να μεταφέρουν με καρότσια η με τα χέρια τα λιγοστά υπάρχοντα τους στο στάδιο αρχικά.Φοβούμενοι δε να μην χάσουν αυτό το παγκάκι που χρησιμοποιούν για να εν αποθέσουν την φτώχεια τους κατά την διάρκεια όλου του χρόνου από κάποιον άλλον άστεγο, αποφάσισαν να μην μετακινηθούν και να μείνουν στην φτωχική τους καβατζα προτιμώντας το κρύο. Από πολίτες που άνοιξαν το καφενείο ξέρω σίγουρα ότι παραβίασαν ένα λουκέτο στην είσοδο και δεν έκαναν την παραμικρή ζημιά,αλλά αυτό το γομάρι βρήκε σωστό να φωνάξει την αστυνομία, ποιος έχασε την ανθρωπιά για να την βρει αυτό το υποκείμενο?

Πριν καν τελειώσω το σχόλιο διάβασα στην ισκρα το τελευταίο του κατόρθωμα

ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ!

ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΓΚΥΟΣ!

H ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΚΑΜΙΝΗ ΞΑΝΑΔΙΝΕΙ ΡΕΣΙΤΑΛ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΡΙΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ!

Σε «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις των αστέγων που φιλοξενούνται στο κλειστό γυμναστήριο του Ρουφ προέβη χθες το βράδυ η Δημοτική Αρχή Καμίνη, εν μέσω καταρρακτώδους βροχής και χαλαζιού.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αστυνομία και δημοτική αστυνομία, μπήκαν στο χώρο του κλειστού γυμναστηρίου και έδιωξαν κυριολεκτικά με τις κλωτσιές τους άστεγους που βρίσκονταν εκεί.

 

Ανάμεσα στα περίπου 80 άτομα που είχαν βρει καταφύγιο στο κλειστό γυμναστήριο, βρισκόταν και μια έγκυος, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες είχε τραυματιστεί σε τροχαίο.

Τελικά κατόπιν πιέσεων η δημοτική αρχή αναγκάστηκε να καλέσει ασθενοφόρο ώστε να παραλάβει την άτυχη γυναίκα….

 

Όλα αυτά, φυσικά, κατόπιν εντολών της «προοδευτικής» δημοτικής αρχής του Γ. Καμίνη, με σκοπό να διεξαχθεί αγώνας… μπάσκετ!

Μάλιστα, οι αγριάνθρωποι της δημοτικής αρχής έφτασαν στο σημείο να πετάξουν στα σκουπίδια τα κλινοσκεπάσματα των σύγχρονων «αθλίων».

Δυστυχώς, όπως ήταν αναμενόμενο, ο πρόεδρος του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ), κ. Γεώργιος Αποστολόπουλος, υποστήριξε την άθλια αυτή ενέργεια με το επιχείρημα ότι οι καιρικές συνθήκεςβελτιώθηκαν και ανέβηκε η θερμοκρασία

τι γαϊδούρι ξεκαπίστρωτο είσαι τελικά?

Γιατί Ελλάδα και Πορτογαλία καταρρέουν αλλά η Ιρλανδία σώζεται;

Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στο ‘κακό παιδί’ της Ευρωζώνης Ελλάδα που κοροϊδεύει την ‘καλή μαμά’ Ευρώπη και δεν εφαρμόζει τις συνταγές της και το ‘καλό παιδί’ Πορτογαλία που κάνει ακριβώς ό,τι του λέει η ‘μαμά Ευρώπη’ αλλά δυστυχώς πάνε και τα δυο τους κατά διαόλου; Οι χαμηλές εξαγωγές.

Επιτέλους, το βλέπουν! Η Ευρώπη αρχίζει να ανησυχεί για τις ομοιότητες ανάμεσα στις οικονομίες της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, φοβούμενη ότι θα οδηγήσουν σε πλήρη εκτροχιασμό του πορτογαλικού προγράμματος παρά τη μεγάλη διαφορά στις συμπεριφορές των πολιτικών ηγεσιών των δύο κρατών. Ο εκτροχιασμός του πορτογαλικού προγράμματος είναι επί θύραις και η Ευρώπη – δηλαδή το Βερολίνο – αρχίζει να φοβάται ότι αυτό θα ενισχύσει τις αμφιβολίες για τη στρατηγική του στην επίλυση της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης που είναι η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχεία με κάθε κόστος. Διότι αν αποτύχει και το πρόγραμμα της Πορτογαλίας με τον ίδιο ή παραπλήσιο τρόπο με τον οποίο απέτυχε το ελληνικό πρόγραμμα, θα δικαιωθούν όλοι εκείνοι – και είναι πάρα πολλοί – που έχουν υποστηρίξει από την αρχή ή … κάπου στο δρόμο ότι η συνταγή που δίνει η Μέρκελ στον ευρωπαϊκό Νότο συντρίβει τις οικονομίες και περιορίζει τις δυνατότητες των κυβερνήσεων να θέσουν υπό έλεγχο το χρέος τους.

Οι Πορτογάλοι έχουν εφαρμόσει στο μέγιστο βαθμό όλες τις συνταγές που τους έδωσε η Ευρώπη – ίσως επομένως να υπάρχει πρόβλημα με τις συνταγές της Ευρώπης, δηλαδή της Γερμανίας, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, αρχίζουν να ψιθυρίζουν τις τελευταίες μέρες στις Βρυξέλλες.

Το κοινό στοιχείο ανάμεσα στην Ελλάδα και την Πορτογαλία που αποτελεί κι ένα βασικό πρόβλημα και των δύο χωρών είναι ο μικρός εξαγωγικός τομέας. Γι’ αυτό οι δύο αυτές περιφερειακές χώρες είναι ευάλωτες στη μεγάλη μείωση των δημοσίων ελλειμμάτων τους. 

Κι έτσι οι επενδυτές έχουν κάθε λόγο να είναι επιφυλακτικοί. Η Ελλάδα έχασε οριστικά τη μάχη βιωσιμότητας του χρέους της και το ελληνικό PSI είναι κιόλας εδώ. Η Πορτογαλία είδε αντίστοιχα τα επιτόκια του 10ετούς ομολόγου της να περνούν από το 10% τον περασμένο Μάιο, όταν έγινε η συμφωνία διάσωσης της χώρας, στο 14% σήμερα, επίπεδο που δηλώνει σοβαρές ανησυχίες για πιθανό χρεοστάσιο.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, που με τις διαρκείς παλινδρομήσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου ανάμεσα στις άφθονες υποσχέσεις και δεσμεύσεις για μεταρρυθμίσεις και μείωση των ελλειμμάτων στο εξωτερικό και την αδράνεια στο εσωτερικό, έγινε το κακό παιδί της Ευρώπης, η Πορτογαλία είναι ο άριστος μαθητής που μόνο καλά λόγια λένε γι’ αυτόν οι Ευρωπαίοι.

Η Λισσαβόνα ακολουθεί τις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού προγράμματος με θρησκευτική ευλάβεια και υποστηρίζει πως η φιλόδοξη ατζέντα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που εφαρμόζει – κυρίως η χαλάρωση της νομοθεσίας για τις προσλήψεις και τις απολύσεις – θα  ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Επίσης επιμένει στην ταχεία περικοπή των δημοσίων ελλειμμάτων.

«Όλα αυτά τα προγράμματα πρέπει να είναι εμπροσθοβαρή», έχει δηλώσει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κάρλο Μέντας που διαχειρίζεται το ευρωπαϊκό πρόγραμμα. «Θέλουμε να κάνουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται την προσαρμογή ώστε να επιστρέψουμε όσο το δυνατό πιο σύντομα στην ανάπτυξη».

Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα της Πορτογαλίας που τέθηκε σε εφαρμογή το Μάιο του 2011 βασίζονταν στην υπόθεση ότι η χώρα θα μπορούσε να βγει στις αγορές εκδίδοντας 10ετή ομόλογα ύψους 10 δις ευρώ το Σεπτέμβριο του 2003. Το μεγαλύτερο μέρος των οικονομολόγων αμφιβάλλει πλέον ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό. «Καταφανώς δεν υπάρχει περίπτωση», δήλωσε στη Wall Street Journal ο Ντάνιελ Γκρος, διευθυντής του Centre for European Policy Studies.

Οι Πορτογάλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι τονίζουν ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες άφησαν ανοιχτό το ενδεχόμενο να δώσουν και νέα βοήθεια στη Λισσαβόνα αν οι αγορές δεν έχουν ηρεμήσει ως το δεύτερο ήμισυ του 2013 – η βασική προϋπόθεση ωστόσο είναι να έχουν  παραμείνει μέσα στους στόχους του προγράμματος. «Δεν θα χρειαστούμε νέα βοήθεια επειδή δεν εφαρμόσαμε αποτελεσματικά το πρόγραμμα», λέει ο Κάρλο Μέντας.

Η επίλυση της κρίσης της Πορτογαλίας είναι εξαιρετικά δύσκολη για τον ίδιο λόγο που ήταν και στην Ελλάδα: των πολύ χαμηλών εξαγωγών και των δύο αυτών οικονομιών. Για την Ελλάδα οι εξαγωγές αντιπροσωπεύουν μόλις το 25% του ΑΕΠ της και για την Πορτογαλία το 35%. Πώς σας φαίνεται σε σύγκριση με το 100% του ΑΕΠ της που έχει η Ιρλανδία; Και το Δουβλίνο εφαρμόζει σκληρό πρόγραμμα λιτότητας αλλά χάρη στις υψηλές εξαγωγές η ιρλανδική οικονομία παρουσίασε πέρυσι μικρή ανάπτυξη και η Ιρλανδία κατάφερε πριν λίγες μέρες να βγει στις αγορές και να πραγματοποιήσει ανταλλαγή χρέους προετοιμάζοντας το δρόμο για την επιστροφή της στα τέλη του 2012. Αντίθετα οι πολύ χαμηλές εξαγωγές της  Πορτογαλίας και οι ακόμη χαμηλότερες της Ελλάδας έχουν σαν αποτέλεσμα η λιτότητα να συντρίβει τις οικονομίες τους γιατί δεν μπορούν να πετύχουν μια μεγάλη αύξηση εξαγωγών και να αντισταθμίσουν τη ζημιά των δημοσιονομικών περικοπών.

Ιδίως το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας είχε πολύ βαθύτερες επιπτώσεις στην οικονομία απ’ ό,τι αναμενόταν. Στις εκτιμήσεις που συνόδευαν την πρώτη ανακοίνωση του ελληνικού προγράμματος η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προέβλεπαν ότι η εγχώρια ζήτηση θα μειώνονταν κατά 5.6% το 2010 και κατά 5.9% το 2011. Τελικά η εγχώρια ζήτηση στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 7% το 2010 και κατά 9% το 2011 βαθαίνοντας την ύφεση. Για την Πορτογαλία τα νούμερα για την εγχώρια ζήτηση ήταν καλύτερα του αναμενόμενου τους πρώτους 6 μήνες του προγράμματος αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ έχουν μειώσει τις προβλέψεις για την εγχώρια ζήτηση το 2012 και το 2013. Συνέχεια

Ο καπιταλισμός ζει και βασιλεύει στην Αφρική

Αν κάνετε μια βόλτα στο κέντρο του Λάγος θα δείτε απαστράπτοντα εμπορικά κέντρα, καθώς και πολυσύχναστους δρόμους γεμάτους με όχι μόνο εγχώριες αλυσίδες εστιατορίων, αλλά και όλο περισσότερα διεθνή ονόματα, όπως η KFC, που σύντομα θα έχει πάνω από 20 εστιατόρια στην Νιγηρία και η Walmart, που σύντομα θα ανοίξει δύο μεγάλα πολυκαταστήματα. Στο αεροδρόμιο του Λάγος υπάρχουν αεροσκάφη που ανήκουν σε 20 διεθνείς εταιρίες, από την Κίνα, το Κατάρ, την Τουρκία κλπ. Οι συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας ανέρχονται στους 90 εκατομμύρια.

Ο καπιταλισμός ζει και βασιλεύει στην Αφρική. Ορισμένοι παρατηρητές ανησυχούν για την πρόσφατη βία που ξέσπασε εξαιτίας της διακοπής των επιδοτήσεων καυσίμων. Η αλήθεια είναι ότι η Νιγηρία σήμερα είναι αρκετά δυνατή ώστε να μπορεί να αποφύγει μια παρατεταμένη κρίση. Κι αυτό οφείλεται στην αυξανόμενη δύναμη του Αφρικανού καταναλωτή, ένα μοντέλο που καθρεφτίζεται σε όλη την ήπειρο.

