Κρούγκμαν: Η πολιτική λιτότητας στην Ευρώπη και την Ελλάδα απέτυχε

Για αποτυχία της πολιτικής της λιτότητας κάνει λόγο στη στήλη του στους New York Times o Πολ Κρούγκμαν, εμφανίζοντας ως μονόδρομο την αναδιάρθρωση του χρέους για τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας σε συνδυασμό με επιπλέον βοήθεια από τις ισχυρές δυνάμεις της Ε.Ε.

Στο σημείωμά του ο Νομπελίστας οικονομολόγος καταφέρεται κατά της λιτότητας και των υπέρμαχών της, κατονομάζοντας τον επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν-Κλοντ Τρισέ.

«Υπό την ηγεσία του η τράπεζα κήρυσσε τη λιτότητα ως το διεθνές οικονομικό ελιξίριο που θα έπρεπε να δίνεται παντού και αμέσως, ακόμα και σε χώρες όπως η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες που εξακολουθούν να έχουν υψηλά ποσοστά ανεργίας και δεν αντιμετωπίζουν πίεση από τις αγορές…»

«Η νεράιδα της εμπιστοσύνης δεν εμφανίστηκε. Τα χρεωμένα ευρωπαϊκά έθνη, όπως θα έπρεπε να αναμένουμε, υποφέρουν από την περαιτέρω πτώση της οικονομίας χάρη στα προγράμματα λιτότητας και η εμπιστοσύνη πέφτει αντί να ανεβαίνει. Είναι τώρα σαφές ότι η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους στο ακέραιο, αν και η Ισπανία μπορεί να το καταφέρει».

«Ρεαλιστικά, η Ευρώπη πρέπει να ετοιμαστεί για μια μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους, που θα περιλαμβάνει συνδυασμό βοήθειας από τις ισχυρότερες οικονομίες και ‘κουρέματα’ που θα επιβληθούν στους ιδιώτες επενδυτές, οι οποίοι θα πρέπει να δεχτούν μειωμένη και όχι πλήρη αποπληρωμή. Ωστόσο, φαίνεται να υπάρχει έλλειψη στον ρεαλισμό».

«Από τη μία πλευρά η Γερμανία υιοθετεί σκληρή γραμμή έναντι ο,τιδήποτε μοιάζει με βοήθεια, αν και ένα σημαντικό κίνητρο για την [εφαρμογή] του τρέχοντος προγράμματος ήταν η προσπάθεια προστασίας των γερμανικών τραπεζών από ζημιές».
Συνέχεια

Έκρηξη βίας και λεηλασίας προβλέπει η CIA

Για εφιάλτη αιματηρών επεισοδίων και σκηνικό «τύπου Αργεντινής» στην Ελλάδα, προϊδεάζουν οιπληροφορίες της CIA, που προειδοποιεί τους ξένους επενδυτές για σοβαρό ενδεχόμενο να ξεσπάσουν ταραχές και βιαιοπραγίες στη χώρα, όσο τα μέτρα λιτότητας γίνονται όλο και πιο σκληρά.

Μπορεί το ΔΝΤ  να προβαίνει σε ενθαρρυντικές προβλέψεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, ωστόσο οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ όμως προειδοποιούν ευθέως όσους ενδιαφέρονται ή έχουν βάλει και κεφάλαια στην χώρα μας, πως «τα δύσκολα είναι μπροστά» και ότι οι σκληρές μεταρρυθμίσεις θα συναντήσουν τεράστιες αντιστάσεις, που απειλούν να «μπλοκάρουν» το πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής και να οδηγήσουν ακόμα και σε αιματηρά επεισόδια ή και λεηλασίες.

Στην έκθεσή της για την κατάσταση στην Ελλάδα, η CIA μοιάζει περίπου έκπληκτη για το γεγονός ότι δεν έχουν ήδη ξεσπάσει ακόμα χειρότερα επεισόδια και συγκρούσεις στη χώρα, μετά τα αιματηρά γεγονότα του Μαΐου πέρυσι.

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν οι συντάκτες της εκθέσεως που αναρτήθηκε στο επίσημο site της αμερικανικής υπηρεσίας μυστικών υπηρεσιών, η κυβέρνηση της Αθήνας «αντιμετωπίζει μακροπρόθεσμες προκλήσεις για να περάσει αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις και να αντιμετωπίσει την ηχηρή αντίδραση από ισχυρά συνδικάτα της χώρας και των εργαζομένων γενικά».

Τα ελληνικά εργατικά συνδικάτα, σύμφωνα με την έκθεση, έχουν αντιδράσει στα νέα μέτρα λιτότητας «αλλά οι απεργίες μέχρι τώρα είχαν περιορισμένο αντίκτυπο στην πρόθεση της κυβέρνησης να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις».

«Κόκκινος συναγερμός» για την Ελλάδα  

Η έκθεση της  CIA για την κατάσταση στην Ελλάδα, «στέκεται» ιδιαίτερα στην άνοδο της ανησυχίας που «θα μπορούσε να αμφισβητήσει την ικανότητα της κυβέρνησης να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις και να επιτύχει τους στόχους του προϋπολογισμού, ενώ θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε ταραχές ή βία».