Κατόπιν μιας περιόδου απομόνωσης από τον υπόλοιπο πλανήτη, η Αφρική καλύπτει ήρεμα την απόσταση. Η χάραξη στρατηγικής δικαίως επικρινόταν για την πολυετή προσέγγιση του «μαντρώματος» της Αφρικής. Ετσι δημιουργήθηκε μια κουλτούρα «εμείς εναντίον όλων» η οποία επικεντρώθηκε σε μια σειρά αναπτυξιακές πολιτικές –εμπόριο, άμεσες ξένες επενδύσεις, πρόσβαση στις αγορές κεφαλαίου- προς συγκεκριμένες χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία αλλά και μια πολιτική βασισμένη στην βοήθεια για άλλες (κυρίως αφρικανικές) χώρες.Αυτή η σειρά στρατηγικών έκανε τους οικονομολόγους να προειδοποιούν ότι πολλές αφρικανικές χώρες «αποκόπτονται» από τον υπόλοιπο πλανήτη. Ως εκ τούτου η Αφρική, ενώ φιλοξενεί σχεδόν 1 δισ. κατοίκους, το μερίδιό της στο παγκόσμιο εμπόριο είναι περίπου 2%. Παράλληλα, από τις άμεσες ξένες επενδύσεις ύψους 1,12 τρισ. δολ. στον πλανήτη το 2010, η υπο-Σαχάρια Αφρική έλαβε μόλις 3%.

Όμως όλα αυτά σύντομα θα αλλάξουν θεαματικά.

Σήμερα, βλέπουμε ήδη ορισμένα πλεονεκτήματα από την απομόνωση: Η Αφρική είναι ελάχιστα εκτεθειμένη στην κατάρρευση των «τοξικών» οικονομιών του ανεπτυγμένου κόσμου.

Θα περάσει μια δεκαετία για να εκτονωθεί η κρίση χρεών. ‘Ηδη πολλοί επενδυτές έχουν «καεί» επειδή μπήκαν από πολύ νωρίς σε συναλλαγές που αναληθώς υπόσχονταν μεγάλες αποδόσεις, όπως κρατικά ομόλογα στην ευρωζώνη, μετοχές σε αναδυόμενες αγορές και μεγάλους χρηματοπιστωτικούς οίκους.
Συνέχεια

DER SPIEGEL : ΝΑ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΕΛΛΑΔΑ!

«Τέλος στη φαρσοκωμωδία» της ελληνικής διάσωσης ζητά το γερμανικό περιοδικό Spiegel, επικρίνοντας την στάση τόσο της γερμανικής και της γαλλικής κυβέρνησης όσο και της Αθήνας, καλώντας όλες τις πλευρές να προχωρήσουν «στην πιο έντιμη λύση, την…
χρεοκοπία» με ένα «σχέδιο Μάρσαλ» για την Ελλάδα. Με το κύριο άρθρο του στην ηλεκτρονική του έκδοση την Τρίτη -σε ένα τοπίο που κυριαρχούν τίτλοι όπως «η ώρα της αλήθειας» και «το μεγάλο πόκερ γύρω από την Αθήνα»- το γερμανικό περιοδικό θέτει το ερώτημα τι είδους πακέτο διάσωσης οδηγεί σε βαθύτερη ύφεση, εκτόξευση της ανεργίας, διόγκωση του χρέους και απομόνωση της χώρας και του τραπεζικού της συστήματος από τις αγορές «χωρίς να δίνει την παραμικρή ένδειξη πως κάτι μπορεί να βελτιωθεί».

Το νέο πακέτο, θεωρεί ο σχολιαστής, απλά θα αναβάλει τα προβλήματα και θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τους Έλληνες πολίτες. «Ήρθε η ώρα για μία πολιτική ομολογία: Η πρακτική «μαστίγιο και καρότο απέτυχε, δεν έχει εφαρμογή η ιδέα πως η χώρα μπορεί να ελευθερωθεί από το βάρος του χρέους της με σκληρά προγράμματα λιτότητας και υπό όρους πακέτα βοήθειας» υποστηρίζει. Συνέχεια

Reuters: Η ευρωζώνη χρειάζεται ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης

Η ευρωζώνη χρειάζεται να εκπονήσει σχέδιο έκτακτης ανάγκης για να διαχειριστεί μια πιθανή ελληνική έκρηξη, αναφέρει σε άρθρο του στο Reuters ο αρθογράφος Hugo Dixon.

Όπως επισημαίνει, το τελευταίο παιχνίδι μικροπολιτικής που παίζεται στην Αθήνα, πιθανότατα θα καταλήξει να γίνει ένα παραμύθι, «κάπως έτσι λύνονται συνήθως από μόνα τους τέτοια παιχνίδια».

Αλλά εάν δεν συμβεί αυτό, οι ελληνικές τράπεζες θα καταρρεύσουν και η υπόλοιπη ευρωζώνη θα χρειαστεί να αποτρέψει έναν πανικό στο δικό της τραπεζικό σύστημα.

Η «σκληρή» γραμμή της Ευρώπης, με μπροστάρη τη Γερμανία, έχει χάσει την υπομονή της εξαιτίας της ανικανότητας της ελληνικής κυβέρνησης να ανταπεξέλθει στις προθεσμίες και στις υποσχέσεις. 

Επίσης, ο αρθογράφος τονίζει πως το γεγονός ότι η επόμενη δόση του πακέτου διάσωσης θα είναι κοντά στα 80-90 δισ. ευρώ, φαίνεται να έχει κάνει τους πιστωτές ακόμη πιο αποφασισμένους να διασφαλίσουν τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται ώστε να γίνει η οικονομία περισσότερο ανταγωνιστική.

Από την πλευρά τους οι Έλληνες πολιτικοί εμφανίζονται απρόθυμοι να αναγκάσουν τους ψηφοφόρους να λάβουν άλλο ένα δυσάρεστο φάρμακο, ιδιαίτερα από τη στιγμή που φαίνεται ότι μπορεί να γίνουν γενικές εκλογές τον Απρίλιο.

Ωστόσο, είναι η υπόλοιπη Ευρώπη έτοιμη να τραβήξει την πρίζα; Κάνοντάς το, δεν θα σημαίνει απλώς ότι η ελληνική κυβέρνηση θα καταρρεύσει, καθώς δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει το ομόλογο που λήγει το Μάρτιο. Θα σημαίνει ότι οι τράπεζες της χώρας, που είναι «φορτωμένες» με κρατικά χρέη, θα καταρρεύσουν επίσης.

Εάν οι Έλληνες ήταν οι μόνοι που θα μπορούσαν να πληγούν από μια καταστροφική χρεοκοπία, οι εταίροι τους θα μπορούσαν να το αντέξουν. Αλλά ένα τέτοιο σενάριο πιθανώς θα προκαλέσει bank-run σε όλη την ευρωζώνη, και κυρίως στις Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία και Ιρλανδία. «Και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα χρειαζόταν για άλλη μία φορά να διασώσει το τραπεζικό σύστημα και να ενισχύσει τη ρευστότητα». 

Και συνεχίζει λέγοντας πως το να στηριχθεί ένα τραπεζικό σύστημα στη διάρκεια ενός πανικού, δεν θα είναι εύκολη δουλειά. Εξάλλου, η ΕΚΤ υποτίθεται ότι δουλειά της είναι να παράσχει ρευστότητα με αντάλλαγμα τα κατάλληλα εχέγγυα. Συνέχεια

Smith & Nephew: Πρόστιμα για «λάδωμα» Ελλήνων γιατρών

Για διαφθορά και χρηματισμό κατηγορήθηκε η εταιρία ιατρικού εξοπλισμού Smith & Nephew από την επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ.

Η εταιρία καταδικάστηκε με βάση την ρύθμιση περί πρακτικών διαφθοράς στο εξωτερικό (Foreign Corrupt Practices Act), για δωροδοκία Ελλήνων γιατρών του δημοσίου επί μια δεκαετία και πλέον.

Η Smith & Nephew θα πληρώσει πάνω από 22 εκατ. δολ. στο πλαίσιο συμβιβαστικής συμφωνίας με την επιτροπή, SEC, και το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Στο κατηγορητήριο αναφέρεται ότι θυγατρικές της Smith & Nephew χρησιμοποίησαν έναν «διανομέα» ο οποίος δημιούργησε λογαριασμό για την προώθηση δωροδοκιών προς γιατρούς οι οποίοι εργάζονται σε κρατικά νοσοκομεία της Ελλάδας, με στόχο να εξασφαλίσουν συμβόλαια.

http://www.newscode.gr

Merkel: Δεν μπορούμε να δεχτούμε μια ελληνική χρεοκοπία.

Την έντονη αντίθεση της σε μια χρεοκοπία της Ελλάδας εξέφρασε η Γερμανίδα καγκελάριος Angela Merkel όπως μεταδίδει το Dow Jones Newswires.

«Αρνούμαστε να δεχθούμε μια χρεοκοπία της Ελλάδας. Δεν μπορούμε να το δεχτούμε αυτό» δήλωσε η Merkel σε συνέντευξη που παραχώρησε στο γερμανικό τηλεοπτικό κανάλι ZDF.

Η Merkel πρόσθεσε ότι θα ακολουθήσει και ένα δεύτερο πρόγραμμα στήριξης της ελληνικής οικονομίας με την προϋπόθεση «να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα της οικονομίας της Ελλάδας».

Η Merkel και ο Γάλλος πρόεδρος, Nicolas Sarkozy έδωσαν κοινή συνέντευξη στα κανάλια ZDF και France 2.

Οι δύο ηγέτες πρότειναν εξάλλου τη δημιουργία ενός διαφορετικού λογαριασμού για τις αποπληρωμές του ελληνικού χρέους όπως αναφέρει το Bloomberg.

Η Γερμανίδα καγκελάριος σημείωσε ότι ο διαχωρισμός των κεφαλαίων σε έναν ξεχωριστό λογαριασμό θα έδινε στην ελληνική κυβέρνηση εγγυημένη πρόσβαση στα κεφάλαια για να χρηματοδοτεί τις υποχρεώσεις της όσον αφορά το χρέος.

Από την πλευρά του ο Sarkozy σημείωσε ότι «θα μας επιτρέψει να διασφαλίσουμε ότι αντιμετωπίζεται το ελληνικό χρέος», σύμφωνα με το πρακτορείο.

Οι δύο ηγέτες δεν έδωσαν περισσότερες λεπτομέρειες για το ειδικό ταμείο. Ένας βοηθός του Γάλλου προέδρου σημείωσε ότι πρόκειται για μια αρχική πρόταση και ένας μέρος της οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε έναν δεσμευμένο λογαριασμό και να προορίζονται για τις πληρωμές κεφαλαίου και τόκων.

Οι δύο ηγέτες είχαν νωρίτερα σήμερα συνάντηση στο Παρίσι για την ευρωπαϊκή κρίση χρέους.

Στην συνέντευξη τύπου που ακολούθησε ο Sarkozy ανέφερε ότι, «το ελληνικό ζήτημα πρέπει να λυθεί. Οι Έλληνες ηγέτες έχουν προβεί σε δεσμεύσεις τις οποίες πρέπει να σεβαστούν. Στην Ευρώπη όλοι έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις».

Από την πλευρά της η Μerkel επισήμανε ότι, «θέλουμε την Ελλάδα στο ευρώ. Και οι δύο πιστεύουμε ότι αυτό πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα. Αλλά δεν μπορεί να υπάρξει νέο δανειακό πρόγραμμα για την χώρα, αν δεν επιτευχθεί συμφωνία με την Τρόικα. Και όλοι αυτοί που φέρουν την ευθύνη για την Ελλάδα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν θα παρεκκλίνουμε από αυτή την θέση». Συνέχεια

Krugman: Οι διεθνείς πιστωτές αναγκάζουν την Ελλάδα να πεθάνει στη λιτότητα για να επιστρέψει σε πρωτογενές πλεόνασμα – Ανέφικτος ο στόχος – Δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ

«Η ελληνική μέγγενη» είναι ο τίτλος νέου άρθρου του διεθνούς φήμης οικονομολόγου P. Krugman.
Στο νέο άρθρο – παρέμβασή του ο Krugman διατυπώνει μια σειρά από ερωτήματα που αφορούν στις τρέχουσες εξελίξεις γύρω από το ελληνικό ζήτημα.
Πόσα απαιτεί η τρόικα από την Ελλάδα;  Πόσο σφικτά είναι αυτά που ζητώνται από τη χώρα;
«Στόχος του προγράμματος που ακολουθεί η Ελλάδα είναι η επιστροφή της σε πρωτογενές και μεγάλο πλεόνασμα. Αυτό όμως δεν πρόκειται να επιτευχθεί», σχολιάζει μεταξύ άλλων ο γνωστός οικονομολόγος.
«Πως μια χώρα βυθισμένη στην ύφεση θα παράξει πρωτογενές πλεόνασμα; Αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβεί», προσθέτει ο Krugman.
«Στην τρέχουσα συγκυρία η Ελλάδα αναγκάζεται να πεθάνει στη λιτότητα για να αποπληρώσει τους διεθνείς πιστωτές της…. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει φως στο τέλος του τούνελ», επισημαίνει μεταξύ άλλων.

http://www.bankingnews.gr

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ: ΤΟ ΝΕΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ «ΔΩΡΟ» ΥΨΟΥΣ 3 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΣΕ ΚΟΚΚΑΛΗ ΚΑΙ ΜΠΟΜΠΟΛΑ !