Με τον τρόπο  αυτόν οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες  στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα στους αμερικανούς  –και όχι μόνο- επενδυτές που θα έδειχναν ενδιαφέρον για να τοποθετήσουν στη χώρα μας τα κεφάλαια, τα οποία θα ήθελε η κυβέρνηση να προσελκύσει –με τις διαδικασίες του fast track μάλιστα- για να βάλει την Ελλάδα ξανά στον παγκόσμιο χάρτη των επενδύσεων.
Φαίνεται έτσι όμως και πόσο εύθραυστη είναι η προσπάθεια για να φιλοτεχνηθεί ένα νέο προφίλ για τη χώρα σύμφωνα με το οποίο, αν και δυσφημίστηκε διεθνώς πριν ένα χρόνο ως σύγχρονος «Τιτανικός», θα μπορούσε τώρα να αποδείξει πως είναι ένας φιλικός και ασφαλής προορισμός για τα ξένα κεφάλαια.   Συνέχεια

Μέρες 2009: Οι συμμορίες

Θυμάστε την περιόδο λίγο πριν τις ευρωεκλογές του 2009? Τα οικονομικά ματζούνια της κυβέρνησης (δώστε ζεστό χρήμα στις τράπεζες και Mercedes στο λαό) παραδόξως δεν λειτουργούσαν, οι βουλευτές είχαν αρχίσει να βγάζουν απαισιόδοξους ήχους μη-επανεκλογής, ο πρωθυπουργός ήταν εκτός φάσης και όλοι περίμεναν το παιχνίδι να τελειώσει.

Την ίδια περιόδο περνάμε και τώρα. Η κυβέρνηση έχει αποτύχει ακόμα και με τα δικά της μέτρα. Το έλλειμμα του 2010 έκλεισε στο δέκα κόμμα βλέπουμε τοις εκατό, το ίδιο προβλέπεται και για το 2011, οι βουλευτές έχουν αρχίσει να τσινάνε πως το άλογο που βρίσκονται καβάλα ήταν μάλλον ρουφιάνος (δηλαδή ψωράλογο) και ο πρωθυπουργός όπως πάντα βρίσκεται εκτός φάσης (όταν δεν βρίσκεται εκτός χώρας).

Μόνο που στο καινούργιο σκηνικό έχουν προστεθεί τώρα και διάφορες πολύ εμφανείς συμμορίες. Δηλαδή διάφορες οργανωμένες ομάδες ανθρώπων που έχουν στόχο την επίτευξη στόχων προσωπικών και της ομάδας τους, αδιαφορώντας για το κοινωνικό αποτέλεσμα που οι ενέργειες τους θα φέρουν.

Περίοπτη θέση σε αυτή την κατηγορία κατέχουν η τρόικα, η κομισιόν και η ΕΚΤ. Δηλαδή όλη αυτή την ομάδα διορισμένων ιδεολόγων της δεισιδαιμονίας του νεοφιλελευθερισμού που ψόφησε το 2007. Αφού εκβίασαν μέσω της ΕΚΤ την ιρλανδική κυβέρνηση να υποταχθεί στο εκεί μνημόνιο, και εκβίασαν μια μονοκομματική συναίνεσης προθύμων στην Πορτογαλία, ήρθαν τώρα στην ελλάδα ζητώντας απροκάλυπτα να αποικιοποιηθούμε αφού πρώτα φτιάξουμε ένα μονοκομματικό καθεστώς τύπου πορτογαλίας (ή ιαπωνίας αν θέλετε στην άλλη εκδοχή του). Όχι το σεπτέμβρη, όχι του χρόνου αλλά τώρα. Η μεγαλύτερη ηλιθιότητα αυτής της συμμορίας, είναι πως εκβιάζει κυβερνήσεις που είναι φιλικότατα προσκείμενες στη δεισιδαιμονία της. Κι αυτή η ανυπομονησία τους, δείχνει πως έχουν καταλάβει ότι το παιχνίδι τελειώνει, οπότε σαν νέοι τραπεζίτες, το σύνθημα γίνεται „ό,τι αρπάξουμε τώρα που γυρίζει“.

Η ευρώπη ως το αποτέλεσμα της συμμαχίας μιας αριστοκρατίας γραφειοκρατών και πλουσίων, τρώει τα ψωμιά της πολύ γρήγορα. Καθώς οι πιστώσεις καταρρέουν σαν τους σοβάδες ενός παραμελημένου οικοδομήματος και αυτοί που αισθάνονται ή είναι πλούσιοι λιγοστεύουν συνεχώς, εκλείπει στην ουσία και η μοναδικός ιστός νομιμοποιήσης αυτής της συμμορίας. Πως δημιουργούσε δηλαδή έναν κάποιο „πλούτο“. Και μάλλον γρήγορα θα μάθουμε το αποτέλεσμα αυτής της κατάρρευσης. Αν δηλαδή οι ευρωπαίοι θα προτιμήσουν να ξανακλειστούν στα εθνικά καβούκια τους ή θα ξαναφτιάξουν από την αρχή αυτή την ένωση. Διότι μπορεί η ευρώπη να πεθαίνει ματαίως, σαν τους γερμανούς ριζοσπάστες δημοκράτες του 1848, αλλά η φαντασίωση της δημοκρατίας των πολλών είναι κάτι που το 1848 δεν πέθανε. Το εάν θα το επικυρώσουμε και σήμερα είναι κάτι που βρίσκεται στα χέρια μας.

Όσο για το χρέος, τα επιτόκια, τις ιδιωτικοποιήσεις και τoν ίδιο τον καπιταλισμό, αυτά δεν είναι παρά μερικά -ιστορικά ορισμένα- εργαλεία. Μπορεί να παραμείνουν ενεργά, μπορεί και να ξεχαστούν. Ποιός άλλωστε θυμάται σήμερα πως οι αγγαρείες ήταν οι υποχρεωτικές εργασίες των δουλοπάροικων προς τον αφέντη τους?

Αυγή, Πέμπτη 19 Μάη 2011

ΥΓ Δεν πρόλαβα να το γράψω και σήμερα ο τρισές με επιβεβαίωσε. Πότε θα εμφανιστεί ένας πολιτικός να του εξηγήσει επιτέλους πως δεν είναι παρά ένας απλός υπαλληλάκος, κι αν δεν το καταλάβει να του πει απλά t’a gueule?

http://techiechan.com

Έστιν ουν συναίνεσις…

Τι σημαίνει συναίνεση? Ο Στάθης σήμερα στο «Ναυτίλο» (Eλευθεροτυπία) δίνει την δικιά του απάντηση στο ερώτημα:
Ο Παπανδρέου εγκατέστησε στη χώρα μια… Ξένη Δικτατορία και μας ζητά να την υπακούμε το ίδιο όπως ο ίδιος! Αυτό είναι η «συναίνεση»…

Η ΑΒΕΒΑΙΗ ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΣΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΔΙΕΥΡΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΗΧΗΣΗ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ Η ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΕΣ!

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Η νύχτα της Πρωτομαγιάς ήταν πολύ μακριά για τον κεντρικό παρουσιαστή ειδήσεων του CNN, Γουλφ Μπλίτζερ. Μια ασυνήθιστη νευρικότητα, αμηχανία θα έλεγε κανείς, αντικατοπτριζόταν στο πρόσωπο του έμπειρου δημοσιογράφου, καθώς πάλευε με τον εαυτό του για να μην του ξεφύγει στον αέρα αυτό που εννέα εκατομμύρια Αμερικανοί είχαν ήδη πληροφορηθεί από το Διαδίκτυο: ο Οσάμα μπιν Λάντεν ήταν νεκρός! Η είδηση είχε βγει στο Twitter στις 10.25 μ.μ. (ώρα Ανατολικής Ακτής ΗΠΑ), αλλά ο Μπλίτζερ περίμενε είκοσι ολόκληρα λεπτά μέχρις ότου οι συνάδελφοί του, από το Πακιστάν μέχρι την Ουάσιγκτον και την αίθουσα σύνταξης στην Ατλάντα, ελέγξουν την αξιοπιστία των επίμονων διαδόσεων.

Στο περιστατικό αυτό συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις των νέων, διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης, που ανταγωνίζονται με ολοένα και μεγαλύτερη επιτυχία τα παραδοσιακά, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το νεανικό κοινό. Στον τομέα της ταχύτητας, η υπεροχή τους είναι συντριπτική – πώς να ανταγωνιστείς ένα μέσο σαν το Twitter, όπου οποιοσδήποτε, από οπουδήποτε, μπορεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να χτυπήσει 140 χαρακτήρες και να τους στείλει με την ταχύτητα του φωτός σε όλα τα σημεία του πλανήτη; Την επόμενη φορά, ο όποιος Μπλίτζερ θα χρειαστεί να παλέψει ακόμη πιο σκληρά με τον εαυτό του για να συγκρατηθεί από τον πειρασμό και να μην ξεφουρνίσει τη «μισοψημένη» είδηση πριν από την ώρα της.

Αλήθειες και ψέματα

Από την άλλη πλευρά, ό,τι κερδίζεται σε ταχύτητα χάνεται σε αξιοπιστία και αρτιότητα. Στη μια πραγματική είδηση αντιστοιχούν δέκα ψευδείς φήμες, εκατό υπερβολές με κάποια ψήγματα αλήθειας και χίλια θραύσματα πληροφορίας χωρίς νόημα. Απειρα βίντεο κυκλοφορούν αυτούς τους μήνες στο YouTube για τις αραβικές εξεγέρσεις, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αδύνατο να πιστοποιηθεί ποιος σκοτώνει ποιον, πού και πότε τραβήχτηκαν. Εν ολίγοις, η αναλογία του «σήματος» προς τον «θόρυβο» είναι πολύ μικρότερη από ό,τι συμβαίνει στα παραδοσιακά μέσα και το φιλτράρισμα όχι πάντα εύκολο.