ΤΟΥΣ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΛΙ!»

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ»

Η Iskra αναδημοσιεύει το εξαιρετικά ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό άρθρο από την εφημερίδα «Το ποντίκι» (02.02), σχετικά με τις νέες «χρυσές δουλειές», ύψους 3 δις, που κάνει «δώρο» η κυβέρνηση σε εργολαβικές εταιρείες μέσα από την διαδικασία παραχώρησης της διαχείρισης των απορριμμάτων της Αττικής σε ιδιώτες.

Ακολουθεί το πλήρες δημοσίευμα  :

 

«ΤΟΥΣ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΛΙ!»

Θα γίνουμε μάρτυρες της σύγκρουσης «γιγάντων» ή μάρτυρες ενός από τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά «ντιλ» για τα σκουπίδια της Αττικής και το τζογάρισμα 3 δισεκατομμυρίων ευρώ;
Το ερώτημα αφορά τους Κόκκαλη και Μπόμπολα, τους δυο πανίσχυρους επιχειρηματίες που «πρακτορεύουν» διαφορετικές τεχνολογίες καύσης και αναμένεται να είναι οι δυνατοί «παίκτες» στον διαγωνισμό για τη διαχείριση των 1.350.000 τόνων σκουπιδιών της Αττικής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ΥΠΕΚΑ έχει στρώσει το κόκκινο χαλί, έχει κάνει, δηλαδή, όλη την κατάλληλη προεργασία ώστε η καύση να παίζει είτε με τον έναν είτε με τον άλλον επιχειρηματία ή και με τους δυο μαζί.

Η πρεμούρα του υπουργείου Περιβάλλοντος είναι πώς θα κάνει πιο ελκυστική για τους εργολάβους της καύσης την προοπτική να αναλάβουν για τα επόμενα 20-25 χρόνια τη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής, αφού τα μηνύματα που στέλνουν τράπεζες και αγορά είναι αρνητικά.

«ΔΩΡΑΚΙΑ»

Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, που έχει αρχίσει να μπάζει νερά, προβλέπεται η προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την κατασκευή τεσσάρων μονάδων επεξεργασίας.

Το κόστος μελέτης και κατασκευής των αναγκαίων υποδομών υπερβαίνει τα 440 εκατ. ευρώ, και σε αυτό η κυβέρνηση θα συνεισφέρει με κοινοτικές ενισχύσεις που μπορούν να φτάσουν μέχρι και τα 140 εκατ. ευρώ. Τα υπόλοιπα 300 εκατ. θα πρέπει να τα βάλουν οι εργολάβοι που θα αναλάβουν τη διαχείριση των απορριμμάτων και οι οποίοι, σύμφωνα με την προκήρυξη, θα υπογράψουν σύμβαση συνολικού ύψους 1-1,5 δισ. ευρώ.

Το ΥΠΕΚΑ, όμως, δεν αρκείται στο γεγονός ότι επέλεξε να πληρώσουν οι πολίτες την πιο ακριβή και πιο επικίνδυνη μέθοδο, αφού προκρίνει τεχνηέντως την καύση, αλλά κάνει και διάφορα έξτρα «δωράκια» ανεβάζοντας το «μπαγιόκο» στα 3 δισ. ευρώ.

♦ Το πρώτο «δωράκι» είναι το πλασάρισμα της καύσης των απορριμμάτων ως έργου «πράσινης ανάπτυξης», δηλαδή ως έργου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, που θα επιδοτείται έξτρα και αδρά με το πρόσχημα της ανάκτησης ενέργειας.

♦ Ένα δεύτερο «δωράκι» είχε αμπαλάρει το ΥΠΕΚΑ παραχαράσσοντας την ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής Οδηγίας για τα απόβλητα στο ελληνικό δίκαιο, αλλά μετά τη γενική κατακραυγή – μέχρι και η ΟΚΕ τους έκραξε αγρίως – και τον φόβο να ξεφτιλιστούν τελείως στην Κομισιόν, το πήραν πίσω.

Τα σαΐνια του ΥΠΕΚΑ είχαν μεταφράσει όπως ήθελαν και όπως τους βόλευε την Οδηγία που ορίζει ότι μέχρι το 2015 θα πρέπει να γίνεται χωριστή συλλογή χαρτιού, μετάλλου, πλαστικού και γυαλιού, προκειμένου να μη δημιουργήσουν πρόβλημα στους εργολάβους της καύσης, που ακούνε ανακύκλωση και τρέμουν, αφού έτσι θα μειωθεί δραστικά η ποσότητα των απορριμμάτων που θα πηγαίνει στην πυρά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, όπως αναφέρεται στην προκήρυξη, «ο ανάδοχος θα αμείβεται με βάση την ποσότητα των εισερχόμενων απορριμμάτων, την επίτευξη συγκεκριμένων περιβαλλοντικών στόχων και ποιοτικών χαρακτηριστικών».

Το ερώτημα όμως είναι: Γιατί, ενώ το ΥΠΕΚΑ αναδιατύπωσε τη διάταξη, εμμένει σε τεχνολογίες καύσης σύμμεικτων απορριμμάτων; Η απάντηση είναι είτε ότι η ανακύκλωση και η διαλογή στην πηγή θα παραμένει νόμος κενός περιεχομένου είτε ότι οι πολίτες θα πληρώσουν στο τέλος το πανάκριβο μάρμαρο της καύσης μέσα από την κατακόρυφη άνοδο των δημοτικών τελών.

ΣΤΑ «ΚΑΓΚΕΛΑ» ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα λένε ότι το ΥΠΕΚΑ αρέσκεται σε σχέδια επί χάρτου αγνοώντας ή υποτιμώντας την πραγματικότητα. Οι πληροφορίες από την τραπεζική αγορά επιμένουν ότι καμιά τράπεζα δεν περιμένει με ανοιχτές αγκάλες τους εργολάβους της καύσης για να χρηματοδοτήσει ένα πανάκριβο, επίφοβο και αμφιλεγόμενο πρότζεκτ.

Όπως εξηγούν σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, θεωρείται πανάκριβο και επίφοβο, αφού η οικονομική του ευρωστία θα εξαρτάται από τους υπερχρεωμένους δήμους! Και θεωρείται αμφιλεγόμενο, αφού κανείς δεν πρέπει να υποτιμά την αντίδραση των τοπικών κοινωνιών, που σίγουρα δεν θα υποδεχθούν μετά βαΐων και κλάδων ένα εργοστάσιο καύσης που αποτελεί απειλή για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον.

Όπως λένε χαρακτηριστικά άνθρωποι της αγοράς, εδώ δεν μπόρεσαν με τα ΜΑΤ να κατασκευάσουν ΧΥΤΥ, θα μπορέσουν να κατασκευάσουν εργοστάσιο καύσης;

Ένα άλλο στοιχείο που απασχολεί όσους ασχολούνται σοβαρά με τα οικονομικά των σκουπιδιών είναι η μείωση του όγκου των απορριμμάτων λόγω της κρίσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο πέρσι σημειώθηκε μείωση κατά 17% στην Αττική. Εάν το ποσοστό αυτό παραμείνει το ίδιο ή αυξηθεί, συνδυασμένο με την ευρωπαϊκή υποχρέωση που έχουμε για διαλογή στην πηγή και ανακύκλωση, τα χρυσοφόρα νούμερα δεν βγαίνουν για αυτού του είδους τις επενδύσεις.

ΦΛΕΡΤ

Η «μάχη» των δύο εργολάβων της καύσης, αφού οι εταιρείες τους «πρακτορεύουν» διαφορετικές τεχνολογίες, έχει αρχίσει από το 2008. Εδώ και τέσσερα χρόνια το πεδίο μάχης είναι επιστημονικές ημερίδες, συνέδρια και ταξίδια στο εξωτερικό με στόχο σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι του ΥΠΕΚΑ, δήμαρχοι και περιφερειακοί άρχοντες να εμπεδώσουν τις νέες τεχνολογίες. Συνέχεια

Την απόλυση 15.000 δημοσίων υπαλλήλων το 2012 και 150000 έως το 2015 προανήγγειλε ο Δ.Ρέππας

Στην απόλυση 15.000 δημόσιων υπαλλήλων μέχρι το τέλος του 2012 αναμένεται να προχωρήσει η κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την κατάργηση φορέων ή τη μείωση του μεγέθους τους, αλλά και την κατάργηση υπηρεσιακών μονάδων, έπειτα από τις έντονες πιέσεις που δέχθηκε από την τρόικα, προκειμένου να προχωρήσει η νέα δανειακή σύμβαση της χώρας.

Όπως αναφέρουν πηγές του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, η απαίτηση για απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων δεν αναφέρθηκε την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου κατά τη συζήτηση-διαπραγμάτευση των εκπροσώπων του μηχανισμού στήριξης με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, αλλά τέθηκε για πρώτη φορά στην πρόσφατη διαπραγμάτευση της περασμένης Παρασκευής στο υπουργείο Οικονομικών.

Οι απολύσεις αναμένεται να προέλθουν από καταργήσεις ζημιογόνων οργανισμών του Δημοσίου, ενώ από την κατάργηση ενός ΝΠΙΔ ή μίας ανώνυμης εταιρίας του Δημοσίου οι υπάλληλοι αυτόματα θα οδηγούνται σε απόλυση, αφού πρώτα αποκλειστεί η δυνατότητα μετάταξής τους στο στενό δημόσιο τομέα.

Συνεργάτες του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης σημειώνουν ότι το θέμα της μείωσης του προσωπικού αφορά όλα τα υπουργεία (άρα και αυτά που αφορούν ένστολους και εκπαιδευτικούς), τους εποπτευόμενους φορείς, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ κ.λπ. και επισημαίνουν ότι κάθε υπουργείο πρέπει, αξιοποιώντας την Επιτροπή Αναδιάρθρωσης του άρθρου 35 του ν. 4024/2011 (περί κατάργησης δομών και πλεονάζοντος προσωπικού), να εντοπίσει φορείς και υπηρεσιακές μονάδες που εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία.

Ωστόσο, με δήλωσή του ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Δημήτρης Ρέππας εξέφρασε την αντίθεσή του στις «τυφλές απολύσεις» και τη χρήση οριζόντιων κριτηρίων, τονίζοντας ταυτόχρονα ότι «παραμένουμε στη θέση μας για την αξιολόγηση δομών και προσωπικού στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα».

Ο κ. Ρέππας υποστήριξε επίσης τα εξής: «Η μείωση προσωπικού είναι απολύτως συνδεδεμένη με την αναδιάρθρωση των υπηρεσιών και των φορέων που προωθεί κάθε υπουργείο, όπως άλλωστε προβλέπεται και στο άρθρο 35 του Ν. 4024. Σε αυτό το πλαίσιο θα αντιμετωπιστεί και η μείωση προσωπικού κατά περίπου 15.000 εντός του 2012 που τέθηκε για πρώτη φορά από την τρόικα, στην τελευταία συνάντηση την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012. Η σύμφωνη θέση των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση οριοθετεί και το πλαίσιο των κινήσεων για κάθε υπουργείο».

Ο υπουργός επανέλαβε ότι «η δέσμευση που έχει αναληφθεί για τη μείωση του προσωπικού κατά 150.000 έως το τέλος του 2015 (στην οποία περιλαμβάνονται και οι 15.000 του 2012) θα επιτευχθεί απολύτως σε συνδυασμό με ένα λειτουργικό και αποτελεσματικό κράτος».

Περικοπές στους ΟΤΑ

Εξάλλου, οι περικοπές ύψους 440 εκατομμυρίων ευρώ στην τοπική αυτοδιοίκηση, που ζήτησε η τρόικα, από το υπουργείο Εσωτερικών αναμένεται να φέρουν απολύσεις από τους ΟΤΑ, ενώ από το Μάρτιο θα ξεκινήσει η διαδικασία απόδοσης τμήματος της καθαριότητας σε ιδιώτες.

Συνέχεια

Stratfor: Είναι καλύτερα για την Ελλάδα να μην πληρώσει το χρέος της.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύει σήμερα ο George Friedman, στο Stratfor σχετικά με τη δύσκολη, διλημματική θέση της Γερμανίας στην αντιμετώπιση της ελληνικής κυρίως κρίσης. Με αφορμή, την πρόθεσή της να διορίσει ειδικό επίτροπο επί των οικονομικών στην Ελλάδα, με αρμοδιότητες επί του προϋπολογισμού, των φόρων, των μισθών κλπ, ο Friedman θεωρεί ότι αν κάτι τέτοιο πραγματοποιηθεί, (δεν θεωρεί απίθανο ότι η πρόταση θα ξαναμπεί στην ατζέντα, παρά την προς ώρας απόσυρσή της), αυτό θα πρόκειται για καθαρή κατάλυση και εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε κάποιο ξένο σώμα, πράξη που βρίσκεται έξω και πέρα από κάθε πολιτικό πολιτισμό.