Η άνοδος των νέων μέσων στις προτιμήσεις του κοινού εμφανίζεται ακαταμάχητη. Το 2008, για πρώτη φορά περισσότεροι Αμερικανοί απάντησαν ότι ενημερώνονται κυρίως από το Ιντερνετ παρά από εφημερίδες. Μελέτη του κέντρου ερευνών Pew κατέταξε τους Αμερικανούς σε τρεις κατηγορίες: πρώτα έρχονται οι «παραδοσιακοί», που ενημερώνονται κυρίως από τα κλασικά μέσα ενημέρωσης (εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο) και υπολογίζονται στο 46% των πολιτών. Ακολουθούν οι «συνθετικοί», που συνδυάζουν παραδοσιακά και διαδικτυακά μέσα, αντιστοιχούν στο 23% του συνόλου και προέρχονται κυρίως από τις ενδιάμεσες ηλικίες της πληθυσμιακής έκρηξης. Τέλος, οι «καλωδιωμένοι» στηρίζονται κυρίως στο Διαδίκτυο, αντιπροσωπεύουν το 13%, αλλά με τάσεις γρήγορης αύξησης και, προβλέψιμα, προέρχονται κυρίως από το μορφωμένο, νεανικό κοινό. Συνέχεια

ΗΑΝDELSBATT ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

«Με μεγάλο σεβασμό παρακολουθεί ο δυτικός κόσμος τις προσπάθειές σας να αντιμετωπίσετε την κρίση χρέους. Κανένα άλλο δημοκρατικό κράτος δεν κατάφερε σε καιρούς ειρήνης κάτι παρόμοιο». Τα παραπάνω αναφέρει, μεταξύ άλλων, σε ανοιχτή επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό της…

Ελλάδας Γιώργο Παπανδρέου ο διευθυντής της εφημερίδας Ηandelsblatt, Γκάμπορ Στάινγκαρτ. Ωστόσο επισημαίνει ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι προς την λάθος κατεύθυνση και οδηγεί σε αδιέξοδο.

Ειδικότερα, ο Γκάμπορ Στάινγκαρτ αναφέρεται με αρνητικό τρόπο στις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις και τις κατηγορεί ότι «οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, φορτώνοντας στο ελληνικό κράτος 340 δισ. ευρώ χρέος, που ισοδυναμεί με 155πλάσιο των κερδών των 60 μεγάλων επιχειρήσεων της χώρας».
Ωστόσο μιλά εγκωμιαστικά για τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου.
«Για μένα είστε ένας σύγχρονος ήρωας. Επιχειρείτε το ανέφικτο» λέει.
Ο διευθυντής της εφημερίδας υπενθυμίζει ότι η Handelsblatt, «είχε πρωτοστατήσει πριν από ένα χρόνο στην καμπάνια για την αγορά ελληνικών ομολόγων, σε μια προσπάθεια να συνδράμει για να σπάσει ο φαύλος κύκλος της μείωσης της εμπιστοσύνης και αύξησης των επιτοκίων».
Διαπιστώνει, ωστόσο, ότι «αυτός ο κύκλος επιταχύνεται, δεν επιβραδύνεται» και ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να πληρώσει επιτόκια 16%. Με τέτοια επιτόκια, που είναι «το αναισθητικό των επενδυτών», οι επενδυτές συνυπολογίζουν ήδη απώλεια μέρους της επένδυσής τους. Συνέχεια

TEOTWAYKI η επιστροφή

(ή αλλιώς προσέξτε τι ευχόσαστε γιατί μπορεί να σας συμβεί).

Στατιστικά μιλώντας, το TEOTWAYKI (που περιγράφει μερικές πιθανές πρώτες συνέπειες από μια επιστροφή στη δραχμή) αποτελεί το πιο δημοφιλές κείμενο στο τσαρδί μου. Και το πιο διαχρονικό. Γράφτηκε τις ημέρες του πάσχα το 2010 και παρότι ποτέ δεν απέκτησε την ραγδαία κίνηση που είδε το έγκλημα της τράπεζας της ελλάδος (δηλαδή η μπαλκονόπορτα των ομολόγων που συνέβαλε στο κλίμα πανικού και την άνοδο των spread), συνεχίζει να αποτελεί ακόμα και σήμερα αγαπημένο pulp fiction θριλεράκι, με ιδιαίτερες εξάρσεις όταν έχουμε εκλογές, όταν κυκλοφορεί στην πιάτσα πιθανή χρεοκοπία και άλλα παρόμοια. Όμως παρά τις όποιες προσθέσεις και διορθώσεις που έκανα αργότερα, δεν είχε ποτέ την έννοια κάποιου οδηγού, παρά μιας υπόθεσης εργασίας.

Φυσικά ένα χρόνο αργότερα έχουν αλλάξει πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα θα φαντάζονταν οι περισσότεροι άνθρωποι που το διάβαζαν πέρσι την άνοιξη. Κι ίσως το τρομακτικό σενάριό μου να μη φαντάζει πια τόσο τρομακτικό. Γιαυτό και αποφάσισα να το κάνω τρομακτικότερο, λολ λολ. Σε πολλά σημεία θα είναι πιο σύντομο διότι δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνω πράγματα που έχω περιγράψει ήδη στο πρώτο TEOTWAYKI. Ουσιαστικά θέλω να δώσω ένα όχι απίθανο twist καθώς και καινούργια πράγματα που έμαθα σε αυτό το χρόνο.

Άρα βάζω το disclaimer στην αρχή για να μην έχετε δικαιολογίες πως δεν το διαβάσατε:

Το παρακάτω κείμενο έρχεται να συμπληρώσει το original TEOTWAYKI αλλά όχι να το αντικαταστήσει. Όπως και το πρώτο δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα σενάριο για να πάρει κάποιος μια ιδέα του τι μπορεί να σημαίνει επιστροφή στη δραχμή. Όπως πάντα ακολουθεί την αντίληψη του καραγκιόζη που το γράφει για τους κοινωνικούς σχηματισμούς στην ελλάδα.Επίτηδες προσθέτει μερικά καινούργια δεδομένα, όχι μόνο για να γίνει πιο ενδιαφέρον (σε εμένα που το έγραφα) και σε αυτούς που διάβασαν το πρώτο σενάριο, αλλά επίσης προκειμένου να δείξει την αβεβαιότητα που προκύπτει από κάποιον που ισχυρίζεται πως μπορεί να προβλέψει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Όπως πάντα ακολουθεί την αντίληψη του καραγκιόζη που το γράφει για τους κοινωνικούς σχηματισμούς στην ελλάδα.

Πιθανότατα σας λέει ψέματα ή απλά θέλει να σας πουλήσει κάτι. Την επανάσταση, ή τον φόβο της επανάστασης δεν έχει σημασία. Μεθοδολογικά θα είναι εξίσου καραγκιόζης με εμένα που σας γράφω το παρακάτω. Διότι κάθε πιθανό σενάριο διαθέτει και 500 πιθανές μεταβλητές που ο “καραγκιόζης ερευνητής TechieChan” θα έχει ξεχάσει να σας πει πως τις θεωρεί σταθερές και δεδομένες. Ενώ δεν είναι. Από εκεί και μετά το πιο βασικό που κάνεις, είναι να πάρεις τα διάφορα στοιχεία που σε βολεύουν και να τα τοποθετήσεις εκεί που σε βολεύουν. Αν το κάνεις πετυχημένα, και είσαι αρκετά τυχερός να σου κάτσει, οι άλλοι σε θαυμάζουν. Το μόνο σίγουρο είναι πως το κάνουν όλοι, αλλά ελάχιστοι το παραδέχονται. Όσο πιο επίσημοι είναι, τόσο πιο δύσκολα θα το παραδεχθούν. Όσα περισσότερα νόμπελ έχουν, τόσο περισσότερο θα σε φλομώσουν με κάποια δήθεν “αντικειμενική αλήθεια”. Την οποία δεν κατέχουν.

Άρα δεν είμαι τίποτα παραπάνω από έναν τύπο που παίρνω διάφορες πληροφορίες και τις χειραγωγώ για να φτιάξω ένα χαρμάνι. Το πόσο ειλικρινές ή επιτυχημένο είναι το χαρμάνι το κρίνει ο καθένας μόνος του. Αλλά όποιος ψάχνει την αλήθεια, ας ψωνίσει από κάπου αλλού, υπάρχουν δεκάδες τριγύρω που την πουλάνε.

Και κάτι ακόμα το κείμενο είναι μεγάλο (όπως και το πρώτο TEOTWAYKI) οπότε μην προσπαθήσετε να το πάρετε μονορούφι αν δεν είστε συνηθισμένοι σε τέτοιες γκουμούτσες. Μπορείτε να διαβάζετε κάθε μέρα από μία σκηνή έτσι για το σασπένς.

Σκηνή πρώτη. (Τι συμβαίνει γύρω μας)

Ας κοιτάξουμε λίγο την πολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως η μεγάλη οικονομική ύφεση καθηλώνει τα δύο μεγάλα παραδοσιακά κόμματα στο 20% το καθένα, το υπόλοιπο 60% δεν είναι απαραίτητο πως θα μοιραστεί μόνο ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις που θα επιδιώκουν την επιστροφή στη δραχμή. Αν μάλιστα παρατηρήσουμε τις εκλογικές αναμετρήσεις και τις κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν σε χώρες με αντίστοιχη κρίση με την ελληνική, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως παρότι συνέβησαν μεγάλες ανακατατάξεις, οι πολίτες δεν κατευθύνθηκαν σε ριζοσπαστικές λύσεις (τουλάχιστον όχι ακόμα).

Για αρχή και για να πετάξω το γάντι, αφήνω τη Λετονία απέξω από την ανάλυση καθώς οι εκλογές εκεί παίρνουν περισσότερο εθνικιστικό χαρακτήρα (Λετονοί εναντίων ρώσσων) με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται από κοινωνικής άποψης. Να σημειώσουμε πως η Λετονία είναι πιθανόν η χώρα με τις δραματικότερες κοινωνικές και οικονομικές ανακατατάξεις λόγω της κρίσης, καθώς ξεκίνησε νωρίς και συνεχίζεται αμείωτη με αποτέλεσμα να έχουμε μείωση άνω του 20% του ΑΕΠ και μετανάστευση περίπου του 1/3 των ανθρώπων παραγωγικής ηλικίας.