 

 

Αυτό θα μπορούσε να συμβεί, αναφέρει, σε περίπτωση που η Ελλάδα ήταν φυσικό πρόσωπο ή επιχείρηση, αλλά όταν πρόκειται για κυρίαρχο κράτος τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, μιας και η αρχή της εθνικής αυτό-διάθεσης αποτελεί θεμελιακή ηθική αξία.

 

 

Εκ των πραγμάτων δηλαδή, η Γερμανία, προσθέτω εγώ, διολισθαίνει επικίνδυνα προς αντιδημοκρατικές πρακτικές, δείχνοντας ότι παρά το εντατικό μεταπολεμικό φροντιστήριο στις αξίες και την κουλτούρα της δημοκρατίας, που της επέβαλλαν με το στανιό οι σύμμαχοι, δεν κατάφερε να επανεκπαιδευτεί,. Τόσα χρόνια δηλαδή στα θρανία της δημοκρατίας, και της φαινομενικής, ως απεδείχθη, άμεμπτης ως τα τώρα συμπεριφοράς, φαίνεται να πήγανε στράφι.

 

 

Ο αρθρογράφος, αποδίδει το ήμισυ ακριβώς της ευθύνης για την υπερχρέωση και κατάντια της Ελλάδας, και όχι μόνον, αποκλειστικά στη Γερμανία, η οποία λόγω του έντονου εξαγωγικού προσανατολισμού της οικονομίας της (~40% του ΑΕΠ προέρχεται από εξαγωγές, εκ των οποίων οι μισές στην ΕΕ), έκανε κατ’ εξακολούθηση τα στραβά μάτια στον ελληνικό υπερδανεισμό, στο βαθμό που τα προϊόντα της συνέχιζαν να ρέουν προς τα ελληνικά ράφια και να μοσχοπουλιούνται.

 

 

Η επιβολή λοιπόν, κατά γερμανική απαίτηση, πολιτικών λιτότητας στην Ελλάδα, αλλά και στην υπόλοιπη ΕΖ, όπως εκτιμά ο Friedman, ενέχει τον κίνδυνο καταποντισμού της γερμανικής οικονομίας, λόγω σημαντικής πτώσης της ζήτησης γενικώς και των γερμανικών προϊόντων, ειδικώς. Τόσο η ευθύνη της Γερμανίας στον υπερδανεισμό, όσο και τα αποτελέσματα της λιτότητας, δεν έχουν εντελώς κατανοηθεί, γράφει ο Friedman, κυρίως δε από το γερμανικό ακροατήριο το οποίο διαπαιδαγωγείται καταλλήλως και ανελλιπώς ώστε να χάφτει μετά βουλιμίας όλες τις μπούρδες περί ελληνικής τεμπελιάς, απάτης και σπατάλης.

 

 

Παρ’ όλο που η Ελλάδα αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος της εξαγωγικής αγοράς της Γερμανίας, εν τούτοις αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου συστήματος, ώστε δυσλειτουργία στο μέρος να συνεπάγεται και δυσλειτουργία στο όλον, πράγμα το οποίο βλέπουμε όντως να συμβαίνει.

 

 

 

Τι μπορεί να κάνει η Αθήνα

 

Εδώ ο αρθρογράφος τα λέει καθαρά και ξάστερα:

 

Η Ελλάδα έχει δυο επιλογές.

 

Πρώτα, να αποδεχτεί το χρέος, να αποδεχτεί τα επιβληθέντα μέτρα, καθώς και τον εξωτερικό έλεγχο από διορισμένο τοποτηρητή.

Ή

Δεύτερον, να αρνηθεί όλο της το χρέος.

 

 

 

Όπως έχουμε μάθει από τις επιχειρήσεις, η χρεοκοπία έχει καταστεί πλέον μια πολύ αξιοπρεπής στρατηγική. Επομένως, οι έλληνες οφείλουν να σκεφτούν την πιθανότητα μιας χρεοκοπίας. Χρεοκοπώντας, μπορεί να δούνε την πόρτα των χρηματαγορών να κλείνει, αλλά και στην αντίθετη περίπτωση, η κάθε προσφυγή στις αγορές θα γίνεται κάτω από πολύ δυσμενείς συνθήκες, οι οποίες θα ευνοούν προφανώς τους δανειστές. Επιπλέον, ο δανεισμός γίνεται περισσότερο ελκυστικός μετά από μια χρεοκοπία, μιας και η τελευταία ανοίγει το δρόμο για ένα νέο χρέος, χωρίς το βάρος των παλιών. Δεν είναι σίγουρο ότι κανείς δεν θα ξαναδανείσει την Ελλάδα, μετά από μια χρεοκοπία. Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει πολλές φορές στην ιστορία της και πάντοτε ξανάβγαινε στις αγορές.

 

Συνέχεια

Οι καυτές λεπτομέρειες στα αποτελέσματα της BlackRock

Ορισμένα εξαιρετικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα προκύπτουν από την πρώτη ανάγνωση των αποτελεσμάτων της έρευνας που πραγματοποίησε η αμερικανική ελεγκτική εταιρεία BlackRock στα χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζικών ομίλων.

Ένα απ΄ αυτά -κι ενδεχομένως το σημαντικότερο- έχει να κάνει με το γεγονός πως, ενώ τα στοιχεία για τις θυγατρικές offshore εταιρείες ζητήθηκαν και δόθηκαν από τις αρμόδιες τραπεζικές διευθύνσεις, δεν ελήφθησαν υπόψη στο τελικό αποτέλεσμα. Δηλαδή, τα χαρτοφυλάκια των εξωχώριων εταιρειών, μέσω των οποίων δόθηκαν δάνεια ακόμα και για τη συμμετοχή βασικών μετόχων ελληνικών τραπεζών στις αυξήσεις μετοχικών κεφαλαίων, δεν συμπεριλαμβάνονται στο πόρισμα, που «μέτρησε» τις πραγματικές επισφάλειες και το ύψος των πρόσθετων προβλέψεων που πρέπει να γίνουν για να καλυφθούν.

Ωστόσο, απομένει να γίνει μια περισσότερο εξονυχιστική μελέτη των αποτελεσμάτων της έρευνας, για να διαπιστωθεί σε βάθος η συγκεκριμένη ιστορία, η οποία δείχνει να έχει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα «ουρά». Το δεύτερο ζήτημα για το οποίο είχε προκύψει πολύ μεγάλη συζήτηση (και πίεση) στον τραπεζικό χώρο είναι αυτό των κοινών μετοχών, που θα πρέπει να καταβληθούν ως εγγύηση, προκειμένου να εξασφαλιστεί κεφαλαιακή ενίσχυση από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Οι τελευταίες πληροφορίες κάνουν λόγο για αναζήτηση μιας μέσης λύσης. Η «χρυσή τομή» θα προβλέπει την υιοθέτηση συγκεκριμένων κριτηρίων τα οποία θα πρέπει να πληροί μια τράπεζα, προκειμένου να τύχει ευνοϊκότερης μεταχείρισης, η οποία θα συνίσταται σε ένα μείγμα κοινών και προνομιούχων μετοχών, που θα δίνονται στο Δημόσιο ως εγγύηση. Κατά συνέπεια, η ολοκληρωτική κρατικοποίηση των πιστωτικών ιδρυμάτων που θα προσφύγουν στις υπηρεσίες του ΤΧΣ μάλλον θα μπορούσε να αποφευχθεί.

Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα ευρήματα της έρευνας της BlackRock μάλλον δεν προκάλεσαν ιδιαίτερη εντύπωση. Κι αυτό, γιατί τα «ανοίγματα» που βρέθηκαν, σε επίπεδο επισφαλειών πάντα, ήταν τελικά μικρότερα του αναμενομένου. Σε ό,τι αφορά τις μεγάλες τράπεζες ειδικότερα, κινήθηκαν κυρίως μεταξύ 1,5 και 2 δισ. ευρώ και μόνο σε μία περίπτωση φέρεται να έφτασε στα 3 δισ. ευρώ. Συνέχεια

Τι κόσμος Θεέ μου!

Μπορεί ο χρυσός που έχει εξαχθεί από την γη από την γέννηση του ανθρώπινου είδους να χωράει όλος κι όλος σε τρεισήμισι πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων, αλλά μέσω των παραγώγων διαπραγματεύεται στις διεθνείς αγορές 92 φορές περισσότερη ποσότητα! Ας πούμε ότι μόλις το 1% των αγοραστών απαιτούν με την λήξη των συμβολαίων τους την εκπλήρωσή τους, την παραλαβή φυσικού προϊόντος. Τι θα συμβεί;

Είναι βέβαιο ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει, επειδή δεν υπάρχει τόσος χρυσός για να ικανοποιήσει τόσα πολλά αιτήματα. Από την άλλη, αυτό το παράδειγμα που μας παρουσίασε σε εκδήλωση της Ένωσης Πιστοποιημένων Αναλυτών ο  κ. Θάνος  Βαρβιτσιώτης  από την Marfin δείχνει το μέγεθος του παραλογισμού που επικρατεί σήμερα στις αγορές.

Για να είμαστε πιο ακριβείς, οι αγορές μοιάζουν όλο και περισσότερο σε Καζίνο. Το πρόβλημα είναι ότι το κόστος δεν το πληρώνουν μόνο οι εθισμένοι στον τζόγο παίκτες, αλλά όλη η ανθρωπότητα. Με συνθήκες Καζίνο καθορίζονται σήμερα οι τιμές του πετρελαίου και των αγροτικών προϊόντων. Κι όμως! Με βάση τις επίσημες τιμές κλεισίματος των χρηματιστηρίων αγοράζουμε σήμερα την βενζίνη από τα πρατήρια ή τα τρόφιμα από το ράφι των σούπερ μάρκετ.

Είναι χαρακτηριστικό αυτό που είχε κατ΄ επανάληψη επισημανθεί στο προηγούμενο ράλι του πετρελαίου, όταν και η τιμή είχε φτάσει στα 150 δολάρια το βαρέλι: Η τιμή ανέβαινε δίχως να υπάρχει πραγματική έλλειψη του προϊόντος! Αυτός ήταν άλλωστε και ο πραγματικός λόγος που η τιμή στην συνέχεια βυθίστηκε μέχρι την περιοχή των 30 δολαρίων, για να ξαναβρεθεί σήμερα στην περιοχή των 100 δολαρίων. Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ποιος είναι ο μεγάλος κερδισμένος από αυτό το τραινάκι του τρόμου: Οι μεγάλες τράπεζες και χρηματιστηριακές  που κερδίζουν έτσι κι αλλιώς από τις προμήθειες που εισπράττουν από  τις πράξεις των πελατών τους.

Στο μεταξύ, αν συμβεί και κάποια τράπεζα χάσει χρήματα από μια απότομη μεταβολή της τιμής, το σύστημα δεν έχει να φοβηθεί για την συνέχεια του παιγνιδιού: Σκεφτείτε ότι στα παράγωγα ο παίκτης έχει καταθέσει ως εγγύηση ένα μικρό μέρος των χρημάτων που αντιπροσωπεύει η χρηματιστηριακή του πράξη, της τάξης του 6%. Αν η διακύμανση είναι απότομη, ας πούμε της τάξης του 20% ή του 30%, τότε τις πιθανές ζημίες που δεν θα πληρώσουν οι πελάτες των τραπεζών θα κληθούν να τις πληρώσουν οι ίδιες οι τράπεζες. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει. Αν και η τράπεζα δεν έχει τα απαραίτητα κεφάλαια, που είναι και το πιο πιθανό, τότε οι κοινωνίες θα αναλάβουν και πάλι το κόστος διάσωσης της χαμένης τράπεζας. Κι έτσι οι ανθρωποθυσίες στον θεό της μόχλευσης θα εξακολουθήσουν προς μεγάλη ευχαρίστηση της τεράστιας στρατιάς των υπηρετών του. Συνέχεια

ηχηρή σφαλιάρα στο πρόσωπο ενός γελοίου.

Πρώτη «ήττα» Μόντι στη Βουλή

πριν κάποιες ώρες αστειευόταν αλλά δεν νομίζω να το επαναλάβει εδω

Εγκρίθηκε τροπολογία της Λέγκας του Βορρά

Η Βουλή της Ρώμης ενέκρινε, με 264 ψήφους υπέρ και 221 κατά, τροπολογία της Λέγκας του Βορρά, με τις ψήφους της μπερλουσκονικής κεντροδεξιάς, που εισάγει την λεγόμενη «αστική ευθύνη των δικαστικών».

Κάθε πολίτης που νομίζει ότι ζημιώθηκε από απόφαση ή συμπεριφορά δικαστικού η οποία μπορεί να παραβίασε το Δίκαιο, θα έχει δικαίωμα να ζητήσει αποζημίωση από το ιταλικό δημόσιο και από τον συγκεκριμένο δικαστικό.