Ας πάμε στην Ουγγαρία όμως. Η νέα δεξιά ουγγρική κυβέρνηση παρότι προχώρησε αρχικά σε μερικά μη αρεστά από το ΔΝΤ και τις Βρυξέλες μέτρα (όπως φορολόγηση των τραπεζών), θα τολμούσα να πω, πως βρίσκεται πολύ μακριά από το σημείο που θα θέλαμε να έρθει η ελλάδα προκειμένου να γίνει μια μετάβαση στη δραχμή που θα μπορούσε να ωφελήσει τους πολλούς.

Κι ας γυρίσουμε χρονικά πίσω στην Αργεντινή. Και εκεί, παρότι το μείγμα της οικονομικής πολιτικής άλλαξε μετά την κατάρρευση, αυτό το μείγμα το διαχειρίστηκε πάλι το ίδιο περονικό κόμμα που είχε ξεκινήσει τον δρόμο προς την καταστροφή με τον Μένεμ. Κυριολεκτικά το αργεντίνικο ΠΑΣΟΚ έκανε όλες τις κομπίνες επί Μένεμ, και μετά άλλαξε πορεία επί Κίρσνερ. Παρότι είμαι σίγουρος πως το κόμμα θα ριζοσπαστικοποιήθηκε στην πορεία, κάτι μου λέει πως σημαντικό κομμάτι του δεν θα διαφέρει πολύ από τις ένδοξες μέρες Μένεμ.

Κι ας πηδήξουμε στην Ισλανδία. Εκεί, οι εκλογές συνέπεσαν πολύ κοντά στην καταστροφή με αποτέλεσμα το κυβερνών δεξιό φιλελεύθερο κόμμα να καταρρεύσει. Ταυτόχρονα το αριστερό τους κόμμα με θέσεις μάλλον πιο ακραίες από του ΣΥΡΙΖΑ (υποστήριζε την έξοδο από το ΝΑΤΟ), αυξάνει τρομερά τη δύναμή του, χωρίς όμως να κερδίσει αυτοδυναμία. Αναγκάζεται να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με τους γνωστούς μισητούς σοσιαλιστές, προτείνοντας μάλιστα για πρωθυπουργό ένα μεσαίο στέλεχος των σοσιαλιστών (και πρώην αεροσυνοδό) και ταυτόχρονα κρατώντας το υπουργείο οικονομικών για τους ίδιους. Θα λέγαμε πως εάν μια χώρα έφτασε πιο κοντά στη δημοκρατική ριζοσπαστική αλλαγή αυτή θα ήταν η Ισλανδία. Παρόλαυτα στα 2 χρόνια που κυβερνά η Ισλανδική κυβέρνηση έχει δείξει πολλές φορές να συμπλέει με τα νερά του ΔΝΤ και των Βρυξελλών. Προχώρησε σε αποκρατικοποιήσεις ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων, ήρθε 2 φορές σε συμφωνία με του Βρετανούς και του Ολλανδούς για τα σπασμένα της Icesave παρότι υπάρχει μια σαφής λαϊκή δυσαρέσκεια για το ζήτημα. Και τα δύο δημοψηφίσματα που έγιναν, ήταν ένα θεσμικό ατύχημα. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας (ρόλος εξίσου διακοσμητικός με τον ελληνικό) αρνήθηκε να υπογράψει τις συμφωνίες όπως η κυβέρνηση περίμενε.

Κι αυτό παρά την προπαγάνδα όλων πως η Ισλανδία θα απομονωθεί εάν δεν “πληρώσει”. Να πούμε εδώ πως η τελική συμφωνία για την Icesave είναι σαφέστατα καλύτερη και πιο λογική από τα πειρατικά που ζητούσε η Βρετανία και η Ολλανδία όταν έσκασε η ιστορία. Δεν το λέω γιατί υποστηρίζω τη συμφωνία. Η Icesave θα πρέπει να ήταν υπόλογη της αγγλικής κεντρικής τράπεζας η οποία θα έπρεπε να έχει διαβλέψει πως έχει κεφαλαιακό πρόβλημα, αφού διαφημιζόταν και δραστηριοποιούνταν νόμιμα στο έδαφος της Βρετανίας. Από τη στιγμή που οι βρετανικές ρυθμιστικές αρχές δεν έδωσαν σημασία στο γιγαντισμό της Icesave, δεν μπορούν να έρχονται κατόπιν εορτής και να ζητάνε τα ρέστα από τους Ισλανδούς ως χώρα.

Όσο για την Ιρλανδία, η ολοκαίνουργια κυβέρνηση πολέμησε με νύχια και με δόντια στην ΕΕ προκειμένου να κρατήσει την προνομιακή φορολογία του 12% για τις επιχειρήσεις που στην ουσία έχει μετατρέψει την Ιρλανδία σεναν μεγάλο αγγλόφωνο φορολογικό παράδεισο χωρίς τροπικό κλίμα. Όχι ακριβώς το πιο φιλολαϊκό μέτρο του κόσμου. Και παρότι διαπραγματεύονται με σαφέστατα πιο σκληρούς όρους από τον ΓρΑΠ (για την ακρίβεια αυτοί διαπραγματεύονται αντί να λένε “χτύπα κι άλλο να δείχνω πως πονάω”), τα πλαίσια της διαπραγμάτευσης δεν είναι επ’ ουδενή εκτός του γνωστού πλαισίου της νεοφιλελεύθερης πρακτικής. Τυπική απόδειξη αποτελούν τα δωράκια προς τις τράπεζες και τους ιδιοκτήτες τους που πληρώνονται στο ακέραιο αντί να τιμωρηθούν για τις αποτυχημένες επενδύσεις τους, όπως “προστάζει” ο καπιταλισμός.

Τέλος η πορτογαλία φαίνεται να περπατάει ακριβώς στα βήματα της ελλάδας με μια καινούργια κυβέρνηση έτοιμη να “μειώσει τα ελλείμματα” και να φροντίσει το χρέος. Δεν έλειψαν μάλιστα και οι γνωστές παραινέσεις κάποιων ηλίθιων γερμανών να πουλήσει μέρος του χρυσού που διαθέτει για να μειώσει το χρέος της, ιδιαίτερα ανάλογες από αντίστοιχα αστείες παραινέσεις προς στην ελλάδα να πουλήσει κανένα νησί ή τις λιγότερο αστείες παραινέσεις, να πουλήσει τις βασικές υποδομές της χώρας σε διάφορα γαλλογερμανικά συμφέροντα.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά. Οι υπέρμαχοι της επιστροφής στη δραχμή φαντασιώνονται μια τέλεια κατάσταση για αυτή τη μετάβαση. Το πόσο μη ειλικρινές είναι αυτό νομίζω προσπάθησα να το δείξω και στο πρώτο TEOTWAYKI. Μέσα σε αυτή τη φαντασίωση έχουν εντάξει και μια ριζοσπαστική επαναστατική κυβέρνηση που θα προκύψει από μια κοινωνική παρθενογέννεση και η οποία ξαφνικά θα αρχίσει να υπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών με τρόπο άδολο και αγαθό, σαν η ελληνική κοινωνία να γεννιέται από το μηδέν. Δυστυχώς αυτή η κοινωνική ή πολιτική δύναμη δεν εκφράζεται πουθενά σήμερα στην ελλάδα. Ακόμα και κόμματα που θα μπορούσαμε να συμπαθούμε όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ή είναι βαθιά χωμένα μέσα στο πολιτικό κατεστημένο (και μιλάω για τον συνασπισμό) ή είναι βαθιά περιθωριοποιημένα (αποτελούν μικρές ριζοσπαστικές ομάδες με μικρή απήχηση).

Ταυτόχρονα δεν βλέπουμε πουθενά στον ανεπτυγμένο κόσμο να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και να δημιουργείται μια παρόμοια ριζοσπαστική κυβέρνηση. Άρα η πίστη για αυτή την τέλεια επιστροφή, μάλλον στηρίζεται περισσότερο σε μεταφυσικές πεποιθήσεις που δυστυχώς ακουμπάνε και σε διάφορα μυθεύματα περί ελληνικής μοναδικότητας, παρά σε κάποια υπαρκτή κοινωνική βάση ή διαδικασία. Συνέχεια

Η πολιτική τρομοκρατία, επιλογή-στυλοβάτης της πολιτικής του μνημονίου.

Η πολιτική τρομοκρατία, η δημιουργία με κάθε μέσο ενός ζοφερού κλίματος που σπέρνει μόνο φόβο στον Ελληνικό λαό για την επόμενη μέρα ήταν επιλογή-στυλοβάτης της πολιτικής του μνημονίου.

Η σημερινή, άνευ αιτίας και αφορμής δολοφονική επίθεση με θύμα το διαδηλωτή Γ. Καύκα δείχνει ότι μαζί με την πολιτική τρομοκρατία έχει υιοθετηθεί και η με κάθε μέσο προληπτική καταστολή.

Το λαϊκό κίνημα θα αντισταθεί σε αυτή τη λογική.

Σοφία Σακοράφα

Η προφητεία που… ερήμωσε τη Ρώμη!

Ασυνήθιστη… ησυχία επικρατεί την Τετάρτη στη Ρώμη και οι τουρίστες απολαμβάνουν μια πόλη απαλλαγμένη από τους θορύβους και την κίνηση της καθημερινότητας. Αιτία; Μια παλιά… προφητεία για σεισμό στην ιταλική πρωτεύουσα στις 11 Μαΐου του 2011! Επί μήνες ιταλικές ιστοσελίδες, blogs και κοινωνικά δίκτυα συζητούν το έργο του Raffaele Bendandi, ο οποίιος υποστήριξε ότι έχει προβλέψει πολυάριθμους σεισμούς και, σύμφωνα με φήμες στο Διαδίκτυο, προέβλεψε και ένα μεγάλο σεισμό στη Ρώμη για σήμερα! Η RAI έχει αυξήσει τα προγράμματά της, με σκοπό να ηρεμήσει τους κατοίκους της πρωτεύουσας της Ιταλίας, ενώ η υπηρεσία πολιτικής προστασίας δηλώνει, επαναλαμβάνοντας την επίσημη επιστημονική άποψη, ότι οι σεισμοί δεν μπορούν να προβλεφθούν. Ωστόσο, πολλοί κάτοικοι της «Αιώνιας Πόλης» βρήκαν ευκαιρία για… ρεπό, δηλώνοντας ότι, αν είναι να πεθάνουν, προτιμούν να το κάνουν παρέα με τη γυναίκα τους και τα παιδιά τους και όχι με το… αφεντικό τους.