Είναι η πρώτη φορά, από την σύσταση της κυβέρνησης Μόντι, που το κόμμα του Μπερλουσκόνι Οίκος της Ελευθερίας, συντάσσεται ξανά με την Λέγκα η οποία, ως γνωστόν, δεν στηρίζει το κυβερνητικό σχήμα του ιταλού τεχνοκράτη πρωθυπουργού.

Ο γραμματέας του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος Πιερλουίτζι Μπερσάνι δήλωσε ότι «πρόκειται για πολύ σοβαρό γεγονός… για μια παλιά γνωστή μέθοδο. Ο Οίκος της Ελευθερίας είχε ανακοινώσει ότι θα ψήφιζε κατά του μέτρου και έπραξε το ακριβώς αντίθετο».

Η ανατροπή των αρχικών προβλέψεων οφείλεται πιθανώς και στο ότι τελικά επελέγη η μέθοδος της μυστικής ψηφοφορίας.

Η Ένωση Ιταλών Δικαστικών, διαμέσου του γραμματέα της Τζουσέπε Κασίνι προσθέτει ότι «πρόκειται σαφώς για μια προσπάθεια εκφοβισμού των εισαγγελέων και δικαστών. Ένα νομοθετικό τερατούργημα που θα πρέπει οπωσδήποτε να απαλειφθεί από την γερουσία». Συνέχεια

Χαμηλότερο I.Q. έχουν οι ρατσιστές και οι συντηρητικοί.

Μελέτη αποκαλύπτει ποιες ιδεολογίες ασπάζονται οι εξυπνότεροι

Είναι ηλίθιοι οι ρατσιστές; Μήπως οι συντηρητικοί τείνουν να είναι λιγότερο ευφυείς από τους φιλελεύθερους; Μια νέα έρευνα, που διεξήγαγε το πανεπιστήμιο Brock στο Οντάριο του Καναδά απαντά «μάλλον, ναι» και στα δύο ερωτήματα.

Η μελέτη, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Psychological Science, απέδειξε πως όσοι είχαν χαμηλό σκορ στα τεστ ευφυίας (I.Q tests) όταν ήταν παιδιά, τείνουν να καλλιεργούν προκατειλημμένα πιστεύω και να ακολουθούν πιο συντηρητικές ιδεολογίες ως ενήλικοι.

Πάντως, ο δείκτης ευφυίας υπολογίζεται με συγκεκριμένα τεστ, αλλά το κατά πόσον τα αποτελέσματά τους ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, παραμένει ένα άλυτο ζήτημα.

Ο Dr. Gordon Dodson καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο και επικεφαλής της ομάδας των ερευνητών στο Brock σημειώνει πως τα αποτελέσματα της έρευνας αποκαλύπτουν έναν «φαύλο κύκλο»: οι άνθρωποι με χαμηλό δείκτη ευφυίας τείνουν να ασπάζονται πιο συντηρητικές ιδέες, οι οποίες στην ουσία δείχνουν ότι υπάρχει απροθυμία από τα συγκεκριμένα άτομα για αλλαγή και επομένως είναι σχεδόν φυσιολογικό να διακατέχονται τότε και από προκαταλήψεις. Συνέχεια

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟ ΕΥΡΩ

ΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩ  

Tου ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΜΑΡΙΟΛΗ

Αν. Καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας, Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το παρόν αποτελεί εκδοχή κειμένου επί του οποίου βασίστηκε η ομιλία μου στο «Στέκι Ελευσίνας», την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012. Ευχαριστώ τις/τους παρευρισκόμενους για ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και συζητήσεις. Οι σημειώσεις δηλώνονται με [.], και βρίσκονται στο τέλος του κειμένου.

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αν και το τελευταίο διάστημα έχουν πυκνώσει οι κριτικές απέναντι «στο ευρώ», εξακολουθούν να παραμένουν, ιδίως στην Ελλάδα, μάλλον μειοψηφικές. Σε αντίθεση με ό,τι ίσχυε έως τώρα, στο παρόν κείμενο επιθυμώ να συνταχθώ όχι μόνον με τη φαινόμενη πλειοψηφία, αλλά και να συνθέσω ένα μικρό εγκώμιο στο ευρώ. «Εγκώμιο», εκ του «κώμος», σημαίνει: «επαινετικός λόγος, ύμνος σε νικητή, δοξολόγημα» (Δορμπαράκης, 1993, σελ. 217).

Αρχικά αναφέρομαι στο ζήτημα της εθνικής οικονομικής πολιτικής, γενικά. Στη συνέχεια δείχνω τη συνοχή του συστήματος του ευρώ. Τέλος, εκθέτω το όραμα, το οποίο διαπνέει το εν λόγω σύστημα, και αντλώ ορισμένα συμπεράσματα από τη σύνολη συζήτηση.

2. ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

«Αν υπάρχει κάτι, υπάρχει βέβαια ή το ον ή το μη ον ή και το ον και το μη ον.»

Κατά τον Μπάρροουζ (1979), «σκοπός της τέχνης, αλλά και του συνόλου της δημιουργικής σκέψης, είναι να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε αυτά που γνωρίζουμε και δεν ξέρουμε ότι τα γνωρίζουμε», ενώ σκοπός των θρησκευτικο-ιδεολογικών δογμάτων είναι «να μας κάνουν να αγνοούμε τα όσα γνωρίζουμε». Καίτοι τετριμμένο, έχει διαγραφεί από τη μνήμη του πολίτη της Ζώνης του Ευρώ (ΖΕ) το ιστορικό γεγονός ότι, σε ορισμένο έστω βαθμό, οι αρχές μίας εθνικής οικονομίας ρύθμιζαν και ρυθμίζουν την κατάστασή της με τα ακόλουθα μέσα-εργαλεία:
(i). Δημοσιονομικά.
(ii). Νομισματικά.
(iii). Συναλλαγματικά.
(iv). Εμπορικά (δασμολογικές και μη δασμολογικές μορφές προστασίας, όπως ποσοστώσεις εισαγωγών, επιδοτήσεις εξαγωγών, αξίωση ελάχιστου εγχώριου μεριδίου παραγωγής).
(v). Εισοδηματικά.
Βεβαίως, κατά τη χρήση αυτών των μέσων υφίστανται, όπως διδάσκει η οικονομική επιστήμη, δύο σημαντικοί περιορισμοί:

Π1. Στη γενική περίπτωση, ο αριθμός των στόχων, τους οποίους θέτουν οι αρχές οικονομικής πολιτικής, πρέπει να ισούται με τον αριθμό των χρησιμοποιούμενων μέσων.
Παράδειγμα: Οι αρχές μία οικονομίας με ανεργία και ελλειμματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (όπως π.χ. η ελληνική) δεν μπορούν να επαναφέρουν αυτά τα δύο μεγέθη στα όποια επιθυμητά επίπεδα μόνον με π.χ. την αύξηση
των κρατικών δαπανών (ή τη μείωση των φόρων): Αυτή η αύξηση θα οδηγήσει σε αύξηση του προϊόντος, και, άρα, σε μείωση της ανεργίας, αλλά σε χειροτέρευση του ισοζυγίου. Απαιτείται, λοιπόν, η χρήση πρόσθετου μέσου, όπως π.χ. η επιβολή δασμών. Η αύξηση των κρατικών δαπανών αυξάνει τη συνολική δαπάνη της οικονομίας («πολιτική αύξησης της δαπάνης»), ενώ η επιβολή δασμών αυξάνει (μειώνει) τη δαπάνη για τα ημεδαπά (αλλοδαπά) εμπορεύματα («πολιτική μεταστροφής της δαπάνης»), και, έτσι, δύνανται να επιτευχθούν και οι δύο στόχοι, ταυτοχρόνως (βλέπε π.χ. Krugman και Obstfeld, 2011β, σσ. 394-399).

Π2. Μεταξύ των ακολούθων τριών, (i) σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία, (ii) ελεύθερη κίνηση χρηματικών κεφαλαίων, και (iii) εθνικά ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, οι εθνικές αρχές μπορούν να επιλέξουν μόνον δύο («Τρίλημμα της Ανοικτής Οικονομίας ή, αλλιώς, Ασύμβατο Τρίγωνο» – βλέπε π.χ. Krugman και Obstfeld, 2011β, σσ. 604-607).

Παράδειγμα: Στη ΖΕ δεν υφίσταται μόνον ενιαίο νόμισμα αλλά και η χωρίς φραγμούς κίνηση των χρηματικών κεφαλαίων. Σωστά, επομένως, η νομισματική πολιτική έχει ανατεθεί σε υπερεθνικό, ανεξάρτητο όργανο, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).

3. Η ΣΥΝΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

«Όμως, όπως θα δείξουν τα πράγματα, ούτε το ον υπάρχει ούτε το μη ον ούτε το ον και το μη ον.»

Τέσσερα είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της ΖΕ:

Χ1. Το ελεύθερο εμπόριο.
Χ2. Το ενιαίο νόμισμα.
Χ3. Η ελεύθερη μετακίνηση των χρηματικών κεφαλαίων.
Χ4. Η ελεύθερη μετακίνηση του εργατικού δυναμικού.

Επομένως, κάθε οικονομία που συμμετέχει στη ΖΕ δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την εμπορική πολιτική (λόγω του Χ1), την συναλλαγματική πολιτική (λόγω του Χ2) και τη νομισματική πολιτική (λόγω των Χ2 και Χ3 – βλέπε τον Π2) και, έτσι, της απομένουν η δημοσιονομική και η εισοδηματική πολιτική. Και για αυτές τις δύο πολιτικές, όμως, υπάρχουν a priori περιορισμοί:

Π3. Η δημοσιονομική πολιτική περιορίζεται από το «Σύμφωνο Σταθερότητας».

Π4. Η εισοδηματική πολιτική περιορίζεται από την ελευθερία της κίνησης των χρηματικών κεφαλαίων.

Θα αναφερθώ κατά σειρά σε αυτούς:

Π3. Ας υποθέσουμε ότι μία χώρα ακολουθεί συστηματικά «χαλαρή δημοσιονομική πολιτική». Αυτό δύναται να έχει τις εξής επιπτώσεις: (i) αφού η εν λόγω χώρα καταφεύγει συστηματικά στις κεφαλαιαγορές, ασκεί ανοδικές πιέσεις στα επιτόκια της ΖΕ, πράγμα που δημιουργεί παρενέργειες στις υπόλοιπες χώρες-μέλη, και (ii) όσες χώρες πλήττονται από αυτήν την εξέλιξη θα πιέσουν την ΕΚΤ να ασκήσει πιο χαλαρή νομισματική πολιτική, πράγμα που αντιβαίνει στην ανεξαρτησία της τελευταίας. Είναι λογικό, επομένως, να τίθενται εξαρχής περιορισμοί στο μέγεθος των ελλειμμάτων και χρεών του δημοσίου τομέα.

Π4. Η ελευθερία της κίνησης των χρηματικών κεφαλαίων συνεπάγεται δύο πράγματα:

1. Την τάση διαμόρφωσης ενδοζωνικά ενιαίου επιτοκίου (ή ποσοστού κέρδους, σε μη νεοκλασική ορολογία). Συνεπώς, η κύρια μεταβλητή ελέγχου της εθνικής εισοδηματικής πολιτικής είναι οι μισθοί (και όχι τα κέρδη ανά μονάδα επενδεδυμένου κεφαλαίου), των οποίων η ενδοζωνική κλίμακα θα πρέπει να βρίσκεται-τίθεται σε ευθεία αντιστοιχία με την ενδοζωνική κλίμακα των παραγωγικοτήτων εργασίας και κεφαλαίου.[1] Για αυτό ακριβώς είναι τελείως εξωπραγματικές οι αιτιάσεις κατά της ΖΕ σχετικά με το ότι οι μισθοί στους τομείς παραγωγής διεθνώς εμπορεύσιμων εμπορευμάτων στην Ελλάδα (για παράδειγμα) είναι χαμηλότεροι από τους αντίστοιχους μισθούς στη Γερμανία (για μία συγκριτική εξέταση ορισμένων βασικών κοινωνικοτεχνικών όψεων της γερμανικής, ελληνικής, ισπανικής και φινλανδικής οικονομίας, βλέπε Mariolis et al., 2012, καθώς και Μαριόλης, 2010α). Ακόμα και μία πρόχειρη θεώρηση των στατιστικών δεδομένων δείχνει ότι η ενδοζωνική συσχέτιση μισθών-παραγωγικοτήτων είναι ιδιαίτερα ισχυρή, πράγμα που υποδηλώνει ότι το σύστημά μας λειτουργεί ως «καλοκουρδισμένη μηχανή», με την συμβολή, βεβαίως, όλων εκείνων των κοινωνικών εταίρων, οι οποίοι συνδιαμορφώνουν τις επιμέρους εθνικές εισοδηματικές πολιτικές.

2. Το διεθνή ανταγωνισμό για την προσέλκυση των ελεύθερα κινούμενων χρηματικών κεφαλαίων, ο οποίος ωθεί τις εθνικές αρχές στη διαμόρφωση ευνοϊκών φορολογικών πλαισίων, πράγμα που δεν αποκλείεται να οδηγεί στη συρρίκνωση της φορολογικής βάσης και, έτσι, στην αύξηση των φόρων στους μισθούς ή/και σε περικοπές των κοινωνικών δαπανών.
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, δεν υφίστανται μόνον αυτοί οι περιορισμοί. Υφίσταται, εν δυνάμει (παρά, ακόμα, εν ενεργεία), και άλλος ένας, εξαιρετικά σημαντικός περιορισμός, ο οποίος απορρέει από το Χ4:

Π5. Όταν εγκαθιδρύεται ελεύθερη μετακίνηση του εργατικού δυναμικού, ενεργοποιείται τάση διαμόρφωσης ενδοζωνικά ενιαίου ωρομισθίου (ανά είδος-ποιότητα εργασίας). Έτσι, δεδομένων των συνθηκών ελεύθερου εμπορίου και ελεύθερης μετακίνησης των χρηματικών κεφαλαίων, ο ενδοζωνικός καταμερισμός-συνδυασμός της εργασίας παύει να διέπεται από το «νόμο των συγκριτικών πλεονεκτημάτων» (ο οποίος εξακολουθεί να διέπει το εμπόριο της ΖΕ με τον υπόλοιπο κόσμο). Αντιθέτως, τείνει να διέπεται από το «νόμο των απολύτων πλεονεκτημάτων».[2] Συνεπώς, κάθε οικονομία τείνει να εξειδικεύεται, αναπόφευκτα, στην παραγωγή εκείνων των εμπορευμάτων, στα οποία εμφανίζει την απολύτως υψηλότερη, ενδοζωνικά, παραγωγικότητα, καθώς επίσης και στην παραγωγή ορισμένων διεθνώς μη εμπορεύσιμων εμπορευμάτων (όπως π.χ. ορισμένες χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, οι κατασκευές και το εσωτερικό εμπόριο), ενώ οι εθνικές αρχές χάνουν και το μέσο της εισοδηματικής πολιτικής.[3]
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι, σε αντίθεση με ό,τι διατείνονται διάφοροι επικριτές του, το σύστημα του ευρώ δεν εδράζεται σε παραλογισμούς ή αποσπασματικές θεωρήσεις των οικονομικών νομοτελειών, αλλά χαρακτηρίζεται από σημαντική εσωτερική συνοχή και στόχο, ο οποίος είναι η όλο και μεγαλύτερη πειθάρχηση των εθνικών οικονομιών στις «δυνάμεις της αγοράς». Στα ακόλουθα θα δούμε ότι, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει απλά και μόνον στόχος αλλά όραμα.

4. ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

«Άρα, δεν υπάρχει τίποτα.»

Με το εν λόγω σύστημα, για το οποίο πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ένα υποκατάστατο, συντελούνται, βαθμιαία, οι ακόλουθες μεταβολές:

1. Η παραγωγή μεταφέρεται, όλο και περισσότερο, σε εκείνες μόνον τις επιχειρήσεις που σημειώνουν την υψηλότερη δυνατή παραγωγικότητα, δηλαδή στις πιο τεχνολογικά προηγμένες επιχειρήσεις. Έτσι, στον ευρωπαϊκό χώρο, η κεφαλαιοκρατική ορθολογικότητα ή, αλλιώς, αποτελεσματικότητα της παραγωγής του εισοδήματος αγγίζει το ιδεατό όριό της.

2. Τελειώνει, οριστικά και αμετάκλητα, ο όποιος ενεργός ρόλος της εθνικής οικονομικής πολιτικής: Οι εθνικές αρχές είναι αναγκασμένες, είτε το επιθυμούν είτε όχι, να ανταποκρίνονται, με τον ίδιο πάντοτε τρόπο και με τα ίδια πάντοτε ελάχιστα μέσα στην οικονομική συγκυρία, όπως αυτή διαμορφώνεται από τη δράση των «δυνάμεων της αγοράς», παρά να την διευθετούν ή, έστω, να την επηρεάζουν.[4]

3. Υπό την πίεση που αναπτύσσει η αναγκαιότητα της ενδοζωνικής αντιστοίχησης μισθών-παραγωγικότητας και η ελεύθερη μετακίνηση του εργατικού δυναμικού, αναδιαρθρώνεται η συνολική διαδικασία αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης (δηλαδή από το εκπαιδευτικό μέχρι και το συνταξιοδοτικό σύστημα) και συστήνεται «απελευθερωμένη, ευέλικτη και ευρωπαϊκά ενιαία αγορά εργασίας».[5] Έτσι, η κεφαλαιοκρατική ορθολογικότητα της κατανομής τους εισοδήματος αγγίζει το ιδεατό όριό της.

Ο συνδυασμός όλων αυτών των δομικών μεταβολών δεν παραπέμπει παρά σε ένα ανόθευτο από εξωαγοραίες στρεβλώσεις και κοινωνικούς περιορισμούς κεφαλαιοκρατικό σύστημα σε ευρωπαϊκή κλίμακα, το οποίο όταν και όποτε λάβει «σάρκα και οστά», θα συμπληρωθεί με το εποικοδόμημα-στάδιο της «Πλήρους Οικονομικής Ένωσης», δηλαδή της ευρωπαϊκά ενιαίας οικονομικής πολιτικής.[6]

Από την έως τώρα συζήτηση, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι υποστηρίζω την ανυπαρξία εγγενών προβλημάτων στο σύστημα του ευρώ. Όπως θα φανεί ευθύς αμέσως, δεν είναι στις προθέσεις μου η απόκρυψή τους, αλλά η τοποθέτησή τους σε ευσταθή βάση:

1. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι οι χώρες με χαμηλά επίπεδα παραγωγικότητας στρέφονται στην παραγωγή «παραδοσιακών ή εντάσεως φυσικών πρώτων υλών και ανειδίκευτης εργασίας» εμπορευμάτων και διεθνώς μη εμπορεύσιμων εμπορευμάτων (πράγμα που έχει, χωρίς αμφιβολία, αρνητικές συνέπειες για τα εξωτερικά και δημόσια ελλείμματα και χρέη, καθώς επίσης και για την απασχόληση), ενώ οι χώρες με υψηλά επίπεδα παραγωγικότητας στρέφονται στην παραγωγή «εντάσεως τεχνολογίας και εξειδικευμένης εργασίας» εμπορευμάτων. Οι λόγοι είναι (i) η ύπαρξη «εξωτερικών και εσωτερικών οικονομιών κλίμακας» (βλέπε π.χ. Krugman και Obstfeld, 2011α, κεφ. 6), (ii) η ευθυγράμμιση του ενδοζωνικού προτύπου εξειδίκευσης με την κλίμακα των συγκριτικών πλεονεκτημάτων, και (iii) η έκφραση όλων των ενδοζωνικών τιμών σε ένα και το αυτό «σκληρό» νόμισμα, το οποίο, η οποία εξασθενεί σημαντικά την ανταγωνιστικότητα (μετρούμενη σε όρους πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας) των χωρών χαμηλής παραγωγικότητας ως προς τον υπόλοιπο κόσμο (ειδικά για την περίπτωση της ελληνικής οικονομίας, βλέπε Οικονόμου et al., 2010, κεφ. 2 και 4).

2. Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι οι εθνικές αρχές βρίσκονται με ελάχιστα μέσα-εργαλεία στη διάθεσή τους. Και δεν χρειάζεται να τονιστεί ότι αυτό το πρόβλημα είναι πολύ πιο έντονο για τις υστερούσες σε παραγωγικότητα χώρες, γεγονός που εξάλλου διαπιστώθηκε και εμπειρικά στο πλαίσιο της τελευταίας διεθνούς κρίσης.

3. Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι, σε συνθήκες ενιαίου επιτοκίου και μη μετακίνησης του εργατικού δυναμικού, η αύξηση των πραγματικών μισθών σε μία χώρα τείνει να είναι εφικτή μόνον με τη μείωση των πραγματικών μισθών σε μία άλλη.[7] Κατά συνέπεια δημιουργούνται αμφιβολίες για το κατά πόσον οι εργαζόμενοι, ως ενιαίο σύνολο, μπορούν να συμμεριστούν το ευρωπαϊκό όραμα.
Το κατά σειρά τρίτο πρόβλημα επιλύεται με την ελεύθερη μετακίνηση του εργατικού δυναμικού. Ωστόσο, αυτή η μετακίνηση ενεργοποιεί, όπως ήδη αναφέρθηκε, το «νόμο των απολύτων πλεονεκτημάτων» και, έτσι, τελικά, διογκώνει το πρώτο πρόβλημα, αν και αμβλύνει το κατά σειρά δεύτερο πρόβλημα (όπως συνάγεται από τη λεγόμενη «Θεωρία των Άριστων Νομισματικών Περιοχών» – βλέπε π.χ. Krugman και Obstfeld, 2011β, σσ. 482-505, και Μαριόλης, 2009). Έπεται, λοιπόν, ότι το κατά σειρά πρώτο πρόβλημα είναι το κυριότερο. Φυσικά, όχι για όλους, αλλά για τις υστερούσες σε παραγωγικότητα χώρες. Αυτές οι χώρες οφείλουν, όμως, να προσαρμοστούν στους κανόνες του συστήματος του ευρώ. Εάν δεν τα καταφέρουν, θα συνδέσουν, στην καλύτερη περίπτωση, την τύχη τους με την πορεία ορισμένων, ελάχιστων, παραγωγικών κλάδων και, τελικά, θα μετατραπούν, πιθανότατα, σε παρηκμασμένες περιφέρειες της Ενωμένης Ευρώπης, ακριβώς όπως η περιοχή των Κεντρικών Απαλαχίων των ΗΠΑ, η οποία περιλαμβάνει το Ανατολικό Κεντάκυ και τμήματα διαφόρων γειτονικών πολιτειών: Εξαρτήθηκε από την εξόρυξη άνθρακα και οδηγήθηκε, από το 1945 και μετά, όπου έγινε υποκατάσταση του άνθρακα με πετρέλαιο και φωταέριο, στον οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό. Ενώ ο συνολικός πληθυσμός των ΗΠΑ αυξήθηκε, έως σήμερα, κατά πάνω 80%, ο πληθυσμός της εν λόγω περιοχής μειώθηκε, συνεπεία σκληρών οικονομικών συνθηκών και της επακόλουθης μετανάστευσης, κατά πάνω από 67%.

Καίτοι αυτά, και όχι άλλα, φαίνεται να είναι τα προβλήματα του συστήματος και η λύση τους, ορισμένοι αρέσκονται να ασκούν κριτική στα «κριτήρια του Μάαστριχτ» στη βάση του ότι δεν περιελάμβαναν δείκτες για την ανεργία και το εξωτερικό έλλειμμα και χρέος. Όμως, πρώτον, ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής δεν λειτουργεί, εκ της φύσεώς του, με στόχο την εξάλειψη ή έστω την ελαχιστοποίηση της ανεργίας, αλλά με στόχο τη μεγιστοποίηση του ατομικού ποσοστού κέρδους, και, δεύτερον, ας μας υποδείξουν εκείνες τις κεφαλαιοκρατικές χώρες, οι οποίες έθεσαν επί μακρόν στον εαυτό τους κριτήρια για το μέγιστο αποδεκτό ποσοστό ανεργίας. Τέλος, αφού τα «κριτήρια του Μάαστριχτ» συντάχθηκαν με στόχο την Ενωμένη Ευρώπη, η συμπερίληψη κριτηρίων για τον εξωτερικό τομέα δεν θα είχε κανένα νόημα. Ποιος γνωρίζει, για παράδειγμα, το ύψος και τη σύνθεση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Πελοποννήσου; Στην Ετήσια Έκθεσή του για το έτος 1999, ο τότε Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, κ. Λ. Παπαδήμος, είχε δώσει μία πολύ εύστοχη διατύπωση: «Η σημασία του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών, ως παράγοντα που επηρεάζει τις συνθήκες στις αγορές συναλλάγματος και την ισοτιμία της δραχμής, θα ατονήσει με την ένταξη της χώρας στη ζώνη του ευρώ. Η πληροφόρηση όμως που θα παρέχει το ύψος του ελλείμματος αυτού [Γιατί «ελλείμματος»; Προφανώς, σε αντίθεση με άλλους, ο Διοικητής δεν έτρεφε αυταπάτες – Θ. Μ.] θα εξακολουθήσει να έχει σημασία, ως δείκτης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, στο νέο οικονομικό περιβάλλον που θα διαμορφωθεί με την υιοθέτηση του ενιαίου νομίσματος [Γιατί «νέο»; Προφανώς, σε αντίθεση με άλλους, ο Διοικητής αντιλαμβανόταν ότι η αντικατάσταση της δραχμής με το ευρώ δεν συνιστά απλώς και μόνον αλλαγή ονόματος – Θ. Μ.]. Η αύξηση της παραγωγικότητας και η μακροπρόθεσμη ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών θα συναρτώνται στο μέλλον κυρίως με την υλοποίηση των απαραίτητων διαρθρωτικών μεταβολών για την αποτελεσματικότερη λειτουργία των αγορών και των επιχειρήσεων, τον εκσυγχρονισμό του κράτους και τη βελτίωση των υποδομών της οικονομίας.[8]» (σελ. 48 – πρόσθετη έμφαση).

5. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

«Και αν υπάρχει, είναι ακατάληπτο στον άνθρωπο. Και αν είναι καταληπτό, δεν μπορεί να μεταδοθεί και να εξηγηθεί στον πλησίον.»
Γοργίας, Περί του Μη Όντος ή Περί Φύσεως

Το σύστημα του ευρώ διαθέτει αξιοσημείωτη συνοχή και διαπνέεται από μεγαλειώδες όραμα. Η δημιουργία της πλήρως Ενωμένης Ευρώπη θα σημαίνει τη ρύθμιση (εάν όχι την επίλυση) μίας βασικής αντίφασης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, αυτήν ανάμεσα στην εθνική συγκρότησή του και τη διεθνοποίησή του, σε μία εκτενή και σημαντική περιοχή του πλανήτη. Όσες χώρες ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις θα αναβαθμιστούν, όσες δεν ανταπεξέλθουν θα υποβαθμιστούν, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα θα είναι θετικό σε όρους κεφαλαιοκρατικής αποτελεσματικότητας. Συνεπώς, η αποχώρηση μίας χώρας από το ευρώ, υπό την πίεση των τρεχουσών εξελίξεων, πρέπει να αποφευχθεί, διότι ενδέχεται να αποδειχθεί καταστροφική.[9] Καταστροφική για ποιόν; Φυσικά για το εν λόγω όραμα. Εάν πρόκειται για μία σχετικά προηγμένη χώρα, όπως η Ιταλία, τότε αυτή δεν θα διατρέξει σοβαρούς κινδύνους εκτός ευρώ. Παράλληλα, τίποτε δεν προοιωνίζει ότι τα δεινά των μισθωτών της θα είναι περισσότερα εκτός παρά εντός της ΖΕ. Εάν πρόκειται για μία χώρα όπως η Ελλάδα, τότε αυτή έχει ήδη καταστραφεί σε σημαντικότατο βαθμό, σύμφωνα με επίσημα χείλη. Διότι ποιο είναι το κεντρικό επιχείρημα όλων εκείνων των ειδικών, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η επιστροφή στη δραχμή και η υποτίμηση θα είναι καταστροφή; Ότι «η Ελλάδα δεν παράγει τίποτε για τη διεθνή αγορά και, άρα, η υποτίμηση και η ανάκτηση μέσων οικονομικής πολιτικής δεν θα την βοηθήσουν σε τίποτε». Αλλά αυτό, στο βαθμό που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, σημαίνει ακριβώς ότι η Ελλάδα έχει ήδη βασικά καταστραφεί και, συνεπώς, θα καταστρέφεται ακόμα περισσότερο όσο θα συμμετέχει σε ένα σύστημα που διέπεται από τον ευθύ και απεριόριστο κεφαλαιοκρατικό ανταγωνισμό. Τέλος, ας μην λησμονήσουμε να θέσουμε και το ακόλουθο ερώτημα, το οποίο βλέπω να παρακάμπτεται με αδικαιολόγητη άνεση στο δημόσιο διάλογο: Αυτοί οι ειδικοί δεν ήταν και εκείνοι που μας διαβεβαίωναν, έως και πριν από μία δεκαετία, για την «ισχυρή Ελλάδα»; Πώς συντελέστηκε αυτό το άγονο θαύμα; Δηλαδή, τι συνέβη, μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, και φτάσαμε από – την κατά την άποψή τους – «ισχυρή Ελλάδα» στην – πάλι κατά την άποψή τους – «Ελλάδα που θα καταστραφεί με τη δραχμή»; Ήταν θέλημα Θεού, έργο των Δυνάμεων του Κακού ή αποτέλεσμα του συστήματος του ευρώ; Ας αναλογισθούμε. Συνέχεια

Μόντι: «Είναι μονότονο να έχεις μόνιμη δουλειά»

Οι διορισμένοι πρωθυπουργοί έχουν όρεξη και για πλακιτσα,και γιατί όχι η δουλειά που τους εχουν αναθεσει γίνεται ως τώρα και με το παραπάνω.Έντονες αντιδράσεις προκάλεσε η δήλωση του τεχνοκράτη πρωθυπουργού της Ιταλίας, Μάριο Μόντι ότι «οι νέοι πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν θα μπορούν να έχουν μια μόνιμη δουλειά για όλη τους τη ζωή» και πρόσθεσε: «Για να πούμε την αλήθεια, είναι μονότονο να έχει κανείς μια μόνιμη δουλειά για όλη του τη ζωή».

Πολλοί νέοι, με χιλιάδες αναρτήσεις στο διαδίκτυο ρωτούν τον Ιταλό πρωθυπουργό «εάν μπορεί να ζει κάποιος με κακοπληρωμένες θέσεις και τριμηνιαίες συμβάσεις στα πενήντα του χρόνια».

Την τοποθέτηση του Ιταλού πρωθυπουργού καταδίκασαν ακόμα και στελέχη της κυβερνητικής πλειοψηφίας με το Δημοκρατικό Κόμμα να λέει ότι επρόκειτο για μια από τις χειρότερες στιγμές του Μάριο Μόντι. «Δεν ξέρω για μόνιμη δουλειά, αλλά μια δουλειά πρέπει να έχει κανείς, μια σίγουρη δουλειά, ώστε να υπάρχουν μηχανισμοί απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών» δήλωσε το στέλεχος του Δημοκρατικού Κόμματος, Άννα Φινοκιαρδο.

Το κόμμα του Μπερλουσκόνι επεσήμανε ότι οι τράπεζες, πλέον, δεν δίνουν κανενός είδους δάνειο σε όσους δεν έχουν σταθερή δουλειά και μισθό, ενώ ο ηγέτης του αντιπολιτευόμενου κόμματος των Αξιών, Ντι Πιέτρο είπε ότι «ο Μόντι πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από όλους τους Ιταλούς». Συνέχεια

αυτοί οι δυο λένε πρώτη φορά στην ζωή τους την αλήθεια

Αυτή η επιμονή του ΓΑΠ και του Βενιζέλου για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετοχές είναι το δάχτυλο που δείχνει τους υπαιτίους της κατάντιας μας είναι το δάχτυλο που δείχνει ποιοι είναι πραγματικά αυτοί που μιλάνε πίσω από την πλάτη μας με την τρόικα και τι λένε, αυτή η εμμονή τους τείνει να εξελιχθεί σε μια μάχη δίχως αύριο ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και εγχώρια ελίτ από την μια μεριά και την πασοκικη ηγεσία από την άλλη.
Οι δυο πασοκοι που κατά τα φαινόμενα έχουν καταταλαιπωρηθεί από τα καμώματα της ελληνικής τραπεζικής νομενκλατούρας δίνουν λυσσαλέα την ύστατη μάχη για εκδίκηση,το ίδιο σθεναρά αμύνονται για την τσέπη τους  και από την άλλη οι μεγαλοτραπεζιτες με ολίγο σπρώξιμο από τρόικα .Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε το αποτέλεσμα .
Όσο αφορά την έκβαση της μάχης σημειώστε τα πάρα κάτω

Σε πλήρη σύμπνοια για το θέμα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με κοινές μετοχές και δικαίωμα ψήφου του δημοσίου, εμφανίστηκαν πριν από λίγη ώρα οι κκ. Γ. Παπανδρέου και Ευ. Βενιζέλος, στις διαδοχικές τοποθετήσεις τους στη συνεδρίαση της ΚΟ του ΠαΣοΚ. Το ζήτημα αποτελεί ένα από τα μεγάλα αγκάθια για τους περισσότερους βουλευτές του ΠαΣοΚ, εν όψει της τελικής διαμόρφωσης του προγραμματος που θα συνοδεύσει την ολοκήρωση του PSI και την δανειακή σύμβαση, όμως όπως τόνισε ο κ. Βενιζέλος, αυτό είναι και ένα από τα καυτά σημεία της διαπραγμάτευσης μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και τρόικας.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο κ. Παπανδρέου τόνισε με εμφατικό τρόπο ότι επιμένει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να γίνει με – «πραγματικές κοινές μετοχές» και συμπλήρωσεότι δεν είναι δυνατόν να κάνουν τέτοιες θυσίες οι έλληνες πολίτες και να μην αναλάβουν το βάρος οι τραπεζίτες.

Λίγη ώρα αργότερα, εκτενέστερη και λεπτομερής ήτανη σχετική αναφορά του κ. Ευ. Βενιζέλου, ο οποίος τόνισε ότι συζήτησε νωρίτερα για το θέμα αυτό με τον κ. Παπανδρέου και τον πρωθυπουργό, κ. Λ. Παπαδήμο. Ειδικότερα, ο κ. Βενιζέλος σημείωσε μεταξύ των άλλων ότι:

– Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είναι ένα σημείο στο οποίο διεξάγεται μία πάρα πολύ σκληρή διαπραγμάτεση με την τρόικα. «Σε συμφωνία με την κυβέρνηση σε προηγούμενη διαπραγμάτευση η τρόικα ζήτησε να γίνει μέσω κοινών μετοχών», είπε ο υπουργός Οικονομικών και τόνισε ότι «ο νόμος που ψηφίσαμε προβλέπει τις κοινές μετοχές».
Στο πλαίσιο αηυτό υπογράμμισε χαρακτηριστικά ότι «δεν παίζει η λύση των προνομιούχων μετοχών» και ότι «σε αυτό το σημείο είναι πάρα πολύ καθαρή η γραμμή του ΥΠΟΙΚ».

Ο  ελληνικός λαός στηρίζει τις τράπεζες με 40 δισ. και ο ελληνικός λαός πρέπει να έχει την προσδοκία να ανανακτήσει αυτά τα λεφτά», προσέθεσε ο κ. Βενιζέλος και συμπλήρωσε ότι «θα ήμασταν ευτυχεις η ανακεφαλαιοποίηση να γίνει από το EFSF».

Περιγράφοντας πάντως το περίγραμμα της διαφαινόμενης λύσης, ο υπουργός Οικονομικών σημείωσε πως οι μετοχές που θα έχει στα χέρια του το Δημόσιο θα είναι κοινές με δικαίωμα ψήφου, συμπλήρωσε όμως ότι ο τρόπος με τον οποίο θα ασκεί τα δικαιώματα του το δημόσιο θα ρυθμιστεί με νόμο, με βάση τους κανόνες του τραπεζικού μάνατζμεντ. «Θέλουμε οι ιδιώτες να αποκτήσουν ένα μεγάλο μέρος του χαρτιοφυλακίου αυτού, τα χρήματα αυτά θα μας τα επιστρέψει η αγορά, αλλά αυτό θα γίνει σταδιακά», τόνισε ο υπουργός Οικονομικών. Συνέχεια

Οι Ευρωπαίοι βγάζουν εκτός νόμου τον κεϋνσιανισμό!

Oι Ευρωπαίοι ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων συναντήθηκαν χτες στις Βρυξέλλες σε μια σύνοδο που υποτίθεται ότι είχε σαν στόχο της να συμβιβάσει τη λιτότητα με την ανάπτυξη. Η ατζέντα περιλάμβανε την έγκριση των νέων μηχανισμών διάσωσης της Ευρωζώνης, τις τελευταίες πινελιές στο γερμανικό σχέδιο για αυστηρότερη δημοσιονομική πειθαρχία και την επεξεργασία τρόπων για την ενίσχυση της ανάπτυξης και τη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης στην Ευρωζώνη. Δεν είναι τυχαίο όμως ότι όλα αυτά εν τέλει επισκιάστηκαν από τις ευρωπαϊκές διενέξεις για τη γερμανική πρόταση περί διορισμού επιτρόπου για την Ελλάδα, η οποία, πέρα από την αναξιοπιστία των ελληνικών κυβερνήσεων, δείχνει και τον πανικό του Βορρά μπροστά στο βαθμό με τον οποίο η ακραία λιτότητα τορπιλίζει οριστικά κάθε βιωσιμότητα του χρέους.