Συνέχεια

ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΤΟΥ Ο ΙΑΠΩΝΑΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Ο ιάπωνας πρωθυπουργός, Ναότο Καν ανακοίνωσε σήμερα πως παραιτείται του μισθού του ως πρωθυπουργού μέχρι να λήξει η κρίση στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα. «Θα συνεχίσω να λαμβάνω την αμοιβή μου ως μέλους του κοινοβουλίου, όμως όχι αυτή που απορρέει από τον τίτλο του πρωθυπουργού, ούτε τα σχετικά πριμ» εξήγησε ο αρχηγός της ιαπωνικής κυβέρνησης σε συνέντευξη Τύπου. «Όπως και η ηλεκτρική εταιρεία Tokyo Electric Power (Tepco), η κυβέρνηση έχει μεγάλη ευθύνη σ’ αυτή…
την κρίση» τόνισε.
Το δυστύχημα στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα Νταϊίτσι, το οποίο προκλήθηκε από το σεισμό μεγέθους 9 βαθμών και το γιγάντιο τσουνάμι της 11ης Μαρτίου, είναι το χειρότερο μετά του Τσερνόμπιλ, το 1986 στην Ουκρανία, και προκάλεσε διαρροές ραδιενέργειας και την απομάκρυνση 85.000 κατοίκων από τις περιοχές γύρω από το σταθμό. Συνέχεια

Μόνο πάρκο και αεροδρόμιο

Το συνταγματικό δικαστήριο επιβεβαιώνει ότι με βάση τη σύμβαση του 1995 «ο χώρος του αερολιμένα προορίζεται κυρίως για τη δημιουργία μητροπολιτικής ζώνης πρασίνου», προβλέπει όμως να παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο επαναλειτουργίας του Ελληνικού, πιθανότατα ως «όπλο» στα χέρια της κυβέρνησης για την επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης για το «Ελ. Βενιζέλος».
Με την υπ’ αριθμ. 1938/2010 απόφαση του Δ’ τμήματος του ΣτΕ, που έχει στα χέρια της η «Ε», ακυρώθηκε ως εσφαλμένη η απόφαση του Φεβρουαρίου του 2008 του τότε υπουργού Μεταφορών, σύμφωνα με την οποία καταργήθηκε και τυπικά ο Κρατικός Αερολιμένας Αθηνών, που είχε πάψει να λειτουργεί στο Ελληνικό από τον Μάρτιο του 2001 οπότε εγκαινιάστηκε το «Ελ. Βενιζέλος» στα Σπάτα. Η επίμαχη υπουργική απόφαση, που φέρει την υπογραφή του Κωστή Χατζηδάκη, χαρακτηρίζεται παράνομη από το δικαστήριο, το οποίο καλεί τη διοίκηση να την ακυρώσει.
Είχε προηγηθεί υπουργική απόφαση του 2002, με την οποία το Ελληνικό είχε καταργηθεί αλλά μόνον «κατά το μέρος που αφορά στην εξυπηρέτηση πτήσεων Γενικής Αεροπορίας». Είχαν μάλιστα διατυπωθεί διαμαρτυρίες κατοίκων των δήμων Γλυφάδας, Αλίμου και Ελληνικού που ώς τότε όφειλαν να πάρουν έγκριση από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) για να μην εμποδίζουν οι νέες οικοδομές τις πτήσεις των αεροπλάνων, παρά το γεγονός ότι οι εγκαταστάσεις είχαν πάψει από χρόνια να λειτουργούν.
Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το σκεπτικό της απόφασης του ΣτΕ, που μπαίνει στην ουσία του θέματος και ακυρώνει τα σχέδια της κυβέρνησης για «τσιμεντοποίηση» του Ελληνικού:
* Επικαλείται το άρθρο 9.3 της σύμβασης του 1995 (νόμος 2330/1995) για το νέο αεροδρόμιο στα Σπάτα, που ορίζει ότι για λόγους εμπορικής ανταγωνιστικότητας το Δημόσιο αναλαμβάνει την υποχρέωση να κλείσει τις εγκαταστάσεις στο Ελληνικό, σημειώνοντας όμως ότι αφορά τη «χρήση αεροσκαφών σταθερών πτερυγίων». Το δικαστήριο κατ’ αρχή παρατηρεί ότι δεν αποκλείεται η χρήση των εγκαταστάσεων για άλλου τύπου αεροσκάφη.
* Τονίζει ότι η ίδια σύμβαση «δεν επέβαλε ως υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου την κατάργηση του Κρατικού Αερολιμένα Αθηνών ως αεροπορικής εγκαταστάσεως».
* Επισημαίνει μάλιστα ότι το ίδιο άρθρο της σύμβασης αποδέχεται την πιθανότητα να ανοίξει και πάλι ο αερολιμένας και μάλιστα για αεροσκάφη σταθερών πτερύγων «μετά την εκπνοή της συμβατικής περιόδου, η οποία στο άρθρο 4 της συμβάσεως έχει οριστεί τριακονταετής, με δυνατότητα παρατάσεως».  Συνέχεια