 

Επισήμως όπως είπαμε, η χτεσινή σύνοδος ήταν η ‘σύνοδος της ανάπτυξης’. Επρόκειτο δηλαδή, κατά τις ευρωπαϊκές διακηρύξεις να εστιάσει στους τρόπους με τους οποίους μπορεί να ενισχυθεί η ανάπτυξη σε μια συγκυρία όπου τα κράτη υποχρεώνονται να κόψουν δημόσιες δαπάνες και να αυξήσουν τη φορολογία. Αλλά η διαμάχη μεταξύ της γερμανικής ηγεσίας, της Ολλανδίας και της Σουηδίας αφενός και του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί, του επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ  Γιούνγκερ, της Αυστρίας, του προέδρου του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και άλλων Ευρωπαίων πολιτικών αφετέρου για το θεμιτό της γερμανικής πρότασης περί διορισμού επιτρόπου στον οποίο η Ελλάδα θα μεταβιβάσει τη εθνική κυριαρχία επί των δημοσιονομικών της, εξέπεμψαν κάτι τελείως διαφορετικό από το αισιόδοξο μήνυμα που θα ήθελε να στείλει η Ευρώπη.

Το αρνητικό κλίμα συμπληρώθηκε από τις κακές ειδήσεις για την ισπανική οικονομία και τα πορτογαλικά σπρεντ. Ο νέος Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι δήλωσε η χώρα του δεν θα πετύχει το στόχο της ανάπτυξης κατά 2.3% φέτος και ότι από το τέταρτο τρίμηνο του 2011 η ισπανική οικονομία έχει περάσει σε ύφεση. Κι αυτό εγείρει προφανώς πολλές αμφιβολίες για το αν η Ισπανία μπορεί να μειώσει το έλλειμμα της από 8% του ΑΕΠ το 2011 σε 4.4% φέτος και, κυρίως, για το τι συνέπειες θα έχει αν το επιχειρήσει. Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα προήλθε και από την Πορτογαλία που κατά τις αγορές ετοιμάζεται να ακολουθήσει την τύχη της Ελλάδας στη χρεοκοπία… Αυτό τουλάχιστον λέει το κόστος ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης της Πορτογαλίας που έχει πάρει τα βουνά και η διαφορά αποδόσεων των πορτογαλικών ομολόγων έναντι των γερμανικών η οποία ξεπέρασε για πρώτη φορά χτες τις 1500 μονάδες βάσης.

 

 

Τα μέτρα για την ανάπτυξη ήταν φάρσα…

 

 

Η χτεσινή συνάντηση ήταν η 17η σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δύο χρόνια κατά τα οποία η ΕΕ λύνει την κρίση χρέους και σώζει το ευρώ. Με δύο χώρες πλέον εκτός διαδικασιών, τη Βρετανία αλλά και την Τσεχία, που τελευταία στιγμή αποφάσισε να μην προσυπογράψει το νέο σύμφωνο, οι επικεφαλής των 25 κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προετοίμασαν την έγκριση του νέου δημοσιονομικού συμφώνου σύμφωνα με το οποίο ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός θα γίνει εθνικός νόμος σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης. Συνέχεια

«Η Ελλάδα δεν είναι πια τίποτε άλλο από μια αποικία»

Θύελλα στο ευρωκοινοβούλιο από τις δηλώσεις του Νάιτζελ Φάρατζ

Με την τοποθέτηση ενός «Γκαουλάιτερ» στην Αθήνα παρομοίασε ο Βρετανός Ευρωβουλευτής Νάιτζελ Φάρατζ το γερμανικό σχέδιο για διορισμό επιτρόπου με σκοπό την παρακολούθηση του ελληνικού προϋπολογισμού, τονίζοντας χαρακτηριστικά πως η χώρα μας θα μετατραπεί σε αποικία.

«Σήμερα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η Ελλάδα δεν είναι πια τίποτε άλλο από μια αποικία», είπε, προκαλώντας αίσθηση στο ευρωκοινοβούλιο.

«Αυτοί που διαδίδουν τον εθνικισμό σε αυτόν τον οίκο είναι αυτοί που τοποθετούν σημαίες στην έδρα τους για να επιδείξουν τον εθνικισμό τους και στους οποίους όπως γνωρίζω ανήκετε», του απάντησε ο προέδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, ζητώντας από τον Φάρατζ να ανακαλέσει, διαφορετικά θα τον έδιωχνε από την αίθουσα. Συνέχεια

Ρε μυαλό δεν έχετε καθόλου;

Αιματοκύλισμα σε ποδοσφαιρικό αγώνα στην Αίγυπτο
Εβδομήντα τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν και τουλάχιστον 1.000 τραυματίστηκαν το βράδυ της Τετάρτης σε επεισόδια που ξέσπασαν μετά από ποδοσφαιρικό αγώνα στην πόλη Πορτ Σάιντ στην Αίγυπτο μεταξύ οπαδών των ομάδων Αλ-Μασρί και Αλ-Αχλί.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Al Jazeera, δεκάδες είναι και οι τραυματίες που έχουν μεταφερθεί σε νοσοκομείο της πόλης. Ο Αιγύπτιος υφυπουργός Υγείας δήλωσε μάλιστα πως οι περισσότεροι έχουν υποστεί διάσειση και φέρουν βαθιά τραύματα.

Τράπεζες: Παζάρι για επιτόκιο δανεισμού από ΤΧΣ

Ανοιχτό το ενδεχόμενο να συζητήσει η κυβέρνηση την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με… εργαλεία άνευ ψήφου άφησε χθες ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγ. Βενιζέλος, υπό την προϋπόθεση ότι θα εξασφαλίσει το Δημόσιο υψηλή σταθερή ετήσια απόδοση από τις μετοχές άνευ ψήφου ή ομολογίες που θα λάβει ως αντάλλαγμα. 

Ενημερώνοντας τη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της βουλής για τις εργασίες της άτυπης συνόδου κορυφής, ο Ευάγγ. Βενιζέλος τοποθετήθηκε για πρώτη φορά και επί της απαίτησης της τρόικας η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να διενεργηθεί με εργαλεία άνευ ψήφου. Διευκρίνισε δε ότι εργαλείο άνευ ψήφου είναι και τα Μετατρέψιμα Ομολογιακά Δάνεια. 

Αφού παραδέχθηκε ότι υπάρχουν νέα δεδομένα, καθώς η ζημία σε επίπεδο καθαρής παρούσας αξίας για τις τράπεζες ξεπερνά το 70%, ενώ υπάρχει και το προηγούμενο της Πορτογαλίας, η οποία θέσπισε ανακεφαλαιοποίηση με κοινές άνευ ψήφου μετοχές για το Δημόσιο, ο κ. Βενιζέλος περιέγραψε τους όρους που θέτει η κυβέρνηση στο παζάρι για τα χαρακτηριστικά του προγράμματος ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από το Τ.Χ. Σ 

Ειδικότερα εμμέσως πλην σαφώς ζήτησε εφόσον η ανακεφαλαιοποίηση διενεργηθεί με μετοχές άνευ ψήφου, να υπάρχει υψηλή σταθερή απόδοση. «Θέλουμε να έχουμε ανταλλάγματα από την απόδοση», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ευάγγ. Βενιζέλος, τονίζοντας ότι αν το Δημόσιο λάβει ως αντάλλαγμα μετοχές ή ομολογίες σταθερής απόδοσης το ύψος αυτής θα πρέπει να είναι της τάξεως του 5% με 10% ετησίως και όχι 1%.Η κυβέρνηση επιδιώκει να μεγιστοποιήσει το ύψος της σταθερής απόδοσης, όπως τόνισε ο υπουργός, σημειώνοντας ότι προς το παρόν υπάρχει πρόγνωση περιορισμένης απόδοσης για τα κεφάλαια που θα βάλει στις τράπεζες το Δημόσιο. 

Χωρίς να το ξεκαθαρίσει ο υπουργός Οικονομικών άφησε να αιωρείται ότι αυτό που συζητείται είναι ένα πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίησης, με μετοχές χωρίς ψήφο, χωρίς κουπόνι, αλλά με μέση απόδοση, η οποία καταβάλλεται στην λήξη μαζί με το κεφάλαιο. 

Αν δηλαδή μια τράπεζα αντλήσει από το Τ.Χ.Σ κεφάλαια 1 δισ. ευρώ, στην τετραετία ή την πενταετία, όταν λήγει το δικαίωμα επαναγοράς να καλείται να πληρώσει 1 δις ευρώ συν μια σταθερή απόδοση της τάξης του 5% με 10% ετησίως. 

Αυτό τουλάχιστον συνάγεται από την παρακάτω αποστροφή Βενιζέλου « Σύμφωνα με τη μελέτη βιωσιμότητας του χρέους, το Δημόσιο έχει πιθανότητα να εισπράξει, ως ανταπόδοση, ποσοστό της τάξεως του 30%-35% επί των κεφαλαίων που θα επενδύσει». 

«Είναι λογικό ο ελληνικός λαός να προσδοκά το πλήρες όφελος από το PSI μετά από 2, 3, ή 5 το πολύ χρόνια», ανέφερε ο υπουργός, δίνοντας και μια γεύση για τη διάρκεια που θα έχουν οι τίτλοι που θα εκδοθούν. Σημείωσε δε ότι όλο το πρόγραμμα (του PSI) διαθέτει βάθος 40 ετών μαζί με τη δεκαετή περίοδο χάριτος.  Συνέχεια

Συγκέντρωση εργαζομένων του Περάματος στο υπ. Ανάπτυξης.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω το κτίριο του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, στην Ακτή Βασιλειάδη, έχουν αυτή την ώρα τα σωματεία των εργαζομένων της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης Περάματος, τα οποία ζητούν συλλογικές και όχι ατομικές συμβάσεις εργασίας.

Αντιπροσωπεία των εργαζομένων αναμένεται συναντηθεί με τον υφυπουργό Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, Άδωνι Γεωργιάδη.

Ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά, Σωτήρης Πουλικόγιαννης, σε δηλώσεις στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ζήτησε οι συλλογικές συμβάσεις του 2010 και του 2011 να ισχύουν και το 2012, ενώ αναφερόμενος στις συμβάσεις που παρουσίασε ο υφυπουργός Ανάπτυξης στους δημοσιογράφους, τις οποίες ζητάνε οι εργαζόμενοι της ζώνης να υπογράψουν οι επιχειρήσεις, είπε ότι πρόκειται για ένα ενιαίο κείμενο στο οποίο περιλαμβάνονται οι τέσσερις κλαδικές συμβάσεις της ζώνης, των ηλεκτρολόγων, του μετάλλου, των ναυπηγοξυλουργών και των αμμοβολιστών. Συνέχεια

Συνελήφθη ο διευθύνων σύμβουλος του ΟΔΙΕ για χρέη προς το Δημόσιο.

Στα χέρια της αστυνομίας έπεσε σύμφωνα με πληροφορίες ο διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδας.

Η σύλληψη έγινε από την οικονομική αστυνομία, καθώς σε βάρος του εκκρεμούσαν εντάλματα σύλληψης για χρέη.

Αναμένεται επίσημη ενημέρωση από την αστυνομία.
Δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό αν συνελήφθη για χρέη εταιριών του η για χρέη του ΟΔΙΕ.
τελικά συνελήφθη για χρέη του ΟΔΙΕ

Ο Γερμανικός τύπος σχολιάζει το νέο πρόγραμμα σιτισμού των μαθητών…

Τα ξένα και κυρίως τα γερμανικά μέσα, δεν άφησαν ασχολίαστο το νέο πρόγραμμα σιτισμού των μαθητών που ανακοίνωσε χθες το υπουργείο Παιδείας. «Τα Μέσα έκαναν λόγο για λιποθυμίες μαθητών μέσα στην τάξη από ασιτία και η κυβέρνηση το χαρακτήριζε «λαϊκιστική προπαγάνδα». Τώρα το … 
Υπουργείο Παιδείας διανέμει δωρεάν κουπόνια τροφίμων σε άπορες….οικογένειες», αναφέρει δημοσίευμα του Spiegel. Σύμφωνα με την ανακοίνωση που έκανε στη Βουλή η υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου, την ερχόμενη εβδομάδα θα ξεκινήσει η διάθεση μικρο-γευμάτων σε 18 σχολεία εννέα περιοχών του Λεκανοπεδίου, που βρίσκονται σε υποβαθμισμένες περιοχές με κοινωνικά προβλήματα (Ταύρο, Εξάρχεια, Μενίδι, Δραπετσώνα, Κερατσίνι, Πλατεία Βάθης, Μοσχάτο, Νίκαια, Ασπρόπυργο Αυλώνα) Συνέχεια

ΗΠΑ: Πάνω από 1 τρισ. δολ. το έλλειμμα για τέταρτη συνεχή χρονιά.

Το έλλειμμα στον αμερικανικό κρατικό προϋπολογισμό θα διαμορφωθεί σε 1,079 τρισεκατομμύριο δολάρια στο τέλος του οικονομικού έτους (σ.σ.: τέλη Σεπτεμβρίου), όπως ανακοίνωσε σήμερα το Γραφείο για τον Προϋπολογισμό του Κογκρέσου.

Κόψτε χρήμα από αύριο.